EksMagazyn - ekskluzywny magazyn dla kobiet: seks, mężczyźni, design, zdrowie, uroda, moda, imprezy, kino, recenzje, wywiady » Akademia Stylu

Moda w Polsce Ludowej, cz. IV

Ela Prochowicz — Mon, 31 Aug 2015 13:00:25 +0000

Był to okres wielkiej improwizacji. Pomocą służyły gazety, w których przemycano nową modę francuską i angielską, i która przedsiębiorczym Polkom służyła za inspirację. Jednak moda ta nie zawsze spotykała się z entuzjazmem ze strony władz, co widać wyraźnie na przykładzie polskiej Brigitte Bardot – Kaliny Jędrusik.
Na wygląd polskich ulic w tamtym okresie wielki wpływ miała także Barbara Hoff, która w późnych latach pięćdziesiątych, w felietonach drukowanych w „Przekroju”, prezentowała zachodnie wzory i podpowiadała jak je zrobić bez podróży do Paryża. Nie tak dawno w specjalnym dodatku do „Polityki” był artykuł o Barbarze Hoff, w którym pisano, że miała ona przez 35 lat socjalizmu i 18 lat nowego ustroju w Polsce „misję cywilizacyjną” – podpowiadała ludziom w co się ubierać.
To dzięki jej pomysłom i do nas dolatywały modne, kolorowe jaskółki. A za przykład niech posłuży jej pomysł z 1954 roku: z dostępnych w sklepach „pepegów” należało wyciąć język i sznurowadła, w to miejsce wszyć lamówkę i zafarbować tuszem. Tak powstawały paryskie baleriny polskiej produkcji. Naród oszalał na ich punkcie – to był głód mody…

Agnieszka Jelonkiewicz
konsultantka wizerunku, historyk sztuki, ekspert z dress code’u. Szkoli Zarząd i naczelne kierownictwo firm z profesjonalnej autoprezentacji i etykiety w biznesie. Jedna z bohaterek książki „Sukces jest kobietą! Piękna twarz biznesu”. Przygotowuje wizerunek medialny ekspertów i rzeczników prasowych.
Prowadzi zajęcia dydaktyczne dla młodzieży i grona pedagogicznego.

Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz

FB Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz

Moda w Polsce Ludowej, cz. III

Ela Prochowicz — Thu, 27 Aug 2015 15:00:30 +0000

Takim odeszłym w przeszłość światem była Polska międzywojenna. I to właśnie do niej odwoływała się estetyka – wspominanego już wcześniej – Kabaretu Starszych Panów, czy aktorów, reżyserów, kompozytorów, którzy w tamtych realiach się wychowali. Jeremi Przybora i Jerzy Wasowski tęskniąc za urodą przedwojennej rzeczywistości występowali w kabarecie w żakietach, czyli w marynarkach z zaokrąglonymi połami i dłuższym tyłem zwanym jaskółką. Do żakietu zakładało się spodnie w czarno-szary prążek, kamizelkę, a do tego białe getry z czarnymi półbutami, cylinder, laseczkę i obowiązkowy kwiat w butonierce.
Maria Wasowska tak tłumaczyła wizerunek Starszych Panów: „to była tęsknota za minionym światem. Jerzy bardzo tęsknił do tego świata, który zniknął. Nie czuł się zbyt dobrze w obecnym. Przybora i Wasowski na tamtym, minionym świecie się znali, oni go czuli. W nim się przecież wychowali.”5

Oczywiście byli i tacy, którzy krytykowali „zbyt archaiczny” strój Starszych Panów. Oni zaś odpowiadali: „To jakieś nieporozumienie. Jesteśmy ubrani jak najbardziej współcześnie i bardzo wytwornie. To nie żaden strój z myszką. To po prostu wytworny strój eleganckiego świata.”6
Jednak w przeciwieństwie do Tyrmanda – o którym będzie jeszcze mowa – Starsi Panowie byli kreacją jedynie medialną. I to był ich sposób na uzewnętrznienie tęsknoty za przeszłością utraconą.

