Taka jest też ta sztuka: o niewzruszonej i zarazem beznadziejnej miłości pewnego nic nieznaczącego mężczyzny w średnim wieku do kobiety o zbyt szerokim sercu, by mogła pokochać tylko jednego. Powiada się, że tylko miłość prawdziwie ślepa potrafi wytrzymać wszystko, nawet najgorsze upokorzenia, ale bywa, że głupota takiej miłości graniczy z szacunkiem dla niewzruszonej wiary w siłę uczucia. Śmiech z naiwnego idioty czasem więźnie w gardle.

Sztukę reżyseruje Artur Tyszkiewicz, uchodzący za „specjalistę od Levina” twórca kilku znakomitych spektakli opartych o jego sztuki (m.in. w Ateneum wyreżyserował w 2011 r. „Shitza”). W głównych rolach Łukasz Simlat, Julia Kijowska, Grzegorz Damięcki.

Adam Krawczuk, Marcin Perchuć, Rafał Rutkowski i Maciej Wierzbicki – aktorzy Teatru Montownia podejmą się zadania z pozoru niemożliwego: przedstawią Widzom wszystkie dzieła Szekspira w ciągu jednego wieczoru! Będą cytaty z najsławniejszych dramatów, żarty ze stereotypowej znajomości dzieł słynnego twórcy, a także m.in. Tytus Andronikus w programie kulinarnym i Hamlet w wersji przyspieszonej.

Widzowie mogą spodziewać się nieustającej zabawy, będą zapraszani do udziału w akcji. Spektakl obnaża powierzchowną znajomość Szekspira, do czego przyczyniła się kultura masowa.

Ta żartobliwa sztuka została napisana dwadzieścia lat temu przez trzech amerykańskich studentów i od tego czasu cieszy się niesłabnącym powodzeniem, zarówno w Londynie (przez kilkanaście lat była grana w Teatrze Criterion przy Piccadilly Circus na londyńskim West Endzie), jak i w Polsce. Reżyserem przedstawienia jest specjalista od Szekspira – Kanadyjczyk – John Weisgerber, który na scenie Teatru Polonia wystawił uwielbiany przez publiczność spektakl Klaps! 50 twarzy Greya.

Polecamy Państwu tę wspaniałą zabawę, naprawdę warto zgłębić dzieła Szekspira w wersji serwowanej przez Teatr Polonia!

SPEKTAKL PRZEZNACZONY DLA WIDZÓW OD 16. ROKU ŻYCIA

Uwaga! W trakcie spektaklu na scenie palone są papierosy.

Reżyseria: John Weisgerber

Przekład: Włodzimierz Kaczkowski

Scenografia: Paulina Czernek

Kostiumy: Anna Puchalska

Światło: Paweł Szymczyk

Realizacja dźwięku: Tatiana Czabańska

Asystent scenografa i kostiumologa: Małgorzata Domańska

Producent wykonawczy i asystent reżysera: Magdalena Kłosińska

Obsada:
Adam Krawczuk, Marcin Perchuć, Rafał Rutkowski i Maciej Wierzbicki

Czas trwania: 80 minut, bez przerwy

Data premiery: 10 listopada 2017

Fot. Kasia Chmura-Cegiełkowska/ Teatr Polonia

„Biali heteroseksualni mężczyźni” to nawiązujące do najlepszej tradycji dramatu amerykańskiego gorzkie, przewrotne, ale i nieodparcie zabawne aktualne studium męskiej tożsamości, które stanowi mocną krytykę psychologii białych mężczyzn XXI wieku.

Koreańsko-amerykańska dramatopisarka, której twórczość rozkoszuje się wywrotowymi wiwisekcjami społecznych paradygmatów, ze współczuciem bada tożsamość białego mężczyzny w sposób, który jest równie zabawny, co odkrywczy.

Podczas świąt Bożego Narodzenia trzej bracia wracają do rodzinnego domu na Środkowym Zachodzie Stanów Zjednoczonych, aby dotrzymać towarzystwa owdowiałemu ojcu, Edowi.

Drew jest powieściopisarzem aktualnie bez powieści ani dziewczyny. Jake jest odnoszącym sukcesy bankierem i jednocześnie samozwańczym samcem Alfa, albo po prostu, palantem. Matt, teraz po czterdziestce, jest niegdyś błyskotliwym absolwentem Harvardu, który stracił swój blask i teraz zdaje się być już tylko cieniem dawnego siebie. Przeniósł się z powrotem do rodzinnego domu ich owdowiałego ojca, Eda, gdzie wszyscy bracia zbierają się na Boże Narodzenie.

