Dziękujemy Bohaterkom książki za udział oraz uczestniczkom debaty za wspaniałą, motywującą i inspirującą dyskusję!

Przed elementem artystycznym zaprasiliśmy na merytoryczną debatę o sukcesie i pewności siebie, do której zaproszenia przyjęły: Mecenas Beata Superson-Polowiec, Wspólnik z Kancelarii Polowiec i Wspólnicy sp.j., Danuta Ochał, Wiceprezeska w firmie LaserTec S.A., Katarzyna Matuszewska z DHL Supply Chain Polska, Mecenas Wieslawa Kulig-Wyporska z Kancelaria Kulig Wyporska, Prezes Agnieszka Dąbrowska z Portfel Inwestycyjny Apartamenty&Hotele oraz Maria Borys-Piątkowska z Flying Wild Hog.

Dziękujemy również Partnerom naszej książki za dołączenie do tej inicjatywy: Welcome Nieruchomosci, MC Sweet, Niebieski Art Hotel & Spa, Dzień Mężczyzny, Jaga Hupało Pracownia, Hotel Rubinstein, Sylveco – naturalne kosmetyki, WelcomeFinance, Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha, Loyd i Mokate, Browar Bojanowo, Farmona, Kancelaria Polowiec i Wspólnicy, Vis Plantis, Maniewski, Portfel Inwestycyjny – Apartamenty i Hotele, HANZO SUSHI , Garden Square Hotel, DHL, Bracka 4, BetaMed Centrum Medyczne, Klif Warszawa, Galeria Sztuki w DM Klif Zbylut Galeria, K2-Spotkania na szczycie, Forever, Klaudyna Cichocka-Volkov, Uzdrovisco, Ritual, Ekoenergetyka, Hotel „Białowieski” Conference, Wellness & SPA, Grupa Medialna Lifestyle oraz Wydawnictwo Insignis

Wieczór uświetniły występy utalentowanej krakowskiej wokalistki Anna Dudziak oraz Gwiazdy wieczoru, Magdalena Pilarz-Bobrowska.

Polski związek z branżą odzieżową trwa od dziesięcioleci. Tradycje włókiennicze w XX wieku współtworzyły polską tożsamość i były istotnym filarem gospodarki. Sektor modowy cały czas się rozwija i z każdym rokiem prosperuje coraz lepiej – wskazuje na to choćby poziom inwestycji w maszyny i urządzenia modernizujące przemysł. Obecnie rozwój branży dotyczy zarówno produkcji, włókiennictwa, jak i sektora kreatywnego.

Polscy projektanci przebijają się na rynki europejskie i światowe, ich produkty są obecne na luksusowych platformach e-commerce. Media społecznościowe ułatwiają komunikację między projektantami, stylistami i fotografami. Polskie teamy kreatywne realizują kampanie dla zagranicznych domów mody. Rozwija się streetwear. Coraz silniejsze są awangardowe i konceptualne projekty, pokazywane w renomowanych galeriach sztuki.

Ramię w ramię z przemysłem

Równocześnie z branżą modową rozwija się przemysł – w 2019 roku Polska była piętnastym największym eksporterem odzieży i tekstyliów na świecie, a nasz rynek uznawany jest pod tym względem za jeden z najatrakcyjniejszych w Europie Środkowej i Wschodniej. Przychody całego polskiego sektora modowego wynoszą 70 mld złotych. Ważnym punktem w rozwoju polskiego przemysłu odzieżowo-włókienniczego było powstanie organizacji reprezentujących interesy tej branży – Związku Pracodawców Przemysłu Odzieżowego i Tekstylnego (PIOT), sekcji przemysłu lekkiego Lewiatan – które za cel przyjęły podnoszenie jakości i innowacyjności produkcji odzieży.

Obecnie Polska dysponuje silnym zapleczem naukowym oraz ośrodkami badawczymi zajmującymi się włókiennictwem, co stwarza ogromne perspektywy na przyszłość. Wśród najbardziej obiecujących obszarów rozwoju przemysłu modowego wymienia się: inteligentne tekstylia, tekstronikę (czyli włókiennictwo zintegrowane z układami elektronicznymi, tzw. elektronika noszona), szeroko rozumiany rozwój rynku wyrobów ekologicznych (czyli zrównoważone uprawy, recycling surowców, zastępowanie tradycyjnych surowców włóknotwórczych surowcami ze źródeł odnawialnych i biodegradowalnych). Przemysł włókienniczy z każdym rokiem działa w sposób coraz bardziej innowacyjny.

