HISTORIA:

Powstałe w 1963 roku muzeum chroni i prezentuje polskie oraz światowe dziedzictwo lotnicze. Jest zlokalizowane na historycznym lotnisku Rakowice – Czyżyny, użytkowanym jako pole wzlotów już na przełomie XIX i XX w., od 1912 do 1963 roku służącym do celów wojskowych i komunikacyjnych. Na terenie Muzeum zachowała się częściowo historyczna zabudowa lotniskowa.

MISJA:

Misją Muzeum jest zachowanie dla potomności dziedzictwa polskiego i światowego lotnictwa, opowiadanie o jego fenomenie, kreowanie zainteresowania nauką i techniką oraz wskazywanie pozytywnych wzorców patriotycznych i wychowawczych poprzez upamiętnianie losów i postaw lotników polskich walczących o niepodległość Rzeczpospolitej.

DZIAŁALNOŚĆ:

Muzeum Lotnictwa Polskiego prowadzi działalność wystawienniczą, edukacyjną, naukową, wydawniczą i konserwatorską w celu udostępniania, ochrony i popularyzacji zabytków techniki lotniczej oraz innych artefaktów związanych z lotnictwem, jak dokumenty, mundury, elementy wyposażenia lotniczego i odznaczenia.

ZBIORY I EKSPONATY:

Muzeum jest jednym z największych europejskich muzeów tego typu. Zbiory liczą ponad 240 samolotów, szybowców, śmigłowców, ponad 140 silników lotniczych i zestawy rakietowe. Czynne są stałe wystawy w hangarach, obejmujące samoloty z okresu pionierskiego i pierwszej wojny światowej oraz od lat międzywojennych do końca dwudziestego wieku.

Na wystawie „Skrzydła Wielkiej Wojny” w Małym Hangarze prezentowana jest kolekcja unikatowych samolotów z czasów I wojny światowej. Niemal wszystkie samoloty z tej kolekcji są jedynymi zachowanymi egzemplarzami tych typów na świecie.

Są to głównie samoloty niemieckie. Kilka typów jest związanych z początkami lotnictwa polskiego, ponieważ samoloty takie, zdobyte na zaborcach, stanowiły pierwsze jego wyposażenie i były używane bojowo w walkach z Ukraińcami i bolszewikami tuż po odzyskaniu niepodległości. Na skutek zniszczeń wojennych większość z nich nie jest kompletna.

Najważniejsza część zbiorów prezentowana jest na nowych wystawach stałych „Skrzydła i Ludzie XX wieku”. Jej główna część znajduje się w odrestaurowanym historycznym Hangarze Głównym i obejmuje tło historyczne rozwoju lotnictwa wojskowego od lat 20. do drugiej połowy lat 50. XX w., ze szczególnym uwzględnieniem dwutorowości rozwoju polskiej techniki lotniczej wywołanej zmianami politycznymi po roku 1939. Najcenniejszymi jej eksponatami są polskie samoloty przedwojenne oraz samoloty z okresu II wojny światowej. Ekspozycja przedstawia nie tylko same statki powietrzne, ale również skomplikowane losy polskich lotników i inżynierów lotniczych, którzy wnieśli wkład w rozwój światowego lotnictwa.

Kolejna część tej wystawy to ekspozycja „Magazyny historii”, na którą składają się głównie samoloty ocalałe ze zniszczonego niemieckiego muzeum Deutsche Luftfahrtsammlung, zwanego kolekcją Göringa, które Niemcy ewakuowali podczas wojny z Berlina do Wielkopolski. Są to samoloty z okresu pionierskiego oraz międzywojennego, prezentowane w scenerii, w jakiej je odnaleziono. Obok znajduje się Metamuzeum – wystawa, która prezentuje modele, silniki modelarskie a także prawdziwe samoloty przedstawione jako modele.

Z Metamuzeum przechodzi się do Silnikowni – ekspozycji napędów lotniczych, jednej z największych na świecie, obejmującej niemal cały okres lotnictwa. Są tam nie tylko silniki, ale też statki powietrzne, ciekawe ze względu na napęd. Ekspozycje te mieszczą się w odrestaurowanym garażu 2 Pułku Lotniczego. W odrestaurowanym budynku dawnej spadochroniarni mieści się wystawa archeologii lotnictwa, prezentująca szczątki samolotów zniszczonych w walkach i katastrofach.

Na ekspozycji plenerowej można odbyć spacer „Aleją MiG-ów” i obejrzeć samoloty bojowe, pochodzące z ZSRR i państw zachodnich. Niektóre ich typy do dziś stanowią wyposażenie sił powietrznych różnych krajów, w tym Polski.

Do Muzeum należy również Biblioteka Naukowa i Archiwum im. Heleny i Olgierda Cumftów. Zbiory biblioteczne liczą ponad11 000 książek w różnych językach, 30 000 czasopism, 3249 instrukcji statków powietrznych i silników oraz kilkadziesiąt tysięcy archiwaliów. Stanowią one bezcenne źródło do badania historii polskiego i światowego lotnictwa.

Pod koniec wakacji 2025 r. otwarta zostanie nowa wystawa stała „Z wiatrem i pod wiatr. Lotnictwo cywilne”. Będzie opowiadać o historii polskiego lotnictwa od legendarnych pionierów naszej awiacji do współczesności ze szczególnym uwzględnieniem sportów lotniczych, lotnictwa komunikacyjnego, sanitarnego oraz agrolotnictwa. Nacisk będzie położony na przedstawienie sukcesów polskich pilotów i konstruktorów, którzy przez lata budowali prestiż polskich skrzydeł. Wystawa, oprócz funkcji edukacyjnych, ma również do spełnienia istotną misję przypominania o osobach, które mogą być przykładem do naśladowania – zwłaszcza dla młodzieży.

