BILETY:

120 zł – koncert Alicji Majewskiej „ BYĆ KOBIETĄ, BYĆ KOBIETĄ…”

200 zł – udział w całodniowej konferencji, osoby które zakupią udział w konferencji otrzymają zniżkę na koncert.

O Pałacu Mortęgi:

Warmia i Mazury to malowniczy region położony w północno-wschodniej Polsce. W zachodniej części tej zachwycającej krainy, słynącej z urokliwych zakątków i pięknej przyrody, położony jest Pałac Mortęgi.

Tu, w otoczeniu natury, na rozległym terenie mieści się kompleks budynków, w tym XIX-wieczny pałac i liczne zabudowania folwarczne z XIV wieku, a także mini zoo, stajnie z krytą ujeżdżalnią oraz park w stylu angielskim z końca XIX wieku. Pałac Mortęgi to także hotel, gdzie można zatrzymać się w jednym z 50 pokoi i apartamentów. Te znajdujące się w Pałacu zostały urządzone w bogatym, szlacheckim stylu, a te zlokalizowane w Dworku i Oficynie, oferują bardziej nowoczesne, ale również urządzone ze smakiem wnętrza.

Goście spragnieni relaksu odnajdą go w pałacowym SPA Magdaleny, oferującym zabiegi na ciało i twarz oraz masaże. Na kompleks SPA składają się trzy gabinety zabiegowe, pokój relaksu, sauny, łaźnia parowa oraz luksusowy basen.

Niezapomniane wrażenia kulinarne czekają na Gości w mortęskiej restauracji. Serwowane tu dania są inspirowane nurtem slow food. Kuchnia bazuje na tradycji kulinarnej regionu i wykorzystuje najwyższej jakości składniki pozyskiwane od ekologicznych, lokalnych producentów. Pałac Mortęgi to nie tylko luksusowy hotel na Mazurach.

U nas goście, poza komfortowym noclegiem, odnajdą także moc atrakcji. Amatorzy jazdy konnej znajdą tu dobrze przygotowane konie, padoki i krytą ujeżdżalnię, gdzie można zarówno stawiać pierwsze jeździeckie kroki lub szlifować zdobyte już umiejętności pod okiem doświadczonych instruktorów.

Dzieci będą zachwycone mini zoo, gdzie mieszkają egzotyczne zwierzęta, a we wspomnianym wcześniej Domu Magdalenki, czekają na nie zabawy i zajęcia z animatorkami. Całość tworzy niezwykłą enklawę, gdzie historia prowadzi nieprzerwany dialog z nowoczesnością.

O Alicji Majewskiej:

Piosenkarka. Urodzona 30 maja 1948 roku we Wrocławiu. Absolwentka Wydziału Psychologii i Pedagogiki UW. Od 1971 roku śpiewała w zespole Partita.

W 1974 roku rozpoczęła karierę solową – w tym właśnie roku zaprezentowała się szerszej publiczności w programie telewizyjnym złożonym z piosenek Hanki Ordonówny „Miłość ci wszystko wybaczy” i dzięki temu występowi została zauważona przez środowisko, a także przez Mariusza Waltera, który zaproponował jej przygotowanie programu w stylistyce retro dla Studia 2. Do 1977 roku była związana z Teatrem na Targówku w Warszawie. Na lekcje śpiewu uczęszczała do prof. Olgi Łady.

Kocertowała w wielu krajach Europy, Azji, a także w ośrodkach polonijnych USA, Kanady i Australii. Wylansowała szereg przebojów, m.in. „Jeszcze się tam żagiel bieli”, „Odkryjemy miłość nieznaną”, „Być kobietą”, „To nie sztuka wybudować nowy dom”.

Wielokrotnie nagradzana na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu: „Bywają takie dni” – nagroda główna Ministra Kultury i Sztuki  ( 1975 r. ), „Jeszcze się tam żagiel bieli” – drugie miejsce  ( 1980 r. ), „Dla nowej miłości” – wyróżnienie  ( 1985 r. ), „Odkryjemy miłość nieznaną” – wyróżnienie  ( 1986 r. ), „Marsz samotnych kobiet” – druga nagroda  ( 1987 r. ), nagroda specjalna Przewodniczącego Komitetu Organizacyjnego KFPP Opole ’89 za indywidualność artystyczną, Złoty Mikrofon, przyznawany przez Zarząd Polskiego Radia – 52. KFPP Opole 2015. Znalazła także uznanie w oczach zagranicznych jurorów zdobywając Grand Prix na festiwalach: w Rostock’u – NRD  ( 1980 r. ), w Hawanie na Kubie  ( 1985 r. ).

