Nie każdy śmieszny horror jest jednak komedią. Owszem, można szydzić z martwych nazistów w „Zombie SS” [Død snø, 2009], a rekiny z serii Rekinado [Sharknado, 2013] jakimś cudem pozostają groźne nawet po wielu godzinach w powietrzu… Ale te filmy, z szacunku dla ich twórców, zostawmy w kategorii bardziej strasznych niż śmiesznych. One przynajmniej udają, że są prawdziwymi horrorami. W tym tekście skupimy się na filmach komediowych, które wykorzystują motywy grozy i bawią się nimi z powodzeniem.

Spoiler alert: każdy z tych filmów kończy się szczęśliwie. Nie dla wszystkich, nie do końca, ale jednak.

Ostrzeżenie: ranking jest czysto subiektywny, tworzony z perspektywy miłośnika horrorów klasy Ź. Dla mnie każdy z tych filmów okazał się pozytywnym zaskoczeniem.

10. Czy można bać się małej owieczki?

W dodatku wypasającej się na sielskich wzgórzach Nowej Zelandii? Naturalna odpowiedź brzmi „nie!”. Właśnie takiej udzieliły ofiary komedii „Czarna Owca” [tytuł oryginalny: „Black Sheep”, 2006]. I co? I nie żyją. Jako widzowie możemy uczyć się na ich błędach i nie lekceważyć zagrożenia. Zwłaszcza że zagrożenie ma szczęki na wysokości krocza dorosłego człowieka (zróbcie z tą wiedzą, co chcecie).

Tym razem to nie owce idą na rzeź, one ją fundują. Dlaczego poczuły zew krwi? Fabuła rozkręca się w dobrym tempie, by udzielić wyczerpującej odpowiedzi. Czy odpowiedź jest wyszukana? Nie, nie za to lubimy ten film. Docenić go trzeba za to, że – bez efektów specjalnych – wykorzystał piękną scenę owiec biegnących po łące do wywołania lęku.

9. Czy Vince Vaughn jest straszny?

Znany z polskich akcentów hollywoodzki aktor jest głównie kojarzony z (mdłymi) komediami (średnio) romantycznymi. Nie jest w tym momencie istotne, czy go lubicie, czy nie. W „Piękna i rzeźnik” [„Freaky”, 2020] Vaughn jest kluczowy, ponieważ wciela się w rolę nastoletniej dziewczyny. W ciele seryjnego mordercy. I właśnie odbiór jego kreacji aktorskiej zdecyduje o tym, czy produkcję uznacie za śmieszną, czy straszną.

Trochę nawet szkoda, że Vaughn zdominował cały film, ponieważ obraz jest pastiszem wielu dzieł i mieszanką gatunków. Od książki „Freaky Friday”, przez całą serię (głównie nieudanych) filmów o zamianie miejsc z przełomu XX i XXI wieku, po parodię slasherów dla nastolatków. A z drugiej strony, oddajmy królowi, co królewskie – film ma bawić, a ten bawi.

8. Lepsze mniejsze zło niż gołąb na dachu

Znacie na pewno dylemat związany z wehikułem czasu i zabiciem małego Adolfa Hitlera. Zawsze zastanawiało mnie, dlaczego nikt – mając już ten wehikuł – nie postanowi wychować Adolfa na lepszego człowieka, który może spełniłby się jako artysta? A może on wciąż uznałby, że są rzeczy ciekawsze niż bycie wielkim pędzlem?

W filmie „Małe zło” [„Little Evil”, 2017] pojawia się podobne pytanie: a może urodzony w sekcie Antychryst będzie spoko, mając fajnego ojczyma? Sporo nawiązań do kultowego „Omenu”, ale też do dramatów rodzicielskich. I za to połączenie, okraszone niezłym humorem, da się ten film lubić.

7. Walka z zombie jako sprawność harcerska

Czy apokalipsa zombie może być śmieszna? Odpowiedzi w kinie mieliśmy już kilkadziesiąt, a jednak trudno o lepszą od tej. Co prawda polskie tłumaczenie tytułu psuje sporo, ale „Łowcy Zombie” [oryg. „Scouts Guide to the Zombie Apocalypse”, 2015] mają sporo atutów.

Wykorzystane w filmie kalki i schematy są czytelne, ale strawne, czasami aż przyjemne. Od startu do finału wiadomo, jak skończy się ten film, a mimo wszystko cieszy. Dobre dialogi, świetny dobór aktorów i wartka akcja – wystarczy, by obronić całość.

6. Co się dzieje pod nieobecność rodziców?

To niby nie polska tradycja, a jednak znamy ją z telewizji doskonale: rodzice wychodzą na wieczór, dzieckiem opiekuje się nastoletnia dziewczyna. Co wtedy dzieje się w domu? Zależy od filmu. Czasami nastolatka zaprasza chłopaka lub znajomych, czasami w domu ożywają złe moce. A w „Opiekunce” [oryg. „Babysitter”, 2017] dzieje się i jedno, i drugie.

Tradycyjny motyw ucieczki przed zabójcą w domu został wykorzystany bardzo skutecznie. Równowaga między humorem a grozą zachowana, gdzieś między „Kevinem […]” a „Teksańską masakrą [...]”. I choć wszystkiego (?) w tym filmie spodziewamy się już w pierwszych minutach, to jest jak zupka chińska po ciężkiej imprezie: czasami tego akurat potrzeba.

5. Polowanie na wrogów politycznych

W dobie rosnącej polaryzacji niektórzy pewnie marzą o takim scenariuszu: zebrać tych z drugiej strony sceny politycznej i zrobić z ich udziałem coś pomiędzy polowaniem a „igrzyskami śmierci”. Z politycznego wzmożenia społeczeństwa skorzystali twórcy „Polowania” [oryg. „The Hunt”, 2020], który wszedł na ekrany w chwili ogłoszenia pandemii koronawirusa.

A że wszyscy zostali zamknięci w domach, doczekał się większej uwagi niż się spodziewano. Film broni się z różnych powodów, humoru w nim nie brakuje. A jednak główną zasługę trzeba oddać odtwórczyni jednej z głównych ról, Betty Gilpin.

4. Czy zwierzęta mogą być zombie?

Odpowiedź nie jest jasna, zależy od konwencji. Jednak w „Bobrach Zombie” [oryg. „Zombeavers”, 2014] granice wyznaczył zdecydowanie budżet. Wystarczyło go tylko na bobry, nawet nie na ludzi. I to nie prawdziwe, komputerowe, wypchane, mechaniczne czy poklatkowe. Nieee, tutaj bobry zombie wyglądają na gumowe, pozbawione możliwości ruchu, rzucane przez kogoś zza kadru.

Ale co z tego, skoro cieszy? Ta bardzo, bardzo tania parodia horrorów z nurtu „domek nad jeziorem” zasłużyła na swoje miejsce. Nie bez znaczenia jest piosenka końcowa, którą nuci się po latach i nie chce wyjść z głowy…

3. Czy zombie jedzą dzieci?

Pytanie ważne o tyle, że miejsce dzieci w horrorach od dekad pozostaje problematyczne. Jako sprawcy – super. Jako ofiary – już mniej. Na wartości szokowej płynącej z wykorzystania dziecka bazowała pierwsza scena serialu „Żywe Trupy”. I właśnie na fali jego popularności powstała cała paleta filmów o nieumarłych, zresztą silnie reprezentowana w zestawieniu.

Wśród nich australijskie „Małe potworki” [oryg. „Little Monsters”, 2019], które nie doczekały się w Polsce szerokiej promocji. Połączenie przedszkola, małego zoo i apokalipsy zombie (jak zwykle spowodowanej przez USA…) jest naprawdę wyjątkowo ujmujące. PS: Szczególnie rekomendowane dla fanów Taylor Swift. Ale dobrze bawiłem się i ja, znający może dwie jej piosenki.

2. Porzucony domek w lesie…

Grupa bogatych nastolatków wpada w kłopoty na bocznej, leśnej drodze – to schemat tak wielu horrorów, że trudno je nawet wymienić. Sama saga „Drogi bez powrotu” to dwa dni przed telewizorem (tylko czy ktoś przeżył oglądanie wszystkich części naraz?). Bezbronne nastolatki, miejscowe „rednecki” i śmierć czyhająca za każdym rogiem.

