EksMagazyn - ekskluzywny magazyn dla kobiet: seks, mężczyźni, design, zdrowie, uroda, moda, imprezy, kino, recenzje, wywiady » Agnieszka Jelonkiewicz

PRL i bikiniarze

Ela Makos — Wed, 13 Jan 2016 06:00:36 +0000

W Krakowie byli „dżolerzy” od angielskiego słowa jolly – zabawny. Takim krakowskim dżokerem był 16 letni Roman Polański. W autobiografii tak wspominał ten czas: „Nade wszystko liczyło się obuwie. Za najcenniejsze uchodziły buty bez naszywanych nosków. Najpopularniejszym materiałem była czarna skóra, ale wyżej stawiano niebieski zamsz. Noszono wąskie spodnie, a długie wełniane marynarki musiały mieć watowane ramiona. Kołnierzyk koszuli miał być jak najszerzej rozwarty. Obowiązywał jaskrawy krawat, związany w wielki węzeł. Sam byłem szczególnie dumny z żółto-wiśniowego amerykańskiego krawata, w kształcie karpia – superszerokiego, ze stylizowaną różą w środku…”

Agnieszka Jelonkiewicz
Konsultantka wizerunku, historyk sztuki, ekspert z dress code’u. Jedna z bohaterek książki „Sukces jest kobietą! Piękna twarz biznesu”. Szkoli Zarząd i naczelne kierownictwo firm z profesjonalnej autoprezentacji i etykiety w biznesie. Przygotowuje wizerunek medialny ekspertów i rzeczników prasowych. Prowadzi zajęcia dydaktyczne dla młodzieży i grona pedagogicznego. Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz www.twoj-wizerunek.com FB Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz: www.facebook.com/AkademiaStyluAgnieszkiJelonkiewicz

Moda w czasach PRL-u, cz. 3

Redakcja — Tue, 10 Nov 2015 15:28:42 +0000

Georg Orwell opisując ten „nowy ideał” kobiety w powieści „Rok 1984” namalował postać młodych kobiet odzianych w kombinezony przepasanych jeszcze „na wszelki wypadek” czerwonymi szarfami Młodzieżowej Ligii Antyseksualnej…

Maskulinizacja i deseksualizacja były obecne nie tylko w „modzie robotniczej”, ale także w stroju biurowym. Niestety konfekcyjne sklepy państwowe oferowały wówczas zbyt obszerne płaszcze i żakiety wywatowane na ramionach oraz seryjnie szyte sukienki kompletnie niedopasowane do figury. Tygodnik „Moda i Życie Praktyczne” tak reklamował modne, damskie obuwie: „ciepłe, mocne i tanie będą botki na gumie z filcu i stylonu produkowane przez Złotoryjskie Zakłady Przemysłu Filcowego. 16 wzorów i 5 kolorów[1]”

Nie da się ukryć, że strój taki potrafił zeszpecić najpiękniejszą dziewczynę, dając jej „klocowatą” sylwetkę.

Jakże kolorowo musiała w tamtych czasach wyglądać zalotna Hanna Bielicka (1915-2006). Budziła zapewne na ulicach niepokój podobnie jak bikiniarze…

Autor: Agnieszka Jelonkiewicz

Konsultantka wizerunku, historyk sztuki, ekspert z dress code’u. Jedna z bohaterek książki „Sukces jest kobietą! Piękna twarz biznesu”. Szkoli Zarząd i naczelne kierownictwo firm z profesjonalnej autoprezentacji i etykiety w biznesie. Przygotowuje wizerunek medialny ekspertów i rzeczników prasowych. Prowadzi zajęcia dydaktyczne dla młodzieży i grona pedagogicznego. Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz www.twoj-wizerunek.com FB Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz: www.facebook.com/AkademiaStyluAgnieszkiJelonkiewicz

[1] Wiesław Kot, PRL-czas nonsensu. Polskie dekady 1950-1990, Wydawnictwo Publicat, Warszawa 2007

Moda w czasach PRL-u, cz.2

Redakcja — Tue, 03 Nov 2015 20:06:47 +0000

Luźna marynarka, koszula mająca kołnierzyk z guziczkami i mankiety daleko wystające poza rękawy marynarki. Do tego buty na słoninie (z grubymi podeszwami) i koniecznie wąskie, przykrótkie spodnie. Najważniejszym elementem stroju był krawat. I to właśnie od jaskrawych krawatów z palmami (podobno z atolu Bikini) lub z opalającymi się kobietami w bikini pochodzi słowo –bikiniarz-.”