W niewyszukanej estetycznie przestrzeni salonu klasy średniej, ozdobionej oprawionymi w ramki zdjęciami rodzinnymi i tarczami do gry w rzutki, rodzeństwo powraca do sprośnych figli i bójek z młodości. Przywołują miłe wspomnienia z dzieciństwa – Matt został uznany bohaterem za poprawne politycznie przerobienie tekstu piosenki „Oklahoma!”, kiedy jego szkoła wystawiła w pełni białą wersję musicalu.

Ale kiedy ten niegdyś faworyzowany młodzieniec zaczyna nagle płakać przy wigilijnym stole, staje się centrum zainteresowania zdezorientowanej rodziny.

W swojej znakomitej sztuce Young Jean Lee zastanawia się, co to znaczy być dziś odnoszącym sukcesy białym heteroseksualnym mężczyzną. Czy jest to stabilność finansowa? Czy to jasność umysłu? A może po prostu wiara w to, że wszystko powinno iść po twojej myśli?

Cokolwiek to jest, desperackie poszukiwanie zrozumienia, w którym uczestniczymy wspólnie z bohaterami sztuki sugeruje, że dla tych, którzy są uprzywilejowani od urodzenia, „bycie użytecznym” w życiu jest niewiarygodnym, dziwacznym i niespełnionym zazwyczaj pragnieniem.  Young Jean Lee spogląda z zewnątrz na archetypiczną narrację sztuki o ojcu i synach, rzucając nowe światło na historię, którą, jak nam się wydaje, znamy aż za dobrze.

A może również i my, nieuchronnie, jesteśmy częścią tej historii?

„Sztuka Lee jest zabawna, wnikliwa, często zaskakująco łagodna i odświeżająco zniuansowana” ★★★★ Evening Standard

„Absorbująca i dogłębnie przezabawne”★★★★ The Times

„Przezabawna i dociekliwa” ★★★★ ArtsDesk

„Pomysłowa, prowokacyjna i zabawna” ★★★★ The Independent

„Ta roześmiana do rozpuku produkcja… z pewnością wywoła uśmiech na twarzy każdego”★★★★ The Reviews Hub

„Intrygujące spojrzenie na męską więź. Równie przejmujące, co prowokujące.  I nieodparcie śmieszne” ★★★★ Boyz Magazine

Autorem zdjęć jest Bartek Warzecha/ materiały ze strony Teatru Komedia w Warszawie

„BIALI HETEROSEKSUALNI MĘŻCZYŹNI” Young Jean Lee
Przekład – Daniel Wyszogrodzki
Reżyseria – Tomasz Dutkiewicz
Scenografia – Wojciech Stefaniak
Przygotowanie wokalne – Monika Malec
Choreografia – Maria Foryś

Spektakl dla widzów od 16 roku życia.
(w spektaklu używany jest „ostry” język)
Czas trwania spektaklu około 90 minut bez przerwy.

„Aida” to musical skomponowany przez legendę muzyki pop Eltona Johna do słów Tima Rice’a, jednego z najbardziej znanych autorów tekstów do licznych musicali. Autorami libretta są: Linda Woolverton, Robert Falls i David Henry Hwang, a oryginalna inscenizacja została wyprodukowana przez Disney Theatrical Productions. Miejscem akcji jest starożytny Egipt, a fabuła opowiada o zakazanej miłości Aidy, nubijskiej księżniczki wziętej do niewoli przez Egipcjan, i Radamesa, kapitana egipskiej armii zaręczonego z Amneris, córką faraona.

Libretto jest oparte na operze Giuseppe Verdiego pod tym samym tytułem.

Premiera na Broadwayu odbyła się 23 marca 2000 roku i przez ponad cztery lata zagrano tam prawie dwa tysiące przedstawień tego tytułu. Musical otrzymał 4 nagrody Tony (m.in za najlepszą muzykę oryginalną), a „Time Magazine” zaliczył go do dziesięciu najlepszych produkcji teatralnych roku 2000. W recenzji magazynu „Entertainment Weekly” znalazło się zdanie: „To bardzo poruszająca i przejmująca opowieść.”

