- Znam. Znam.

- No ja się boleśnie przekonałam, że jest prawdziwe. Wie Pan. Mój trzeci mąż jest dużo ode mnie młodszy. Ale w tych sprawach zawsze nam się rewelacyjnie układało – mnie aż zatkało, bo Jadzia była dla mnie raczej demonem intelektu, a nie seksu – I od pewnego czasu Stefan stał się jakiś inny. Taki nieobecny. Ale przede wszystkim przestało mu smakować to, co gotuje. Ja trzech mężów miałam, ale żeby któremuś nie smakował mój gulasz. O nie, co to to nie. Pewnego dnia Stefan oznajmił, żebym dla niego nie gotowała, bo on sam to będzie robił.

Mówię: Stefan, przecież Ty chłopie gotować nie umiesz. Na co on się obruszył: nigdy we mnie nie wierzyłaś. Gdyby wszystkie kobiety tak udupiały facetów, to byśmy żadnego powstania nie wygrali.

Mówię mu, że mimo że nie udupiały, to wszystkie powstania raczej do chlubnych klęsk należą niźli chwalebnych zwycięstw. A ten nic, tylko jakieś nasionka goji do słoika nasypuje. Zwierzyłam się dziewczynom na ławce pod blokiem. I Grażyna na to: czekaj Jadźka ja siedzę z wnukiem w domu, to ci chłopa przyobserwuję. Wracam wieczorem do domu a Grażynka już na korytarzu na mnie poluje. Minę ma nietęgą: Jadzia, jest gorzej niż przypuszczałam. On nie dość, że sobie babę sprowadza, jeszcze – pewnie żeby taniej było – na spółkę z kolegą ją rucha. A ta nic, tylko wykrzykuje na pół bloku: wspaniale, dasz radę, jeszcze raz.

Zbladłam. W moim domu, w moim łóżku z jakąś obcą babą i obcym chłopem się łajdaczy. Pytam, czy chociaż ładna. Na co Grażynka, że to profesjonalistka, bo tak weszła do Stefana, że nawet czujne oko Grażyny jej nie wyśledziło. Wieczorem podpytuje Stefana, ale ten tylko nasiona goji z jogurtem beztłuszczowym wsuwa i nic się nie odzywa. Czekaj gagatku – myślę – jutro wszyscy zobaczycie Nowe Wcielenie Jadwigi. Rano wyszłam z domu jakby nigdy nic. Grażynka na czatach była. I jak wszedł ten kolega, to ja hyc. Najpierw pod drzwiami stoję. A tu rytmiczne męskie sapanie. Ale takie równomierne. Jak oni to robią, myślę. Cichutko wsadzam klucz do zamka i otwieram triumfalnie, że zaraz Stefanek jak niepyszny zacznie się tłumaczyć. Wchodzę a tu na dywanie dwóch chłopów leży, sapie a na telewizorze na cały głos Chodakowska idzie.

www.oskarbachon.pl

Ale heca – doniosłem drugą kawę

Żebyś wiedział. Babcia mówiła to z taką oczywistością w głosie, że przyznałam jej rację. Na co włączyła się ciocia Aldonka: też nie wierzyłam, ale Halinka, czyli babcia, powiedziała, że to udowodni. I szła tak z 5 metrów przed nami. I co facet szedł, to najpierw na nią patrzył, a potem szeroko się uśmiechał. Ja byłam zdziwiona, ale Frania raczej to humorem nie napawało. Szedł markotny i jojczył: trzydzieści lat razem i pojęcia nie miałem, że w niej taka podfruwajka. I że te chłopy, jakby w ogóle nie widziały, że ona już niedługo prababcią zostanie. Pyszna kawa i to ciasteczko bajka ale ale wracając do babci i dziadzia, to w opowieści cioci Aldonki jasno wynikało, że dziadzia szlag jasny trafił z zazdrości. Babcia słuchała tej opowieści i nic się nie odzywała, tylko tak dziwnie uśmiechała.

Ale co? Za osiemdziesięcioletnią babcią z całym szacunkiem chłopy się oglądały?