WYDARZENIA I PROJEKTY:

Muzeum Lotnictwa organizuje liczne wystawy czasowe w formie stacjonarnej i online, konkursy z nagrodami, promocje książek, realizuje filmy edukacyjne, udostępniane w Internecie, oraz cykl niedzielnych wykładów – Spotkania przy samolocie – w formie stacjonarnej i online oraz zajęcia edukacyjne dla dzieci, młodzieży i studentów.

Przy Muzeum działa modelarnia, w której odbywają się regularne warsztaty, a także Kino Wysokich Lotów przyciągające miłośników zarówno lotnictwa, jak i X muzy.

Na szczególną uwagę zasługują też liczne wydarzenia cykliczne, każdorazowo przyciągające do Muzeum nawet kilkadziesiąt tysięcy osób. Do takich imprez zaliczyć można m.in. Święto Lotnictwa Polskiego i inne imprezy plenerowe, podczas których zobaczyć można statki powietrzne w locie, a także mnóstwo lotniczych atrakcji w formie naziemnej.

Muzeum Lotnictwa Polskiego prowadzi inwestycje, z których szczególnie wyróżnić można odbudowę historycznego hangaru Heksagon, która uzyskała dofinansowanie z Rządowego Funduszu Polski Ład oraz z budżetu Województwa Małopolskiego. Ukończenie inwestycji planowane jest na koniec 2024 roku, a w odbudowanym hangarze powstanie nowa wystawa „Z wiatrem i pod wiatr – lotnictwo cywilne” o roli i osiągnięciach lotnictwa cywilnego w Polsce.

KONTAKT:

Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie

ul. Jana Pawła II 39, 31-864 Kraków

tel. 12 642 87 00

e-mail: info@muzeumlotnictwa.pl

Kasa/rezerwacja biletów: 12 642 87 00 w.0

STRONY INTERNETOWE:

www.muzeumlotnictwa.pl

Facebook -fb/MuzeumLotnictwa

YouTube -yt/MuzeumLotnictwa

Instagram – instagram.com/muzeumlotnictwapolskiego

Fotografie w tekście: zasoby Muzeum Lotnictwa Polskiego

Źródło: materiał promocyjny Partnera

Wspólnie przy Piazza di Spagna zagospodarowali aż 800 metrów kwadratowych w mieszance stylów z kilkoma motywami bardziej uniwersalnymi. Głównym powtarzającym akcentem są kolumny, których jest w sumie 59. Mają stanowić hołd dla architektury Rzymu.

W obrębie salonu stworzono 11 różnych przestrzeni, a klienci przy wejściu oglądają bodaj najbardziej widowiskową – długi na 22 metry hol z sufitem zawieszonym na wysokości aż 6 metrów. W sklepieniu widać dwa znaczące otwory – tu znajdują się kolumny ze świetlikami, kolejne nawiązanie do klasycznej architektury starego Rzymu.

Choć na pierwszy rzut oka może to nie być widoczne, każda z kopuł wyłożona jest ręcznie układaną mozaiką tworzącą gradient rozjaśniający kopułę do zewnątrz. Właśnie taki poziom dbałości o detal charakteryzuje cały salon!

Nawiązując do przepychu XVI-wiecznego Palazzo Romano, każda z sal jest osobnym pałacowym wnętrzem, z własnym nastrojem, paletą kolorystyczną i ilością światła. Dość powiedzieć, że na samych posadzkach ułożono 15 różnych rodzajów marmuru, który geometrycznie układa się w ślad za wnętrzami, do których przechodzi odiwedzający. Od szarości i czerni po kwarcytowy niebieski czy perlistą biel.

O ile ceramika, marmury, złocenia czy luksusowe meble to absolutna klasyka, nie zabrakło bardzo nowoczesnych rozwiązań. Na górnym piętrze dwupoziomowego salonu znajduje się pomieszczenie, w którym zakrzywiony sufit zdobią wirtualne freski – animacje z motywami z włoskiego malarstwa, głównie sakralnego.

Zdjęcia: Carbondale

Ludzie uciekli z Bardzo Złego Królestwa i poszukali dla siebie innego miejsca, ale zwierzęta zostały. Nie wiedziały dokąd pójść, a poza tym zwierzęta zawsze są wierne ludziom, nawet, jeżeli ci źle je traktują. Nie chodziło o krowy czy konie albo świnie, bo te poddani Bardzo Złego Króla ze sobą zabrali. Chodzi o zwierzęta, które władca sprowadził z dalekich stron, żeby umilały mu czas.

Któregoś dnia i one miały już dość. Bardzo Zły Król nie karmił je od tygodnia, były słabe i postanowiły w końcu odejść.

- Ale gdzie pójdziemy? – zapytały alpaki, namilsze ze zwierząt, które bardzo lubiły głaskanie i przytulanie.

- Tam, gdzie ludzie są dobrzy – odpowiedział struś Gustaw, przybysz z Afryki.

Zwierzęta ustaliły, że z samego rana wyruszą w drogę i będą szukać dobrych ludzi. Postanowiły iść w stronę wschodzącego słońca. Tylko, jak miały rozpoznać dobrych ludzi?

Ustawiły się w rządku i ruszyły – kopytko za kopytkiem, łapa za łapą. Owce szły pierwsze, orszak zamykały kury. Króliki skakały po bokach, bażanty zbaczały z drogi, ale zaraz na nią wracały. Szły kozy i pawie, dumnie kroczyły lamy.

Po południu, zmęczone marszem, dotarły na skraj lasu, w którym postanowiły odpocząć. Kiedy inne zwierzęta drzemały, lamy poszły na zwiad. Szukały gospodarstw, żeby zobaczyć, jak traktuje się w nich zwierzęta. Wróciły smutne.

- Koń cały dzień pracuje w polu, wieczorem dostaje tylko worek owsa; nie może tak jeść raz dziennie – powiedziała lama Balbina.