16 stycznia 1999 roku piosenka Written in the Stars (pl. Gwiazdy piszą los) w wykonaniu Elthona Johna i LeAnn Rimes zadebiutowała na liście przebojów Billboard Adult Contemporary i utrzymywała się na niej przez 26 tygodni osiągając maksymalnie drugie miejsce.

Po broadwayowskiej premierze inscenizacje tego tytułu pokazywane były w krajach na całym świecie – m.in. w Australii, Czechach, Holandii, Kanadzie, Korei, Japonii, Peru, Szwajcarii, a także na Węgrzech i we Włoszech. Polska prapremiera w Teatrze Muzycznym ROMA odbyła się 26 października 2019 roku.

Po sukcesie muzyki, do animacji Króla Lwa oraz Króla Lwa II: Czasu Simby, stworzonej we współpracy Tima Rice’a i Eltona Johna z produkcją Walta Disneya, zaproponowano obu twórcom kolejny wspólny projekt. Elton John nie był zainteresowany komponowaniem kolejnej oprawy muzycznej dla filmu animowanego, dlatego Disney przedłożył propozycję współpracy przy nowym musicalu na bazie historii klasycznej opery Aida z 1871 roku Giuseppe Verdiego. Disney przejął prawa do książki, która opisywała historię Aidy, przez co mogli wykorzystać koncept w nowym projekcie musicalowym. 1 kwietnia 1996 roku na deskach New Amsterdam Theatre w Nowym Jorku zaprezentowano przedpremierowo pierwsze fragmenty musicalu Aida dla osób zarządzających spółką Disney’a. W czerwcu 1996 roku równolegle z przygotowywaniami do Aidy prowadzono pierwsze castingi dla dzieci do musicalu Król Lew. Kolejny pokaz przedpremierowy miał miejsce 16 grudnia tego samego roku. Castingi były prowadzone w Nowym Jorku przez kolejne dwa lata, choć początkowo premiera była planowana na 1997 rok, podobnie jak w przypadku musicalu Król Lew.

Budżet Disney’a na musical Aida wynosił 15 milionów dolarów. Od początku produkcji szukano odpowiedniej nazwy spektaklu chcąc uniknąć nazwy Aida. Na początku 1998 roku wybrano nazwę Elaborate Lives. Disney planował powierzyć reżyserię Robertowi Jessowi Rothowi oraz choreografię Mattowi Westowi. Do wsparcia w tworzeniu liberetta zaproszono Lindę Woolverton, która pracowała przy Pięknej i Bestii.

fot. i grafika: materiały prasowe Teatru ROMA

Małżeństwo z siedmioletnim stażem, ona – psycholog, on – ortodonta (Katarzyna Kwiatkowska i Marcin Perchuć), świętują kolejną rocznicę ślubu w swoim uroczym domu w ładnym miasteczku Old Saybrook. Razem z nimi w przyjęciu biorą udział krewni, siostra pani psycholog – właścicielka sklepu z bielizną i jej mąż – chirurg plastyczny (Joanna Liszowska i Wiktor Zborowski). Niespodziewane pojawienie się dawnych właścicieli domu – księgowego-poety (Szymon Bobrowski/Mikołaj Roznerski) i jego nieśmiałej żony (Barbara Kurdej-Szatan/Anna Cieślak) ujawni ukryty w tajemnym schowku porażający sekret…

Jeśli dodamy do tego tajemniczego mężczyznę (Andrzej Poniedzielski) oraz serie ciętych żartów, lawinę nie zawsze grzecznych dowcipów oraz muzyczne wstawki śpiewanych hitów o miłości (na przykład „All you need is love” grupy The Beatles) – otrzymamy właśnie nasz spektakl.

Mottem do niego może być ta wypowiedź Mistrza:
Istnieją miliony książek (…) autorstwa najznakomitszych umysłów, z których żaden nie potrafi odpowiedzieć na wielkie życiowe pytania (…) Może rację mają poeci. Może jedyna odpowiedź to miłość.

Na spektakl zaprasza od 2016 roku Teatr 6. Piętro.

Ta przezabawna komedia niezaplanowanych sytuacji, mogłaby zdarzyć się naprawdę. Tu fantazja nie tylko wodzi bohaterów na pokuszenie, ale też wodzi ich za nos, ku uciesze wkręconego w tę niezłą drakę widza!