Tak wynikało z ciocinej opowieści. Dopiero dzisiaj rano babcia mi się przyznała, że co szedł mężczyzna, to ona mu po prostu język pokazywała.

www.oskarbachon.pl

- Właśnie. To sobie chłop zorganizował konkurencję – Justi zarzuciła długim kasztanowym lokiem w tył. – Krystian to świr. Dostrzegał rywala w Kamilu Stochu, reklamującym jakąś sieć komórkową. No mówię ci, dostawało mi się za wszystko. Że na BP poszłam zapłacić do faceta, a przecież obok stała babka. I Krystianowi tak odwaliło, że zatrudnił detektywa. Koleś miał mnie śledzić, dokumentować to śledzenie i raportować Krystiankowi. Pewnie bym się nie kapnęła, gdyby nie to że koleś, znaczy się ten detektyw, miał słabość do kawy. I wiesz, tankuję auto, a on kupuje kawę. Siedzę w galerii, a on do Costy na dużą latte wpada. Potem się chowa, ale ciągle go widzę obok, jak kupuje kawę. Potem te kubki go zdradziły, bo patrzę i dwa samochody obok siąglę biała mazda stoi. Mazda jak Mazda, ale w środku zawsze kubek po kawie. Przyczaiłam się kiedyś po szopingu w galerii, że niby przez telefon w samochodzie gadam, a ten koleś od kawy do mazdy wsiada. A Misio wieczorem pyta, jak mi zakupy poszły. Kurde, nigdy o to nie pytał. Myślę sobie: detektywa wynajął jak nic.

- Że też mu się chciało kasę wydawać….

- Też się dziwię. Jak u dziewczyn na noc zostałam, to pod blokiem do rana siedział. Widzę przez okno znajome auto, to zrobiłam kawy i schodzę. Koleś przysypia, ale czujny. W końcu to nasz rodziny Sherock Holmes. I tak se myślę, jaki kraj, taki Sherlock. Nasz ma lekki brzuszek i łysinę. No ale ja też Moniką Bellucci nie jestem. Podchodzę, pukam w szybkę i mówię: “pan tu całą noc mnie pilnuje. Musiał pan zmarznąć okropnie. I kawy tu nigdzie nie ma, to panu zrobiłam”. Ale coś mnie tknęło. I se myśle: pierdzielę, spróbuję. Facet się speszył a ja już innym tonem: “w nocy to by pan pewnie wolał inne rzeczy robić niż śledzić młodą damę” – i wiesz, rzucam uśmiech numer trzy – “no co? nie myślał pan, żeby tam do nas wpaść? Siedem nieporządnych niewiast i pan? Zresztą, jaki pan, przecież aż głupio, żebym do tak młodego faceta na “pan” mówiła. Justyna jestem”. Koleś zbladł ale ja już wiedziałam, że jest mój. Waldzio na początku jeszcze próbował stawiać opór. Jeszcze z tydzień za mną jeździł. Po koniec, jakoś w piątek, tośmy się zgadali, żebym sobie najładniejsze zdjęcia z tego śledzenia wybrała. Ale jak jechałam z dziewczynami na weekend, więc on służbowo pojechał za mną, to ostatecznie dwoma porządnymi laskami go przekonałam, po czyjej stronie ma stać. I patrz Oskarku, i Krystian szczęśliwy, bo przekonany, że ja to tylko fitness i galerię, i Waldzio, bo służbowo przez mój fitness, na siłownię sie zapisał, co tak bezczynnie będzie czekał, no i Marek, bo wreszcie spokojnie możemy się spotykać.

Oskar Bachoń

-       Baśka, ważne, że z domu ma powód wychodzić. Dla starszych ludzi to takie ważne

-       Oskar, czekaj, czekaj. Też tak myślałam. Dziadzio Henryczek zamykał się w pokoju, bo miał zadania domowe. Piątek, sobota, niedziela to albo spotkanie literackie, albo muzeum, albo teatr. Kwitł.

-       To fajnie – myślałem, że to koniec tematu. Że Baśka chwali się aktywnym dziadkiem.