- Krowy długo czekają na dojenie i męczą się – dodała inne lama, Malwina.

Poszły więc zwierzęta w dalszą drogę. Odwiedzały wiele wsi, rozmawiały z wieloma zwierzętami, które mieszkały z człowiekiem. Wędrowały tak miesiąc i już straciły nadzieję, że znajdą swoje miejsce na ziemi. Aż któregoś dnia dotarły do wsi Mortęgi. Była to wieś niewielka, cicha, otoczona lasami, z pięknym modrym stawem; nawet wiatr wiał tu łagodniej, a słońce nie dokuczało tak bardzo. Zwierzęta rozeszły się po wsi i podpatrywały.

Wieczorem spotkały się na łące, ustaliły, że zostaną w Mortęgach na zawsze. Bo dzieci miłe, bawią się z kurami, dorośli dbają o owce, a staruszkowie rozmawiają z krowami. Ludzie zbudowali nowym przybyszom dom na skraju wioski i często je odwiedzali – przynosili smakołyki, głaskali lamy (a nigdy wcześniej nie widzieli takich zwierząt), dzieci zaprzyjaźniły się ze strusiem. Kozy były zachwycone, ponieważ mogły brykać, gdzie chciały.

Zwierzęta z Bardzo Złego Królestwa stały się zwierzętami z Bardzo Dobrej Wsi Mortęgi. Żyły w zgodzie z ludźmi i innymi zwierzakami. Miały wolność, były szczęśliwe.

Ale zwierzęta umierały, jak to zawsze w życiu się zdarza. Na świat przychodziły młode, potem kolejne pokolenie i następne.

Które pokolenie jest dziś w Mortęgach? Trudno powiedzieć. Na pewno jest im tu dobrze, a najbardziej na świecie lubią gości. Owszem, bywają czasem złośliwe i ściągają dzieciom czapki z głów, ale jest to złośliwość, która nikomu nie sprawia przykrości. Zawsze jest przy tym mnóstwo śmiechu. Aha, zwierzaki z Mortęg nauczyły się śmiać, czego nie potrafią żadne inne zwierzaki na świecie.

Legendy Warmii i Mazur poznajemy dzięki Pałacowi Mortęgi Hotel&SPA, który tworzy te opowieści dla swoich młodszych Gości, aby urozmaicić pobyt w zabytkowym Pałacu.

Majątek ziemski w Stachowiźnie powstał jeszcze w średniowieczu. W końcu XIX w. miał powierzchnię 1000 ha razem z dwoma folwarkami. W roku 1913 Stachowizna wraz z Pasterzewem miała obszar 482 ha. Właścicielem Stachowizny był wówczas Paul Raschke. Powierzchnia majątku w latach dwudziestych XX w. zmniejszyła się do 280 ha. W wyniku kryzysu gospodarczego znaczna część majątków ziemskich pobankrutowała.

Część gruntów Stachowizny rozdzielona została na mniejsze gospodarstwa. Właścicielem okrojonego obszarowo majątku została rodzina Ahlmann. Właścicielem młyna na Dajnie przed 1945 był Max Raschke. Młyn ten zlokalizowany był na miejscu krzyżackiego młyna pracującego jeszcze w XIV w. na rzecz zamku w pobliskich Bezławkach.

Majątek ziemski po 1945 r. funkcjonował jako PGR. Przed likwidacją PGR jako zakład rolny z suszarnią zielonek na potrzeby innych zakładów zgrupowanych w PPGR Smokowo.

Dwór w Stachowiźnie wybudowany został w drugiej połowie XIX w. w stylu eklektycznym. Jednokondygnacyjna budowla zrealizowana została na planie prostokąta z facjatami i piętrem mieszkalnym na poziomie poddasza, przykryty dachem dwuspadowym. Na osi budowli obustronny ryzalit w stylu neogotyckim, zdobiony w szczytach sterczynami ze zwieńczeniami z pseudokrenelażem. Od strony podjazdu ryzalit poprzedzony jest gankiem. Do stylu neorenesansowego nawiązuje elewacja boczna z wolutkami i półkolistym szczycikiem.

W czasie użytkowania dworu przez PGR były tu mieszkania i biura. Dwór obecnie jest własnością prywatną.

W czasach krzyżackich z zamku w Bezławkach miał biec podziemny tunel do murowanego młyna (budynek młyna nie istnieje) przy Dajnie oraz do gotyckiej piwnicy pod dworem w Stachowiźnie. W obu wypadkach tunel musiałby przechodzić pod rzeką.

Autorka korzystała ze źródeł:

Rudolf Grenz, „Der Kreis Rastenburg”, Marburg/Lahn, 1976.

Małgorzata Jackiewicz-Garniec, Mirosław Garniec „Pałace i dwory dawnych Prus Wschodnich” (Wydanie III poszerzone i uzupełnione), wyd. Studio ARTA, Olsztyn 2001, ​ISBN 83-912840-2-6​ (Str. 335)

Coraz częściej wybieramy destynacje na pierwszy rzut oka nieoczywiste, jak stoki narciarskie na Warmii i Mazurach, kameralne zamki i pałace, gdzie można naprawdę poczuć się gościem, a nie jednym z wielu turystów, a ci ceniący upały bardziej niż trzaskający mróz, kupują bilet samolotowy i wyruszają na piaszczyste plaże.

Makłowicz i tyrolskie knedle

Jakie kierunki zagranicznych wypadów upodobali sobie Polacy w ostatnim czasie? Raport przygotowany przez rankomat.pl podsumowujący ferie 2021/2022 pokazał zmianę: już nie ukochane przez wielu Włochy, ale Szwajcaria cieszyła się największą popularnością. Znaczenie zapewne miał fakt, że kraj ten nie wprowadził covidowych obostrzeń, zatem kierunek części wyjazdów wynikał raczej z konieczności niż z trendów. W tym sezonie wszystko wraca do normy – najchętniej chcemy jeździć na stokach włoskich i austriackich. Słowacja też jest wysoko.