To „kłucie w oczy” musiało się Leopoldowi Tyrmandowi podobać. Podobnie jak on sam podobał się bikiniarzom. I tak Tyrmand stał się dla nich kimś ważnym, okrzyknięto go nawet honorowym bikiniarzem Polski Ludowej. Była jednak pewna różnica: Tyrmanda cechowała nienaganna elegancja, o którą jako nieuleczalny esteta, dbał wręcz obsesyjnie. Bikiniarzy zaś cechowała radosna manifestacja odmiennego od „krajowych wytycznych” wyglądu. Niestety, w stalinowskiej Polsce, nienaganna elegancja Tyrmanda automatycznie stawała się manifestacją ideologiczną a nie tylko estetyczną. Jednym z elementów niepowtarzalnego stylu autora „Złego” były kolorowe skarpety. I w ten oto sposób skarpety Tyrmanda urosły wręcz do symbolu „ideologicznej walki z ustrojem”…

Autor: Agnieszka Jelonkiewicz

Moda w czasach PRL-u, cz.1

Redakcja — Mon, 26 Oct 2015 18:57:56 +0000

Okrzyknięty honorowym bikiniarzem, tak pisał na temat ubrania w „Dzienniku 1954”: „Uważam, że ubranie jest najbardziej zewnętrzną emanacją charakteru, indywidualności, zalet i wad, że mówi mnóstwo o człowieku, o jego usposobieniu, marzeniach, tęsknotach (…) formuje nastroje i samopoczucie.”

Leopold Tyrmand (przez pewien czas mąż wspominanej Barbary Hoff kreującej wygląd polskich ulic w latach 50.) był mistrzem autokreacji. Miał bezbłędne wyczucie stylu i elegancji. Trudno by opisywać modę w latach 50. bez jego udziału. Oczywiście, jak wszyscy mogący sobie pozwolić na „odchylenie od narzucanych norm” zdobywał odzież na Bazarze Różyckiego w Warszawie – „wylęgarni mody i elegancji”. Ale nawet wówczas i tak wyróżniał się. Komponował oryginalną całość, aż do najmniejszego detalu.

Postać Tyrmanda świetnie pasowała do środowiska bikiniarzy w Polsce Ludowej. Podobnie jak oni nie lubił wszechogarniającej szarości tamtych czasów, kochał jazz i kolorowe skarpetki…

Autor: Agnieszka Jelonkiewicz

Konsultantka wizerunku, historyk sztuki, ekspert z dress code’u. Jedna z bohaterek książki „Sukces jest kobietą! Piękna twarz biznesu”. Szkoli Zarząd i naczelne kierownictwo firm z profesjonalnej autoprezentacji i etykiety w biznesie. Przygotowuje wizerunek medialny ekspertów i rzeczników prasowych. Prowadzi zajęcia dydaktyczne dla młodzieży i grona pedagogicznego. Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz www.twoj-wizerunek.com, FB Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz: www.facebook.com/AkademiaStyluAgnieszkiJelonkiewicz

Moda w Polsce Ludowej, cz. III

Ela Prochowicz — Thu, 27 Aug 2015 15:00:30 +0000

Takim odeszłym w przeszłość światem była Polska międzywojenna. I to właśnie do niej odwoływała się estetyka – wspominanego już wcześniej – Kabaretu Starszych Panów, czy aktorów, reżyserów, kompozytorów, którzy w tamtych realiach się wychowali. Jeremi Przybora i Jerzy Wasowski tęskniąc za urodą przedwojennej rzeczywistości występowali w kabarecie w żakietach, czyli w marynarkach z zaokrąglonymi połami i dłuższym tyłem zwanym jaskółką. Do żakietu zakładało się spodnie w czarno-szary prążek, kamizelkę, a do tego białe getry z czarnymi półbutami, cylinder, laseczkę i obowiązkowy kwiat w butonierce.
Maria Wasowska tak tłumaczyła wizerunek Starszych Panów: „to była tęsknota za minionym światem. Jerzy bardzo tęsknił do tego świata, który zniknął. Nie czuł się zbyt dobrze w obecnym. Przybora i Wasowski na tamtym, minionym świecie się znali, oni go czuli. W nim się przecież wychowali.”5

Oczywiście byli i tacy, którzy krytykowali „zbyt archaiczny” strój Starszych Panów. Oni zaś odpowiadali: „To jakieś nieporozumienie. Jesteśmy ubrani jak najbardziej współcześnie i bardzo wytwornie. To nie żaden strój z myszką. To po prostu wytworny strój eleganckiego świata.”6
Jednak w przeciwieństwie do Tyrmanda – o którym będzie jeszcze mowa – Starsi Panowie byli kreacją jedynie medialną. I to był ich sposób na uzewnętrznienie tęsknoty za przeszłością utraconą.