Wszystko tak proste, że nie da się tego zrobić inaczej? Szybko zmienicie zdanie, oglądając „Tucker i Dale kontra zło” [„Tucker & Dale vs. Evil”, 2010]. Film wykorzystał utarty schemat i ordynarnie go przewrócił, zyskując w wielu kręgach miano kultowego. Fani domagali się nawet sequelu i były na niego pieniądze, ale twórcy uznali, że scenariusz nie był dość dobry, by podtrzymać świeżość oryginału.

1. Czy książę Edynburga mordował nastolatków?

Pochowany w wieku 99 lat książę Filip na pewno zabrał do grobu wiele tajemnic. To nie moje zdanie, tak sugerowali w „The Crown”. A czy zabijał też brytyjskie dzieci na wzgórzach Szkocji? To też nie moje zdanie, to hipoteza bohaterów „Get Duked” [2019]. Jeśli szukacie epatowania przemocą, idźcie dalej. Owszem, trupów jest sporo, ale w tym filmie stanowczo najstraszniejszy jest polski tytuł „Uksiężyć się”, który urąga przyzwoitości.

Za to, jeśli lubicie świetne dialogi (niestety, północne akcenty są ciężkie i bez napisów może się nie obejść), dobrze zarysowane postacie i przygodę życia – zdecydowanie trzeba to obejrzeć! Tu kibicuje się wszystkim bohaterom, zło bardzo długo jest nienazwane, po wszystkim chce się obejrzeć jeszcze raz.

Thrillery psychologiczne. Głębia ludzkiej psychiki na Twojej półce

Jak już wspomnieliśmy na początku, książki thrillery psychologiczne to fascynujące podróże w głąb ludzkiej psychiki, gdzie zaskakujące zawirowania emocjonalne stają się głównym punktem akcji. To gatunek literacki, który nie tylko wciągnie Cię dzięki skonstruowanej przez autora intrydze, ale również sprowokuje do refleksji nad naturą ludzkich zachowań i decyzji. Przykładem takiego dreszczowca jest dobry thriller psychologiczny pt. ”Tajemnica Lekarki” autorstwa Leslie Wolfe, w której czytelnik zostaje porwany w świat tajemniczych wydarzeń ukrytych za drzwiami szpitala. Opowieść o lekarce obarczonej ciężarem mrocznej tajemnicy to nie tylko wciągająca zagadka kryminalna, ale również studium psychologiczne postaci, które próbują ukryć swoje ciemne strony i przeszłość. Książka ta wplątuje czytelnika w gęstą sieć kłamstw, manipulacji i niebezpieczeństwa, pozostawiając go z dreszczem na plecach i głębokim zastanowieniem nad granicami ludzkiej moralności. To opowieść, która nie pozwala oderwać się od lektury, a jej zaskakujące zakończenie zostaje w pamięci na długo po ostatniej stronie.

Mroczny thriller, który trzyma w napięciu aż do końca

Thrillery potrafią wciągnąć czytelnika w wir emocji i napięcia, trzymając go w niepewności aż do ostatniej strony. ”Miasteczko Twin Falls” autorstwa Loreth Anne White to właśnie taki książka – pełna tajemnic, zbrodni i mrocznych sekretów, które sprawiają, że trudno oderwać się od lektury. W tej przerażającej opowieści zostaniesz przeniesiony do spokojnej społeczności, która skrywa mroczne tajemnice. Bo spokój jest tu tylko pozorny. Z każdą kolejną stroną rośnie napięcie, a zaskakujące zwroty akcji prowadzą do szokujących odkryć. To dobry thriller psychologiczny, który trzyma czytelnika w nieustannym stanie podekscytowania, zmuszając go do ciągłego zgadywania, co stanie się dalej. Świetnie skonstruowana fabuła i świetnie wykreowane postacie sprawiają, że „Miasteczko Twin Falls” to niezapomniana podróż w mroczne zakamarki ludzkiej psychiki, która pozostanie w pamięci czytelnika na długo po zakończeniu lektury.

Thrillery wszechczasów. Klasyki, które wciąż trzymają w napięciu

Thrillery wszechczasów oraz kryminały z elementami dreszczowca, to prawdziwe perełki literatury, które niezmiennie zachwycają czytelników swoją głębią fabuły i nieprzewidywalnymi zwrotami akcji. ”Morderstwo w Księgarni” autorstwa Merryn Allingham to arcydzieło, które sięga do tradycji najlepszych kryminałów, takich jak te autorstwa legendy gatunku, Agathy Christie. W tej misternie splecionej opowieści, czytelnik zostaje przeniesiony w księgarski świat, gdzie na pierwszy rzut oka wszystko wydaje się być w porządku. Do czasu, gdy właścicielka księgarni nie znajdzie wśród regałów ciała młodego mężczyzny. Każda strona tej książki to nowa zagadka do rozwiązania, nowe podejrzenia i niespodziewane zwroty akcji, które trzymają czytelnika w napięciu aż do ostatniej strony. To nie tylko historia kryminalna, ale – podobnie jak to było w poprzednich opisanych przez nas powieściach – również podróż w głąb ludzkiej psychiki, która zmusza czytelnika do ciągłego analizowania faktów i wątków. ”Morderstwo w Księgarni” to niezapomniana przygoda, która wprawi Cię w dreszcz emocji i zaskoczy do samego końca, pozostawiając w pamięci trwały ślad.

Odkryj najlepsze thrillery w księgarni Mando

Jeśli interesują Cię naprawdę dobre książki thrillery, koniecznie zajrzyj do księgarni Mando. Ich bogata oferta zawiera światowe bestsellery z tego gatunku. Nieważne, czy wolisz poznawać mroczne sekrety w thrillerach psychologicznych, czy też czekasz na zaskakujące zwroty akcji, na pewno znajdziesz tam coś dla siebie. Przekrocz granice rzeczywistości i zanurz się w świat emocji i tajemnic, który czeka na Ciebie na stronach tych niezwykłych książek.

źródło: Materiał zewnętrzny Partnera

fot. materiał Partnera

Gdy słyszymy hasło: muzyka filmowa przed oczami staje nam najczęściej kilkudziesięcioosobowa orkiestra symfoniczna. Co prawda byłoby uproszczeniem stwierdzenie, że muzyka filmowa to wyłącznie muzyka poważna, nie da się jednak zaprzeczyć, że wiele z uznanych i nagrodzonych ścieżek dźwiękowych w ostatnich latach nagrano z udziałem orkiestr symfonicznych. Wśród nich są np. uhonorowane Oscarami „Władca Pierścieni”, „Titanic” czy „Grawitacja”.

„Wielu ludzi mówi, że bez muzyki filmy nie zrobiłyby takiego wrażenia, jak z nią i nie zostałyby dostrzeżone, a nawet nagrodzone. Dziś trudno jest nam sobie wyobrazić filmy bez ścieżek dźwiękowych; jest to ich niezbędny element” – mówi w rozmowie z Nauką w Polsce psycholog muzyki dr Maria Chełkowska-Zacharewicz z Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach.

Zadaniem ścieżki dźwiękowej w filmie jest – jak mówi ekspertka – zanurzenie widza w doświadczeniu i „podkręcenie” emocji, czasem skłonienie do refleksji lub zaakcentowanie jakiegoś przesłania. Jej funkcje ogranicza tylko fantazja reżysera i kompozytora.

Czy gdy muzyka towarzysząca historii ekranowych bohaterów jest oderwana od filmu, to nadal robi wrażenie na słuchaczach i wywołuje podobne emocje jak w kinie? Dr Chełkowska-Zacharewicz przeprowadziła na ten temat badania wspólnie z Mateuszem Paligą z Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Naukowcy wykorzystali do nich ścieżkę dźwiękową z „Władcy pierścieni” Howarda Shore`a.

„Okazało się, że ścieżka wywoływała emocje i wrażenia zbliżone z założeniami kompozytora, pomimo tego że w badaniu brały udział osoby, które doskonale znały film jak i takie, które go nie znały” – opowiada psycholog.