- Dla mnie ferie to zawsze narty. I chciałem, żeby moi synowie też spędzali je na stokach – opowiada Robert Makłowicz, podróżnik, krytyk kulinarny, autor programów telewizyjnych. – Zawsze wybierałem Włochy lub Austrię. Dlaczego? Ano dlatego, że ferie trwają zbyt krótko, człowiek nie ma pewności, czy w ciągu 14 dni spadnie w Polsce śnieg, przecież to loteria. Co innego w Dolomitach albo w Alpach. Nie ma nic lepszego po kilkugodzinnym szusowaniu niż dobre jedzenie. Narty mają swoje rytuały, w każdym kraju inne. Jeżeli to południowy Tyrol, zjem knedle albo Kaiserschmarrn (omlet cesarski). Nie ma nic przyjemniejszego niż jedzenie na świeżym powietrzu zaraz po odpięciu nart, wierzcie mi państwo – zachwala.

Okazuje się, że coraz częściej Polacy chętnie spędzają ferie w cieplejszych miejscach. Przede wszystkim jest to południe Europy, Egipt czy Wyspy Kanaryjskie.

Alpaki i narty nad jeziorami

Feryjni patrioci, którzy w kraju szukają atrakcji, również nie mają na co narzekać. Polska ma urodzaj krajobrazów, każdy coś dla siebie znajdzie. Ferie mogą być atrakcyjne zarówno nad morzem, jak i jeziorami Warmii i Mazur. Oferta feryjna w miejscowościach, które nie są kurortami narciarskimi jest zazwyczaj bogatsza – hotelarze dobrze wiedzą, że konkurencja pod tytułem ferie zimowe jest trudna. I zdarza się, że w niej bezapelacyjnie wygrywają. Mogą też dopieszczać klientów bardziej niż wielkie hotele. A to akurat Polacy doceniają najbardziej.

Wybory Polaków podróżujących po kraju w ostatnich latach także wyraźnie się zmieniły, na co wpływ miała niewątpliwie pandemia. Szukaliśmy ofert kameralnych, oryginalnych, poza głównymi szlakami. Ten trend, nie dość, że pozostał, staje się coraz mocniejszy. Być może spodobała nam się nienachalność miejsc leżących trochę na uboczu.

- Potrawy przyrządzane z lokalnych produktów, sala zabaw dla dzieci, oczywiście pod opieką animatora; mini zoo, a w nim chociażby alpaki, rezerwat z danielami, przejażdżki bryczką albo na koniach, basen, strefa wellness, kulig, ognisko albo sanki. W dodatku tych ostatnich nie trzeba ze sobą przywozić, bo mamy je do dyspozycji naszych gości. Do tego jeszcze cisza, piękne widoki i historia – wylicza Agata Szymańska z Pałacu Mortęgi Hotel&SPA na Warmii. – To wszystko, wbrew pozorom, jest u nas na wyciągnięcie ręki. Co więcej, w regionie mamy także aktywnie działające stoki narciarskie!

Odrestaurowany Pałac Mortęgi jest na uboczu, ale to prawdziwa perła Warmii, nie tylko architektoniczna. Kto lubi ciszę, kto chce czuć się gościem, a nie klientem i jednym z wielu turystów, wybierze takie miejsce na feryjny wypoczynek. Tu, w otoczeniu natury, na rozległym terenie mieści się XIX-wieczny pałac i liczne zabudowania folwarczne z XIV wieku czy park w stylu angielskim z końca XIX wieku. Mali amatorzy jazdy konnej znajdą tu doskonale przygotowane konie, padoki i krytą ujeżdżalnię, gdzie można zarówno stawiać pierwsze jeździeckie kroki lub szlifować zdobyte już umiejętności pod okiem doświadczonych instruktorów. Mniejsze dzieci będą z pewnością zachwycone słynnym już w okolicy mini zoo, gdzie mieszkają egzotyczne zwierzęta. W Domu Magdalenki na najmłodszych gości czekają zabawy i zajęcia z animatorkami. Zaś miłośnicy białego szaleństwa mają do dyspozycji oddalone o przysłowiowy rzut beretem dwa wyciągi narciarskie (tak, tak, na Warmii też można pojeździć na nartach!) o wdzięcznie brzmiących nazwach: Kurza Góra i Zielony Zakątek.

Trochę historii, czyli ferie opałowe

Skoro już przy feriach jesteśmy, warto dowiedzieć się czegoś o ich historii. I wsiąść do dziwnego pociągu.

Historia polskich ferii zaczyna się w 1931 roku, kiedy to ustalono, że będą trwać aż trzy tygodnie. Tradycja przetrwała wojnę, w PRL-u ferie skrócono do dwóch tygodni.

Na marginesie: ciekawa jest historia zimowego odpoczynku od szkoły w Norwegii, ale tu poszło o… ekonomię. Koszty ogrzewania szkół zimą były tak duże, że prowadzenie zajęć zwyczajnie się nie opłacało. Ferie norweskie były więc na początku odpoczynkiem trochę wymuszonym oszczędnościami, nazywano je „feriami opałowymi”. W 1957 roku „opałowe” zmieniono na „zimowe”, ówczesnym władzom zależało na tym, żeby dzieci i młodzież spędzały dni wolne na świeżym powietrzu. Norwegowie ruszyli więc w lasy, na stoki i – rzecz jasna – do hoteli (2).

„Czy wiesz co to jest narciarski pociąg rajdowy? Czem była zima w dawnem pojęciu? Okresem zabitych na głucho okien, nudy, katarów i oczekiwania na wiosnę. Dla mieszkańców miasta zima była najbardziej utrapioną i straconą porą roku. Narty odkryły piękno zimy” – to opis eskapady „Dziesięć dni zimowych w Karpatach”, można go przeczytać na niepodlegla.gov.pl (3).