-       Fajnie – mówi i zaczyna ryczeć – najfajniejsze kurwa było to, że dziadzio na starość dostał zadanie: “kim jestem” i że pani na psychologii mu powiedziała, że spróbował nazwać swoje prawdziwe emocje. Zajebiście fajnie. Kolejnym tematem była miłość. Też super. Więc dziadzio Henryczek pewnego dnia oznajmił nam, że nie jedzie z nami do Krynicy na święta, bo musi w ważnej sprawie udać się do Sanoka.

-       Akurat Sanoka?

-       Dziadzio studiował leśnictwo i tam kiedyś odbywał praktyki. Pojechał. Wieczorem wysłał smsa: pojechałem odnaleźć siebie. Marek mnie uspokajał, że dziadzio po lesie pochodzi, powspomina randki z babcią i wróci. Że może jeszcze żałoby po babci nie zamknął. Wydarłam się na niego, że dziadzio babcię po studiach poznał. Niestety wątek miłości okazał się prawdziwy.

-       Co dziadzio znalazł sobie laskę w Sanoku?

-       Gdyby laskę, to byśmy się cieszyli. Pojechał, by po czterdziestu latach wyznać Stefanowi, że tylko jego przez całego życie kochał. Nas poinformował, że dół leśniczówki Stefana w wakacje stoi dla nas otworem. Bo góra jest ich.

- Wiesz, ja tylko w kiblu mam spokój. Tak to ciągle ktoś krzyczy, czegoś chce, telefon dzwoni, a dzieci wyją.

- Spoko. Mogę też muzykę wyłączyć, jak ci przeszkadza.

- Nie. Tak może być. Tylko ty mów tak jak mówisz. Nie głośniej.

Zorientowałem się, że tolerancja Anety na krzyk jest na wyczerpaniu. Że najmniejszy dźwięk może doprowadzić ją do furii.

- Słuchaj, ty nigdy nie krzyczysz? – moja ciekawość wygrywała

- Krzyczę. Drę się. Ale potem mam mega poczucie winy i głupio mi potwornie. Robię się wtedy agresywna i boję się, że zaraz zrobię krzywdę dzieciom. Choć nigdy ich nie uderzyłam.

W tym momencie na raczej mało ruchliwej ulicy zatrąbiło nagle kilka klaksonów. Musiało to zdarzyć się blisko wejścia do salonu, bo Aneta, której akurat myłem włosy, zamarła.

- Oskar, ale co się dzieje?

- Nic. Pewnie śmieciarka zastawiła przejazd.

- Ale dlaczego oni trąbią – odniosłem wrażenie, że Aneta zaraz wpadnie w jakąś panikę – czemu nie poczekają? Zaraz ten koleś ze śmieciarki się wkurzy i będzie afera.

- Ej, ale to nie jest nasza sprawa. Wyluzuj.

Zacząłem nakładać farbę, ale ręce Anety trzęsły się dalej. Cała się trzęsła jak galareta.

- Patrz, chcesz dzisiaj wszystko zmienić: i długość, i kolor. Ale stare historie i tak z nas wychodzą. To może ze zmianą fryzury, zmienimy też ciebie?

- Ale że jak?

- No czyjego krzyku się boisz?

- Każdego.

- Kto krzyczał?

- Mama. Tata. Gdy wracałam z randki i czułam się zajebiście.

- Czyli jak teraz też się możesz tak poczuć jak cię zrobię na bóstwo, to czekasz na karę.

- Żebyś kurde wiedział. Nawet jak się ma drzeć na mnie klakson na ulicy.

Oskar Bachoń
www.oskarbachon.pl

Szkoda gadać. Poznaliśmy się w liceum w harcerstwie. On był druhem drużynowym, a ja idealistyczną harcerką. On zresztą był tym ideałem. Mówił, że najważniejsza jest bliskość duchowa; że świat oszalał na punkcie seksu i wyglądu, a zapomniał o miłości. No mówię ci, cudo nie facet. Ślub jak z bajki. Grał mi Stachurę na gitarze, gotował spaghetti, w seksie był czuły i delikatny.

To w czym problem?