5 Dariusz Michalski, Starszy Pan A. Opowieść o Jerzym Wasowskim, Iskry, Warszawa 2005.

6 ibidem

Agnieszka Jelonkiewicz
konsultantka wizerunku, historyk sztuki, ekspert z dress code’u. Szkoli Zarząd i naczelne kierownictwo firm z profesjonalnej autoprezentacji i etykiety w biznesie. Jedna z bohaterek książki „Sukces jest kobietą! Piękna twarz biznesu”. Przygotowuje wizerunek medialny ekspertów i rzeczników prasowych.
Prowadzi zajęcia dydaktyczne dla młodzieży i grona pedagogicznego.

Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz

FB Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz

Kreowanie wizerunku: sztuki dostrzegania i tworzenia swojego piękna

Ela Prochowicz — Thu, 13 Aug 2015 15:00:27 +0000

AGNIESZKA JELONKIEWICZ – konsultantka wizerunku, historyk sztuki, trenerka. Szkoli Zarząd i naczelne kierownictwo firm z profesjonalnej autoprezentacji i etykiety w biznesie. Prowadzi zajęcia dydaktyczne dla młodzieży i grona pedagogicznego. Jako ekspert z dress code’u wypowiada się na kongresach i targach skierowanych do świata biznesu.

Czy ubiór jest ważnym elementem naszego życia?
Agnieszka Jelonkiewicz: Oczywiście! Odkąd powstał – a więc od czasów rajskich – strój niezmiennie towarzyszy człowiekowi. I nigdy nie ograniczał się do funkcji praktycznych: czyli okrycia i ogrzania ciała. Zawsze to ciało przy okazji zdobił. Nie można też zapomnieć, że strój od zawsze był sposobem na dzielenie ludzi. Z punktu widzenia historii mody: w każdej epoce klasy uprzywilejowane mogły nosić konkretne ozdoby i fasony, a pozostała część ludzkości nie mogła sobie już na to pozwolić. Ale od czego naśladownictwo? I gdy coś stawało się powszechne, „góra” natychmiast wymyślała nowe. Tak od wieków działa mechanizm mody.

Obecnie dużo się mówi o wyglądzie człowieka, a przecież w pracy najbardziej ceni się osoby fachowe, zdolne, ambitne… Czy nie za bardzo skupiamy się na tym jak wyglądać?
Dziś pracując spotykamy ogromną ilość osób. Każda z nich stanowi dla nas pewien komunikat. Stąd nie może dziwić fakt, że nienaganny sposób bycia i profesjonalna autoprezentacja są obecnie wartościami niezwykle pożądanymi. Od tego jak wygląda i zachowuje się pracownik zależy postrzeganie marki danej firmy. Sposób w jaki wyglądasz i zachowujesz się także wpływa na to jak jesteś postrzegany w swoim otoczeniu i przez partnerów biznesowych.

Komunikat negatywny nawet najzdolniejszemu z ludzi nie da szansy zaprezentować swojego talentu. Na jego miejsce zostanie wybrany inny. Jak długo zajmuje się pani swoją profesją?
Już od 15 lat pracuję jako ekspert z dress code’u i profesjonalnej autoprezentacji. Prowadzę szkolenia z kreowania wizerunku biznesowego i etykiety w biznesie. Szkolę Zarząd i głównych ekspertów firm, przygotowuję wizerunek medialny ekspertów i rzeczników prasowych.