Lecznicza „Naftusia”

Pociąg narciarski po raz pierwszy wyruszył 21 lutego 1932 roku z Warszawy, Krakowa, Katowic, Lwowa i Poznania. Wagony łączyły się w okolicach Lwowa w jeden skład, który ruszał w Polskę. Pociąg odwiedzał po drodze najlepsze kurorty narciarskie, trasa miała 1200 km.

Jechał nocami, w ciągu dnia zatrzymywał się w miasteczkach, gdzie czekały stoki narciarskie. Świetna sprawa – przygotowywano kilka propozycji wypraw, a dla tych, którzy dopiero zaczynali przygodę z nartami organizowano przyspieszone kursy. Skład miał też wagon restauracyjny, można było pojeść i przy okazji kupić przewodniki, mapy, kartki pocztowe opatrzone specjalnym stemplem. Niestety, każdy pasażer miał obowiązek kupić też emaliowany żeton, pamiątkowy (najwyraźniej „zestaw obowiązkowy” wymyślono wcześniej niż w PRL-u).

Ze wschodu na zachód, od Hulculszczyzny i Karpat Wschodnich do Beskidów Skolskich. Tu, w Truskawcu można było delektować się wodą leczniczą „Naftusia”; tak, miała wyczuwalny zapach nafty, po Bieszczady, Beskid Sądecki i Krynicę Zdrój – słynną perełkę II RP, którą nazywano nawet „polskim St. Mortiz”. Do tego jeszcze Zwardoń w Beskidzie Żywieckim, Wisła, Zakopane.

Nikt nie patrzy na zegarek

Polacy pokochali narty i narciarski pociąg, chociaż podróż wcale nie była tania – koszt wynosił 200 zł. Dla zwykłego robotnika było to bardzo dużo, bo aż trzy miesięczne pensje. Kogo jednak na pociąg było stać, wracał ze wspomnieniami.

„Bo i cóż to za taki pociąg, w którym huczy od śmiechu i wesołych głosów, w którym nikt nie patrzy na zegarek, ziewając, który czeka czasem godzinę na zbłąkaną w górach owieczkę? I w którym każdy ma swoją kajutę czystą, wygodną, uprzejmą?” – wspominała pisarka Magdalena Samozwaniec (4).

W PRL-u niewielu podróżowało za granicę; wtedy nawet wyprawa w Tatry słowackie była wydarzeniem. Z ferii wracaliśmy przepełnionymi pociągami, autobusami, które często się psuły albo wpadały w zaspy. Nie każdy miał samochód. Dziś, kiedy w prawie każdej rodzinie jest samochód, wybrać kierunek jest łatwiej. Nie przejmujemy się, że linia kolejowa nie biegnie przez kurort, że pociąg się spóźni. Swoją drogą – powrót do „pociągu narciarskiego” byłby fantastycznym pomysłem.

TEKST: Renata Antosik

źródła:

1. https://rankomat.pl/turystyka/jak-polacy-spedzili-zime

2. https://www.mojanorwegia.pl/edukacja/jaka-jest-historia-ferii-zimowych-w-norwegii-i-kiedy-sie-zaczynaja-11161.html).

3. https://niepodlegla.gov.pl/o-niepodleglej/podazaj-sladami-ii-rp-ferie-zimowe-w-stylu-retro/

4. https://niepodlegla.gov.pl/o-niepodleglej/podazaj-sladami-ii-rp-ferie-zimowe-w-stylu-retro/

Po drugie, ToHa ma być budynkiem, który da przyjemne miejsce każdemu, nie tylko zatrudnionym tam pracownikom. Przewidziano efektownie rzeźbiony plac z trzema piętrami przestrzeni publicznych, w tym pięknym parkiem. Ponieważ projekt dopiero się kończy, na ostateczny efekt przestrzeni parkowej będziemy musieli jeszcze zaczekać. Niemniej, porównując ten budynek z tradycyjnymi biurowcami ilość miejsca dostępnego dla przechodniów jest oszałamiająca.

Jednym z głównych założeń projektu było zmniejszenie powierzchni zabudowy na poziomie ulicy i stworzenie tam dużego parku z myślą o nadaniu otoczeniu charakteru publicznego. Budynek rośnie zatem na dwóch dużych nogach, które stopniowo się rozszerzają i tworzą skręcającą się bryłę.

Z funkcjonalnego punktu widzenia ten ambitny projekt odwraca organizację konwencjonalnego biurowca, umieszczając całą infrastrukturę i maszyny na pierwszych piętrach. Dzięki temu dach staje się przestrzenią publiczną i mieści ekskluzywną restaurację z widokiem na Tel Awiw i Morze Śródziemne. W ten sposób najwyższe piętra pozostają wolne i mogą być przeznaczone tylko do użytku rekreacyjnego, a biura zaczynają się na siódmym piętrze, co potęguje piękne widoki rozciągające się z wysokości.

Wewnątrz budynku, duże 30-metrowe atrium pełni funkcję holu i miejsca spotkań. Przestrzenie biurowe wyglądają na zewnątrz w kierunku miasta, przez szklaną fasadę, a także są otwarte na widok centralnego dziedzińca rozjaśnionego dużym świetlikiem. Wykończenia zostały starannie dobrane, aby stworzyć wygodną przestrzeń do pracy i spójny wizerunek firm.

Inwestycja otrzymała zresztą najwyższe światowe odznaczenie – certyfikat LEED Platinum – za odpowiedzialność za środowisko. Przyjazne naturze materiały, wydajność i oszczędność energetyczna – to tylko niektóre z licznych zalet.

Źródło: OKK!