Jako przykład podaje motywy dotyczące mistyczności elfów. Osoby, które nie znały filmu stosowały bardziej ogólne skojarzenia „tajemniczy, nierealny świat” czy „podniosłość”. Natomiast te, które znały produkcję miały bardziej precyzyjne skojarzenie: np. „tolkienowskie elfy”. Badaczka podkreśla, że grupa osób biorąca udział w badaniach nie była duża, a różnice widoczne były dopiero w szczegółowych wypowiedziach badanych, więc tego typu wnioski są raczej kolejnymi hipotezami do sprawdzenia.

„Zaskoczyło mnie to, jak bardzo spójne były skojarzenia wszystkich uczestników badań z założeniami muzyki. Oznacza to, że muzyka mistrzów muzyki filmowej jest tak skomponowana, by budziła określone emocje nienależnie od tego, czy towarzyszy obrazowi czy nie” – podkreśla. Dlatego w jej ocenie muzyka filmowa jest w stanie sama się „obronić” nawet bez obrazu.

Jednocześnie dodaje, że im więcej bodźców tym bardziej spotęgowane i zapamiętane są odczucia. Tak jest też w przypadku muzyki filmowej. Zatem gdy usłyszymy w radiu utwór, z którym zetknęliśmy się w filmie (i wywołał w nas określone odczucia) to tym bardziej skupiamy na nim uwagę już poza salą kinową i lepiej zapamiętujemy przygody bohaterów. Dodatkowym chwytem kompozytorów, jaki stosują są motywy, czyli krótkie chwytliwe frazy muzyczne, które reprezentują postaci, miejsca czy przedmioty.

„To rozwiązanie kompozytorzy muzyki filmowej przejęli od twórców oper. Twórcą tego rozwiązania – leitmotivu – był XIX-wieczny niemiecki muzyk Wilhelm Richard Wagner” – wskazuje. I dodaje, że znajomość danego utworu lub danego typu utworów przekłada się potem na to jakiej muzyki i utworów chętniej słuchamy – z reguły takich, które częściej możemy usłyszeć i są nam znane.

Chełkowska-Zacharewicz mówi, że muzykę filmową jest dość łatwo rozpoznać. „Jest coś w niej wyjątkowego i specyficznego tak, że można uznać ją za odrębny gatunek. Jest w końcu komponowana tak, by wzruszać, poruszać, uruchamiać intensywne emocje. Sprawiać by osoba oglądająca film była nim totalnie zaabsorbowana” – podkreśla.

Wygląda na to, że rolę muzyki filmowej długo spełniać będzie jeszcze muzyka mniej lub bardziej symfoniczna (chociaż pojawiają się w niej np. elementy elektroniczne). Bo jaki instrument odda lepiej smutek niż… właśnie skrzypce? – uważa psycholog. W jej ocenie to właśnie ten instrument przychodzi na myśl większości osób, gdy mowa o tej skrajnej emocji.

A gdy reżyser chce oddać głębię i złożoność namiętności może je zmultiplikować stosując mnogie instrumenty. „Bogata orkiestracja pozwala na niesamowite budowanie emocji: narastanie i budowanie napięcia nie tylko dzięki zmianie poziomu głośności, ale właśnie dzięki zastosowaniu określonych instrumentów, z którymi mamy związane określone skojarzenia” – podkreśla.

Ekspertka mówi, że naukowcy nadal nie wiedzą dokładnie dlaczego i w jaki sposób uruchamiają się określone emocje pod wpływem muzyki, nie tylko filmowej. „Muzyka filmowa sama w sobie nie jest zbyt często badana przez psychologów. Częściej jest narzędziem, a nie samym przedmiotem badania. Zatem jeszcze wiele przed nami” – kończy.

PAP – Nauka w Polsce, Szymon Zdziebłowski

Nie byłam nigdy wielką fanką Elvisa. Zmarł długo przed tym, kiedy ja się w ogóle urodziłam. Znam oczywiście z grubsza życiorys, jak chyba większość świata (że ładny chłopiec z południa, że oburzał pruderyjne USA swoimi zwinnymi bioderkami i z tego powodu pokazywali go w TV od pasa w górę, że dziewczyny szalały, że ‘czarna muzyka w rasistowkich Stanach śpiewana przez białego’, że Graceland, że te obcisłe kostiumy w Vegas, które stały się tak okropnie swego rodzaju karykaturą, że ćpanie i leki i niespodziewana śmierć, no i że tak naprawdę był kosmitą i przecież żyje).

Znam też wiele piosenek, pięknych, tych coverowanych wielokrotnie, oryginalnych, ba nawet kilka filmów widziałam gdzieś ‘przy okazji’.

I tak, z tą wiedzą, poszłam sobie po raz pierwszy do kina, mając spore oczekiwania, bo Baz Lurhmann skradł mi całe serducho ‘Gatsbym’ (tak, Gatsbym, wiem, że większość zachwyca Moulin Rouge, mnie zachwyca mniej, nie mówmy tu o tym), a tu rysował się film o superbohaterze, o którym Marvel czy inne DC mogą sobie tylko pomarzyć, bo przecież realnym! I w dodatku w wydaniu Lurhmanna!

I rzeczywistość okazała się lepsza niż oczekiwania, bo na ekranie zdarzył się ELVIS! Od momentu, kiedy pojawia się Austin Butler, jestem kupiona! Genialna rola, najlepsza, jaką muzycznie w ostatnich latach widziałam (nie mówcie mi o Ramim i Freddiem, bo tu był taki dramat, że ja nawet nie – a w tym przypadku jestem akurat psychofanką, która wychowała się na muzyce Queen, więc mam prawo oburzać się na ‘Bohemian’, sama go sobie udzieliłam. I tak, uważam, że ‘Rocketman’ był bardzo niedoceniony i o wiele lepszy od ‘Bohemian’). Ale do brzegu. Tutaj Austin nie gra, on JEST Elvisem w każdej scenie na scenie. Tu chyba mało kto się nie zgodzi, więc zostawmy ten wątek z podziwem.

Ale. Tom Hanks? Jako złol? Taki karykaturalny do tego. No byłam nim oburzona po pierwszym seansie. Dziś, po tygodniu, kiedy bardziej już poznałam bio Elvisa, kiedy historia chłopca ‘porwanego przez aliena i zamkniętego w złotej klatce’, tak odległego ode mnie w czasie i jednocześnie tak bliskiego muzycznie praktycznie każdego dnia, stała mi się bliższa, łaskawszym okiem spojrzałam na tę rolę. W końcu mnie wkurzył! Ale nadal uważam, że Tom Hanks się do ról złych ludzi zwyczajnie nie nadaje. To minus filmu.

No i na koniec, sam film. Wielu krytyków mówi, że średnio, że do połowy dobrze, bo tylko muzycznie, a później, kiedy robi się dramatycznie, to gorzej, a nawet źle. A ja myślę – no kurde, nie! Jest dobrze od począteczku do końca, do ostatniej nutki, łezki i ostatniej kropli potu! Chociaż film jest o superhero w konwencji teledysku, choć wiele wątków jest tylko liźniętych, wielu nie ma, to jednak, jako całość jest świetny. Mój pierwszy komentarz, po pierwszym seansie był mniej więcej taki: „I dobrze, że ten Elvis przez cały film jest taki piękny. Należała się w końcu chłopu taka kinowa biografia!”

A Wy? Co myślicie? Czy w tym filmie Król nadal żyje, czy bardziej ‘Elvis has left the building’?

Film Manna to opowieść o Ameryce z czasów Wielkiego Kryzysu (tak, tak, większego, niż mamy obecnie). Jej bohaterowie to amerykańscy gangsterzy lat 30-tych – John Dillinger, Baby Face Nelson i Pretty Boy Floyd (ach, jak on pięknie umiera!). To również historia początków FBI (bez którego trudno dziś sobie wyobrazić dobry film sensacyjny).

John Dillinger przeżył 31 lat. W tym czasie obrabował kilkanaście banków, uciekł kilkakrotnie ścigającej go policji, został idolem brukowców, przeżył romans z pół-Francuzką, pół-Indianką i zginął z rąk funkcjonariuszy. Młody, przystojny, sprytny, obrośnięty legendą – taka postać aż się prosi o kinową biografię. Dillinger nie mógł sobie lepszej wyśnić. Wciela się w niego idol zarówno nastolatek, jak i statecznych pań w średnim wieku – Johnny Depp i robi to z tak ogromną gracją i wrodzonym sobie wdziękiem, że jego bohatera nie sposób nie polubić.