Czy swoją ofertę kieruje pani tylko do korporacji?
Ależ nie, pracuję z każdym kto czuje potrzebę zajęcia się swoim wizerunkiem. Są to i mężczyźni i kobiety. Prowadzę warsztaty dla kobiet różnych grup wiekowych. Jak dotąd najmłodszym odbiorcą takich zajęć były dzieci z domu dziecka, dla których prowadziłam dzień z modą i urodą. To było dla mnie bardzo trudne doświadczenie. Kolejną grupą są nastolatki, którym organizuję prezent urodzinowy. Podczas naszego spotkania dziewczynki mają wykonywaną „dorosłą” analizę kolorystyczną, naukę makijażu na dyskotekę, a na końcu wcielają się w rolę modelek podczas sesji zdjęciowej. Prowadzę też zajęcia z elegancji i dobrego stylu w szkołach dla młodzieży, dla studentów – nawet tych z Uniwersytetu Trzeciego Wieku. Uważam, że pięknym, eleganckim można być niezależnie od wieku i noszonego rozmiaru. Dlatego stworzyłam unikatowy program szkoleniowy dla kobiet size + i kobiet po 45 roku życia. Celem tych warsztatów jest pomoc wizerunkowa, nauka w jaki sposób – bezboleśnie, bez zabiegów chirurgicznych – podkreślać swoje piękno i wyglądać dobrze. Od zaraz.

Fot. Jan Stachowicz

Trudno w to uwierzyć. Jest to możliwe?
Jest, wystarczy pobawić się formą, kolorem, fakturą i wzorem. Na warsztatach z kolorystyki każdy po wykonaniu indywidualnej analizy kolorystycznej poznaje barwy swojej garderoby. To pierwszy krok. Kolor potrafi zdziałać cuda. Odpowiednio dobrany zawsze uatrakcyjnia nasz wygląd. Panie mają również dobierane kolory farb do włosów, by nie popełniały więcej błędów przy ich farbowaniu. I wreszcie kolory w makijażu – te też mogą podkreślić urodę, wydobyć piękno – jeśli są prawidłowo dobrane. Potem następuje zabawa formą, fakturą i wzorem – czyli warsztat ze stylizacji sylwetki. Po określeniu własnego typu sylwetki, poznaniu odpowiednich fasonów, można zrobić małe przeróbki w swoich ubraniach. Często pokazuję to na rzeczach, które uczestniczki przynoszą ze sobą na warsztat. I nagle okazuje się że ubranie nie noszone od dawna zyskuje nowe oblicze lub… nową właścicielkę do której świetnie pasuje. Zdobyta wiedza jest bardzo pomocna w dalszym planowaniu swojej garderoby. Zakupy, owszem, są trudniejsze, bo szuka się konkretnej rzeczy, ale za to są skuteczne. Nie wydaje się pieniędzy na rzeczy wiszące tylko potem w szafie lub te, które urody nam nie dodają. Powiem więcej, uczestniczki po warsztatach omijają je szerokim łukiem.

Czy według pani każdy może nauczyć się stylu?
Styl to jest coś tak indywidualnego, że albo się go ma, albo nie. Jeśli ktoś ma z tym kłopot to można mu pomóc wskazać drogę – co właśnie robię na warsztatach lub konsultacjach indywidualnych. Pytam o upodobania, pokazuję w jaki sposób można to odzwierciedlić strojem, wskazuję atuty sylwetki, indywidualnie dobieram kolorystykę ubrań. Pokazuję też często gotowe zestawy stworzone z osobistej garderoby.

Fot. Jan Stachowicz

Czym jest dla pani dobry styl?
Harmonią, spójnością, pięknym podkreśleniem własnej osobowości, indywidualizmem, niebanalnością, dystansem do aktualnych trendów, zaprzeczeniem wystawności i bylejakości, antytezą prowokacji. Gdyby dobry styl był muzyką – dla mnie byłaby to świetna jazzowa improwizacja.

Czy można zaryzykować zdanie, że dbanie o swój wizerunek jest rzeczą naturalną, a nie wstydliwą?
Wizerunek jest ważnym komunikatem. Zarówno kształtuje, jak i utrwala obraz człowieka, zapadając głęboko w świadomość odbiorcy. Toteż warto – dzięki właściwej prezencji – ułatwić innym jak najlepsze zapamiętanie swojej osoby. Każdy z nas lubi czuć się atrakcyjnie i lubi podobać się innym. To zupełnie naturalne. Dostajemy wówczas potężny zastrzyk pozytywnej energii. Toteż dziś dbanie o swój wizerunek nie jest absolutnie „tylko kobiecą próżnością” – jest wręcz troską o nasze dobre samopoczucie. Dlatego zapraszam wszystkich miłośników piękna i dobrego nastroju do Akademii Stylu Agnieszki Jelonkiewicz na szkolenia, warsztaty, konsultacje indywidualne, przegląd szafy, czy wspólne zakupy.