Nic dziwnego, w końcu firmowa integracja staje się niezapomnianym przeżyciem w połączeniu z dodatkowymi atrakcjami. Portowe miasta Belgii i Holandii zapraszają firmy na barki i żaglowce. W katalońskich piwnicach winnych wydarzenie można połączyć z degustacją cavy. Z kolei smakowanie whiskey oferuje gościom destylarnia w Dublinie. Na kilku rynkach pojawiły się nawet mobilne platformy do podniebnych spotkań – dźwig wznosi uczestników na wysokość kilkudziesięciu metrów, gdzie można porozmawiać o biznesie i zjeść wystawną kolację jednocześnie.

Polska również ma sporo do zaoferowania. Kto jako dziecko odwiedzał Kopalnię Soli w Wieliczce, dziś mógłby się zdziwić, że odbywają się w niej gale, śluby czy inne wydarzenia. A kto woli rekreację w bardziej naturalnych okolicznościach, może połączyć firmowy zjazd z wizytą w mini zoo, spa czy nawet z jazdą konną. To akurat pomysł mazurskiego Pałacu Mortęgi, który gości firmowych podejmuje m.in. w XIV-wiecznym spichlerzu.

Zapraszamy na przegląd 10 najdziwniejszych miejsc zaadaptowanych na potrzeby konferencji i eventów firmowych.

Barokowa biblioteka (Praga, Czechy)

Praskiego starego miasta nikomu nie trzeba przedstawiać, a jednak o skarbach dawnego kolegium jezuickiego Clementinum wiedzą tylko nieliczni. Tuż przy Moście Karola stoi kompleks z XVI wieku, który należy do największych zabytkowych budynków w Europie – zajmuje aż 2 hektary. Jak przystało na obiekt akademicki, w swym wnętrzu skrywa m.in. obserwatorium astronomiczne oraz bibliotekę. Właśnie ta ostatnia doczekała się wielkiej sławy dzięki barokowemu wystrojowi. Od posadzek aż po obficie dekorowane sklepienia, dwupoziomowa główna sala biblioteki wygląda niemal jak ze świata fantasy. Zresztą, niektórzy pisarze i artyści właśnie nią się inspirowali. Na co dzień bibliotekę można zwiedzać, ale da się ją również wynająć na wydarzenia firmowe. Z uwagi na układ pomieszczeń i zabytkowy charakter nie ma mowy o reorganizacji przestrzeni, dlatego pojemność jest odgórnie ograniczona do 20 osób.

Gotycka katedra (Breda, Holandia)

Tego budynku w Bredzie przegapić się nie da. Grote Kerk (czyli „duży kościół”) stoi w samym sercu miasta i jest jego najwyższym budynkiem, sięgając 97 metrów. Zachwyca wszystkim, od brabancko-gotyckiej architektury, przez monumentalne organy, po bogatą historię. I choć budowano go prawie 140 lat, to dziś nie odbywają się tu już nabożeństwa. Poza zabytkowymi murami obiekt stoi pusty… chyba że organizowane są pokazy mody, wykłady i wiele innych wydarzeń. Z powodu układu na planie krzyża łacińskiego kościół oferuje spore możliwości adaptacyjne i może przyjąć kilkaset osób w komfortowych warunkach.

Wieża zegarowa (Denver, USA)

Amerykańskie zabytki wydają się niemal nowe w porównaniu z Europą, a jednak już piszą niezwykłą historię. Tzw. wieża zegarowa (oficjalnie Daniels and Fisher Tower) w Denver jest doskonałym przykładem. Gdy powstawała w 1910 roku (jako zwieńczenie zburzonego już domu towarowego), była jednym z najwyższych budynków w całych Stanach Zjednoczonych. Dziś ze swoimi 99 metrami tonie w gąszczu nowoczesnych drapaczy chmur, a jednak wciąż jest jednym z symboli Denver.

Całość robi wrażenie dzięki szykownemu wystrojowi sprzed stulecia. Jednak jej największy skarb kryje się niemal na samym szczycie, za wielkim zegarem. Tu, ukryta za taflami mlecznego szkła na każdej z czterech ścian, znajduje się niewidoczna dla niewtajemniczonych sala konferencyjna, dawniej używana jako pomieszczenie techniczne. Jednorazowo może przyjąć do 45 gości. Najczęściej odbywają się tu śluby, ale bywają nawet spotkania rad nadzorczych.

Kopalnia soli (Wieliczka, Polska)

Jeden z narodowych skarbów Polski znany jest jako atrakcja turystyczna i element światowego dziedzictwa kulturowego. Mniej znana była dotąd biznesowa strona Kopalni Soli Wieliczka. Mile widziani są tu nie tylko turyści, wśród ponad 2 tys. podziemnych komór znajduje się 9 zaaranżowanych na sale eventowe mieszczące nawet do 800 osób. Wszystkie znajdują się na głębokości ponad 100 metrów pod ziemią i zostały przygotowane tak, by spełnić rozmaite potrzeby. Dwie komory im. Jana Haluszki mają luksusowy wystrój – większa idealnie sprawdzi się na bankiet czy imprezę integracyjną, a mniejsza na kameralną kolację czy spotkanie zarządu. Komora Drozdowice IV ma amfiteatralny układ i multimedialne wyposażenie, z kolei słynne podziemne kaplice (św. Kingi i św. Jana) udostępniane są na śluby.

Destylarnia whiskey (Dublin, Irlandia)

Mówi się whisky czy whiskey? Szkot z Irlandczykiem mogliby się pospierać, choćby przy szklance złotego napoju. Gdzie? W sercu irlandzkiej stolicy stoi niepozorna na pierwszy rzut oka kamienica. Za ponad 400-letnimi murami z jasnego kamienia kryje się zakład destylujący whiskey, Dublin Liberties Destillery. Od 2019 roku można nie tylko go zwiedzić, ale i wynająć pomieszczenia na specjalne okazje. Główny bar, wykończony drewnem, miedzią i brązową skórą, jest gotów na nawet 150 osób. Mniejsza i bardziej kameralna sala z widokiem na miedziane kadzie przyjmuje do 25 gości.