Mity

Dlaczego kobiety lubią gangsterów? Bo są pociągający. No i sprytni, bo żeby przetrwać muszą kombinować. Są jeszcze silni – bo wielu jest pretendentów do zajmowania miejsc na samym szczycie gangsterskiej hierarchii, a na szczyt i do historii wchodzą tylko ci najbardziej wytrwali. Bo zawsze są nienagannie ubrani. Czarujący. Zniewalający. Romantyczni. W gruncie rzeczy prawi i dobrzy… Nie są tacy? Oczywiście, że nie! Ale taki właśnie jest Dillinger stworzony przez Manna, a zagrany przez Deppa. I to sekret tej bajki o dobrym złodzieju.

Cóż za piękna postać… Gangster z „Wrogów Publicznych” to ROMANTYK! O tak. Jest wspaniały, w gruncie rzeczy nie robi niczego bardzo złego, nikogo przecież nie zabija, a kocha prawdziwie i wiernie. Okrada tylko zły system, a nie biednych ludzi. Ba, potrafi okryć płaszczem marznącą zakładniczkę, zwrócić pieniądze kasjerowi w okradanym banku, wzruszyć się podczas seansu w kinie na filmie z Clarkiem Gablem w roli głównej, żartować z dziennikarzami w więzieniu, a nawet ukarać współpracownika, który zastrzelił strażnika więziennego! To prawdziwy bohater.

Ścigający go agent Melvin Purvis (Christian Bale) jest przeciwieństwem romantycznego gangstera. Zimny, wyrachowany, opanowany, dążący do celu i mający poczucie misji. Skuteczny. Bez uczuć. Któż polubi taką postać?

Opowieść

Johnny Depp spisał się na medal. Stworzył postać nieszczęsnego Wertera, który cierpi i wie, że jego czasy się skończyły, albo w ogóle ich nie było. Wie, że zginie, albo trafi do więzienia. Ale to nie przeszkadza mu w kolorowym życiu. „Chcę wszystkiego. Chcę pojechać wszędzie” – mówi. Takiego gangstera nie sposób nie pokochać!

Z drugiej strony widzimy nowych mafiosów. Kalkulujących, oszukujących za pomocą pojawiających się powoli nowych technologii. Strzelaniny odchodzą w zapomnienie, czasy kowbojskie się kończą. Widowiskowe napady na banki i brawurowe ucieczki również. Ci nowi, źli gangsterzy, obok policji, chcą zniszczyć Dillingera. Bo nie tylko używa przestarzałych metod i nie nadąża za postępem. Przyczynia się do tego, że zaczyna się tworzyć policja ścigająca przestępców po całych Stanach, nie tylko w miejscu popełnienia przestępstwa. Dillinger jest wrogiem publicznym, czyli policyjnym, ale i wrogiem przestępców. Odrzucony przez świat i „swoich” musi umrzeć. Jak wszyscy romantycy.

Happy End?

„Public Enemies” to film dobry. Nie rewelacyjny, chociaż ma kilka rewelacyjnych scen, jak chociażby ta, w której Dillinger przychodzi do szatni po swoją ukochaną i jednym zdaniem opowiada jej o sobie wszystko.

Chociaż wszyscy wiemy, jak się kończy historia gangstera, obraz trzyma w napięciu. To sukces. Cieszą dopracowane kreacje Deppa i Bale’a (swoją drogą ten drugi zdaje się być urodzony do roli typów wyrafinowanie stojących po stronie prawa), uroku dodaje piękna Marion Cottilard o pięknych oczach wiernego, kochającego, bezbronnego zwierzątka.

Poezją można nazwać scenografię i kostiumy, nie wspominając o autach z epoki. I na koniec ogromna pochwała należy się za montaż. Zdjęcia kamerą prowadzoną z ręki nadają filmowi momentami formę paradokumentu. Jest głośno, szybko, chaotycznie, niewyraźnie, brzydko… Bardzo dobrze – to pozwala widzowi poczuć się trochę tak, jakby zajrzał na plan filmu, w trakcie kręcenia scen strzelanin.

No i zakończenie. Mój prywatny plus dla reżysera za umieszczenie w finale kadrów z „Wielkiego gracza” George’a Cykora z Clarkiem Gablem w roli głównej. Ta wzmianka o szybkim życiu i szybkiej śmierci. Spojrzenie pięknej kobiety. Uśmiech gangstera-romantyka, który jest trochę jak bohater grany przez Gable’a. Strzały, błysk fleszy, ostatnie słowa umierającego Dillingera wyszeptane do ucha stróża prawa… I agent FBI spełniający ostatnią wolę gangstera. Jakże to okropnie romantyczne. Jakie banalne. Ale jakie efektowne!

A, że czasami jest to tough love, to wiadomo, bo przecież kino doskonałe zdarza się rzadko, ale na szczęście, pomimo 2020 roku (posłużę się tu cytatem chyba największej serialowej patologii, czyli najlepszego z najlepszych Franka Gallaghera , tak tego, który obok karaluchów, jako jedyny przetrwa wybuch bomby atomowej: „F**k U 2020 on soo many levels!”), się zdarza.

Trzecie spostrzeżenie: W końcu mieliśmy rok, kiedy najlepszym filmem okazał się rzeczywiście być film nie amerykański. Niestety przegapiony w najważniejszych kategoriach, bo moda jest teraz na filmy południowokoreańskie.

Another Round, czyli Na rauszu, bo o nim mówię, to najlepszy europejski i nieanglojęzyczny film, jaki widziałam od lat. Tyle tu piękności, od scenariusza, przez reżyserię, po genialny humor sytuacyjny.

I takiego obrazu o współczesnej, posiniaczonej trochę, jak ten pijak po przeholowaniu na imprezie, poobijanej, ale pragnącej uznania, robienia rzeczy ważnych, większych niż szara codzienność, męskości, nie było!

Taki ten film jest, oczywiście, również za sprawą cudownego Madsa Mikkelsena , że się go chce do ostatniej sekundy obejrzeć, utulić, zrozumieć, ot, cieszyć się wirtuozerią każdej sceny.

Fantastyczna opowieść, moim zdaniem, nie tyle o eksperymencie naukowym, problemach z alkoholem, a o uporczywym poszukiwaniu piękna, tej iskry, która sprawia, że łatwiej przetrwać duńskie, pochmurne miesiące, codzienności. Będąc przy tym czterdziestoletnim mężczyzną. Cud, miód i odpowiednie stężenie wszystkiego tu jest!

No i nominacja tylko w kategorii zagranicznej, gdzie mierny w porównaniu z Another Round, Minari, dostał z rozpędu dużo za dużo. Wrrr!

Niby Thomas Vinterberg ma szansę na nagrodę za reżyserię, ale tej z kolei życzę komuś zupełnie innemu. No i nie ma tu dobrych rozwiązań!

Najlepsza aktorka pierwszoplanowa

Jest coś takiego, jak granie całą sobą, z głębi siebie, z trzewi wręcz. I tak właśnie grają dwie nominowane w tym roku aktorki: Viola Davis i Frances MacDormand.

Kobiety i aktorki wybitne, już nagradzane, w zupełnie różnych rolach, a tak jednocześnie prawdziwe, że w trakcie oglądania, znikasz w starciu z ich kreacjami, po to, by spróbować utożsamić się z ich postaciami.

Jedna – Nomadland – podróżniczka, którą życie zmusza do bycia w drodze. Na ekranie pojawia się nienachalnie, przypadkiem, bo tak nią kieruje życie.

Druga – Ma Rainey’s Black Bottom – fenomenalna królowa ekranu, która pojawia się na kilka minut w całym obrazie i tak znakomicie kradnie show, że równie dobrze zrobił to chyba ostatnio Anthony Hopkins w Milczeniu Owiec. Cud, miód i wirtuozeria najwyższych lotów

A to nie koniec! Bo przecież Słodka. Blondynka. Obiecująca. I. Młoda. Carrey Mullighan – dziewczyna bez powodu właściwie, w gruncie rzeczy z powodami bardziej niż wartymi uwagi, jest znakomita.

A rozpadająca się na cząstki i składająca w całość Kobieta – Vanessa Kirby. Cudo.

No i last but not least Andra Day jako fenomenalna Billy Holiday. Młoda, niezwykłe utalentowana, na duże szanse na piękną karierę. Czy zacznie od Oscara już teraz? Raczej nie.