5 Dariusz Michalski, Starszy Pan A. Opowieść o Jerzym Wasowskim, Iskry, Warszawa 2005.

6 ibidem

Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz

FB Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz

Moda damska w latach 50. Cz. III

Ela Prochowicz — Wed, 17 Jun 2015 13:03:50 +0000

Niezwykle popularna stała się sylwetka krągła o zarysie klepsydry: pełny biust podkreślony spiczastym kształtem stanika, wąska talia i krągłe biodra. Wielki wpływ na fason bielizny miały ówczesne gwiazdy filmowe. Elizabeth Taylor, która w kremowej bieliźnie w filmie „Kotka na gorącym, blaszanym dachu” wyglądała zjawiskowo. Janet Leigh, która pojawiła się na ekranie w czarnym biustonoszu grając złodziejkę w „Psychozie”, czy Jane Russell która wylansowała stanik bez ramiączek w filmie „Banita”. Co ciekawe kontrowersje wokół biustu Jane Russell były tak gorące, że film w końcu zdjęto z ekranów…
Lata 50. to także epoka kostiumów kąpielowych noszonych nie tylko podczas pływania, ale też na konkursach piękności, w reklamach i filmach. W tej dekadzie kobiety za przykładem Brigitte Bardot odważyły się po raz pierwszy w historii nosić tak skąpy i skandaliczny kostium kąpielowy jakim było bikini…

Agnieszka Jelonkiewicz,
konsultantka wizerunku, historyk sztuki, ekspert z dress code’u. Jedna z bohaterek książki „Sukces jest kobietą! Piękna twarz biznesu”. Szkoli Zarząd i naczelne kierownictwo firm z profesjonalnej autoprezentacji i etykiety w biznesie. Przygotowuje wizerunek medialny ekspertów i rzeczników prasowych. Prowadzi zajęcia dydaktyczne dla młodzieży i grona pedagogicznego.
Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz
FB Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz

Moda damska w latach 50. Cz. II

Ela Prochowicz — Wed, 10 Jun 2015 13:00:18 +0000

Rozwój technologii spowodowany wojną wywarł wpływ na życie cywilne: telewizja, odrzutowce, nowe tworzywa syntetyczne, nowe opływowe kształty przedmiotów (od samochodów po meble). Nastąpiło pełne zatrudnienie w fabrykach i gospodarstwach rolnych, co oznaczało więcej żywności i więcej ludzi, których na to było stać. Społeczeństwo zaczęło się bogacić.
Konsumpcja dóbr wszelakich nastąpiła na niespotykaną dotąd skalę, co dodatkowo umożliwiał system kupowania na raty. Przemysł i reklama produktów rozwijały się błyskawicznie. Narodziła się nowa „bogini świata konsumpcji” – a mianowicie – nowoczesna gospodyni domowa. Po raz pierwszy normą społeczną stała komórka rodzinna składająca się jedynie z rodziców i dzieci (bez dziadków i dalszych krewnych). Ideałem było wyjść za mąż, mieć dzieci i zamieszkać we własnym domku u boku tego samego mężczyzny. Małżeństwo – jak brylanty – miało być wieczne. Magazyny z lat 50. propagowały idealnie zadbaną, w pełnym makijażu i na szpilkach gospodynię domową, dla której najważniejszą sprawą było założenie domu, dbanie o wygląd i zdobycie umiejętności gotowania dla swojego mężczyzny.
Kobiety więc, po radykalnych zmianach w okresie wojny i okupacji, wróciły do roli strażniczek ogniska domowego, a mężczyźni do zarabiania na chleb. I nikogo nie powinna dziwić, po tak okrutnym czasie, ta chęć powrotu do normalności.
Podobny charakter miały reklamy. W latach 50. wszystkie produkty – od detergentów po odzież, kosmetyki i żywność – były prezentowane na tle przytulnego zacisza domowego, dającego uczucie bezpieczeństwa. Ten nowy świat, nastawiony na konsumpcję doskonale zaczął się rozwijać także dzięki reklamie, która miała mieć odtąd coraz większy wpływ na społeczeństwo.

Agnieszka Jelonkiewicz
konsultantka wizerunku, historyk sztuki, ekspert z dress code’u. Jedna z bohaterek książki „Sukces jest kobietą! Piękna twarz biznesu”. Szkoli Zarząd i naczelne kierownictwo firm z profesjonalnej autoprezentacji i etykiety w biznesie. Przygotowuje wizerunek medialny ekspertów i rzeczników prasowych. Prowadzi zajęcia dydaktyczne dla młodzieży i grona pedagogicznego.
Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz
FB Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz

Moda damska w latach 50. Cz.I

joanna — Wed, 03 Jun 2015 13:08:08 +0000

Mały żakiecik z talią osy (ponownie wróciły gorsety, tyle że w wersji „minii” – pasa wokół talii), baskinką, idealnie dopasowany z wyeksponowaną linią biustu. Do tego spódnica z klosza tuż za kolano, na wielu warstwach halek. A jako dodatki: rękawiczki, malutki kapelusik i torebka-pudełko trzymana w dłoni. Dopełnieniem wizerunku był makijaż: oczy mocno podkreślone czarną kreską i czerwone usta.
Po okrutnych latach wojny ta eksplozja kobiecości, powrót przepychu, szelest halek i jedwabiu rozkloszowanych spódnic, pończochy i szpilki wydawały się czymś niezwykłym. Kolekcja Diora była z pewnością ucieleśnieniem marzeń każdej kobiety. Dior błyskawicznie odniósł sukces i zapoczątkował modę na całą dekadę lat 50. Kobiety musiały czuć się rozkosznie dekadencko, oglądając zarówno tę kolekcję, jak i nosząc ubrania nią inspirowane – szczególnie po latach racjonowania wszystkiego – w tym również tkanin.
Jaki był „oddźwięk” kolekcji Diora na świecie, a jaki u nas, w powojennej Polsce? Zapraszam na kolejne odcinki historii mody.

Agnieszka Jelonkiewicz,
konsultantka wizerunku, historyk sztuki, ekspert z dress code’u. Jedna z bohaterek książki „Sukces jest kobietą! Piękna twarz biznesu”. Szkoli Zarząd i naczelne kierownictwo firm z profesjonalnej autoprezentacji i etykiety w biznesie.
Przygotowuje wizerunek medialny ekspertów i rzeczników prasowych. Prowadzi zajęcia dydaktyczne dla młodzieży i grona pedagogicznego.
Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz
FB Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz

Moda damska w latach 40. Cz. III

Redakcja — Mon, 25 May 2015 13:00:20 +0000

W czasie wojny bielizna była rzadkością. Kobiety więc, niezależnie od statusu społecznego, próbowały szyć ją same. Z barku pończoch kobiety zaczęły chodzić w skarpetach i butach prezentując gołe nogi (co było dotąd nie do pomyślenia).
Jazda na rowerze przestała być zabawą, której towarzyszyła modna sportowa garderoba. Obecnie był to jedyny możliwy sposób poruszania się, dla którego alternatywą było chodzenie piechotą. Samochody także przestały być sportową rozrywką, jak i środkiem transportu. Nie było paliwa.
Kobiety nosiły fasony sportowe, proste „chłopskie” sukienki, szerokie spodnie i bluzki. Do tego popularne były pantofle na platformach, wiązane w kostce. A jako zwykły strój pojawiły się dżinsy i T-shirty. Panie przyzwyczaiły się do grubych ubrań roboczych, które stały się teraz normalnym ubiorem. Zaś popularność westernów sprawiła, że amerykański zwyczaj noszenia dżinsów w mieście stał się bardzo praktyczny.
W czasie II wojny światowej kobiety pracowały w fabrykach i formalnie znalazły się w armii. Ubierały się jak mężczyźni. Podczas I wojny światowej zajmowały się pocztą, pielęgnowaniem innych i oficjalnie nie mogły służyć w wojsku. Panie, nawet wówczas gdy występowały w mundurach podczas pełnienia służby, nigdy nie rezygnowały z drobnych zabiegów podkreślających urodę. Męskie „toporne” stroje ozdabiały jakimiś dodatkami, ale często wystarczały już same kobiece kształty, by proste męskie ubrania wyglądały nieco inaczej.
Nie można nie wspomnieć – jak również nie można zapomnieć – że kobiety służące w wojsku znalazły się w gronie spawaczy, cieśli, rysowników, radiografów, mechaników, elektryków… W sytuacjach ekstremalnych pracowały w walcowniach, zakładach wulkanizacji, obsługiwały działa przeciwlotnicze i reflektory naprowadzające. Służyły w wywiadzie, podsłuchując rozmowy telefoniczne i łamiąc szyfry, wykonywały zadania specjalne.