AKADEMIA STYLU AGNIESZKI JELONKIEWICZ

FB AKADEMII STYLU AGNIESZKI JELONKIEWICZ

Moda w Polsce Ludowej. Cz. II

Redakcja — Mon, 27 Jul 2015 12:00:34 +0000

Wszystko po to, by ten przymus zanegować, choćby na niewielką skalę – ale jednak. Co by nie powiedzieć o historii PRL-u, był to jednak ustrój zachęcający do indywidualizmu poprzez to, że go nie tolerował. Bunt wobec rzeczywistości dokonywał się w kręgach artystyczno-literackich oraz wśród młodzieży, która zawsze była bacznym obserwatorem zmian i bezbłędnie interpretowała nastroje społeczne.
Próba ujednolicenia społeczeństwa, w oparciu o sowieckie wzorce, naturalnie spowodowała atrakcyjność wszystkiego, co docierało do Polski „z zewnątrz” – czyli z Europy Zachodniej i Stanów Zjednoczonych. A docierało do nas w paczkach i było rozchwytywane w drugim obiegu na bazarach. W Warszawie był to słynny Bazar Różyckiego. W ten sposób można było się zaopatrzyć w odzież o innym fasonie płaszcza, innym kolorze marynarki, czy skarpet, w oryginalne dodatki i stworzyć wizerunek przeczący sztampie. I tak właśnie kontestował szarą rzeczywistość Leopold Tyrmand, Czesław Niemen, czy Kalina Jędrusik. Przy czym ta ostatnia występowała też „przeciw socjalistycznej moralności”.
A wśród młodzieży były także manifestacje zbiorowe: kolorowych bikiniarzy, długowłosych hipisów, czy nastroszonych punków.

Agnieszka Jelonkiewicz – konsultantka wizerunku, historyk sztuki, ekspert z dress code’u. Jedna z bohaterek książki „Sukces jest kobietą! Piękna twarz biznesu”. Szkoli Zarząd i naczelne kierownictwo firm z profesjonalnej autoprezentacji i etykiety w biznesie.
Przygotowuje wizerunek medialny ekspertów i rzeczników prasowych. Prowadzi zajęcia dydaktyczne dla młodzieży i grona pedagogicznego.
Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz
FB Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz

Moda w Polsce Ludowej. Cz. I

Redakcja — Mon, 20 Jul 2015 12:00:06 +0000

Na studenckich potańcówkach surowy głos przewodniczącego ZMP ostrzegał przez megafon: Koleżanko w burej bluzeczce! Nie jesteśmy w USA, to nie rumba, to nasza polska, ludowa poleczka.” *
W Polsce nową modę lansował komunizm w oparciu o sowieckie wzory i siermiężną produkcję krajową. W trakcie pochodów pierwszo-majowych można było zobaczyć identycznie ubraną młodzież, mysie ogonki związane z tyłu głowy i twarze „o rumianych, zdrowych, jakby tartą cegłą pielęgnowanych cerach.” Makijaż był zbyteczny.
Elegancki strój był nie tylko źle widziany ale i niebezpieczny. Ciekawym zjawiskiem na tym tle był wizerunek Kabaretu Starszych Panów. W październiku 1958 roku, gdy odbyła się premiera Kabaretu, Jerzy Wasowski i Jeremi Przybora tłumaczyli: „nawiązywaliśmy do czasów i środowisk, z których obaj się wywodziliśmy, do przedwojennego sposobu bycia i obyczajowości tamtego czasu.” **Dzięki nim gomułkowska Polska stała się trochę innym krajem.

*Olczak-Ronikier Joanna, Piwnica pod Baranami, czyli koncert ambitnych samouków, Wydawnictwo Tenten, Warszawa 1997; za: Piotr Szarota, Od skarpetek Tyrmanda do krawata Leppera, s.37, Wydawnictwa Akademickie i Profesjonalne, Warszawa 2008

** Dziewoński Roman, Kabaretu Starszych Panów zespół w zespół, Prószyński i S-ka, Warszawa 2001, za: Piotr Szarota, Od skarpetek Tyrmanda do krawata Leppera, s. 34, Wydawnictwa Akademickie i Profesjonalne, Warszawa 2008