Którakolwiek z pań wygra, w tym roku, będzie to rzeczywiście triumf dobrego kina. Serce skradła Viola Davis, a to, co zostawiła Ma Rainey, zagarnęła Francis McDormand.

Najlepszy aktor pierwszoplanowy

No Chadwick Boseman

I tak, Riz Ahmed jest dobry i to bardzo w Sounds of Metal (tak, te oczy), tak, Anthony Hopkins jest znakomity w The Father, Gary Oldman jest właścicielem dużej części mojego serducha (choć nie za Manka jednak, bo tu to zachwycają mnie tylko zdjęcia), Steven Yeun dostał trochę nominację z rozpędu, co nie znaczy, że zagrał słabo, a jednak dobra rola to za mało, by być najlepszym. To już o wiele bardziej należała się ta nominacja boskiemu Madsowi za Another Round, ale po Parasite jeszcze moda w Hollywood została, a widomix, jak mawia mój przyjaciel, że przecież nie można się w jednym i tym samym roku skupić na więcej niż jednym filmie, w którym potrzeba czytać napisy!

To teraz argumentacja: Każdy z nominowanych gra osobę, która traci kawałek siebie. Riz słuch, Anthony pamięć, Gary bajkową rzeczywistość, Steven – owoce ciężkiej harówy.

A Chadwick? On jest kimś, kto nie zdążył nic z siebie stracić, on nie miał podstaw, by siebie zbudować. To, jak autentyczny i boleśnie doskonały jest w roli muzyka bluesowej kapeli, zasługuje na każdą nagrodę. Nawet jeśli „co mu po tym Oscarze, chłop nie żyje”. Zwyczajnie, jego rola to majstersztyk. I nie trzeba tu dodawać, że grając w tym filmie, zresztą podobnie, jak w tej Panterze Czarnej, co tak podbiła świat, facet mierzył się z 4, terminalnym stadium raka. I nie, rak nie powinien decydować o Oscarach. Ale poświęcenie dla roli i jej genialne zagranie owszem. Dlatego tutaj nie wyobrażam sobie innego werdyktu niż ten, który odda królowi Wakandy, co jego.

Najlepszy film, reżyserka lub reżyser i scenariusz

Wygra pewnie Nomadland, zasłużenie zresztą, bo to film niezwykły i w formie i w przekazie. I równie mocno trzymam kciuki za Chloé Zhao, która tak go poprowadziła, że zostaje w głowie i chwyta za duszę. Zwłaszcza, jeśli ktoś trochę tego American Dream widział na własne oczy i wie, że to ani nie taki dream ani za bardzo american, jak by się mogło wydawać.

Chociaż! Ha, właśnie, tych chociaż mam dużo w tym roku. Bo i na nagrodę za najlepszy film zasługuje podobnie, jak Nomadland, Proces Siódemki z Chicago (jakże to jest film na miarę naszych czasów, to aż się momentami traci mowę i to nie z zachwytu, a przerażenia) i Obiecująca młoda kobieta.

Ba, co więcej, uważam, że twórczyni tego drugiego reżysersko zrobiła kaskadersko wwiercający się w widza majstersztyk. I, o ile na nagrodę za najlepszy obraz nie ma co liczyć, o tyle za reżyserię czy choćby za scenariusz oryginalny… Tak mocnego obrazu, zestawionego z tymi pastelowymi cupcake’ami słodkimi do wiadomo czego, jeszcze nie widziałam.

Tak ładniutko, leciutko, w tak oczywisty sposób dostajemy co chwilę z liścia w twarz kulturą gwałtu, która tak się rozlazła wokół, że każda próba walki z nią czy znalezienia sprawiedliwości odbierana jest jak anomalia. Wymysł jakiejś trzydziestoletniej wariatki, co pewnie „dawno chłopa nie miała” i oskarżeniami sprzed lat chce „zniszczyć życie i zrujnować karierę porządnych, miłych przecież chłopaków”.

Porażające jest to, co zrobiła w tym filmie Emerald Fennell. Naprawdę obiecująca z niej młoda reżyserka i scenopisarka. Tylko czy to wystarczy, żeby przesiąknięte -izmami Hollywood zorientowało się, że jednak mimo wszystko, mamy ten 2021, a nie wiek wcześniej.

Zobaczymy wszystko dziś.

Niech Wasi faworyci wygrywają i niech to będzie piękna noc, mimo nadal niepięknych dla kina i nie tylko, czasów.

Howgh!

„Pamięć absolutna”, wtorek, 11 sierpnia o 22:00

AIR AMERICA
(1990)
sobota, 1 sierpnia o 22:00

W trakcie wojny w Wietnamie, młody pilot zostaje nieświadomie zwerbowany do skorumpowanej lotniczej organizacji prowadzonej w Laosie przez CIA.

Tytuł: Air America (Air America)
Reżyser: Roger Spottiswoode
Występują: Mel Gibson, Robert Downey Jr.

NAGI INSTYNKT
(1992)
wtorek, 4 sierpnia o 22:00

Nick Curran, detektyw z San Francisco, prowadzi śledztwo w sprawie morderstwa przebrzmiałej gwiazdy rocka. W jego trakcie trafia na niepokojące tropy: zakrwawiony szpikulec do lodu, biały jedwabny szalik przywiązany do łóżka i dowody na to, że był to całkiem romantyczny wieczór. Gdy Nick zagłębia się w sprawę, wplątuje się w śmiertelnie niebezpieczny romans z trzema intrygującymi kobietami, a każda z nich ma zaskakujący motyw do popełnienia tej zbrodni.

Tytuł: Nagi Instynkt (Basic Instinct)
Reżyser: Paul Verhoeven
Występują: Michael Douglas, Sharon Stone, George Dzundza, Jeanne Tripplehorn

HULK
(2003)
środa, 5 sierpnia o 19:20

Klasyczny bohater komiksów Marvela ożywa w epickim obrazie w reżyserii Anga Lee. Kiedy naukowiec Bruce Banner przemienia się w gigantyczną, niezwykle silną istotę, musi walczyć z siłami zła, jednocześnie zwalczając zło kryjące się w nim.

Tytuł: Hulk (The Hulk)
Reżyser: Ang Lee
Występują: Eric Bana, Jennifer Connelly, Sam Elliott, Nick Nolte

PAMIĘĆ ABSOLUTNA
(1990)
wtorek, 11 sierpnia o 22:00

Douglasa Quaida nawiedza powracający sen o podróży na Marsa. Mając nadzieję, że dowie się o nim czegoś więcej wykupuje wakacje w firmie Rekall Inc. zajmującej się wszczepianiem wspomnień. Podczas zabiegu implementacji coś idzie nie tak. Quaid nagle przypomina sobie, że był tajnym agentem walczącym ze złym administratorem Marsa, Cohaagenem. Czy te doświadczenia są prawdziwe… czy może są tylko zaimplantowanymi fantazjami?

Tytuł: Pamięć absolutna (Total Recall)
Reżyser: Paul Verhoeven
Występują: Arnold Schwarzenegger, Rachel Ticotin, Sharon Stone, Ronny Cox

TUNEL
(1996)
poniedziałek, 17 sierpnia o 22:35

Sylvester Stallone wciela się w postać skompromitowanego byłego pracownika służb ratowniczych, który dostał szansę na odkupienie, gdy tunel w Nowym Jorku zaczyna się zapadać. Musi znaleźć drogę do środka i uratować uwięzionych podróżnych zanim skończy się im powietrze.

Tytuł: Tunel (Daylight)
Reżyser: Rob Cohen
Występują: Sylvester Stallone, Amy Brenneman, Viggo Mortensen, Dan Hedaya, Stan Shaw, Jay O

BĘKARTY WOJNY
(2009)
piątek, 21 sierpnia o 22:00

W pierwszym roku okupacji niemieckiej we Francji, Shosanna Dreyfus (Melanie Laurent) jest świadkiem egzekucji swojej rodziny, której dokonuje nazistowski pułkownik Hans Landa (Christoph Waltz). Shosanna ledwo uchodzi z życiem i ucieka do Paryża, gdzie, jako właścicielka i operatorka kina, przyjmuje nową tożsamość.