Dwa bliźniacze apartamenty luksusowego hotelu, sąsiadujące przez ścianę, jak w lustrzanym odbiciu, mogą pomieścić nawet najbardziej ekscentryczny zestaw gości: skłócone małżeństwo w separacji, włoskiego kelnera, który Włochem jest lub bywa, urzędnika państwowego czekającego na skandaliczny Prezent Urodzinowy, parę nieśmiałych samotnych serc umówionych przez biuro matrymonialne, egzotyczną Mimi – profesjonalistkę z agencji towarzyskiej, ekscentrycznego psychiatrę nieradzącego sobie z własnymi emocjami, atrakcyjną i elegancką bizneswoman, dziewiczą miłośniczkę romantycznej literatury nieopatrznie przeginającą z alkoholem i …?

Długo by jeszcze wyliczać możliwości konfiguracji personalnych, wymykających się spod kontroli – choć aktorów na scenie wciąż jest jedynie pięcioro! Jak to możliwe? Gdy ukryte drzwi między pokojami okazują się niedomknięte, każdy może stać się kimś, kim wolałby albo bardzo nie chciałby być… Drogi Widzu – nie spuszczaj ich z oka i pozostań czujny w obu pokojach naraz do ostatniej minuty tego powalająco zabawnego zamieszania.

Każdy komiczny niuans tej nakręcającej się mieszanki wybuchowej, zagrany jest z niezwykłą precyzją i w szalonym tempie przez gwiazdorską obsadę aktorów znanych jako mistrzów humoru, pod czujną wodzą reżyserską Jerzego Bończaka.

Uroczysta premiera w Teatrze Capitol już 24 października!

OBSADA:

LIZ – Katarzyna Skrzynecka / Katarzyna Pakosińska / Anna Modrzejewska
KATE – Katarzyna Ptasińska / Dominika Kryszczyńska
TONY – Lesław Żurek / Rafał Cieszyński
BOB – Radosław Pazura / Tomasz Dedek
DICK – Tomasz Schimscheiner / Waldemar Obłoza

TWÓRCY SPEKTAKLU
Autor: Robin Hawdon
Reżyseria: Jerzy Bończak
Przekład: Elżbieta Woźniak
Scenografia: Klaudia Solarz
Kostiumy: Sylwester Krupiński
Opracowanie muzyczne: Marian Szałkowski
Asystent reżysera: Anna Modrzejewska

Projekt został dofinansowany ze środków, pochodzących z budżetu państwa ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Faktycznie, urodzona w 1981 r. w Warszawie Szczawińska to artystka-instytucja. Absolwentka reżyserii w warszawskiej Akademii Teatralnej, posiadaczka doktoratu obronionego w Instytucie Sztuki PAN i przez rok aktorka offowego, postgrotowskiego Studium Teatralnego jest dziś nie tylko reżyserką, dramaturżką i performerką w swoich spektaklach, ale też wykładowczynią Akademii Teatralnej, kuratorką sezonu w Komunie Warszawa i współzałożycielką kolektywu działającego w ramach Instytutu Sztuk Performatywnych.

W 2014 r. krytycy docenili jej „Geniusza w golfie” z krakowskiego Starego Teatru, analizę legendy Konrada Swinarskiego oraz „wywrotowy koncert o mieszczańskiej neurozie i wyparciu” na podstawie „Jeżycjady” Małgorzaty Musierowicz (Komuna Warszawa). Rok temu uwagę nominujących zwróciły jej „Lawrence z Arabii”, komedia o stereotypach kulturowych i narodowych z warszawskiego Powszechnego, oraz adaptacja bestsellerowej powieści Eleny Ferrante „Genialna przyjaciółka” z Wrocławskiego Teatru Współczesnego.

W tym roku doceniono „Nigdy więcej wojny” i „Rozmowę o drzewach” (Komuna Warszawa) oraz „Po prostu” (Instytut Sztuk Performatywnych). „Choć są one bardzo różne, to nawiązują intymną i zmysłową relację z publicznością i stanowią idealne połączenie perspektywy osobistej z ważną i rzadko podejmowaną tematyką społeczną” – pisała Kwaśniewska-Mikuła.

Sama Szczawińska tłumaczyła (Teatralny.pl): „Myślę, że wobec tego, że coraz trudniej nam się ze sobą dogadać, trzeba się przesuwać z pozycji ideologicznej do doświadczenia. To nie znaczy, że nie należy ujawniać swoich poglądów, wręcz przeciwnie, sądzę, że artyści powinni twardo stać na gruncie pewnych wartości. Ale w budowaniu komunikacji z widownią powinniśmy szukać różnych dróg”.