Polska konsumentem dóbr luksusowych

Nasz rynek powoli zaczyna być atrakcyjny również dla luksusowych marek zagranicznych – od 2010 roku w Polsce zagościło ich ponad siedemdziesiąt, co świadczy o tym, że światowe domy mody zaczynają widzieć w nas odbiorców swoich produktów. Sprzyja temu fakt, że w Polsce rośnie liczba osób o średnich i wysokich dochodach, a więc potencjalnych konsumentów dóbr luksusowych. Nie tylko jednak ta grupa zasila sektor odzieżowy – Polacy statystycznie przeznaczają na zakupy modowe 7% swoich dochodów, czyli kwotę przekraczającą przeciętne wydatki na zdrowie. Warto zwrócić uwagę, że światowi potentaci modowi coraz częściej realizują swoje projekty w polskich szwalniach – przyciągają one kontrahentów ze względu na jakość i krótkie terminy dostaw.

Polska przyszłości

Polski przemysł modowy i tekstylny ma ogromny potencjał, jednak warunkiem rozwoju tego sektora jest efektywna współpraca wszystkich zaangażowanych podmiotów: władzy publicznej, organów ustawodawczych, przedstawicieli innych gałęzi przemysłu oraz organizacji pozarządowych i społecznych. Dynamiczny rozwój branży wspierają różne instytucje, na przykład Zintegrowany System Kwalifikacji, który zbiera, opisuje i porządkuje różne kwalifikacje w jednym, powszechnie dostępnym rejestrze. ZSK gwarantuje wysoką jakość certyfikatów zawodowych, co przekłada się na poziom oferowanych na rynku usług.

Warto przyjrzeć się kwalifikacji, która niebawem pojawi się w systemie – jest nią „Zarządzanie procesami technologicznymi przemysłowego szycia odzieży z tkanin”. Certyfikat oferowany przez ZSK umożliwia zdobycie oficjalnego potwierdzenia umiejętności osobom, które pracują w branży, ale również jest świetną opcją dla tych, którzy myślą o przekwalifikowaniu się i rozpoczęciu pracy w jednym z najdynamiczniej rozwijających się sektorów w Polsce. Więcej informacji można znaleźć na stronie https://kwalifikacje.edu.pl/czym-jest-zsk/.

Jednocześnie w tym samym okresie Kawakubo miała w Japonii już ponad setkę sklepów, a jej marka  (tłum. Jak chłopaki) – choć droga i niszowa – zarabiała grube miliony każdego roku. Na „wyznawców” Kawakubo mówiono „kruki”, ponieważ smukłe, czarne szaty wywoływały niepokój i stały się znakiem rozpoznawczym trudnego do przyjęcia, a jednocześnie zupełnie innego od pozostałych stylu.

Historyczka estetyki

Sam pomysł na wejście do świata mody był u Kawakubo wypadkową życiowych wyborów. Na studia wybrała tokijski Keio University, gdzie pracował jej ojciec. Tam ukończyła studia w zakresie historii estetyki i zaczęła pracę w marketingu wielkiego koncernu tuż po studiach, w 1964. Nie zagrzała tam miejsca, po trzech latach zdecydowała, że zostanie stylistką. I tu jednak czegoś brakowało. Konkretniej, brakowało ubrań, które spełniałyby jej niezwykłe oczekiwania jako stylistki.

Dlatego w 1969 zaczęła szyć samodzielnie pod marką Comme des Garçons, choć nawet za dobrze tego nie umiała. Rzemiosło nie było dla niej pierwszorzędne, chodziło o osiągany ostatecznie efekt. Niewykończone krawędzie, dziury, fałdy – to stało się częścią rozpoznawalnego dziś na całym świecie stylu.

Od 1973 marka działała już oficjalnie, jednak przełom przyniósł właśnie wspomniany już pokaz w Paryżu z 1981. Od premiery w stolicy Francji już każdego roku Kawakubo miała pewne miejsce jako kreatorka, zawsze z nową i przemyślaną koncepcją.

Ciągła dekonstrukcja

Drobna Japonka zawsze do Paryża przyjeżdżała z taką samą „stylówką”: w prostej czerni. Nie udzielała wywiadów, nie miała parcia do mediów, zamiast tego dawała swoim pracom mówić za nią. I choć ludzie masowo kręcili nosem, że nikt tego nie założy, to rok w rok jej pokazy przyciągały tłumy osób chętnych zobaczyć, co też przywiezie tym razem.

– Kiedy Kawakubo projektuje kolekcję, to zakrawa na gruby absurd, nie tylko dla przeciętnego człowieka. Jednak kiedy widzisz jak każdego sezonu ktoś stawia przed sobą takie wyzwania, to wiesz już po co jesteś w biznesie modowym – dla takich ludzi jak ona – stwierdził Alexander McQueen.