Dokonała wielu nagrań archiwalnych dla Polskiego Radia i płytowych. Owocem współpracy z innymi artystami są niezapomniane piosenki śpiewane w duecie (między innymi z Andrzejem Zuchą, Zbigniewem Wodeckim, Jerzym Połomskim, Dorotą Osińską, Grzegorzem Markowskim, Ryszardem Rynkowskim), jak również, opracowane muzycznie przez Włodzimierza Korcza, płyty z kolędami (pierwsza z nich z Łucją Prus i Jerzym Połomskim, następnie „Kolędy w Teatrze Stu” z Haliną Frąckowiak i Andrzejem Zauchą oraz trzecia ze Strzyżowskim Chórem Kameralnym). Wykonawczyni pieśni sakralnych (nagrania płytowe, koncerty telewizyjne), udział w oratoriach Włodzimierza Korcza i Ernesta Brylla. Na stałe współpracuje z kompozytorem i pianistą Włodzimierzem Korczem, autorem muzyki większości jej piosenek.

Zapraszamy serdecznie!

Po więcej informacji zapraszamy na naszą stronę internetową: http://palacmortegi.pl/pl

Myśli pani, że ci młodzi ludzie, niepełnosprawni, mają szansę zrobić w Polsce karierę?
Wydaje mi się, że jeszcze do niedawna było u nas tak, że ktoś, kto ma talent, miał szansę na zaistnienie. Nie ważne, czy taka osoba była pełnosprawna czy też niepełnosprawna. Liczyło się, jak kto śpiewa. Natomiast ostatnio chyba dużo się zmieniło. Dziś, sam talent, samo piękne śpiewanie, nie jest już niestety wartością najważniejszą.

A co jest?
Dziś od pięknego głosu i talentu ważniejsze wydaje się być to, co się dzieje dookoła. Skandale, okładki kolorowych magazynów, plotki, zamieszanie. Cała ta otoczka. Sam talent dziś nie wystarczy. Coraz więcej uwagi zwraca się na formę. I gubi przez to nieco treść.

Twierdzi pani, że nie mamy młodych artystów, którzy śpiewają dlatego, że kochają to robić, a jedyne, o czym marzą wykonawcy to oklaski?
Tam, gdzie stykam się młodzieżą śpiewającą, poza telewizją, na różnego rodzaju festiwalach, małych i dużych, widzę, że bardzo dużo jest u nas ludzi dobrze śpiewających. Śpiewają nie tylko dla popularności, chcą dzięki temu w pewien sposób wyrazić siebie. Oni też mają odbiorców, mają ludzi, którzy chcą ich słuchać. Myślę, że w nich jest jeszcze jakaś nadzieja.

A „gwiazdki” z tzw. świecznika?
Oglądałam ostatni festiwal w Opolu. Szczerze mówiąc, byłam zdegustowana tym, co się działo na scenie. Nie ważne jest to, co tam się odbywa muzycznie, nie ważna jest piosenka, nie występ, ale walka o zdobycie sympatii widzów, oklasków, ich uznania. To wszystko sprowadza się do jednej wielkiej animacji próżności. Klaszczcie, bawcie się, kochajcie nas, no, jest pięknie, cudownie, oklaski! Przestaje się liczyć jak kto śpiewa, liczy się, jakie robi wokół tego przedstawienie.

Ale oklaski są przecież ważne…
Każdy, kto śpiewa, oczywiście zabiega o publiczność. Uznanie słuchaczy to coś, na czym zależy każdemu z nas, wszyscy o to w pewien sposób walczymy. Ale nie można się w tym wszystkim pogubić. Trzeba pamiętać, po co śpiewamy i co chcemy przekazać. Bo przecież o to chodzi w piosence. Nie tylko o to, żeby był show!

Alicja Majewska – Piosenkarka. Absolwentka Wydziału Psychologii i Pedagogiki Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1971- 74 śpiewała w zespole Partita. W 1974 rozpoczęła karierę solową. Do 1977 związana była z warszawskim Teatrem na Targówku. Kocertowała w wielu krajach Europy, Azji, a także w ośrodkach polonijnych USA, Kanady i Australii. Wielokrotnie nagradzana na Festiwalu Piosenki w Opolu, otrzymała również Grand Prix na festiwalu w Rostoku w 1980, oraz Grand Prix na festiwalu w Hawanie w 1985 . Wylansowała szereg przebojów, m.in. „Jeszcze się tam żagiel bieli“, „Odkryjemy miłość nieznaną“, „Być kobietą“, „To nie sztuka wybudować nowy dom“. Wykonawczyni pieśni sakralnych (nagrania płytowe, koncerty telewizyjne), występowała w oratoriach W. Korcza i E. Brylla. Współpracuje na stałe z kompozytorem i pianistą Włodzimierzem Korczem.

rozmawiała: Aneta Zadroga