Agnieszka Jelonkiewicz,
konsultantka wizerunku, historyk sztuki, ekspert z dress code’u. Jedna z bohaterek książki „Sukces jest kobietą! Piękna twarz biznesu”. Szkoli Zarząd i naczelne kierownictwo firm z profesjonalnej autoprezentacji i etykiety w biznesie.
Przygotowuje wizerunek medialny ekspertów i rzeczników prasowych. Prowadzi zajęcia dydaktyczne dla młodzieży i grona pedagogicznego.
Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz
FB Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz

Moda damska w latach 40. Cz. II

Redakcja — Mon, 18 May 2015 13:00:55 +0000

Argumentowano, że skoro marynarze mają swój tytoń, to dziewczęta mają swoje kosmetyki. Jednak jakość kosmetyków była słaba. Barki alkoholu oznaczały, że więcej było perfum, mniej wody kolońskiej. Niedostateczna ilość tłuszczu i olejków oraz całkowity brak gliceryny powodowały, że kosmetyki były pozbawione środków zmiękczających. Lakier do paznokci wyrabiano używając resztek emulsji do produkcji taśm filmowych, zastępując nią nitrocelulozę. Jednak, mimo tych trudności, firmy kosmetyczne intensywnie propagowały reklamy, w których widoczna była kobieta romantyczna (!), pracująca na potrzeby armii i wyglądająca wspaniale. Znane są również, w tym czasie, przykłady przedsiębiorczości i innowacyjności. Na przykład Max Factor junior, syn Maxa Factora (pochodzącego z Polski!), przejął firmę po ojcu i od 1941 roku zaczął produkować specjalne szminki do kamuflażu. W czasie wojny na Pacyfiku dostarczał je amerykańskim żołnierzom. Szminki były tak reklamowane: „szminki w sześciu ślicznych odcieniach, pasujących do kolorów mundurów”.
A jak radziły sobie kobiety? Zaadaptowały „męskie” pomadki Maxa Factora, z powodu braku dezodorantów używały talku. Z powodu braku pończoch, malowały sobie nogi domowym sposobem – brunatną zaprawą do sosów lub herbatą. Albo malując sobie tylko czarną kreskę na gołych nogach, która… imitowała szew w pończochach. W Anglii, kobiety umawiały się nawet na zabieg malowania nóg wykonywany w domach towarowych. Jego wykończenie również stanowiła namalowana czarna kreska imitująca szew na łydce. Tylko szczęśliwe dziewczęta, którym było dane spotkać na swej drodze hojnego żołnierza amerykańskiego, nosiły prawdziwe pończochy.

Agnieszka Jelonkiewicz,
konsultantka wizerunku, historyk sztuki, ekspert z dress code’u. Jedna z bohaterek książki „Sukces jest kobietą! Piękna twarz biznesu”. Szkoli Zarząd i naczelne kierownictwo firm z profesjonalnej autoprezentacji i etykiety w biznesie. Przygotowuje wizerunek medialny ekspertów i rzeczników prasowych. Prowadzi zajęcia dydaktyczne dla młodzieży i grona pedagogicznego.
Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz
FB Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz

Moda damska w latach 40. Cz. I

Redakcja — Mon, 11 May 2015 14:00:41 +0000

Kobiety nosiły już przecież spodnie i garnitur, który stał się alternatywą damskiego kostiumu, jak również kapelusze i płaszcze typu trencz. Jednak, z chwilą wybuchu II wojny światowej, całe życie zmieniło się. Natychmiast wszystkiego zabrakło, w tym również żywności. Metale, z których robiono biżuterię, zostały zużyte na cele wojenne, do produkcji spadochronów zużyto cały jedwab przeznaczony na pończochy, a haftki i zamki błyskawiczne (nomen omen) błyskawicznie stały się towarem deficytowym.
Nikogo nie zdziwi fakt, że dla mody okres wojny był czasem ponurym. Żeby móc kupić sobie ubranie trzeba było mieć nie tylko pieniądze, ale także kartki. Dlatego każdy przechowywał co miał: stare zasłony, prześcieradła, wyroby wełniane, wszystko co mogło się potem przydać. Wbrew okrutnej rzeczywistości ludzie nie poddawali się. Kobiety nosiły biżuterię z plastyku i celofanu. Głowy ozdabiały turbanami z celofanu, materiałów ze starych ubrań i wszystkiego, co wpadło w ręce. Pozwalało to zachować pozory normalności i miało wielki wpływ na morale.
W prasie powojennej można znaleźć bezcenne wówczas porady i wskazówki dotyczące rozmaitych poprawek i przeróbek służących polepszeniu stanu istniejącej już garderoby. W Polsce „Przekrój” ogłaszał konkurs działu mody na najbardziej pomysłowe przeróbki, które były potem nagradzane i okraszane podpisami typu: „lepszy perkal w garści niż jedwab na dachu”, „wszędzie dobrze, a w sukni z krajowej wełny najlepiej”, „nie drogo, ale chędogo”…