Łaźnia miejska (Berlin, Niemcy)

Wśród niecodziennych adaptacji konferencyjnych nie może zabraknąć Berlina. Niemiecka stolica znana jest zwłaszcza z postindustrialnych obiektów, ale na szczególną uwagę zasługuje dawna łaźnia miejska w dzielnicy Prenzlauer-Berg. Otwarto ją dokładnie 120 lat temu, ale nie dotrwała do zjednoczenia Niemiec. W ostatnich latach została odrestaurowana i przywrócono jej dawną funkcję. Dziś to Hotel Oderberger, choć lokalni mieszkańcy również mogą korzystać z łaźni. Jej sercem jest basen zlokalizowany w imponującej neorenesansowej auli. I tu pojawia się najciekawszy element. Właśnie na basenie można zorganizować prezentację produktu, kongres lub nawet koncert. Na czas takich wydarzeń nad wodą montowany jest specjalny podest (jest opcja ułożenia szklanej podłogi, co daje niezwykłe wrażenie!), po którym może chodzić nawet 400 osób. Dzień później na basen wracają mieszkańcy i goście hotelowi.

Średniowieczny spichlerz (Mortęgi, Polska)

Event w luksusowym pałacu? To dziś coraz częstsze, również w Polsce. Ale czy widzieliście wydarzenie organizowane w spichlerzu o historii sięgającej XIV wieku? W przypadku Pałacu Mortęgi to właśnie Spichlerz skrywa najbogatszą historię, stojąc w miejscu zabudowań jeszcze sprzed bitwy pod pobliskim Grunwaldem. Przysadzisty murowany budynek daje największe możliwości organizacyjne dzięki swej konstrukcji. Właściciele zaadaptowali dawne pomieszczenia gospodarskie tak, by mieściły dwie okazałe sale konferencyjne, jedna nad drugą. Dzięki temu nawet 200 osób może przebywać w historycznym otoczeniu. Zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem, wnętrze Spichlerza ma bardzo prostą estetykę opartą o grubo cięte drewno. Po prawdziwe luksusy goście mogą przejść się kilkadziesiąt metrów dalej, do 4-gwiazdkowego Pałacu.

Świątynia masońska (Londyn, Wielka Brytania)

Dawny hotel kolejowy przy słynnym dworcu Liverpool Street przez dekady krył w sobie tajemnicę. Odkryto ją podczas renowacji prowadzonej na zlecenie nowego właściciela, sieci Hyatt. Po odkryciu rozbieżności w planach obiektu, zburzono jedną ze ścian. Za nią oczom budowniczych ukazała się świątynia masońska z XIX wieku. Doskonale zachowana, stała się nieoczekiwanym skarbem operatora hotelu. Dziś stanowi nie tylko atrakcję turystyczną, ale również można ją wynająć na czas organizacji własnego wydarzenia. Ograniczeniem – jak przystało na ekskluzywny i tajemniczy charakter masonerii – jest pojemność poniżej 50 miejsc.

Dziedziniec na wodzie (Amsterdam, Holandia)

Muzeum morskie w Amsterdamie dysponuje jedną z najbardziej imponujących kolekcji na świecie. Ale przez pierwsze stulecie swojej działalności nie miało jednego – wielkiej sali ekspozycyjnej. Wszystkie pomieszczenia XVII-wiecznej siedziby mają ograniczoną powierzchnię, a obiekt wzniesiono w całości poza lądem, więc nie było mowy o rozbudowie. Dlatego, podczas potężnej modernizacji z 2011 roku, inwestor dodał ogromny szklany dach nad kwadratowym dziedzińcem. Przypominająca rozetę konstrukcja jest naszpikowana światłami LED, dzięki czemu dziedziniec stał się w pełni zamkniętą aulą gotową nawet do podwieszenia dodatkowego sprzętu scenicznego. Efekt? Wielofunkcyjna hala dla nawet 700 gości powstała prawie niezauważalnie wewnątrz zabytkowego budynku.

Piwnice z winem (Sant Sadurní d’Anoia, Hiszpania)

Choć mówimy o niewielkiej wsi pod Barceloną, to właśnie stąd pochodzi prawie każda butelka musującego wina cava. Największym producentem jest rodzina Codorníu, mająca siedzibę dosłownie na stokach obrośniętych winoroślą. W chwili budowy uważano inwestycję za szaleństwo – skala i przepych w połączeniu z budową na stoku były dla wielu nieracjonalne. Do projektu zaangażowano uznanego katalońskiego architekta Josepa Puiga i Cadafalcha, który stworzył tu jeden z cudów architektury modernistycznej. Przepastne piwnice, w których przechowywane są beczki z winem, dziś można również wynajmować. Dzięki swej skali mogą gościć od paruset do nawet 1,5 tys. uczestników. Oczywiście grzechem byłoby nie skosztować przy okazji miejscowych wyrobów…

Trudno powiedzieć, czym jest romantyczność; nawet Adam Mickiewicz miał problem z definicją. Na pewno nie ma romantyczności bez miłości, taka to dobrana para. Są takie miejsca w Polsce, w których romantyczność jest jakimś szczególnym darem. A ten dar może być przecież ideą.

Takie miejsce to Pałac Mortęgi Hotel&SPA na Warmii i Mazurach. Ten przepiękny, elegancki i znakomicie urządzony kompleks, po raz kolejny zdobył statuetkę Romance TV Award. Za co ta nagroda? Za romantyczność – atmosferę, w której miłość rozkwita, budzi się na nowo albo umacnia się. I to właśnie docenili ci, którzy oddali głos na mortęski pałac.

