Wystarczy spojrzeć tylko na kilku naprawdę znanych ludzi z wysokim ilorazem inteligencji. Albert Einstein z powodu wysokiego ilorazu inteligencji omijał z daleka lekcje fizyki. Nie dlatego, że nie chciało mu się chodzić na te zajęcia, a dlatego, że podczas nich, w obrębie klasycznej wiedzy z fizyki, nie otrzymywał odpowiedzi na pytania, które ciągle sobie stawiał. Osoby o wysokich możliwościach intelektualnych dość wcześnie szukają interesujących problemów do rozwiązywania odpowiadających tym możliwościom. Prędzej czy później natrafiają na bariery, które muszą omijać w niestandardowy sposób. Trzeba również wziąć pod uwagę, że ludzie inteligentni nie zawsze są dobrze postrzegani przez otoczenie. Wynika to m.in. z ich wnikliwości i krytycyzmu.

Uzasadnione jest również ich dziwne zachowanie. Dobrym przykładem takiego zachowania są niecodzienne praktyki słynnego malarza, Pablo Picasso, który nosił zegarek na sznurku. Einstein wcale nie był lepszy, on z kolei chodził bez skarpetek.

Tę wyróżniającą się grupę postanowił zebrać angielski adwokat Lancelot Ware, który utworzył stowarzyszenie MENSA, czyli najsłynniejszą organizację zrzeszającą osoby o wysokim ilorazie inteligencji.

- Zauważył, że ludzie inteligentni są niekiedy nawet spychani na margines. Dlatego wymyślił MENSĘ, by mogli wspierać się w swoim własnym kręgu: dostarczać sobie doświadczeń, interpretować świat po swojemu - powiedział prof. Nosal.

Każdy z nas może rozwijać swoje IQ, bo nie znamy dokładnie swoich maksymalnych możliwości. Pod tym względem nie różnimy się od kogoś, kto skacze o tyczce, biega czy podnosi ciężary. Jeśli będziemy regularnie rozwiązywali np. łamigłówki logiczne, to rozwiniemy wyższy poziom możliwości intelektualnych, tylko że jest pewna granica dla tego rozwoju. Warunkują ją czynniki związane z funkcjonowaniem mózgu.

Źródło: www.naukawpolsce.pap.pl

Niezależnie od tego, które miejsce w zajął to stanowił istotną personę, która zawsze była blisko czołówki. Nie zawsze był jednak idealny. W wielu kwestiach kompletnie się nie sprawdzał. Można zapytać jak to możliwe? Mimo niepodważalnego geniuszu zwyczajnie nie był w stanie zapanować na przykład nad swoim życiem prywatnym, a historie o dwóch różnych skarpetkach, które nosił wydają się być a to najlepszym dowodem.

Geniusz ponosił czasami klęski także w życiu zawodowym. Nic dziwnego, bycie naukowcem, geniuszem, a do tego ówczesnym celebrytą wiele od niego wymagało. W nauce poniósł klęskę próbując przez 30 lat zajmować się połączeniem opracowanej przez siebie teorii grawitacji z teorią elektromagnetyzmu. Niestety, rozwój fizyki poszedł w zupełnie innym kierunku. Nie da się jednak ukryć, że jego wyjątkowość zachwycała i zachwyca do dzisiaj. W końcu nie każdemu naukowcowi udało się zyskać taką popularność i być wspominanym jeszcze na długo po swojej śmierci.

Jego praca naukowa nie zawsze była rozumiana nawet przez niego samego. W 1925 r. powstała mechanika kwantowa, do której Einstein się przyczynił, ale nigdy się z nią nie pogodził. Nie mógł zaakceptować wynikających z niej konsekwencji, takich jak to, że proces pomiaru wpływa na mierzony obiekt. Sądził, że rzeczywistość musi istnieć niezależnie od obserwatora i że teoria powinna to opisywać. „Nie chciał iść, jak mówił, na „zgniłe kompromisy”.

Na kompromis nie przystał także wtedy, gdy leżał już na łożu śmierci. Kiedy w kwietniu 1955 r. pękł mu tętniak aorty po odzyskaniu przytomności nie pozwolił na podanie mu morfiny i poddanie się operacji, zresztą bardzo wtedy ryzykownej. Jak sam twierdził, wykonał już w życiu to co powinien, więc chciał odejść w sposób elegancki.

Więcej o Albercie Einsteinie można przeczytać w opracowaniu Jerzego Kierula, który od lat zajmuje się biografiami najbardziej znamienitych ludzi nauki. Książka ukazała się nakładem Państwowego Instytutu Wydawniczego w ramach cyklu „Biografie Sławnych Ludzi”.

Źródło: www.naukawpolsce.pap.pl