Za tę drugą rolę został wyróżniony na festiwalu Młodzi i Film w Koszalinie w 2016 r., jury doceniło jego bogate środki wyrazu, moc i wiarygodność. Ale dopiero brawurowy występ w „Bożym Ciele” Jana Komasy w pełni ujawił jego ogromny potencjał. „Gra duszą i ciałem, słowem i spojrzeniem. Tej twarzy się nie zapomina” – pisze Anita Piotrowska. Aktor wydaje się na ekranie jednocześnie liryczny i wulgarny. Z uduchowionego charyzmatyka potrafi przeistoczyć się momentalnie w pospolitego przestępcę.

„Od czasów Seweryna i Ogrodnika w »Ostatniej rodzinie« najwybitniejsza kreacja w polskim kinie” – zachwyca się Jakub Majmurek. Według Tadeusza Sobolewskiego Bielenia tworzy na naszych oczach podwójny performans, jeden dla widzów filmu, drugi dla wiernych w miasteczku, i w obu rolach jest prawdziwy, wiarygodny, szczery, w pełni ludzki: „W tej jednej, tak wielostronnej, pozornie sprzecznej postaci można zobaczyć rysy całego pokolenia”.

Bartosz Bielenia pochodzi z Białegostoku. Urodził się w 1992 r., w 2016 r. ukończył Akademię Sztuk Teatralnych w Krakowie, ale na profesjonalnej scenie stanął znacznie wcześniej, bo już w 1999 r., gdy grał Małego Księcia w białostockim Teatrze im. Węgierki. Był związany z krakowskim Starym Teatrem, gdzie zagrał m.in. Hamleta w spektaklu Krzysztofa Garbaczewskiego, Edmunda w „Królu Learze” Jana Klaty i Księdza w „Weselu” tegoż. W styczniu 2018 r. dołączył do zespołu Nowego Teatru Krzysztofa Warlikowskiego.

„Aktorski kameleon, z pewnością nie będzie bohaterem jednego sezonu filmowego – zapewnia profesor Rafał Syska. – A podobieństwo do młodego Christophera Walkena, tak fizyczne, jak i przez charyzmę, każe bacznie przyglądać się karierze tego zdolnego 27-latka”. Potwierdzeniem tych słów są m.in. nagrody aktorskie na festiwalach w Sztokholmie i Chicago.

Co prawda w tej roli Ice-T bywa komiczny ze swoimi przaśnymi wstawkami, z których część trafiła do popkultury, ale nadaje kolorytu serialowi bynajmniej nie ze względu na kolor skóry.

I choć w serialu radzi sobie doskonale, nie pierwszym w karierze zresztą, to sławę zawdzięcza hip-hopowi. Dziś start w karierze wspomina trochę jako krok strategiczny. – Rap to był tylko szczebel w karierze. Po prostu chciałem się wydostać z biedy. Chciałem willę, to co modne. Chciałem uciec – wyjawił podczas niedawnego wykładu. Tak, wykładu, bo 59-letni dziś gwiazdor ma sporo do przekazania młodzieży, zwłaszcza tej wsłuchanej w uliczną muzykę.

– To było jak owoc wiszący nisko. Pewnego dnia doznałem olśnienia. Iceberg Slim nie był tylko alfonsem i lowelasem, był też pisarzem. Jest tak wielu hustlerów i playboyów na świecie, ale kto kiedy o nich słyszał? Stwierdziłem, że żeby zyskać sławę, muszę zapisać się jakoś w historii. Poprzez zapisywanie swojej historii. Tak ma mnie poznać każdy chłopak na ulicy. Kiedy słuchasz mojej muzyki, to nie jest tylko rap, to jest moja historia opowiedziana muzyką – twierdzi Ice-T.

Przeskok od rapu do ekranu telewizyjnego przydarzył mu się w przypadkowy i komiczny sposób. W toalecie klubu nocnego usłyszał go aktor i reżyser Mario van Peebles. Spodobało mu się, jak Ice-T mówił, więc zaproponował mu pierwszą rolę. – Rzuciłem: „ale ja nie umiem grać, robisz sobie jaja?!”, a on, że „chcę cię w filmie”. Myślałem, ze to taki hollywoodzki bullshit, ale on do mnie, żebym zadzwonił do Warner Bros, więc zadzwoniłem i kazali mi przyjść – wspomina z sentymentem.

Ta pierwsza rola dostarczyła mu 23 tysiące dolarów. Sporo, ale niewiele w stosunku do kasowego sukcesu filmu, który zarobił 87 milionów. Ale dzięki tej roli pojawił się na scenie i zaczął zbierać kolejne propozycje, wkrótce później grając w produkcjach z Denzelem Washingtonem czy Keanu Reevesem.

Tym bardziej niewinne wydają się rapowe początki. – Nie miałem pojęcia, co robię. Chciałem tylko wydostać się z tarapatów – zdradza. Te słowa brzmią wręcz skromnie w przypadku człowieka, który wydał 8 albumów studyjnych, 51 singli, nagrał 80 teledysków i sprzedał 10 milionów płyt w samych tylko Stanach Zjednoczonych.

Foto: Paul Carter, Red Bull Content Pool

W obliczu wojny

Wojna rozpoczęła się, gdy Leon miał zaledwie 16 lat. On sam w tym czasie niejednokrotnie uciekał Niemcom i ukrywał się przed nimi, także poza Warszawą. W końcu jednak wrócił do tego miasta, aby wziąć udział w Powstaniu Warszawskim. Po dotarciu dostaje się jednak do kanałów i transportuje jedzenie lub potrzebną broń. Upadek Powstania to dla Leona czas kolejnych zmagań z Niemcami, którym musi uciekać. Później zostaje członkiem ekipy pracującej przy budowie torów i razem z nią trafia do Niemiec. Dopiero w 1945 r. przenosi się do strefy amerykańskiej i wspólnie z armią jedzie do Czech. Dwa lata później wraca jednak do kraju, aby odnaleźć matkę.

Aktor z przypadku

Po wojnie przyszedł czas na pracę w Stoczni Gdańskiej, a także występy w tamtejszym zespole teatralnym. Podczas tej przygody zasugerowano mu, że być może powinien spróbować swoich sił w aktorstwie. Tak właśnie trafił do studia Iwo Galla, a w 1952 r. zdał egzamin eksternistyczny. Wtedy jego przygoda z aktorstwem rozpoczęła się na dobre. Już w trakcie przygotowań grał m.in. w Objazdowym Teatrze Muzycznym z Warszawy czy Teatrze Wybrzeże. Po egzaminie stał się jednak aktorem łódzkiego Teatru Powszechnego i był z nim związany ponad 20 lat. Można go tam było oglądać w takich spektaklach jak: „Nauczyciel tańców”, „Cyd”, „Klub Pickwick”, „Henryk V” czy „Szwejk”.

Życie to film

Teatr nie był jednak tym, co najbardziej fascynowało Niemczyka. Przez całe swoje życie zagrał w około 500 filmach. Początek jego przygody z filmem to rok 1953, gdy wcielił się w postać majora Stuposza w „Celulozie” reżyserii Jerzego Kawalerowicza.

Znawcy kina niejednokrotnie podkreślali i podkreślają, że Leon Niemczyk był nie tylko mężczyzną przystojnym oraz inteligentnym, ale i miał w sobie coś z amanta. Jego wygląd, a także sposób bycia sprawiał jednak, że sprawdzał się w wielu rolach, nie tylko jako znawca kobiecych serc.

Przez lata brał na warsztat nie tylko główne role, ale i epizodyczne. Uważał bowiem, że nawet poprzez niewielką rolę można zostać zauważonym i każda z nich wymaga pracy oraz zaangażowania. Profesjonalizm był tym, co zdecydowanie go wyróżniało.

Można go było oglądać m.in. w filmie „Nóż w wodzie” Polańskiego. Produkcja ta została nagrodzona na festiwalu w Wenecji oraz była nominowana do Oscara. Ten film to też dla aktora furtka do zachodnich produkcji.

Aktor polski, aktor międzynarodowy

Po roli u Polańskiego można go było też oglądać w filmie „Odwiedziny prezydenta” Batorego, „Na białym szlaku” Brzozowskiego, „Różaniec z granatów” Rutkiewicza, „Klątwie doliny wężów” Piestraka czy „Cała naprzód” Lenartowicza.

Z czasem zaczął dostawać również ciekawe propozycje z innych krajów. O to, aby Niemczyk zagrał w jego filmie starał się m.in. Janos Veiczi. Leon zdecydował się na proponowaną mu rolę i stał się częścią filmu „Zamrożone błyskawice”.

Spory wpływ na jego karierę międzynarodową miał również związek z wytwórnią filmową z NRD, a więc DEFĄ. W tej współpracy spore znaczenie miał fakt, że Niemczyk bardzo dobrze mówił po niemiecku, a to znacznie zwiększało jego szanse na poważne role. Ten angaż był nie tylko przygodą pełną różnorodnych filmów, ale i ciekawych podróży oraz znaczących nagród. Poza „Zamrożonymi błyskawicami” miał na swoim koncie również takie zagraniczne produkcje jak: „Folge einem Stern” Hagena, „Stranen Dwuboj” Stojanowa, „Mein blaue Vogel fliegt” Bleiweissa czy „Beethoven – Tage aus einem Leben” Seemanna.

Serial? Dlaczego nie!

Choć znany był jako aktor filmowy i teatralny to nie gardził również rolami serialowymi. Można go było oglądać w produkcjach: „Matki, żony i kochanki”, „W labiryncie”, „Klan”, „Złotopolscy”, „Pensjonat pod różą” czy w kilku odcinkach seriali „Stawka większa niż życie”, „Człowiek, który zdemoralizował Hadleyburg”, „Czterdziestolatek”, „Pogranicze w ogniu” i wielu innych.

Chętnie angażował się również w filmy dokumentalne oraz występował w Teatrze Telewizji. Oddawał się pracy i był zaangażowany w grę właściwie do samego końca. Aktor zmarł w 2006 r.

Sześć żon

Leon Niemczyk przez lata utrzymywał, że był żonaty sześć razy. Dopiero po jego śmierci jedyna córka aktora mówiła, że żony były tylko dwie. Trudno jednak teraz rozsądzić, jak naprawdę wyglądały formalnie jego związki. Z perspektywy czasu widać jednak, że kobiety go uwielbiały. To zasługa nie tylko aparycji aktora, ale i jego niezwykłych ról filmowych, w które angażował się bez reszty. Profesjonalizm i pracowitość były bowiem jego znakami rozpoznawczymi.

Pierwszy epizod filmowy, matura i komisja poborowa

W 1949 r. miejsce miał wspomniany już przypadek, dzięki któremu Mikulski trafił na aktorską ścieżkę. W Łodzi kręcili film, brakowało im jednak młodych aktorów. W jednym z tamtejszych liceów ekipa filmowa poznaje m.in. Stanisława Mikulskiego. Dzięki temu spotkaniu zadebiutował on w filmie „Pierwszy start” Buczkowskiego, a przede wszystkim został zauważony przez ekipę filmową.

Po zdanej rok później maturze nie poszedł jednak do szkoły aktorskiej. Zamiast tego trafił na komisję poborową, a potem na służbę do Skierniewic. Dopiero w 1951 r. udało mu się przenieść do jednostki, w której bardziej mógł rozwijać swoje talenty artystyczne. Pracował na rzecz rozwoju Zespołu Pieśni i Tańca Warszawskiego Okręgu Wojskowego w Lublinie.

Kiedy w końcu opuszcza wojsko pozostają mu jedynie marzenia o aktorstwie. To zbyt późno, aby na nowo zdawać do szkoły aktorskiej i przez kilka kolejnych lat oddawać się nauce. Po raz kolejny to jednak przypadek decyduje o losach Mikulskiego. Brakuje aktora do spektaklu „Poemat pedagogiczny”, a dyrektor teatru postanawia zwrócić się w tej sprawie do pewnego młodego człowieka, poznanego kiedyś przy okazji filmu „Pierwszy start”. To za sprawą tego kolejnego wydarzenia Stanisław Mikulski zaprzyjaźnił się z teatrem. Na stałe związał się on później z Teatrem im. Osterwy z Lublina, a także postanowił zająć się swoim wykształceniem. Eksternistyczny egzamin w PWST tylko potwierdził, że Mikulski nadaje się do tego zawodu. Mając dyplom nadal pracował na scenie i przyjmował kolejne ciekawe propozycje.

Na deskach lubelskiego teatru grał on właściwie do 1964 r. W międzyczasie nie żałował sobie jednak ról filmowych. I tak kolejno grał np. w „Godzinach nadziei, „Cieniu” czy „Ewa nie chce spać”, „Kanale” czy „Popiołach”.

Za mundurem panny sznurem!

W 1964 r. przyszedł moment na to, aby aktor przeprowadził się do Warszawy. Grał tam w Teatrze Powszechnym, Teatrze Ludowym, Teatrze Polskim czy też Teatrze Narodowym. Po przeprowadzce niejednokrotnie przyszło mu też grać w mundurach. Zakładał je m.in. w filmach: „Skąpani w ogniu”, „Yokmok”, „Barwy walki” czy „Podziemny front”. Jednak to zupełnie inny film z mundurowym w roli głównej najbardziej zapadł w pamięć widzom. Postać Hansa Klossa powodowała wtedy zawroty głowy u wielu pań śledzących jego losy. Zaskarbiając sobie serca widzów, Mikulski nawet nie przypuszczał, że od swojego bohatera nie uwolni się właściwie nigdy. Fenomen serialu z czasem stał się jednak największą zmorą aktora, bo choć pustoszejące w godzinach emisji serialu ulice mogły być powodem do dumy, to trudno było mu wcielić się w jakąkolwiek inną postać, z której nie byłby rozliczany przez pryzmat „Stawki większej niż życie”. On nie był już bowiem Stanisławem Mikulskim. Stał się Hansem Klossem.

Teatr ratunkiem

Po sukcesie „Stawki…” Mikulski trzyma się teatru, tylko tam dostaje bowiem role, w których może być kimś innym niż tylko Klossem. W filmach pozostały mu jedynie epizodyczne role lub te, w których musiałby się wcielić w postać… legendarnego Hansa.

Nie zmienia to jednak faktu, że filmografia Mikulskiego jest bardzo bogata. Trudno jednak pominąć to, iż jedynie „Stawka większa niż życie” miała tak ogromny wpływ na życie aktora.

Przez lata Stanisław Mikulski był wielokrotnie nagradzany. Jedynie między 1965 a 1970 rokiem trzy razy zdobył Złotą Maskę, a także trzy razy Srebrną. Nie da się ukryć, że przez lata zdobył też serca wielu fanek, które miały okazję oglądać go na szklanym ekranie. Zmarł w 2014 r. Pochowano go na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

A teraz więcej o tobie. Michał Dudziński to…
To ja (śmiech). Mam 30 lat, 190 cm wzrostu i jestem dużym dzieckiem. Czasami mi z tym dobrze, a czasami źle. Walczę o swoje marzenia, intensywnie pracuję nad sobą i dążę do wyznaczonych celów.

Co cię zachwyca w byciu aktorem?
Przede wszystkim to, że mogę dać siebie drugiemu człowiekowi. To, że będąc na scenie lub przed kamerą czuję się nagi. Może trochę bezbronny. Widz musi mnie zaakceptować takim, jakim jestem w danej chwili. To, że mogę wpływać na emocje widza. Mogę go wzruszać, wkurzać lub rozśmieszać.

Wolisz szklany ekran czy scenę?
Kocham jedno i drugie. Praca przy jednym i drugim jest zupełnie inna. Nie mógłbym zrezygnować ani z jednego ani drugiego.

Aktorstwo to tak naprawdę ciężka praca, jak wygląda typowy dzień na planie, a jak w teatrze na próbie?
Prawda jest taka, że nie dzieje się dobrze w Polsce, jeżeli chodzi o moją branżę. Mamy cztery Wyższe Szkoły Teatralne z Wydziałem Aktorskim. Dostać się tam graniczy trochę z cudem. Co roku zdaje ok. półtora tysiąca kandydatów, z czego przyjmowane jest kilkanaście osób. Oczywiście studia są bardzo ciężkie i część osób odpada w trakcie nauki. Kończy nas zaledwie garstka, a i tak brakuje pracy. Etaty w teatrze porównywalne są do najniższej krajowej. Ludzie są w stanie zrobić dosłownie wszystko, żeby dostać taką „ekskluzywną” pracę, z której tak naprawdę bardzo ciężko jest później wyżyć. Ale jesteśmy pasjonatami. Aktorstwo porównuję do powołania. To jest tak, że chcesz robić w życiu właśnie to i nic innego. Praca w teatrze jest dosyć ciężka. Próby do jednego spektaklu trwają zazwyczaj po 3 miesiące. Odbywają się dwa razy dziennie po 4 godziny.
Niestety robi się coraz mniej filmów i seriali. Popularne tasiemce w TV zastąpiły seriale paradokumentalne, których wyprodukowanie jest kilkadziesiąt razy tańsze, niż normalnego serialu. Grają w nich amatorzy. Niestety, przez to aktorzy mają mniej pracy. Stawki za dzień zdjęciowy również drastycznie spadły. Na chwilę obecną dostaję dwie trzecie tego, co dostawałem 8 lat temu będąc jeszcze studentem. Załapać się do czegoś również bardzo często graniczy z cudem. Dlatego cieszę się z każdej rzeczy, chociażby z najmniejszej roli.

Twoja największa pasja to…
Oczywiście aktorstwo, klocki lego i sport. Ale przede wszystkim ludzie. Spotykanie nowych osób, rozmowy przy kawie i papierosie, poznawanie drugiego człowieka jest tym, co mnie najbardziej rozwija, uczy i ładuje mój akumulator.

Co zawód aktora wniósł do twojej codzienności, do „zwykłego życia”?
Nie potrafię odpowiedzieć na to pytanie, ponieważ nigdy w życiu nie miałem innego zawodu. Dla mnie to jest normalne, że jestem aktorem. Życie się specjalnie nie zmienia. Traktuję ten zawód jak każdy inny. Jestem takim samym człowiekiem jak piekarz, lekarz czy szewc. Powszechnie krąży taka opinia, że jak ktoś jest aktorem to ma przerośnięte ego. Wszystko zależy indywidualnie od każdego człowieka i dotyczy każdego zawodu. „Gwiazdorzyć” można pracując w każdej dziedzinie. Mam wrażenie, że moje życie jest – jak to nazwałaś – „zwykłe” – może po prostu jest nam ciężej znaleźć pracę, jest nas mniej, a niektórzy ludzie myślą, że jesteśmy Bóg wie kim.

Jakie są twoje najbliższe plany zawodowe, na czym chcesz się skupić w najbliższych miesiącach?
Obecnie pracuję nad postacią Pompowanego Adama w najnowszej części Pitbulla Patryka Vegi. Będzie to postać nieco kontrowersyjna, ale szczegółów nie mogę zdradzać. Zapraszam do kin już niebawem!

Twoje największe zawodowe marzenie do zrealizowania?
Dla mnie każda rola jest jak marzenie. Za każdym razem kiedy staję przed kamerą lub na deskach. Marzy mi się jakaś bardzo emocjonalna rola. Złamane serce, depresja, coś w klimatach Larsa von Triera.

A prywatnie, o czym marzysz poza pracą?
O wewnętrznym spokoju, o miłości. Może o tym, żeby stać się wreszcie dorosłym?

Co cenisz w kobietach, a co według ciebie sprawia, że mężczyzna zasługuje na miano „prawdziwego faceta”?
W kobietach cenię przede wszystkim zaradność i pewność siebie. Cenię, kiedy walczą o siebie i swoje marzenia. Lubię kobiety zadbane. A prawdziwy facet? Jest przed wszystkim poukładany. Znajdzie zawsze czas na pracę, pasję, sport i rodzinę… Ale akurat nie mnie się wypowiadać na ten temat. Mam 30 lat, bawię się klockami i nie dociera do mnie jeszcze że jestem już facetem, a nie chłopcem (śmiech).

Na koniec poproszę o wakacyjne życzenia dla czytelniczek EksMagazynu!
Kochane Czytelniczki. Nie poddawajcie się nigdy w walce o marzenia! Nie dajcie się nigdy stłamsić jakimiś pierdołami. Walczcie o siebie. Nie bójcie się żyć!

Rozmawiała: Aneta Zadroga

Hrabia Valmont w Polsce

W czerwcu ten niezwykły aktor i reżyser odwiedził Łódź i Warszawę. W Łodzi odebrał nagrodę „Złotego glana”, przyznawaną przez kino Charlie wybitnym, niezależnym twórcom kina, i otworzył pokaz swojego debiutu reżyserskiego „Tancerz”. W łódzkim Teatrze Jaracza aktor zagrał przedstawienie „The Infernal Comedy”. – Bardzo wiele miast w Polsce było zainteresowanych pokazaniem tej sztuki, ale Łódź była najszybsza. Dlatego tu jestem. Od mojego poprzedniego pobytu w Łodzi miasto bardzo się zmieniło. Jest znacznie czyściej niż poprzednio. Czyściejsze jest nie tylko samo miasto, ale też powietrze – zauważył tuż po przyjeździe do miasta Malkovich. W powitalnym prezencie otrzymał pudełko „krówek”, których, jak podkreśla, jest smakoszem.

Ale, zanim uwodzicielski hrabia Valmont z „Niebezpiecznych związków” dotarł do Łodzi, dzień przed przylotem, z jego pokoju hotelowego w Pradze ukradziono dokumenty, telefony komórkowe i laptopa. Następnego dnia z przyczyn technicznych opóźnił się lot, którym Malkovich miał się dostać do Polski. Skorzystał więc z innego samolotu, dotarł do stolicy i awionetką zorganizowaną w ostatniej chwili przyleciał z Warszawy do Łodzi.

To jednak nie koniec pecha. Już w Polsce, dało o sobie znać – operowane kilka miesięcy temu właśnie u nas – kolano Malkovicha. Była też wpadka podczas spektaklu w Jaraczu w Łodzi. Publiczność miała na uszach słuchawki z polskim lektorem. Jednak z powodu kłopotów technicznych czytany tekst roznosił się po całej sali i… scenie. Aktor próbował obrócić to w żart, pytając podczas przedstawienia: – Jak idzie tłumaczowi? Proszę pana tłumacza, czy mnie pan słyszy, bo ja pana tak…

Cały materiał w najnowszym, V numerze EksMagazynu, do kupienia w salonach EMPiK i tutaj.

Pokazać władzę
Pierwszym kinowym sukcesem na międzynarodową skalę, w którym zagrał główną rolę była „Piąta władza”. Odmieniony nie do poznania, w długich blond włosach, wcielił się w postać Juliana Assange’a – skandalisty, geniusza komputerowego, który postawił na nogi całe amerykańskie służby specjalne.
O czym niewiele osób wie, przygotowując się do roli, korespondował z Julianem, który przekonywał go, żeby wycofał się z projektu. – Odpowiedziałem, że jest to dla mnie ważne przedsięwzięcie, że rozumiem jego obawy, bardzo go szanuję, ale że w żaden sposób nie chcę pokazać jego osobiście w złym świetle, nie chcę zrobić mu żadnej krzywdy. Chcę po prostu, żeby jego historia, to, co zrobił, było oceniane w tym przypadku wyłącznie przez pryzmat kina. Później nie miałem już okazji się z nim kontaktować – podkreślał w wywiadach po premierze głośnego filmu. – Mam tylko nadzieję, że oglądając ukradkiem film, Julian zauważył we mnie wcielającym się w tę postać coś wartościowego – dodawał.
Przygotowując się do zagrania w filmie opartym na skandalicznej historii demaskatora największych tajemnic militarnych nie tylko Stanów Zjednoczonych, ale i całego świata, aktor, jak sam twierdzi, podjął dość duże wyzwanie. – Kiedy wcielasz się w tak zamkniętą i złożoną postać, jak Julian, musisz być gotów na szereg poświęceń. Zapominasz o wolnych weekendach, zapominasz o życiu towarzyskim, zapominasz spotykać się z przyjaciółmi, w pewien sposób zostajesz wykluczony z życia, jakie znasz, to po, żeby osiągnąć swój cel – jak najlepiej odegrać postać – mówił w wywiadach związanych z premierą filmu. – Poświęcasz część siebie na potrzeby roli. Ale tak chyba jest w każdym zawodzie, który wykonujesz – wkładasz w niego część swojej osobowości, tego, kim naprawdę jesteś. Instynkty, które tobą kierują mogą być różne od tego, czego wymaga praca, w moim przypadku rola, ale trzeba umieć sobie z tym radzić – podkreślał.
W podobny sposób podchodzi do wszystkiego, co robi. Również do produkcji kina niezależnego, bo, jak sam mówi, aktorstwo to tylko część jego pracy.

„Little Favour” to bardzo ciekawy eksperyment. Niezależny. Najciekawszy w nim jest twój udział w roli nie tylko aktora, ale też producenta.
Benedict Cumberbatch: Z tym filmem wiąże się ciekawa historia. To drugi krótki metraż mojego przyjaciela, któremu chciałem zrobić przysługę, dlatego postanowiłem tym razem wystąpić nie tylko przed kamerą, ale też w roli producenta. Kiedy moi przyjaciele dowiedzieli się, że robię ten film, natychmiast przyszli z pomocą, po to, żeby wszystko wyglądało jak najlepiej. W ciągu niespełna tygodnia udało nam się zebrać pieniądze na produkcję, załatwić sprzęt, odpowiednie lokalizacje, pomoc ludzi, którzy w poszczególnych dziedzinach są specjalistami. Jestem bardzo dumny z tego filmu.

Ze względu na fabułę również?
Tak, choć to bardzo krótki film (ok. 30 min. – przyp. red.) i trzeba było się bardzo napracować, żeby w tak ograniczonym czasie pokazać to, co sobie założyliśmy. W filmie opowiedziana jest nietypowa historia trzech osób, w tym małej dziewczynki. Chodzi w nim przede wszystkim o utratę niewinności, niszczącą siłę konfliktu. Nie chcę jednak zdradzać fabuły, żeby nie psuć zainteresowanym zabawy przy oglądaniu.

Podczas Festiwalu OFF Plus Camera otrzymałeś nagrodę „Pod prąd”.
Zdziwiłem się, że mam dostać tę nagrodę. Ale i bardzo ucieszyłem, bo niezależne kino, podążanie pod prąd hollywoodzkim trendom, jest mi bardzo bliskie. Właśnie niekomercyjne, nieszablonowe, młode kino to jest to, co chcę z grupą przyjaciół promować. Jako aktor i jako producent.

Cały materiał jest do przeczytania w 23. numerze EksMagazynu.

Zawód, który pan uprawia, sprowadza się do popularności, do tego, czy ludzie chcą kogoś oglądać czy nie. Wychodzi na to, że media są potrzebne.
Absolutnie tak nie jest, a przynajmniej nie powinno być. Popularność jest dla aktora jedynie pochodną wykonywanego zawodu. Ale nigdy celem. Popularność może być celem dla celebryty, bo on żyje z tego, że jest znany. Granica tych pojęć u nas się niestety zaciera. I to nie na prośbę aktorów, lecz raczej z winy mediów, które szukają sensacji, rozdmuchując każdą błahostkę do niewyobrażalnych granic.

Skąd pomysł na klub „Wkręt”?
Brakowało mi w Warszawie tak eklektycznego miejsca. Klubu, który byłby otwarty na wszystkich ludzi z różnorodnych środowisk. Każdy, kto ma ciekawy pomysł, może wystąpić we „Wkręcie” i skonfrontować swoją wizję artystyczną z żywą publicznością.

Czy „Wkręt” ma w coś wkręcać widzów?
To miejsce, w którym każdy dzień przynosi nową niespodziankę. Dzięki bogatemu i różnorodnemu repertuarowi, każdego dnia można się wkręcić w zupełnie nowe rejony. Raz jest to koncert gwiazdy lub jam session, raz występ teatru improwizacji, innym razem stand-up lub turniej darta i bilarda. Są też wernisaże i pokazy filmów. Przestrzeń aranżujemy w zależności od wydarzenia i, dzięki temu, miejsce zmienia się, jak w kalejdoskopie (śmiech).

Jak z perspektywy czasu ocenia pan działalność klubu? Kogo można spotkać we „Wkręcie”?
Klub, mimo, że istnieje już od prawie dwóch lat, ciągle się rozwija. Zapraszam do współpracy coraz ciekawszych artystów z różnych stron Polski i to oni przyciągają swoją publiczność. Więc, oprócz moich znajomych z branży, przewija się tu cały tygiel osobowości. Na stałe gra teatr improwizacji Ab Ovo z trzema spektaklami „Publiczność rządzi”, „Ab Ovo Vipovo” i „Up! Ovo”. W spektaklach impro nie ma ani reżysera ani scenariusza, a aktorzy grają wszystko, o co poprosi publiczność, nawet najbardziej karkołomne i absurdalne pomysły. Ostatnio wcielali się w zsiadłe mleko i śpiewali piosenkę o pracowniku, który zakochał się na zabój w drukarce!
Serdecznie zapraszam na Ab Ovo VIPovo. To cykl spektakli, w których występuje gość specjalny – znany i popularny aktor, dziennikarz, kabareciarz, muzyk, sportowiec, itp. W styczniu był to Artur Andrus, w lutym Joanna Kołaczkowska. Ponadto, we „Wkręcie” odbył się, m.in. koncert Dr Misio Arka Jakubika, kultowego No Limits, Natalii Sikory (półfinalistki Must Be The Music) i Mięśni, stand-upy Tomasza Jachimka. Mogę zdradzić, że w maju bardzo hucznie będziemy obchodzić drugie urodziny „Wkrętu”.

Cały materiał jest do przeczytania w EksMagazynie nr 22, maj-czerwiec 2014

Cały materiał jest do przeczytania w EksMagazynie nr 21, marzec-kwiecień 2014

Jakim?
Fantastycznym (śmiech). Jestem bardzo pobłażliwy.

Czyli wszystko odbywa się na partnerskich zasadach?
Tak, ale wszystko działa. W mojej branży chyba już tak jest, że do zadań i relacji w firmie trzeba podchodzić po partnersku.

Masz własną firmę, grasz w różnych produkcjach. Szybko się usamodzielniłeś i zacząłeś prowadzić życie na własny rachunek?
Tak. Kiedy zacząłem tańczyć hip hop, trafiłem na występy koncertowe różnych artystów popowych. Miałem 17 lat, kiedy zacząłem zarabiać pierwsze pieniądze. Rok później był występ w You Can Dance i tak to się potoczyło.

Dlaczego Białystok a nie Warszawa?
Bo to jest moje miasto, jestem tam u siebie. Dużo tam działałem będąc jeszcze nastolatkiem: organizowałem flash moby, skakałem parcour, więc można było mnie spotkać, jak skaczę po dachach. Znam tu każdy kąt, tu się wychowałem i czuję, że to moje miejsce.

Publiczność kojarzy cię przede wszystkim z hip hopem, a tymczasem w białostockiej operze tańczysz w adaptacji słynnego musicalu „Upiór w operze”…
Od kwietnia 2013. Może nie wyglądam, ale zawsze słuchałem bardzo dużo muzyki filmowej. To mnie odpręża. Kiedy trafiłem do opery, czułem się jak zaczarowany, jak w bajce Walta Disney’a. Na casting przyszedłem właściwie przez przypadek. Nie sądziłem, że jeszcze stanę na tak dużej scenie i będę tańczył tak poważną rzecz przed tłumami. Nigdy wcześniej nie widziałem musicalu „Upiór w operze” na scenie i spodziewałem się czegoś bardziej wyniosłego. W trakcie prób, nie do końca byłem przekonany, że efekt końcowy będzie mi się podobał. A tymczasem całość brzmi i wygląda niesamowicie. Bardzo cię cieszę z udziału w tym projekcie.

W ubiegłym roku polski internet oszalał na punkcie serialu „Miłość na bogato”, w którym grasz wyluzowanego, lekko szalonego i raczej mało odpowiedzialnego młodego chłopaka – Gabrona. Na ile Gabriel to Gabron?
Gabron to postać w 100 procentach fikcyjna. Oczywiście oparta na jakichś tam moich cechach, bo taki jest format tego serialu, ale zupełnie nie utożsamiam się z Gabronem. Jestem – i może nieskromnie to zabrzmi – dużo, dużo bardziej odpowiedzialny. Nie jestem kłótliwym człowiekiem, problemy staram się rozwiązywać na bieżąco i nie komplikować sobie życia. Z kobietami też nie mam takich przypadków jak Gabron, którego serialowa dziewczyna Sylwia wyrzuca za drzwi jakieś pięć razy (śmiech). Ludzie często nie zdają sobie z tego sprawy, ale to nie ja wymyśliłem tę postać, tylko scenarzyści. Ja ją tylko odgrywam. A że wychodzi naturalnie, to chyba dobrze (śmiech).

W marcu ruszył drugi sezon „Miłości na bogato”.  Jak rozwinie się twój wątek?
Będę musiał wybrać raz na zawsze między odpowiedzialnym życiem, takim narzuconym z góry przez kogoś, lub odrzucić to wszystko i zacząć żyć na własny rachunek. To jest dylemat, z którym muszę się uporać, a co wybiorę jako Gabron, pozostawiam w domyśle widzów. Na pewno będzie dużo ciekawiej niż w pierwszym sezonie.

Piliście na planie szampana od południa, tak jak robiła to jedna z postaci – Marcela, wzbudzając wesołość u widzów?
W Białymstoku mam taki ulubiony klub muzyczny „Rejs” i tam zrobiliśmy imprezę pt. „Bez spiny na bogato”. Bez spiny to cykl imprez i jedną z edycji poświęciliśmy serialowi. Był szampan, ananasy, pomarańcze – wszystko, co trzeba (śmiech).

Foto i retusz: Quattro Studio
Stylizacja: Wojciech Kozub / FluxArt Group
Produkcja: Agencja PressFactory
www.pressfactory.com.pl

Biżuteria męska: Manoki
www.manoki.pl

Buty: NIK
www.nik.com.pl

Dziękujemy Teatrowi Łaźnia Nowa (os. Szkolne 25, Kraków) za udostępnienie wnętrz na potrzeby sesji
www.laznianowa.pl

Cały materiał dostępny jest w EksMagazynie nr 21. Wydanie marzec-kwiecień 2014.