No w tym, że czułam, że jakoś się oddalamy. Misiu dalej był taki kochany, ale martwiłam się, że może czegoś innego potrzebuje. Pytałam go, ale on zawsze mnie przytulał i mówił, że kocha mnie jak dawniej. Ale coraz więcej czasu spędzał na komputerze. I zawsze jak wchodziłam, to zmieniał ekran.

Ej pewnie porno oglądał. Wszyscy faceci to robią. Nie ma się czym martwić.

Też tak myślałam. Ale zaczęłam być czujna. I pewnego dnia, gdy miał pilny telefon z pracy, otworzyłam zamknięte okno na jego kompie. I zobaczyłam, że to jakiś czat. Szybko zrobiłam zdjęcie adresu strony i cieszyłam się, jak dziecko, że zrobię Misiowi niespodziankę. Na drugi dzień pojechałam do rodziców i w ich domu zalogowałam się na tej stronie. Misia w sekundę zamierzyłam, bo nie mógł sobie innego pseudonimu jak Bilbo wymyślić. To było proste. Ja zalogowałam się jako Giętka Suzy i napisałam do niego. I się zaczęło.

Przyznałaś mu się, że to ty?

Nie, to był cały plan. Że najpierw poromansuję z nim na czacie, a potem mu powiem, że to ja, rzucimy się sobie w ramiona i nasz związek zyska na świeżości.

Niezłe.

W teorii. Szybko zaczęliśmy świntuszyć na tym czacie. I Misio, sorry Bilbo, zapytał, czy może do mnie mówić brzydkimi słowami. A ja zgadzałam się na wszystko. Wierzyłam, że to droga do odnalezienia Misia. Że jak go lepiej poznam, to zakochamy się w sobie na nowo. No i poznałam lepiej. Przyszedł ten dzień, gdy postanowiłam się odkryć. Przygotowałam kolację, kupiłam bielizną, o jakiej fantazjowaliśmy na czacie, świece. Misio kompletnie zaskoczony. No i mówię mu wszystko. A on zdziwiony kompletnie: “Myszko, Giętka Suzy to naprawdę Ty?”. Mówię: “Tak Biblo, ja, dzięki Tobie odkryłam nowy wymiar siebie”. Na co on z pełną powagą: “Nie wierzę. Jak mogłaś mi to zrobić? Żeniłem się z damą, a Ty się zwykła zdzirą okazujesz”. A tydzień później się wyprowadził. Stwierdził, że on wierzy w miłość a po tym, co ze mnie wyszło, nie mogę być obiektem jego uczuć.

Oskar Bachoń

- Stary, a kawy byś zrobił? W filiżance najlepiej, bo już na te tekturowe kubki patrzeć nie mogę. Facet, którego widziałem pierwszy raz w życiu, z każdym zdaniem stawał mi się coraz bliższy. Też nienawidzę bylejakości, też mnie drażni tymczasowość w jedzeniu i piciu, też uwielbiam aksamitne marynarki i gładko ogoloną twarz. – Wiesz, to niesamowite, że czuję się facetem, jestem z Klaudią od trzech lat, zarabiam na nas, gram w hokeja, ale nie, kurwa, nie mogę po prostu czuć się facetem, bo ważna jest dla mnie estetyka. I ty sobie wyobrażasz, że dla większości ludzi, taka moja marynarka wyklucza mnie z grona facetów? Porąbało wszystkich? Jakbym nosił brodę do pasa i brudne trampki, to byłbym przegość, a że lubię mieć wypastowane buty i czyste paznokcie, to już babski jestem, ciotowaty.

Gadaliśmy tak sobie dosyć odważnie. Opowiadałem Pawłowi, co sam przechodziłem z każdym kolejnym tatuażem i zupełnie zapomnieliśmy, że na kanapie czeka na swoją kolej do Wojtka starsza pani.

- Chłopaki, ale ta ciasnota to nie tylko w świecie jest, ale w waszych głowach – rzuciła. – Przecież nauka już was panowie tak pięknie nazwała, że jesteście księcioseksualni, a ty mój drogi – tu zwróciła się do Pawła – jeśli się czujesz facetem, to przecież nikt ci tego poczucia  zabrać nie może.