W innej części Europy porucznik Aldo Raine (Brad Pitt) organizuje grupę żydowsko-amerykańskich żołnierzy, których zadaniem jest dokonywanie szybkich i szokujących akcji odwetowych na nazistach. Do oddziału Raine’a, znanego jako „Bękarty”, dołącza niemiecka aktorka i tajna agentka Bridget von Hammersmark (Diane Kruger), z misją obalenia przywódców Trzeciej Rzeszy.

Losy bohaterów łączą się pod kinowym afiszem, gdzie Shosanna planuje dokonanie własnej zemsty…

Tytuł: Bękarty wojny (Inglourious Basterds)
Reżyser: Quentin Tarantino
Występują: Brad Pitt, Diane Kruger, Eli Roth, Mélanie Laurent, Christoph Waltz, Michael Fassbender

PITCH BLACK
(2000)
piątek, 28 sierpnia o 22:00

Kosmiczny statek pasażerski rozbija się na pustynnej planecie. Garstka ocalałych, wśród których znajduje się zbiegły skazaniec, Riddick (Vin Diesel), zostaje uwięziona na jałowym pustkowiu z trzema palącymi słońcami na niebie.

W poszukiwaniu schronienia i wody, rozbitkowie łączą siły i odkrywają, że noc przynosi ze sobą roje gigantycznych, mięsożernych potworów, które odstraszyć może jedynie światło. Jeśli chcą wyjść z tego z życiem, Riddick i pasażerowie muszą sobie wzajemnie zaufać.

Tytuł: Pitch Black
Reżyser: David Twohy
Występują: Radha Mitchell, Cole Hauser, Vin Diesel, Keith David

„MIESIĄC MEGAHITÓW” W SIERPNIU NA AMC, M.IN.

AIR AMERICA                                        01.08.2020 22:00
NAGI INSTYNKT                                           04.08.2020 22:00
HULK                                                    05.08.2020 19:20
PAMIĘĆ ABSOLUTNA                                     11.08.2020 22:00
TUNEL                                                     17.08.2020 22:35
BĘKARTY WOJNY                                     21.08.2020 22:00
PITCH BLACK                                        28.08.2020 22:00

—

O AMC (Polska)
AMC to dział biznesowy grupy AMC Networks International, który udostępnia ulubione filmy wszystkich gatunków oraz uznane produkcje własne. AMC stworzyło w ciągu ostatniej dekady wielokrotnie nagradzane seriale, które zmieniły sposób opowiadania historii i podejście do gatunku. Obok szerokiej dystrybucji w Ameryce Północnej, kanał AMC dostępny jest w ponad 125 krajach na całym świecie.

O AMC Networks International – UK
AMC Networks International – UK (AMCNI – UK) zajmuje się dystrybucją programów telewizyjnych na terenie Wielkiej Brytanii i innych krajów w Europie, na Bliskim Wschodzie i w Afryce („EMEA”) oraz zarządza portfolio 10 kanałów, w tym AMC, SundanceTV, Eva i Eva+.
AMCNI – UK prowadzi również szereg spółek joint venture oraz zarządza kanałami w regionie EMEA, w tym kanałem Outdoor Channel, jak również portfolio siedmiu kanałów rozrywkowych razem z CBS Studios, w tym CBS Justice, CBS Action, CBS Drama, CBS Europa, CBS Reality, CBS Reality +1, Horror Channel i Horror Channel +1.
AMCNI – UK jest jednostką biznesową AMC Networks International, wiodącego producenta i dystrybutora kanałów telewizyjnych docierających do abonentów w ponad 130 krajach i terytoriachi obejmujących szereg gatunków, w tym filmy i seriale, styl życia, rozrywkę, sport, programy dziecięce i reportaże. AMCNI jest globalnym oddziałem AMC Networks. Więcej informacji można znaleźć na stronie: www.amcnetworksinternational.com.

AMC Studios
AMC Studios odpowiada za produkcję i dystrybucję projektów spółki AMC Networks Inc. Pierwszą produkcją AMC Studios była seria „The Walking Dead”, która zanotowała najwyższą oglądalność w historii amerykańskiej telewizji kablowej, a od sześciu sezonów znajduje się na pierwszym miejscu najchętniej oglądanych programów wśród widzów w wieku 18-49. Od tego czasu AMC Studios wyprodukowało szereg uznanych przez krytyków i wyróżnionych nagrodami serii m.in. „Fear the Walking Dead”, „Terror”, „Dietland”, „Krainę bezprawia”, a ponadto „Lodge 49” i „NOS4A2”, a także serie dokumentalne: „Ride with Norman Reedus”, „Robert Kirkman: Nieznana historia komiksu” przedstawiająca historię, wydarzenia i sylwetki osób, które na zawsze zmieniły świat komiksu oraz „James Cameron: historia science fiction”, autorstwa uznanego twórcy wielu kultowych produkcji science fiction. AMC Studios wyprodukowało ponadto dla SundanceTV serial „Rectify” nagrodzony Peabody Award, serię „Hap i Leonard”, a także seriale dokumentalne „Cold Blooded: The Clutter Family Murders” i „The Jonestown Massacre”.

Wbrew jej woli
2 kwietnia o 21:00
PREMIERA
Rok 1924 w stanie Wirginia. Na świat przychodzi Vivian, córeczka Carrie. Siedemnastolatka zaszła w ciążę w wyniku gwałtu i cała sytuacja jest dla niej szokiem. Carrie Buck jest postrzegana jako nie w pełni intelektualnie rozwinięta.

Pomimo bliskiej więzi z Vivian, nastolatce odebrane zostaje dziecko oraz prawo do jego wychowywania. Niestety, to nie koniec dramatu młodej kobiety. Rodzina oddaje ją do zakładu opieki nad epileptykami i „mentalnie” niedostosowanymi. Eugeniczne pomysły początku XX wieku trafiają na podatny grunt także w Ameryce. Wbrew swojej woli Carrie ma przejść zabieg sterylizacji. Jednak jej losem zaczyna interesować się należąca do lokalnej socjety Melissa Prentice.

Tytuł: Wbrew jej woli (Against Her Will: The Carrie Buck Story)
Produkcja: USA, 1994 rok
Reżyseria: John David Coles
Obsada: Marlee Matlin, Melissa Gilbert, Peter Frechette, Pat Hingle, Joe Inscoe, John Bennes, James Martin Jr., Elaine Nalee, Terry Loughlin, Sharyn Greene, Moses Gibson, Trenton McDevitt, Tammy Arnold, J. Michael Hunter, Joanne Pankow, Laddy Sartin

Buntownik XX wieku
9 kwietnia o 21:00
PREMIERA
Po latach aktywnej, choć często kontrowersyjnej działalności w amerykańskim Kongresie, Adam Clayton Powell Jr. zostaje zawieszony. Cofamy się do lat 30. ubiegłego stulecia. Przyszły pierwszy czarny kongresmen jest charyzmatycznym pastorem w nowojorskim Harlemie.

Światowy kryzys daje się wszystkim we znaki, lecz Adam pokrzepia miejscową społeczność jak umie, jednocześnie nauczając o demokracji i prawach człowieka. Widząc brak politycznej siły przebicia, postanawia zająć się na serio polityką.

Tytuł: Buntownik XX wieku (Keep the Faith, Baby)
Produkcja: USA, 2002 rok
Reżyseria: Doug McHenry
Obsada: Harry Lennix, Vanessa Williams, Lance Reddick, Sean McCann, Julian Sedgwick, Naomi Gaskin, Rufus Crawford, Russell Hornsby, David Clement, Jim Codrington, Michael Coperman, Don Allison, Kedar Brown

Dziewiąte wrota
14 kwietnia o 21:00
Dean Corso jest znawcą starodruków i handlarzem. Jak nikt inny potrafi wyczuć okazję i z niej skorzystać. Na zlecenie bogatego klienta Borisa Balkana ma zbadać oryginalność wydanego w 1666 roku cennego dzieła okultystycznego Dziewięć Wrót do Królestwa Cieni.