Agnieszka Jelonkiewicz
konsultantka wizerunku, historyk sztuki, ekspert z dress code’u. Jedna z bohaterek książki „Sukces jest kobietą! Piękna twarz biznesu”. Szkoli Zarząd i naczelne kierownictwo firm z profesjonalnej autoprezentacji i etykiety w biznesie. Przygotowuje wizerunek medialny ekspertów i rzeczników prasowych. Prowadzi zajęcia dydaktyczne dla młodzieży i grona pedagogicznego.
Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz
FB Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz

Moda w powojennej w Polsce

Ela Prochowicz — Tue, 14 Jul 2015 14:00:52 +0000

Komunizm oferował nowy ideał kobiecego piękna, który do dziś można zobaczyć w postaci rzeźb na fasadzie Pałacu Kultury w Warszawie. Przedstawione tam kobiety muskulaturą dorównują mężczyznom i zapewne mają taką samą krzepę. I zapewne z łatwością pokonałaby każdego z mężczyzn we współzawodnictwie w pracy.
Kobiety zostały zaangażowane do pracy z przyczyn ekonomicznych, ale tłumaczono ten fakt ideą równouprawnienia. A trudno sobie wyobrazić kobietę traktorzystkę lub trzymającą kielnię murarską w kapeluszu lub w powiewnej sukience w grochy…
W powszechne użycie weszła więc chustka na głowę, waciak i fartuch. Leopold Tyrmand w „Dzienniku” tak wspomina spotkanie w sklepie dwóch warszawskich murarek: „Na ich twarzach i w postaciach osadzało się coś pierwotnego, jakiś nawrót do prehistorii. Tak musiała wyglądać kiedyś kobieta jaskiniowa (…), umalowane usta, trzymany w ustach papieros, ohydny, brudny waciak (…). Nie wierzę, aby stojąca przy mnie murarka po przyjściu do domu, umyciu się i włożeniu ładnej sukienki wracała do kobiecości.”
Jak więc radziły sobie kobiety w szarej rzeczywistości Polski Ludowej? Zapraszam na kolejne odcinki cyklu historii mody.

*Tyrmand Leopold, Dziennik 1954, Res Publica, Warszawa 1989, za: Piotr Szarota, Od skarpetek Tyrmanda do krawata Leppera, s.40, Wydawnictwa Akademickie i Profesjonalne, Warszawa 2008

Moda damska w latach 50. Cz. IV

Ela Prochowicz — Wed, 24 Jun 2015 13:12:23 +0000

Kapelusze, wysokie obcasy, wystudiowane pozy dopełniały całości. W podobnym duchu były utrzymane zdjęcia w żurnalach w tym okresie: chłodne i sztywne. A na zdjęciach doskonale upozowane modelki, w typie „lisic”, zastygłe w bezruchu patrzące na wieżowce Manhattanu lub wieżę Eiffla. Zarówno modelki, jak i stroje pretendowały wówczas do miana wytworów najwyższej światowej kultury.
Warto jeszcze wspomnieć, że w tej dekadzie ponownie – po latach wojennej przerwy – ponownie triumfowała Chanel. Przyczyniła się do tego jej kolekcja słynnych kostiumików, a wkrótce potem pikowana torebka na łańcuszku, którą do nich zaproponowała w 1957 roku. I do tego jeszcze przewrotna odpowiedź Coco Chanel na popularne wówczas szpilki. Jak wiadomo projektantka ceniła sobie ponad wszystko komfort i wygodę kobiety, toteż zaproponowała pantofle na niewysokim obcasie, dwubarwne: beżowe z czarnym czubkiem i paseczkiem na pięcie. Pantofle, które z czasem stały się nieodzownym elementem stroju „uczennicy” i które w wersji płaskiej, balerinek do dziś są ogromnie popularne.
A jak wyglądała moda u nas, w powojennej Polsce? Zapraszam na kolejne odcinki cyklu o historii mody.

Agnieszka Jelonkiewicz
konsultantka wizerunku, historyk sztuki, ekspert z dress code’u. Jedna z bohaterek książki „Sukces jest kobietą! Piękna twarz biznesu”. Szkoli Zarząd i naczelne kierownictwo firm z profesjonalnej autoprezentacji i etykiety w biznesie.
Przygotowuje wizerunek medialny ekspertów i rzeczników prasowych. Prowadzi zajęcia dydaktyczne dla młodzieży i grona pedagogicznego.
Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz
FB Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz