Najnowsza płyta Claudio Capéo już we wrześniu trafiła na półki polskich poszukiwaczy zagranicznych dźwięków. Pierwszym singlem promującym album Claudio jest „Un homme debout” – utwór, który opowiada o życiu z perspektywy ludzi mieszkających na ulicach – często ignorowanych, „niewidzialnych” dla społeczeństwa. Tematycznie ryzykowna, opatrzona miękkimi dźwiękami akordeonu i intrygującym wokalem. Trzeba jednak zauważyć, że ta piosenka zostaje w głowie od pierwszego przesłuchania.

Nic w tym dziwnego, Claudio Capéo to niezwykle charakterystyczny francuski artysta, który słynie ze swojego oryginalnego głosu, a także zawadiackiego humoru. Jest on jednak w tym wszystkim bardzo czarujący. Album, który się ukazał stanowi natomiast jego debiut. To z pewnością zaskakujące, szczególnie gdy weźmiemy pod uwagę, że ten 31-letni muzyk ma za sobą występy u boku największych francuskich gwiazd, takich jak Fréro Delavega czy Tryo.

Aby dotrzeć do tego momentu zajmował się on już wieloma rzeczami. Zanim trafił na największe francuskie areny grał na ulicach, gdzie ostatecznie dopracowywał swój styl. Właśnie podczas jednego z takich występów, został wypatrzony przez producentów francuskiego programu muzycznego The Voice 5 i zaproszony do udziału w przesłuchaniach. Podczas występu w The Voice, Claudio oczarował jurorów swoją interpretacją utworu „Chez Laurette” Michela Delpecha i awansował do etapu bitew w drużynie Florenta Pagny. Ostatecznie, udział w programie doprowadził go do podpisania kontraktu płytowego z Jo&Co.

Capéo głęboko wierzy w to, że właśnie akordeon jest idealnym sposobem na to, aby zaczarować publiczność. Nie ogranicza się jednak wyłącznie do tego instrumentu. Z przyjemnością łączy tradycje z nowoczesnością i tworzy swój unikalny styl muzyczny.

Jaki jest Claudio? Z pewnością intrygujący, ale i bardzo przystępny. Czarujący, miękki głos, wpadające w ucho melodie oraz teksty, które skłaniają do myślenia – Claudio Capéo w swojej muzyce łączy te cechy w sposób niewymuszony, naturalny. Artysta umiejscawia się muzycznie między ZAZ a Georgesem Brassensem.

Źródło: Universal Music Polska

Skąd fascynacja właśnie tym instrumentem?
W mojej rodzinie jest wielu muzyków, nawet mój dziadek grał na grzebieniu, czy na liściu (śmiech). Kiedyś dziadek kupił mojemu tacie akordeon, sprzedał wtedy krowę, aby nabyć instrument. Mój tato do dzisiaj czynnie gra na klarnecie, saksofonie, akordeonie i to właśnie dzięki niemu rozpoczęła się moja przygoda z muzyką. Kiedy miałem 5 lat dostałem od taty pierwszy akordeon, nawet miałem już wtedy mój pierwszy występ – w przedszkolu.

Cieszy Cię fakt, że akordeon dzięki tobie zyskał nowe oblicze?
Jestem bardzo podbudowany tym, że ludzie tak bardzo pozytywnie reagują na muzykę akordeonową. Cieszę się, że na moje koncerty przychodzą osoby w różnym wieku, dzieci i ich rodzice, młodzież, jak i osoby starsze. To jest dowód na to, jak uniwersalny jest akordeon – nie istnieje tutaj żadna bariera wiekowa. To jest olbrzymi zastrzyk adrenaliny dla mnie, aby stale propagować akordeon jako koncertowy, szlachetny, a zarazem nowoczesny instrument.

Zdradzasz czasem akordeon? Grasz na innych instrumentach?
Czasami mi się to zdarza. Kiedy pracuję nad aranżami sięgam wtedy do klawiatury sterującej MIDI, to coś w rodzaju cyfrowego pianina. Mam także marzenie, aby opanować kiedyś grę na trąbce, przynajmniej w podstawowym stopniu. Uwielbiam brzmienie tego instrumentu, zwłaszcza gdy gra się z tłumikiem.

Rozmawiał: Łukasz Kędzior

Cały wywiad do przeczytania w VIII numerze EkMagazynu! Już w Empikach w całej Polsce!