Kolekcjoner nabył artefakt tuż przed samobójczą śmiercią poprzedniego właściciela, Andrew Teflera. Corso ma porównać wszystkie trzy zachowane egzemplarze księgi i orzec, czy jest to oryginał. Zanim bohater wyruszy do Europy wokół niego zaczynają się dziać tajemnicze rzeczy, a książkę stara się za wszelką cenę odzyskać wdowa po Teflerze. Mimo to bibliofil kontynuuje swoje śledztwo…

Tytuł: Dziewiąte wrota (The Ninth Gate)
Produkcja: Hiszpania/Francja/USA, 1999 rok
Reżyseria: Roman Polański
Obsada: Johnny Depp, Frank Langella, Lena Olin, Emmanuelle Seigner, Barbara Jefford, Jack Taylor, José López Rodero, Tony Amoni, James Russo, Willy Holt, Allen Garfield, Jacques Dacqmine, Joe Sheridan

Monte Walsh
15 kwietnia o 16:35
PREMIERA
Western, jeden z najbardziej klasycznych amerykańskich gatunków filmowych w latach 60. XX wieku zaczyna przeżywać kryzys. Powstaje swoista reakcja na skonwencjonalizowany świat Dzikiego Zachodu, czyli antywestern (Strzały o zmierzchu, Dzika banda). Monte Walsh wymyka się prostym podziałom, wydając się czerpać tak z tradycji westernu, jak i nowego spojrzenia na gatunek.

Monte Walsh i jego najlepszy kumpel Chet Rollins przemierzają Arizonę w poszukiwaniu pracy. Niestety, oprócz dobrego humoru niewiele im zostaje. Mężczyźni nie chcą pracować przy budowaniu kolei, a hodowla krów czy łapanie mustangów przechodzą do lamusa. W kolejnym miasteczku na trasie Monte spotyka znajomą Martinę i romans wybucha na nowo. Chet powoli myśli o ustatkowaniu się, co ma związek z pewną powabną wdówką. Monte i jego przyjaciel będą musieli stawić czoło wyzwaniom współczesności. Okaże się to niełatwym zadaniem.

Tytuł: Monte Walsh (Monte Walsh)
Produkcja: USA, 1970 rok
Reżyseria: William A. Fraker
Obsada: Lee Marvin, Jeanne Moreau, Jack Palance, Mitchell Ryan, Jim Davis, G.D. Spradlin, John Hudkins, Raymond Guth, John McKee, Michael Conrad, Tom Heaton, Ted Gehring, Bo Hopkins, John McLiam, Allyn Ann McLerie

W ramach cyklu „Środa z akcją i thrillerem” zapraszamy na kolejne premiery filmowych ekranizacji powieści Mary Higgins Clark – jednej z najpopularniejszych autorek kryminałów i thrillerów. W najbliższym miesiącu kanał CBS Europa wyemituje pięć adaptacji książek zmarłej na początku tego roku mistrzyni suspensu. W kwietniu na antenie pojawi się między innymi: „Wyścig z mordercą” – historia agentki nieruchomości, która zupełnie niespodziewanie musi zawalczyć o własne życie; „Jesteś tylko moja” – film przedstawiający losy dziennikarki radiowej, próbującej rozwikłać zagadkę śmierci dwóch słuchaczek, czy „Zbrodnia z miłości” – obraz opowiadający o współwłaścicielce winnic, prowadzącej własne śledztwo w sprawie morderstwa wspólniczki. Cykl filmowych adaptacji powieści Mary Higgins Clark będzie kontynuowany w maju.

Wśród innych kwietniowych premier na kanale CBS Europa pojawią się: „Wbrew jej woli”, wzruszający obraz opowiadający o nastolatce, która po urodzenia dziecka zostaje zamknięta w szpitalu psychiatrycznym; film biograficzny „Buntownik XX wieku”, przedstawiający historię pierwszego czarnoskórego kongresmena, Adama Claytona Powella Jr., oraz western „Monte Walsh” z Lee Marvinem i Jane Moreau, którego bohaterowie muszą poradzić sobie w nowej dla nich rzeczywistości.

Wielkanocny maraton filmowy: komedie romantyczne, komedie i melodramaty od Wielkiego Piątku do Poniedziałku Wielkanocnego (10-13 kwietnia), w tym premiery:

Doktor Quinn: Serce na dłoni

(Dr. Quinn, Medicine Woman: The Heart Within)

Wielka Sobota 11 kwietnia o 19:15

Obsada: Jane Seymour, Joe Lando, Jessica Bowman

Dramat. Dalsze losy lekarki z Dzikiego Zachodu – tym razem w Bostonie, gdzie właśnie jej najstarsza córka Coleen kończy studia medyczne, syn Brian w tajemnicy stara się o staż w gazecie, a Sully wdaje się w konflikt z lokalnymi politykami…

Czarodziejka (The Good Witch)

Wielkanoc 12 kwietnia o 21:00

Obsada: Catherine Bell, Chris Potter, Catherine Disher

Komedia romantyczna. Cassandra kupuje opuszczony dom w miasteczku. Szybko budzi niepokój mieszkańców: zaczynają podejrzewać ją o używanie czarów! Nową sąsiadką zafascynowana jest trójka dzieci miejscowego policjanta, wdowca…

Inne filmy w maratonie (wybrane tytuły)

Miłość Grace (For the Love of Grace)

Wielki Piątek 10 kwietnia o 23:05

Zatańcz ze mną (Shall We Dance?)

Wielka Sobota 11 kwietnia o 21:00

Pokojówka na Manhattanie (Maid in Manhattan)

Wielka Sobota 11 kwietnia o 23:05

Robin Hood: Książę złodziei (Robin Hood: Prince of Thieves)

Wielkanoc 12 kwietnia o 22:45

Stój, bo mamuśka strzela (Stop! Or My Mom Will Shoot)

Poniedziałek Wielkanocny 13 kwietnia o 21:00

PREMIERY W CYKLU ŚRODA Z AKCJĄ I THRILLEREM

Ekranizacje powieści mistrzyni suspensu Mary Higgins Clark w każdą środę o 21:00. Cykl kontynuowany w maju.

Wyścig z mordercą (Mary Higgins Clark: Pretend You Don’t See Her)

Środa 1 kwietnia o 21:00

Obsada: Emma Samms, Hannes Jaenicke, Beau Starr

Kryminał. Gdy w wypadku samochodowym ginie młoda aktorka, jej matka uważa, że było to zaplanowane morderstwo. Dzieli się podejrzeniami z Lacey, agentką nieruchomości – a wkrótce sama ginie pod kołami auta. Policja niemrawo prowadzi śledztwo. Czy Lacey jest bezpieczna?

Jesteś tylko moja (Mary Higgins Clark: You Belong to Me)

Środa 8 kwietnia o 21:00

Obsada: Lesley-Anne Down, Tony De Santis, Barclay Hope

Kryminał. Susan, psycholożka, prowadzi audycje radiowe. Od słuchaczek dowiaduje się o dwóch kobietach, które dostały pierścionki z niepokojącym grawerunkiem. Jedna z kobiet zaginęła podczas rejsu, drugą zabito w drodze do radia… Próbując rozwikłać zagadkę pierścionków, Susan zbliża się do mordercy…

Zbrodnia z miłości (Mary Higgins Clark: A Crime of Passion)

Środa 15 kwietnia o 21:00

Obsada: Cynthia Gibb, Gordon Currie, Alexandra Kamp

Kryminał. Frederica jest kobietą sukcesu: współwłaścicielką prosperujących winnic, od niedawna też szczęśliwą mężatką. Podczas przyjęcia na cześć firmy zostaje znaleziona martwa druga współwłaścicielka winnic. Frederica zaczyna prywatne śledztwo, które prowadzi ją w niebezpieczne rejony.

Zanim się pożegnasz (Mary Higgins Clark: Before I Say Goodbye)

Środa 22 kwietnia o 21:00

Obsada: Sean Young, Peter DeLuise, Ursula Karven

Kryminał. Nell miała aspiracje polityczne, ale porzuciła je dla małżeństwa

z architektem Adamem. Po kilku latach, gdy małżeństwo przeżywa kryzys, a ambicje polityczne Nell odżywają, Adam ginie w wybuchu łodzi. Wszystko wskazuje

na wypadek, ale Nell ma swoje podejrzenia…

Ktoś nad tobą czuwa

(Mary Higgins Clark: He Sees You When You’re Sleeping)

Środa 29 kwietnia o 21:00

Obsada: Erika Eleniak, Cameron Bancroft, Pam Hyatt

Kryminał. Sterling, młody egoistyczny makler, umiera w wypadku na polu golfowym – ale zostaje cofnięty sprzed bram Nieba, by odpokutować swe płytkie życie: jako duch ma pomóc pewnej rodzinie spotkać się przy świątecznym stole. Nie spodziewa się, że będzie musiał pokonać nie tylko rodzinne problemy, ale i przestępców!