- Wiesz Krystyna, ale to nie jest proste – odważyłem się na szczerość, która zaskoczyła nawet mnie samego. – Trudno chodzić po świecie i przedstawiać się jako księżniczek.

- Taaaaaa? – uśmiechnęła się doświadczeniem całego swojego długiego życia. – To wyświadcz mi mój drogi przysługę i na najbliższej imprezie, na której będziesz, przedstawiaj się innym jako „Oskar – księżniczek kurewien”. I jeśli cokolwiek złego cię za to spotka, to zadzwoń. Stawiam ci kolację w najlepszej restauracji. Ale jeśli ludzie tylko się ciepło uśmiechną a tobie to w ogóle nie zmieni humoru, to stawiasz ty.

Paweł się temu od dłuższej chwili przysłuchiwał się naszej rozmowie. – Czy ja też mogę dołączyć? – spytał

- Dwie dobre kolacje płacone przez księżniczków? Dobrze, panowie, tylko zróbcie mi z dwa dni przerwy między nimi.

Wtedy nikt z nas by nie uwierzył, że kolacje w najbliższym czasie zjemy z uroczą siedemdziesięcioletnią damą. I każdy z nas wybuli na to całkiem sporą kwotę. Ale nie ma ceny za psychiczną wolność.

www.oskarbachon.pl

Co? facet okazał się kobietą?

Przestań sobie jaja robić. Bo ja myślałam, że on ma kobietę. Ciągle o niej mówił: Sonia to, Sonia tamto. Zawsze czule i z taką miłością. Sonia w jego opowieściach była towarzyszką idealną. Opowiadał, jak zawsze na niego czeka, o której by do domu nie wrócił. Jak potrzebuje dotyku i czułości. Tylko ni cholery zrozumieć nie mogłam, dlaczego Marcin chce się ze mną umawiać, jak ma tę Sonię. Nakupowałam poradników psychologicznych no i sobie wytłumaczyłam. Że on wcale tej Sonii nie kocha, tylko kocha mnie, ale ponieważ ma lęk przed bliskością, bo jego tata był chory na chorobę alkoholową, a mama miała syndrom współuzależnienia, więc Marcin tymi opowieściami tak naprawdę opowiadał mi o mnie.

- Ej, ty to jakaś masochistka jesteś? Umawiałaś się z kolesiem, by ci o innej lasce cały czas opowiadał?

- No bo myślałam, że się w końcu ośmieli. Wiesz, zaczęłam mu opowiadać o terapii, o tym, jak współcześni mężczyźni są zagubieni, że czasem, to czego się boimy jest tym, co najbardziej pożądamy. Słowem, terapeutyzowałam go na maksa, licząc że przyjdzie któregoś dnia z kwiatami i powie, że dzięki mnie zrozumiał, kto jest dla niego ważny i że rzucił tę Sonię w cholerę.

- Długo się tak męczyliście?

- No wiesz, ciągłe nocne rozmowy przez telefon. Ja sobie myślę, co ta Sonia na to. A ten wisiał, opowiadał o swoich kłopotach i jak mu doskwiera poczucie wykluczenia. W końcu zebrał się na odwagę i mówi: “słuchaj może wpadniesz tu do mnie. Sonię poznasz. Na pewno się polubicie.”

- Chyba nie pojechałaś?

- Nie wiem, czemu to zrobiłam, ale tak. Pojechałam. Wzięłam taksówkę. W taksówce machnęłam ze trzy setki i wchodzę. Otwiera Marcin i w przedpokoju próbuje opanować skaczącego labradora. Ja już lekko wstawiona mam przygotowaną mowę, że jestem koleżanką Marcina i że dużo mi o Tobie opowiadał. Ale nikogo oprócz niego nie widzę. Mówię ci, jaja. Pies szaleje, ten próbuje coś powiedzieć, ja próbuje wejść. W końcu nie wytrzymuje i krzyczy na cały głos: Sonia, siad do cholery. NIEDOBRY PIES.