Fot. ⓒ POLITYKA / Leszek Zych

Atmosfera „Wojownika” pozostaje mroczna – w przenośni i dosłownie. Scenografia jest skrajnie minimalistyczna, ale spektakl rozgrywa się w dwóch planach i jakby na dwóch scenach. Aktorzy i muzycy są skupieni na małej przestrzeni, tuż przed publicznością, na nich koncentruje się również oszczędne oświetlenie. Jednak za ich plecami, na ścianach odbywa się teatr wyolbrzymionych cieni, który ma w sobie coś antycznego. Tym bardziej, że ceglane ściany we wnętrzach Piekarni mogą się kojarzyć z murami obronnymi z zamierzchłych epok.

Motywem wiodącym spektaklu są wydarzenia opisane przez Eurypidesa w „Trojankach” (drugim źródłem inspiracji była dla twórców spektaklu adaptacja dzieła Eurypidesa, której dokonał J. P Sartre; dramaturgię „Wojownika” stworzyła Alicja Bral). Przedstawienie opowiada losy i przede wszystkim przeżycia czterech trojanek (Hekabe, Kasandry, Andromache i Heleny) tuż po zdobyciu miasta przez Greków – kobiet upokorzonych, zrozpaczonych, zmuszanych do podejmowania tragicznych decyzji, wciągniętych w żelazne tryby walki o władzę i logikę wojny. Spektakl jest podzielony na sceny – każda prezentuje punkt widzenia innej trojanki.

Ich opowieści to jednak pretekst, ponieważ w spektaklu chodzi o refleksję szerszą, uniwersalną. „Wojownik” pokazuje, że przez pryzmat wojny, bezwzględności, okrucieństwa, brutalności można opowiedzieć historię człowieka. „Wojownik” przywołuje tę refleksję w surowy i momentami bardzo bezpośredni sposób, również na poziomie zmysłowym. Ta przeszywająca, jaskrawa bezpośredniość w ukazywaniu ludzkiego okrucieństwa, bezwzględności, a z drugiej strony też strachu i rozpaczy powoduje, że w trakcie spektaklu nawarstwiają się emocje bardzo dalekie od ulgi. Smutek, gniew, złość, zwątpienie? Każdy widz może tu zbudować własny rejestr.

Z drugiej strony, czujemy, że jest w tej brutalnej bezwzględności coś nieludzkiego. Jeśli gdzieś szukać nadziei, czyli autentycznego człowieka, to w jego wrażliwości – tu dość wyraźnie ulokowanej w sercach i głosach trojanek.

Mocnym atutem spektaklu jest warstwa muzyczna, złożona i ciekawa. Składa się na nią przede wszystkim polifoniczny śpiew, charakterystyczny dla Teatru Pieśń Kozła, ale też wiolonczela, skrzypce, dynamiczny warkot bębnów w czasie wojennego tańca czy dźwięk „smoczych” rogów (muzykę skomponował Maciej Rychły).

Grzegorz Bral, reżyser spektaklu i dyrektor Teatru Pieśń Kozła, powiedział przed rozpoczęciem spektaklu, że najciekawsze i najważniejsze jest to, co dzieje się podczas prób i coś z tego chciałby przekazać też publiczności. „Wojownik” to okazja, żeby zobaczyć teatr poszukujący, w żywym spektaklu z bezkompromisowym przekazem i mocnymi środkami ekspresji. Wyraziste, zapadające w pamięć i przemawiające do wyobraźni doświadczenie.

Dodajmy, że „Wojownik” to druga część planowanej przez Teatr Pieśń Kozła trylogii (pierwszą stanowił spektakl „Anty-Gone”). Projekt jest dofinansowany ze środków pochodzących z Gminy Wrocław oraz Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Teatr na nowej scenie

Spektakl można było zobaczyć w Piekarni/Centrum Sztuk Performatywnych, przy ul. Księcia Witolda 62–70 we Wrocławiu. Teatr Pieśń Kozła wystąpił tu po raz pierwszy. To kameralny obiekt, choć wyraźnie większy niż sala w dawnej siedzibie teatru. W Piekarni jest miejsce dla 250 widzów.

Teatr Pieśń Kozła ma za sobą rok bardzo udanych wyjazdów zagranicznych. Występował w słynnym londyńskim The Globe, czyli na najbardziej prestiżowej szekspirowskiej scenie na świecie. Wywodzący się z Wrocławia teatr zaprezentował się m.in. również w ramach Shakespeare Festival na Zamku Kronborg w Helsingor oraz w CalPerformances w Berkeley.