35-metrowy monolityczny blok betonu został częściowo zatopiony w wodach Morza Północnego i w pewnym sensie to faktycznie miejsce cudowne. Lindesnes (niedaleko Kristiansand) to najdalej wysunięty na południe punkt Norwegii, gdzie mieszają się ze sobą cieplejsze wody zatokowe i zimne wody morskie. Na powierzchni to miejsce starcia sztormów z otwartego morza z burzami. Efektem jest niezwykła flora i fauna tego rejonu.

Under © Ivar Kvaal / Snøhetta

To także cud inżynierii. Zanurzony pawilon jest chroniony przez półmetrową ścianę betonu, wylaną jako jeden ogromny element. Tylko od południa, kilka metrów pod powierzchnią wody, zamiast ściany znajduje się wielkie, panoramiczne okno. Choć wody są tu mętne, to obfitość i różnorodność gatunków ryb ma oferować wyjątkowe wrażenia.

Zresztą, architekci z firmy Snøhetta tak zaprojektowali chropowatą powierzchnię pawilonu, by służyła jako rafa dla skałoczepów, mięczaków i wodorostów. Podobnie na powierzchni, w części niezalewanej przez fale, betonowa pokrywa ma sprzyjać porostom. Docelowo więc betonowy budynek zbliży się barwą do pobliskich skał i zintegruje z otoczeniem.

Under © Ivar Kvaal / Snøhetta

Under zaprojektowano jako uzupełnienie lokalnej oferty turystycznej. Dotąd turyści – głównie z Norwegii – zjeżdżali tu do starej latarni, odwiedzając skraj swojego państwa. Teraz można tu również zejść pod powierzchnię wody i oglądać życie z innej strony. Za dnia mętność wód zapewnia zresztą wyjątkowe, kojące światło, tworząc unikalną atmosferę.

Under © Ivar Kvaal / Snøhetta

Z atmosfery może w jednej chwili skorzystać 35-40 osób, ale nie samym podmorskim doświadczeniem wabi Under. To także restauracja z wyjątkowymi aspiracjami. Zatrudniono tu szefa kuchni Nicolaia Ellitsgaarda oraz jego 16-osobowy zespół zebrany z restauracji odznaczonych gwiazdkami Michelin. Z pewnością więc będzie bardzo drogo, ale to dla Norwegów nie powinno stanowić problemu.

Nie samą restauracją ma żyć Under. Powstało tutaj również zaplecze dla badaczy, którzy będą przyjeżdżali obserwować gatunki zwierząt i roślin z okolicy. Choć niewielki, ma to być stacjonarny punkt badawczy. Co ważne, restauracja ma pozyskiwać lokalne składniki w sposób całkowicie zgodny z ideą zrównoważonego rozwoju. To oznacza, że żadne połowy lub uprawy nie będą ingerowały w stabilność ekosystemu.

Under © Ivar Kvaal / Snøhetta

Under © Snøhetta

Zdjęcia: Ivar Kvaal / Snøhetta

Medical Spa Hotel **** Lawendowe Termy to obiekt oryginalny architektonicznie z wyjątkowym otoczeniem natury i pola lawendy, które w sezonie gwarantuje niezapomniane doznania zapachowe jak i wizualne. Podczas pobytu można nie tylko skorzystać z kąpieli w leczniczej wodzie czy zabiegów lawendowych, ale również zwiedzić okoliczne zabytki, udać się na rejs katamaranem po Rzece Warcie lub odwiedzić przyrodniczą ścieżkę „Zieleń”.

Hotel położony jest w uzdrowisku termalnym – Uniejowie. Ogromnym atutem jest centralna lokalizacja – bliskość autostrady A2 ułatwia szybki dojazd do Uniejowa.

Lawendowe Termy polecają się na majówkę! Długi weekend majowy rozpocznie się w Lawendowych Termach już 28 kwietnia. Jak zwykle nie zabraknie atrakcji, które czekać będą na Gości od piątku do środy. Zarówno dorośli, jak i dzieci znajdą coś dla siebie.

Majówkę na pewno uczcimy muzycznie – przewidujemy koncerty saksofonowe, fortepianowe, a także występ bluesmana Daniela Frontczaka, który umili niedzielny wieczór przy drinku.

Termalna strefa basenowa, to niewątpliwy atut Lawendowych Term. Woda geotermalna pozytywnie wpływa na zdrowie, ale i pozwala zaczerpnąć sporej dawki relaksu. W piątek, sobotę i wtorek będzie ona dostępna aż do północy, a przez cały długi weekend udostępnimy dodatkowy bar na basenie.

Sport to zdrowie, dlatego w długi weekend nie zapomnij zarezerwować czasu na trochę ruchu. Wypożycz rower, kijki do Nordic Walking czy zestaw do Badmintona i spędź czas aktywnie. Proponujemy także sesje jogi oraz gimnastykę słowiańską dla kobiet, które na pewno dostarczą dawkę pozytywnej energii.

Jak zwykle w Lawendowych Termach, nie może zabraknąć wyśmienitego jedzenia. Dlatego zachęcamy do wyboru obiadokolacji, komponowanych przez Szefa Kuchni. Majówka to zwykle otwarcie sezonu grillowego. Mamy nadzieję, że pogoda pozwoli by było i tak tym razem – plener wokół hotelu sprzyja bowiem imprezom grillowym, uwielbianym przez Gości Lawendowych Term.

Nie zapominamy też o małych dzieciakach-lawendziakach! Na najmłodszych gości Hotelu czekać będą animacje oraz spotkanie z naszymi ulubionymi zwierzakami – Alpakami Cudakami. Dzieciaki na pewno docenią też nowy plac zabaw, który pozwoli na zabawę na świeżym powietrzu.

Jeśli wciąż rozmyślasz nad planami na majówkę, nie trać czasu. Medical SPA Hotel**** Lawendowe Termy to miejsce właśnie dla Ciebie!

Po więcej szczegółów na temat oferty zapraszamy tutaj!