Oskar Bachoń

- A wiesz Oskar, że w średniowieczu jednym z najważniejszych haseł brzmiało: memento mori, czyli pamiętaj o śmierci. Bo wiesz, oni doskonale rozumieli, że może w życiu doczesnym różnimy się pozycją społeczną czy zamożnością, ale w obliczu choroby i śmierci, nie ma gorszych i lepszych, wszyscy jesteśmy równi – uwielbiałem, po prostu uwielbiałem jej mini wykładziki. W przystępny sposób objaśniała mi świat i wprowadzała w historię. W tym czasie Barbara pochłonęła szóste ciastko, na raz wypiła kawę zaparzaną wrzątkiem i spytała, kiedy skończę, bo jej się jarać chce. Dysproporcja między obiema paniami była kolosalna, ale zauważali to chyba wszyscy z wyjątkiem nich samych. Bo Krystyna uśmiechnęła się ciepło i mówi: Basieńko, zapalniczka jest w lewej kieszenie w torebce.

Barbara poszła palić, Krystyna zaś ciągnęła dalej swą opowieść.  – I wiesz Oskarku, oni takie piękne obrazy w średniowieczu malowali, na których razem tańczyli i biedni, i bogaci, i chłop, i ksiądz, i pan. Taki taniec śmierci, który może Ci się wydać makabryczny, ale jest w tym coś głębokiego i mocnego – w tym czasie Barbara z impetem wróciła. Po czym udała się do toalety. Weszła i wyszła. Krystyna uśmiechnęła się na jej widok z czułością:

- Basieńko, tego nie dało się nie słyszeć.

- Co jest? Że lałam jak koń, po czym oddałam całą falę – jakbyś to ty powiedziała ładnie –  wiatrów, zwanych potocznie bąkami?

Krystyna zamyśliła się – wiesz – powiedziała – tak mi właśnie przyszło do głowy, że nasza epoka też ma swoje MEMENTO. Bo nie tylko jesteśmy równi wobec śmierci, ale wobec tego, co z nas w toalecie wychodzi, też.

www.oskarbachon.pl

- o żesz Kinga, a co ty masz na głowie? – nie wytrzymałem. Ale ona jakoś nie załapała krytyczności w moim głosie.

Tak mój drogi wyglądają ekologicznie utrzymane włosy. Tylko żółtka z oliwą, szare mydło i wyciąg z czarnej rzepy.

ej, jeśli mogę dorzucić swój fachowy choć nieekologiczny głos, to jak tak dalej pójdzie, to sama będziesz mogła oliwę produkować, bo łój, jaki twoje włosy wytwarzają, spokojnie by całą sieć Lidla obsłużył.

Czepiasz się, a ja proszejaciebie mam swoje zasady i według nich żyje – Kinga wyraźnie się obruszyła, więc postanowiłem już nie komentować dalej efektów ekologicznych eksperymentów na włosach. Po prostu po drugim umyciu, gdzie włosy w dotyku dalej miały tłustą powłoczkę, nałożyłem trzeci raz szampon i spokojnie słuchałem ekologicznych objawień. Ale Kinga rozszerzyła temat na psychologię rodem z pism kobiecych, których była równie mocną fanką, co szamponu z pokrzywy.

Oskar najważniejsze w życiu to życie w rytmie natury i zgodnie z naturalnym porządkiem. Wszystko ma swoje miejsce.

Powoli zaczynałem się nudzić tymi wywodami. W końcu nie wytrzymałem:

Kinga, wszystko masz tak poukładane? Pokrzywy w osobnych słoikach, przebaczenie starym, seks tylko w pełnie księżyca. Jak ten twój chłop to znosi?

Nic nie rozumiesz. Po prostu nic nie rozumiesz. I dlatego nigdy nie będziesz szczęśliwy – zawyrokowała – nie rozumiesz, że wszystko ma swoje miejsce i swój rytm. Tomek to rozumie. Zresztą powiedziałam mu to zaraz po urodzeniu Huberta: “Chyba nie myślisz, że te same usta, które całują twojego syna, będą Ci robić laskę?” Chyba go przekonałam, bo jakoś nie wraca do tematu. Gorzej z myciem włosów żółtkami. Tu jakoś oporny jest.

Oskar Bachoń