Teatr Pieśń Kozła będzie można usłyszeć także w najnowszym i zarazem ostatnim sezonie serialu „Wikingowie”. Dwie pieśni będą towarzyszyć bohaterom serialu w kluczowych wydarzeniach. Kolejna okazja na spotkanie z zespołem już 30 listopada i 1 grudnia w Warszawskiej Operze Kameralnej, gdzie teatr zaprezentuje swój „Raport Kasandry” ze specjalnym udziałem Leszka Możdżera.

Więcej o Teatrze Pieśń Kozła: http://piesnkozla.pl/

fot. Mateusz Bral

Po pierwszej płycie „500 zeta”, która rozeszła się jak się świeże bułeczki, Żelazne Waginy wracają z nowym materiałem. Odnaleziona w antykwariacie płyta winylowa pierwszego światowego feministycznego zespołu punkowego, w skład którego wchodziła Maria Curie-Skłodowska, Aleksandra Piłsudska i inne ikony polskiego ruchu kobiecego, staje się inspiracją do nagrania drugiej płyty Żelaznych Wagin – „Cześć i chwała bohaterkom”.

W piosenki zostają wplecione nagrania polityków, biznesmenów i biskupów, pozyskane w ramach pracy wywiadowczej. Aby sprofesjonalizować produkcję dziewczyny zatrudniają managerkę – byłą prezydent Warszawy HGW – i jadą w pełną zwrotów akcji trasę po Polsce.

Ścigane przez Duszpasterza hipsterów i służby specjalne trafiają na Festiwal Piosenki Reżimowej do Hardkorowa, kręcą dla TVP pilota serialu „Królowe królów” o pierwszych żonach Mieszka, odwiedzają klasztor sióstr Opętanek i przenoszą się w czasie do laboratorium chemiczno-dźwiękowego Marii Curie-Skłodowskiej, gdzie przeobrażają się w superbohaterki…

Rusz w szaloną trasę koncertową z Żelaznymi Waginami! Start trasy i warszawska premiera materiału z nowej płyty 9 i 10.05 o godz. 20.00. w Małej Warszawie (dawna Fabryka Trzciny) ul. Otwocka 14, Warszawa.

Premierze towarzyszyć będzie wernisaż memów autorki plakatu i wizualizacji – Marty Frej.

Źródło: materiały prasowe

„Bohaterowie u Szekspira, podobnie w naszym spektaklu, często występują parami. Mówimy Hamlet, od razu pojawia się Ofelia, mówimy Romeo, pojawia się Julia, przy Makbecie zawsze – Lady Makbet, przy Otellu – Desdemona” – dodaje reżyser. W teatrze, niczym w magicznym kotle czarownicy, losy bohaterów mieszają się, oni sami przechodzą szereg przeobrażeń, by ukazać się na scenie w kolejnych wcieleniach. Idea transformacji zakłada ruch ku coraz doskonalszemu wcieleniu dobra – lub zła. Zagadką pozostaje, w która stronę podążą bohaterowie Szekspira.

W obsadzie zobaczymy całą plejadę aktorów Rodziny STU. W postać Prospera na zmianę będą się wcielać Jerzy Trela i Andrzej Róg. Tytułowe Wiedźmy to postacie zarówno żeńskie, jak i męskie. W dublujących się obsadach zagrają: Urszula Grabowska-Ochalik, Paulina Kondrak, Radosław Krzyżowski, Dorota Kuduk, Krzysztof Kwiatkowski, Grzegorz Mielczarek, Agata Myśliwiec-Grząślewicz, Krzysztof Pluskota, Joanna Pocica, Beata Rybotycka, Dariusz Starczewski, Marcin Zacharzewski oraz Krzysztof Zawadzki.

Najbardziej widowiskowym elementów przedstawienia są animacje stworzone przez studio PLANKTON. Julia na spowitym bluszczem balkonie, wychodzące z tła czarownice, czy lejące się z kielicha wino, to tylko niektóre elementy zbudowanego przez studio magicznego świata. Autorem scenografii jest Justyna Łagowska, a muzyki Piotr Grząślewicz i Marcin Hilarowicz. Mecenasami spektaklu są: TAURON Polska Energia S.A. oraz Instal Kraków S.A.