Agnieszka Jelonkiewicz,
konsultantka wizerunku, historyk sztuki, ekspert z dress code’u. Jedna z bohaterek książki „Sukces jest kobietą! Piękna twarz biznesu”. Szkoli Zarząd i naczelne kierownictwo firm z profesjonalnej autoprezentacji i etykiety w biznesie.
Przygotowuje wizerunek medialny ekspertów i rzeczników prasowych. Prowadzi zajęcia dydaktyczne dla młodzieży i grona pedagogicznego.
Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz
FB Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz

Garnitur w pracy cz. II

Redakcja — Mon, 30 Mar 2015 13:00:15 +0000

Nowym, modnym zwyczajem stał się odpoczynek w kurortach nadmorskich. I nagle okazało się, że w latach 30. XX wieku przebojem w modzie damskiej stały się… spodnie. W kurortach kobiety zakładały długie, szerokie spodnie, noszone z espadrylami i dużym kapeluszem. Podczas górskich wspinaczek spodnie także okazały się niezawodne, podobnie jak w czasie ćwiczeń sportowych. I tak kobiety zaczęły masowo nosić spodnie.
Dodatkowo, w popularyzacji tego męskiego elementu garderoby, niemała zasługa przypadła gwiazdom filmowym. Katharine Hepburn (1907-2003) bardzo często pojawiała się w luźnych, gładkich, wełnianych spodniach o męskim kroju, łącząc je z szykownymi jedwabnymi koszulami. Spodnie są także nierozłącznie związane z postacią Marleny Dietrich (1901-1992). Dopiero ta charyzmatyczna gwiazda złamała wszelkie tabu i odważyła pokazać się nie tylko w spodniach, ale i w męskim garniturze. Przy czym, uczyniła to z tak wielką swobodą, że odtąd męski garnitur stał się eleganckim strojem damskim, zrównanym w prawach z tradycyjnym kostiumem.
W ten oto sposób spodnie stały się również damskim strojem zakładanym i w czasie odpoczynku (w kurortach, w domu), i do pracy, jak również na wieczór. Jedna z ostatnich sztuk męskiej garderoby została „zdobyta” i zaadaptowana przez modę damską…

Spodnie w pracy? cz.I

Redakcja — Mon, 23 Mar 2015 13:00:42 +0000

A nie zawsze tak było. Dawniej nie do zaakceptowania był widok kobiety ubranej w spodnie – będące typowo męskim strojem. Nic więc dziwnego, że kobiety walcząc o swoje prawa zawsze ubierały się „po męsku”. W czasie rewolucji francuskiej (1789 r.) protestowały przeciw społecznej i politycznej dyskryminacji ubrane w długie surduty i czapki frygijskie – ówczesny symbol wolności. I chociaż po rewolucji francuskiej moda damska „wróciła na swoje miejsce” nadal było kilka kobiet, które wciąż nosiły się „jak mężczyźni”. Aurore Dudevant, bliżej znana jako George Sand (1804-1876), pisarka kwestionująca podwójną moralność, chodziła w męskich garniturach, sztybletach (butach za kostkę) i paliła fajkę. Elementem prowokacji było też uprawianie przez nią szermierki i chodzenie na strzelnicę. Także słynna aktorka Sarah Bernhard (1884-1923) nosiła męskie stroje. A już w latach 20. XX wieku kostium ze spodniami stał się wręcz uniformem wyzwolonych kobiet – garçonnes. Kostium ze spodnaimi stał się bardzo szybko popularny zarówno wśród kobiet pracujących, jak i niepracujących zawodowo. Zapewne dzięki jego praktyczności i dużej wygodzie w noszeniu. Spodnie jednak nadal budziły kontrowersje. Nosiły je więc tylko najodważniejsze z pań, nawet jeśli słyszały żarty krótkowzrocznych starszych dam mylących tak ubrane kobiety z młodymi chłopcami.
Musiało upłynąć jeszcze trochę czasu, potrzebny był też przykład wielkiej gwiazdy łamiącej tabu, by panie mogły swobodnie sięgnąć po ostatni – do tej pory nie „wyrwany” przez modę – przyczółek męskiej elegancji. Mowa oczywiście o garniturze…