Faktycznie, Kawakubo jest wyjątkowo krytyczna, tak dla swojej twórczości, jak dla ogólnie przyjętych wzorców estetyki. Wielokrotnie w pracy twórczej przyznawała otwarcie, że nie jest zadowolona z ostatnich lat swojej pracy. Jeden z takich pokazów szczerości miał miejsce na początku lat 80.

– Trzy lata temu efekty mojej pracy przestały mnie satysfakcjonować. Poczułam, że powinnam robić coś dosadniejszego, bardziej bezpośredniego. W modzie musieliśmy wyzwolić się z wpływów trendów lat 20. i 30. XX wieku. Uciec od ludyczności. Zdecydowałam, że zaczynam od zera, dosłownie od niczego, by tworzyć rzeczy, których nikt wcześniej nie tworzył, z silnym wizerunkiem – przyznała w jednym z niewielu wywiadów Kawakubo.

Jej prace to nieustające eksperymenty z formą, inspiracjami, tworzywami. Od tektury po kompozyty, od popkultury i anime po modę poprzednich stuleci. Zawsze w nowej formie, zwykle dekonstruującej pierwowzory. Jej kreacje wielokrotnie zniekształcają osobę noszącą, są asymetryczne.

I choć nie dominuje w nich już czerń, jak w latach 80., to nawet w tych niebywałych, kuriozalnych eksperymentach widać wyjątkową dyscyplinę i jednoznaczną koncepcję. Co ciekawe, Kawakubo traktuje swoje projekty chłodno – nie stawia ich ponad użytkownika czy tło, w jakim się znajdują.

– Kiedy chcę się wyrazić, to nie poprzez ciuchy. Chodzi o całe środowisko, otoczenie, w którym ubiory zaistnieją i pozostaną. To równie wartościowe, jak same ubrania. Dlatego zawsze mam to na uwadze. Jako całość otoczenie jest nawet ważniejsze niż jakiś element ubioru, ponieważ przestrzeń nadaje znaczenie i tworzy efekt końcowy – przyznaje japońska kreatorka.

Z tego też powodu 77-letnia dziś Rei zajmuje się nie tylko modą, ale i wnętrzami czy reklamą. Sama projektuje salony swoich marek (do Comme des Garçons dołączyła w 2004 Dover Street Market) czy planuje kampanie reklamowe.

50 lat chwały

Jak sama przyznała, nie widzi siebie jako ikony. Jednak kogo by nie zapytać – Kawakubo niezaprzeczalnie nią jest. Inspiruje wielu młodszych od siebie, wytycza nowe granice w modzie i je przekracza.

Eksperymentuje, choć stoi to niemal w sprzeczności z jej prywatnym wizerunkiem. Rei od dekad nie prawie zmienia fryzury, nosi się skromnie i minimalistycznie – prawie zawsze w czerni. Zasadniczo odsuwa siebie samą od wizerunku swojej twórczości. Nie ona jest ważna, ale to, co robi.

Podobnie nie cierpi wywiadów, mówić za nią mają przecież ubrania. Udziela ich tylko w towarzystwie męża, Adriana Joffe. Trudno nawet powiedzieć, czy zna angielski, ponieważ nie chce się nim nigdy posługiwać publicznie. Cicha, wycofana i niepozorna, przywiązana do swoich korzeni. Choć jej firma od lat ma siedzibę w Paryżu, jej to nie obchodzi. Mieszka gdzie mieszkała, w tokijskiej dzielnicy Aoyama, niedaleko pierwszego swojego salonu. W lokalnym biurze firmy pojawia się pierwsza, wychodzi ostatnia.

Kawakubo powoli będzie wycofywać się również z rynku. Niewątpliwie jej marka pozostanie, a twórczość będzie funkcjonować nadal, jednak wiek i nawyki sprawiają, że już w 2017 zapowiedziała, że nie przygotuje już osobiście żadnej muzealnej/galeryjnej wystawy swojej mody ani nie zamierza pojawiać się na takich wydarzeniach.

Niezależnie od wieku był to krok poniekąd słuszny, bo i czy można wystawić się lepiej niż zrobiła to w 2017? Wówczas, jako jedna z zaledwie dwóch żyjących osób, otrzymała przywilej prezentacji swego dorobku życia w nowojorskim Metropolitan Museum of Art. To tylko jedno z wielu rozlicznych wyróżnień, jakie otrzymała. W 2019, na półwiecze pracy artystycznej, otrzymała wyjątkowo prestiżową Isamu Noguchi Award, przyznawaną za innowacyjność i poświęcenie na rzecz wymiany kulturowej.

Zdjęcia: Noguchi Museum, Rhododendrites, Sarah Stierch

Anna Beck, właścicielka marki bielizny JUST BECK:

Każda kobieta zasługuje na luksus dobrego samopoczucia. Każda kobieta ma prawo do szczęścia. Każda kobieta jest wyjątkowa.

Te trzy wytyczne stanowią ideologię Just Beck. Firmy tworzącej produkty, których misją jest pomoc kobietom w walce z codziennością i własnymi kompleksami oraz motywacją  w dążeniu do szczuplejszej sylwetki.

Gorsety i body Just Beck to błyskawiczny efekt oraz świetny wygląd z zachowaniem dyskrecji i poczucia komfortu. To spełnienie Twoich marzeń!

Zapraszam Cię do świata Just Beck i  wspólnego odkrywania sekretów kobiecości! Anna Beck

Z zawodu jestem ekonomistą i w tej branży pracowałam przez ostatnie 10 lat. Była to jednak praca dosyć stresująca i czasochłonna. Mocno myślałam o innym zajęciu, które przynosiło by mi więcej satysfakcji, szczególnie po pojawieniu się dzieci na świecie.

Pewnego dnia po urodzeniu dzieci teściowa zasugerowała, że powinnam popracować nad talią, ponieważ wcale jej nie mam i ta uwaga dała mi do myślenia. Podsunęła mi pomysł, ponieważ zawsze miałam problem z brzuszkiem, jak wiele kobiet po porodach. Zaczęłam szukać rozwiązania, które pomogły by mi spłaszczyć brzuch i wymodelować talię, ze względu na to, że niestety same ćwiczenia i dieta nie wystarczały.

Stąd narodził się pomysł, aby stworzyć rozwiązania w formie gorsetów i innych produktów wyszczuplających, które będą odpowiednie do codziennego użytkowania szczególnie dla kobiet po porodach.

Naszą misją Just Beck jest nie tylko poprawa sylwetki klientek, ale i walka z ich kompleksami i niskim poczuciem własnej wartości.

Mamy wspaniałe klientki, które są nam bardzo wdzięczne za nasze magiczne rozwiązania Dostajemy codziennie mnóstwo wiadomości od zadowolonych pań. Dzięki temu wiem, że to, co robimy ma sens i codziennie przychodzimy do pracy z uśmiechem na twarzy.

Od razu po założeniu gorsetu jest widoczna znaczna różnica. Dzięki temu kobiety nabierają pewności siebie, z ich kompleksów zaś robimy atut.

Panie wracają do nas średnio co 5-7 tygodni po mniejsze rozmiary, ponieważ regularne noszenie naszych gorsetów znacznie wyszczupla i zarazem modeluje ciało.

Gorset zawsze pomoże zmieścić się w każde ubranie, nawet do dopasowanych rzeczy. A dzięki regularnemu noszeniu nasze klientki tracą zbędny tłuszcz z problemowych dla nich miejsc.

Mamy prawie 30 modeli i cały czas powstają nowe, bardzo często inspiracją są nasze klientki, które podsuwają nam pomysły na nowe wzory, które po kolei zastrzegamy w urzędzie patentowym.

Zaczyna się od tego, że rysuję wzór kolejnego modelu, wysyłam do szwalni a tam fachowcy tworzą prototyp, który testuję, zgłaszam ewentualne poprawki i otwieramy nową linię z kolejnym modelem. Wszystkie modele naszych gorsetów są szyte z naturalnego lateksu – pozyskiwanego z drzewa kauczukowego. Jest to materiał, który przyspiesza usuwanie tkanki tłuszczowej i pomaga wymodelować brzuch. W środku są też wykorzystane innowacyjne sprężynkowe fiszbiny, które są odpowiedzialne za rzeźbienia – wcięcie w talii i stabilizację pleców.

Każda z nas jest inna. W naszej  ofercie Just Beck nie znajdziesz modelu uniwersalnego, bo to co odpowiada Tobie, nie musi być tym samym, co będzie dobre dla innej kobiety.

Bardzo ważny jest rodzaj zapięcia:.

• haftki – zazwyczaj 3 poziomy, dzięki czemu można redukować rozmiar z tygodnia na tydzień.
• suwak – ten rodzaj zapięcia jest bardzo łatwy i szybki do założenia. Niewidoczny pod obcisłymi  ubraniami.
• suwak i haftki – przy tym rodzaju zapięcia stosujemy 4 haftki, które dodatkowo przytrzymują suwak. Łatwo się zapina i jest idealny dla kobiet ceniących sobie wygodę i łatwość zakładania.

Posiadamy też wiele innych rozwiązań modelujących np. body, majteczki czy kombinezony. Aby dobrze dobrać rozmiar,  trzeba zmierzyć obwód talii i tym sugerować się przy wyborze rozmiaru, nie zalecamy kupowania mniejszych, ponieważ nasze gorsety są już odpowiednio dopasowane pod konkretny wymiar. Zależy nam również, aby Panie czuły się w nich wygodnie i nosiły na co dzień. Przy wyborze zwracamy tez uwagę na wzrost lub długość stanu – mamy też specjalne gorsety wydłużone dla wyższych kobiet.

Szyjemy od rozmiaru XXS do 7xl, także wybór jest ogromny.

Najbardziej skupiamy się na sprzedaży internetowej, dzięki temu mamy możliwość dotarcia  do każdej kobiety, która potrzebuje pomocy w modelowaniu ciała. Sprzedaż online to 70% zysków firmy, pozostałe – są to kliniki i salony kosmetyczne, z którymi współpracujemy a także sprzedaż stacjonarna.

Zamówienia są realizowane bardzo szybko – to maksymalnie 1 lub 2 dni robocze.

Po więcej informacji zapraszam serdecznie na naszą stronę internetową oraz na naszego Facebooka:

https://www.sklep.justbeck.com.pl/

https://www.facebook.com/justbeckcompl/

Wyszli od tradycji rumuńskiego rzemiosła tkackiego. To kraj słynący z barwnych dywanów o skomplikowanych wzorach, dlatego wybór padł na sztandarowy przykład ludowego rzemiosła i sztuki. Wzorzystość dywanu połączyli z projektowaniem 3D i algorytmami, które pomogły zaprojektować sukienkę.

Wykonana z plastiku i ozdobiona aż 25 tysiącami kryształków Swarovskiego sukienka jest futurystyczna, ale też naturalna – przywodzi na myśl rafę koralową czy atomy zaklęte w tańcu. Cena? Ceny nie ma, ponieważ ten projekt nie jest komercyjny. Nad zjawiskowym dziełem rodem z filmu sci-fi pracowało przez prawie pół roku aż 15 osób!

Zdjęcia: Christian Tudose, Foræva

Pomysłodawczynią Domu Życie jest Ewa Minge, która od kilkunastu lat odnajduje pasję w pomaganiu potrzebującym. Inspiracją do założenia fundacji Black Butterflies był międzynarodowy sukces jej ostatniej kolekcji haute couture o tej samej nazwie, odniesiony podczas Paris Fashion Week w lipcu 2015 r.

Najbardziej rozpoznawalna polska projektantka na świecie uznała wówczas, że jej pomoc powinna mieć szerszy, instytucjonalny wymiar. Dom Życie jest kontrapunktem dla domu mody. Według Ewy Minge największe dobra luksusowe z dziedziny fashion i interior design mogą nie tylko być źródłem satysfakcji dla ich nabywców. Mogą także pracować na rzecz najwyższego dobra, jakim jest ludzkie życie i nieść ideę pomocy innym.

Dom Życie w Zielonej Górze będzie pierwszą , wzorcową placówką fundacji. W pracowniach tematycznych nasi podopieczni będą podnosili swoją wiarę w zwalczenie choroby oraz budowali poczucie własnej wartości poprzez realizowanie siebie i swoich pasji. Znajdą się tam także gabinety, w których fachowcy zadbają o niwelowanie ubocznych i niechcianych skutków leczenia, m. in. chemioterapii, które pozostawiają bolesne ślady – łysienie, problemy skórne, stomatologiczne, inne.

Na terenie domu będzie znajdował się także gabinet psychologiczny. Prawnicy, pełniący stałe dyżury w Domu Życie, będą informowali naszych podopiecznych o ich konstytucyjnym prawie do leczenia oraz pomagali uporządkować sprawy prawne wynikające z choroby.

Wsparcie fundacji Black Butterflies otrzymają także rodziny podopiecznych, które często nie potrafią poradzić sobie z problemem choroby najbliższych. Ważnym aspektem pionierskiego ośrodka i jego umiejscowienia w Zielonej Górze jest ścisła współpraca z Uniwersytetem Zielonogórskim, która ma zaowocować przygotowaniem nowatorskich programów dydaktycznych, podnoszącym skuteczność pracy z osobami doświadczonymi chorobą.

Na terenie Zielonej Góry chcemy docelowo utworzyć pod patronatem Akademii Medycznej w Łodzi oddział rekonstrukcji piersi. Wśród członków Rady Fundacji i jej ambasadorów znajdują się specjaliści i lekarze z najlepszych polskich klinik, którzy chcą dzielić się swoją wiedzą i sukcesami z innymi ośrodkami. Fundacja chce ułatwić wprowadzanie nowatorskich metod leczenia w całym kraju.

W Domu-Życie planujemy stworzyć szereg pracowni tematycznych: sztuk plastycznych, muzycznej, sportowej i rekreacyjnej, fotograficznej, teatralnej i filmowej, pisarskiej i podróżniczej. Pracownie będą posiadały swoich aktywnych ambasadorów, których nazwiska obecnie ustalamy. Chcemy, by były to osoby z pierwszych stron gazet, zaangażowane jednak w nasz projekt nie tylko wizerunkowo, ale poprzez realne działania. Obecni, zadeklarowani ambasadorzy to:

• Sztuki plastyczne – Ewa Minge
• Muzyka – zespół Blue Cafe
• Pisarstwo – Małgorzata Domagalik
• Fotografia – Dariusz Biczyński
• Podróże – Martyna Wojciechowska

Fundacja planuje także zakładanie oddziałów poza granicami Polski, które będą pozyskiwać międzynarodowe gwiazdy do promocji idei Black Butterflies i profilaktyki. Walka o życie nie powinna bowiem mieć żadnych granic. Ambasadorką fundacji została m.in. Natalia Fogelund, Miss Szwecji, która w grudniu reprezentowała swój kraj na konkursie Miss World.

Nasze placówki będziemy budowali krok po kroku. W kolejnej fazie chcemy zbudować alternatywne miejsce dla hospicjum, gdzie Ci z naszych podopiecznych, którzy niestety przegrają walkę z chorobą, będą mogli godnie doczekać przejścia na drugą stronę. Fundacja posiada już pierwszy punkt w centrum Zielonej Góry, który przechodzi adaptację. Ponad 300 m2 chcemy podzielić na pierwsze gabinety tematyczne, a dzięki możliwościom i zaangażowaniu miasta Zielona Góra będziemy korzystać na co dzień z uprzejmości ośrodka sportu i rekreacji, uniwersytetu oraz szpitala.

Celem „na koniec dnia” jest tworzenie przyjaznego bajkowego miejsca, w którym nasi podopieczni uwierzą, że marzenia mogą się zrealizować. Otoczenie i jego atmosfera to jeden z podstawowych kluczy do sukcesu. Prace naszych podopiecznych będą pokazywane dwa razy do roku podczas dużego widowiska fundacji Black Butterflies. Marka Eva Minge będzie przedstawiała swoją kolekcję Haute Couture dedykowaną fundacji regularnie. Sprzedaż z tej unikatowej i drogiej linii sukien będzie przekazywana przez właściciela marki – firmę Esotiq&Henderson w całości na cele fundacji.

O fundatorce i fundacji

Ewa Minge ma duże sukcesy w pracy z ludźmi walczącymi o zdrowie. Artterapia, którą uprawia od 12 lat, oraz inne wymierne formy pomocy dają niesamowite efekty. Jeden z jej podopiecznych z Zespołem Downa pod okiem jej grupy nauczył się projektowania, kroju i szycia. Grzegorz dzięki temu nie tylko spełnił swoje marzenia, ale także zarabia na życie.

Ewa Minge swoją historią, którą opisuje w autobiografii „Życie to bajka”, udowadnia, że można zrealizować nawet najbardziej niewiarygodne marzenia. Nawet wbrew wielu przeciwnościom, w tym poważnej chorobie. Ambasadorami i wolontariuszami fundacji są ludzie, których droga stanowi osobisty dowód na przełamywanie barier słabości i osiąganie wymarzonych celów.

Ewa Minge od 25 lat na terenie województwa lubuskiego prowadzi dużą firmę odzieżową, która już jest znana na całym świecie. Ewa Minge to nie tylko człowiek sztuki, ale silnie stąpająca po ziemi ekonomistka. Matka, która samotnie wychowała dwóch synów, nie zrezygnowała z realizacji swoich dwóch pasji: budowania domu mody i pomagania ludziom. Dom Mody Ewy Minge jest częścią notowanej na GPW grupy odzieżowej Esotiq & Henderson. Poszczególne marki, należące do grupy, będą wspierać działalność fundacji, wprowadzając do sprzedaży specjalne linie dedykowane fundacji pod nazwą Black Butterflies. Dochód z nich będzie zasilał konto fundacji.

- To jednak kropla w morzu potrzeb. Dlatego fundacja będzie finansowana także przez sponsorów i mecenasów. Mamy już pierwsze deklaracje wsparcia od firm i instytucji działających w Polsce. – mówi Ewa Minge.

Inauguracja fundacji

Pierwszym krokiem, jaki fundacja zrobiła było inauguracyjne widowisko, na które złożyły się: wyjątkowy pokaz paryskiej kolekcji Black Butteflies Eva Minge oraz koncert zespołu Blue Cafe. To także promocja działań fundacji. Po pokazie paryska kolekcja została wystawiona na licytację. Event został bardzo dobrze przyjęty przez gości i szeroko komentowany przez wiele mediów w Polsce.

Media bardzo przychylnie podchodzą do działalności charytatywnej Ewy Minge i jej idei powołania fundacji Black Butterflies. Pisały i mówiły o niej najważniejsze polskie dzienniki, tygodniki i miesięczniki, najchętniej obserwowane portale internetowe i media elektroniczne. O działalności fundacji dowiedziały się miliony Polaków.

Fundacja pozyskała wielu już wspaniałych partnerów. Są z nami:
Uniwersytet Zielonogórski – Wydział Psychologii,
Szpital Onkologiczny w Łodzi,
Szpital Onkologiczny w Bydgoszczy,
Szpital Marynarki Wojennej w Gdyni,
znani lekarze onkolodzy, psychiatrzy, psycholodzy i wiele osób ze środowiska kultury i sztuki.

Ewa Minge jest pomysłodawczynią fundacji. Konsekwentnie od lat pomagała innym, bez struktury i zaplecza, za własne pieniądze. Teraz to doświadczenie daje nam wiarygodność wśród mediów i partnerów fundacji.

Kontakt:
Prezes Zarządu: Małgorzata Sawicka
+48 501 164  611
m.sawicka@blackbutterflies.com
www.blackbutterflies.com

oprac. Agnieszka Słodyczka
FOT. Archiwum Ewy Minge i Fundacji Black Butterflies

- Jak to opowiadasz, to na zachwyconą nie wyglądasz?

- Cały zachwyt przeszedł na moją mamę. Ale czekaj, wszystko ci od początku opowiem. Siedzimy z Pawłem w Zakopcu w hotelu, alkohol z wczorajszej kolacji jeszcze szumi mi w głowie. I dzwoni mama: córeczko, ale ty nowoczesna jesteś. Tyle edukacyjnych zabawek dla Hubercika masz i jeszcze taka mądra jesteś, że mu ich wszystkich od razu nie dajesz, tylko chowasz w szafie. Mądre z ciebie dziecko. Hubertowi się nie znudzą.

- Mamo, na miłość boską o czym ty mówisz? – szumy wczorajszej whiskey staczały dramatyczną walkę ze zdrowym rozsądkiem. Szafa? Zabawki edukacyjne? Powoli puzzelki zaczynały sie składać. Ja pierdolę – pomyślałam filozoficznie – i popatrzyłam na Pawła. Ten wiedział od razu: znalazła? – zapytał

- Ej możesz jakoś jaśniej mówić? Nic nie rozumiem – próbowałem się połapać w całej opowieści.

- Na szczęście mama też nie rozumiała, że to, co brała za zabawki edukacyjne, owszem było zabawkami, tylko dla dorosłych. Paweł uwielbia, jak się bawię wibratorami i zawsze mi kolejny przywoził z delegacji.

- Żartujesz? Matka nie zorientowała się, że to dildo?

- Znasz takie powiedzenie, że dobrymi chęciami piekło wybrukowane? No więc chciałam ratować sytuację i mówię: mamo to zabawki nie dla Huberta, tylko dla naszych psiaków. Wiesz, jak Paweł za nimi szaleje i kupuje im takie psie bumerangi.

Mama się rozczuliła – Ale ten twój mąż jest cudowny. Pa, pa idę na spacer. Wypocznijcie dzieci. Skorzystajcie póki jestem.
Zaczęliśmy się z Pawłem śmiać z maminej nieporadności. Do momentu, gdy nie zadzwonił sąsiad.

- Słuchajcie, ja wiem, że jesteście na weekendzie, ale babcia chyba oszalała. Małego uśpiła w wózku, a sama biega z kolorowymi wibratorami i rzuca psom: Punia, aport, przynieś twardy patyczek do pańci, bądź dobrą suczką.

Źródło: Oskar Bachoń

- Stara, ale co cię obchodzi jej bieganie? – wrzuciłem nieśmiało

- Bieganie? No proszę cię, nie nazywaj tego bieganiem. Lansing na błoningu.

Miesiąc po.
- Oskar, Zrób no mi jakiś mocniejszy kolorek, żebym na niunię na wyglądała. Ja jestem myśląca baba, a nie jakaś tam bezmóżdżowa ameba.

- A jak Twoja szwagierka? – dokończyłeś ironicznie

- Nawet mnie nie denerwuj. Wiesz, jak ten bezmózg schudł? Brzuch ma ładniejszy niż Chodakowska. Może to i głupie, ale franca tak pierońsko konsekwentna jest, że niech ją szlag trafi. I wiesz co jeszcze, ona co rano wpiernicza taką kaszową mamałygę. Obrzydliwe. Jak można takie świństwo jeść?

Dwa miesiące po.
- Oskarynko, weźno jakąś odżyweczkę mi wrzuć. Zapuścilibyśmy trochę, nie? A poza tym takie są teraz wysuszone, jak dużo biegamy z Asią. Mówiłam ci o Asi, mojej szwagierce?

- noo, mówiłaś – Monika weszła w półsłowa – Oskar, ty też powinieneś więcej kaszy jaglanej jeść, bo jak tak patrzę na twoją cerę, to wyraźnie zaśluzowany organizm masz. Asia ma taki świetny przepis na kaszę z daktylami. No i regularne bieganie to jest to.

- Monika, kurwa, co ci się podziało? – nie wytrzymałem tej huśtawki emocji

Ściszyła głos – wiesz, czasem tak trudno się przed sobą przyznać, że w innych wkurza nas to, czego nam kiedyś zabraniano. Jak nas z bratem ojciec zostawił, to matka co rano mi powtarzała: myśl głową, a nie dupą. I tak mi zabrała to prawo do dumy z własnej dupy aż do teraz. Teraz, gdy zobaczyłam że złości mnie własna zabrana dupa, a nie ta ujędrniona mojej szwagierki.

Źródło: www.oskarbachon.pl

Jako Dziunia Bielicka nosiła bardzo kolorowe sukienki i oczywiście kapelusiki. Tylko małe, zupełnie inne od tych ekstrawaganckich prawdziwej Hanki Bielickiej. Kapelusik przekupki miał przekupkę dopiero „awansować” na elegantkę. Jednak postać Dziuni, tak znakomicie zagranej, zaczęła się ludziom stopniowo zlewać z postacią samej Hanki Bielickiej, z czego ona sama zdawała sobie sprawę. Tak opisywał to Michał Ogórek: „podświadomie utożsamiałem jej wizerunek sceniczny z nią samą. Postać pyskatej baby, którą wykreowała na estradzie, tak całkowicie się z nią zrosła. Prywatnie była to pani z taką klasą, jakiej życzyłbym każdemu (…) Kto dziś jednak zrozumie, że aby tak zagrać prostaczkę, prostaczką być nie można?”[2]

[1] Michał Ogórek, Hanka Bielicka nie żyje, Gazeta Wyborcza 9 III 2006.

[2] ibidem

- Chłopie, młody w tym wszystkim jest niewinny. Dziecko jest mądre, tylko ma głupich Starych, czyli nas. Już nie wiem, kto głupszy: ja czy Marek – historia powoli zaczynała mnie wciąga

- Czyli?

- No wiesz, my z Markiem uwielbiamy różne erotyczne gadżety. Marek dużo podróżuje po świecie i zawsze przywozi jakieś ciekawe wynalazki. I jak Młody jest u dziadków, to bawimy się na całego. Tylko tym razem nie zdążyliśmy…

- Ej, co ma szkoła Młodego z waszymi małżeńskimi igraszkami?

- No właśnie nic nie powinna mieć. Kurde. Marek wrócił dwa dni wcześniej z Amsterdamu i przywiózł mi taki seksi gorsecik i stringi całe zrobione z cukierków. Były to landrynki o różnych kolorach no i … kształtach: cytrynowe cycuszki, czekoladowe peniski, waniliowe waginki. I to wszystko misternie wplecione w skąpe co-nie-co majtusie i biustonosz. Załatwiłam dziadków na sobotę i ogarniałam koniec tygodnia. Młody ciągle zawracał głowę, coś mówił o Halloween. Nie wytrzymałam i krzyknęłam: Bartek zlituj się, masz już 12 lat, a w domu jest pełno słodyczy. Weź coś zorganizuj. Rano dostaje telefon ze szkoły: czy mam wiedzę, co mój syn ogląda w internecie i czy ma swoje pieniądze. Bo pani dyrektor bardzo się martwi o  rozwój emocjonalny Bartka. Ja jeszcze nie kojarzę faktów. Wypytuje, o co chodzi. A pani, że mam natychmiast przyjść do szkoły, bo dziecko jest pod złym wpływem. I wtedy łącze fakty i wierz mi, nie chcę, by okazały się prawdą. Ale dzwoni Bartek i z każdym jego pytaniem pogrążam się jeszcze bardziej: mamo dzieci były zachwycone tymi cukierkami, pani nauczycielka nie przyglądała się im dokładnie. Było super dopóki Maszka nie poszła do pani od matematyki i zapytała, dlaczego te czekoladowe z taką dłuższą rureczką mają w środku biały krem a te czerwone kulki zakończone takimi małymi kuleczkami nie.

źródło: oskarbachon.pl