INNE PREMIERY

Wbrew jej woli (Against Her Will: The Carrie Buck Story)

Czwartek 2 kwietnia o 21:00

Obsada: Marlee Matlin, Melissa Gilbert, Peter Frechette

Dramat. Rok 1924 w stanie Wirginia. Opóźniona intelektualnie 17-latka zostaje zgwałcona. Dziecko, które rodzi, zostaje jej odebrane, a ona sama zamknięta w szpitalu psychiatrycznym, gdzie – wbrew swej woli – ma zostać wysterylizowana. Jej losem zaczyna interesować się należąca do lokalnej socjety Melissa. Na faktach.

Buntownik XX wieku (Keep the Faith, Baby)

Czwartek 9 kwietnia o 21:00

Obsada: Harry Lennix, Vanessa William, Don Allison

Dramat biograficzny. Biografia charyzmatycznego Adama Claytona Powella Jr., pierwszego czarnoskórego kongresmena – od początków kariery i działalności

w charakterze pastora w Harlemie, przez kryzys światowy, kontrowersyjny czas

w Kongresie aż po zawieszenie w tej instytucji w latach 60.

Dziewiąte wrota (The Ninth Gate)

Wtorek 14 kwietnia o 21:00

Obsada: Johnny Depp, Emmanuelle Seigner, Frank Langella

Thriller. Nowojorski znawca starodruków ma zbadać oryginalność okultystycznego dzieła wydanego w 1666. Zanim bohater wyruszy do Europy, zaczną się wokół niego dziać tajemnicze rzeczy, a księgę za wszelką cenę będzie się starała odzyskać wdowa po poprzednim właścicielu…

Monte Walsh (Monte Walsh)

Środa 15 kwietnia o 16:35

Obsada: Lee Marvin, Jeanne Moreau, Jack Palance

Western. Świat Dzikiego Zachodu – romantyzm podróży przez prerię, praca przy stadach krów czy łapaniu mustangów – odchodzi w przeszłość, a dwaj byli kowboje muszą na nowo odnaleźć się w życiu. Przemierzając Arizonę w poszukiwaniu pracy, w jednym

z miasteczek spotykają dawną miłość jednego z nich…

BITWA O ZIEMIĘ
5 kwietnia o 22:00

Ziemia, rok 3000. Rasa ludzka jest na wyginięciu. Ta oryginalna i nowoczesna opowieść o podboju dokonanym przez kosmitów i ludzkim buncie wypełniona jest humorem, przygodą i niebezpieczeństwem, a w połączeniu z realistycznymi efektami specjalnymi, tworzy niezwykle wybuchowy i rozrywkowy film, który pozostawi widza pod wrażeniem.

Tytuł: Bitwa o Ziemię (Battlefield Earth)
Reżyseria: Roger Christian
Produkcja: USA, 2000
Obsada: John Travolta, Barry Pepper, Forest Whitaker, Michael Byrne

STALOWY ŚWIT
5 kwietnia o 00:15

W postapokaliptycznym świecie, wojownik wędrujący po pustyni napotyka na grupę osadników kontrolujących dostęp do wody na tym obszarze. Na ich cenne zasoby czyha morderczy gang.

Tytuł: Stalowy świt (Steel Dawn)
Reżyseria: Lance Hool
Produkcja: USA, 1987
Obsada: Patrick Swayze, Lisa Niemi, Anthony Zerbe, Christopher Neame

SPOTKANIE
12 kwietnia o 22:00

Radioastronom Zane Zaminsky (Charlie Sheen) uważa, że złapał sygnał od pozaziemskiej inteligencji. Jego desperackie poszukiwania doprowadzają go do Meksyku i tajemniczej elektrowni, gdzie zostaje aresztowany za zabójstwo naukowca. Zane musi uciec, zabierając ze sobą dowód na zagrażającą Ziemi inwazję kosmitów.

Tytuł: Spotkanie (The Arrival)
Reżyseria: David Twohy
Produkcja: Meksyk/USA, 1996
Obsada: Charlie Sheen, Lindsay Crouse, Richard Schiff, Ron Silver

SPOTKANIE 2
12 kwietnia o 00:10

„Spotkanie 2” to trzymający w napięciu thriller, któremu udało zachować się integralność i klimat pierwszej części, uzupełnione o wartką akcję. W filmie występują Patrick Muldoon i Jane Sibbett, a jego reżyserem jest Kevin Tenney. Producentem obrazu jest Claudio Castravelli, a producentami wykonawczymi Jon Turtle i Lenny Shapiro. Autorem scenariusza jest pochodzący z Montrealu Mark David Perry.

Tytuł: Spotkanie 2 (The Second Arrival)
Reżyseria: Kevin Tenney
Produkcja: USA, 1998
Obsada: Patrick Muldoon, Jane Sibbett, Michael Sarrazin, Steve Adams

ISTOTA
19 kwietnia o 22:00

Clive i Elsa to para młodych, zdolnych i ambitnych naukowców. Nowe gatunki zwierząt, które wyhodowali sprawiły, że stali się zbuntowanymi gwiazdami świata nauki. W swym nowym eksperymencie prowadzonym w tajemnicy przed światem, wykorzystują ludzkie DNA.
W rezultacie powstaje żeńska hybryda człowieka i zwierzęcia, która może wspiąć się na wyższy szczebel ewolucji.

Tytuł: Istota (Splice)
Reżyseria: Vincenzo Natali
Produkcja: Francja/Kanada/USA, 2009
Obsada: Adrien Brody, Sarah Polley, Brandon McGibbon, David Hewlett

CIERŃ
19 kwietnia o 00:05

Będąca na wakacjach para zostaje uprowadzona przez zbiegłego skazańca. Kiedy opony ich samochodu zostają przebite przez martwe zwierzę, którego ciało pełne jest cierniopodobnych drzazg, muszą szukać schronienia na opuszczonej stacji benzynowej. Jak się później okazuje, drzazgi, które podziurawiły opony pochodzą od pasożytniczego organizmu, który przekształca swoje żywe ofiary w spragnionych krwi żywicieli. Uwięzieni wewnątrz stacji benzynowej zdają sobie sprawę, że muszą pracować razem, aby przetrwać ten koszmar.

Tytuł: Cierń (Splinter)
Reżyseria: Toby Wilkins
Produkcja: USA, 2008
Obsada: Shea Whigham, Paolo Costanzo, Jill Wagner, Charles Baker

MUTANT
26 kwietnia o 22:00

Dwoje młodych naukowców łączy siły, aby uratować Nowy Jork przed epidemią roznoszoną przez karaluchy, która zabiła tysiące dzieci. Stworzonym przez nich cudem inżynierii genetycznej jest nowy gatunek insekta, którego enzymy są zabójcze dla przenoszących chorobę owadów. Po trzech latach ich dzieło powraca w nowej formie, zmieniając równowagę w przyrodzie i przechylając szalę na korzyść owadów. Stworzenia powstałe w laboratorium ewoluowały i zaczęły naśladować najbardziej niebezpiecznego drapieżnika ze wszystkich – człowieka.

Tytuł: Mutant (Mimic)
Reżyseria: Guiliermo del Toro
Produkcja: USA, 1997
Obsada: Mira Sorvino, Jeremy Northam, Alexander Goodwin, Giancarlo Giannini

MUTANT 2
26 kwietnia o 00:00

Remi jest nauczycielką i ma kłopoty z mężczyznami, choć nie tak poważne, jak oni z nią. Każdy facet, z którym się ostatnio umawiała, został zabity i pozbawiony twarzy. Niedługo potem w szkole, w której uczy Remi, pojawia się plaga gigantycznych, zmutowanych karaluchów. Detektyw, nauczycielka i jej uczniowie zostają uwięzieni w szkole, podczas gdy owady urządzają na nich polowanie.

Tytuł: Mutant 2 (Mimic 2)
Reżyser: Jean de Segonzac
Produkcja: USA, 2001
Obsada: Will Estes, Aaron Fors, Scott Klace, Gaven E. Lucas