W mieście aniołów

Puebla to miasto magiczne – kolebka hiszpańskiego baroku w wydaniu etnicznym. Nazywana Angelopolis, czyli miastem aniołów, które ponoć ukazały się jednemu z jego założycieli. Jest tu ponad 70 kościołów, w tym kilka szczególnie zabytkowych oraz około tysiąca cennych budowli okresu kolonialnego. Historyczne centrum wpisano w 1987 roku na Listę Dziedzictwa UNESCO. Jak w większości starych meksykańskich miast powstawało ono dookoła Rynku, obecnie Placu Głównego – Plaza Prinicipal.

Godzinami spacerujemy po zabytkowym centrum miasta. Każdy budynek kryje za sobą ciekawą historię. To tutaj mieści się druga co do wielkości w Meksyku katedra, Iglesia de la Compañía (Jezuicka świątynia nazywana również kościołem Ducha Świętego – Espíritu Santo). To właśnie w Puebli pochowana jest China Poblana (Chinka z Puebli). Tak naprawdę była ona Hinduską o imieniu Mirrha. Legenda głosi, iż dziewczyna jako dziecko została porwana przez piratów, a następnie sprzedana portugalskiemu kupcowi w Manili, skąd trafiła wreszcie do Meksyku i została adoptowana przez rodzinę wielmożów. Z jej barwnych ubrań wywodzi się ponoć wzór meksykańskiego stroju ludowego (składa się on z haftowanej spódnicy, bluzki z frędzelkami oraz chusty i obowiązkowych ozdób ze srebra i złota). Czy to prawda? Trudno powiedzieć, ale historia budzi wiele emocji.

Czas nie ma znaczenia, praktycznie wszystkie uliczki mają coś do zaoferowania. Katedry, kościoły, muzea, galerie, restauracje, targi staroci i dzieł sztuki… każdy znajdzie coś dla siebie. Centrum Puebli nie ma sobie równych! Głowa pęka mi od dat i informacji! Oczy natomiast chłoną każdy widok oraz detal.

Jeśli grzeszyć, to tylko w Puebli

Jako starter zamawiamy chalupas, zaraz po tym mole poblano. Jestem w kulinarnym raju! Pochłaniając smakołyki w ekspresowym tempie, planujemy dalszy ciąg wyprawy.

Co jeszcze, gdzie teraz? Wsiadamy do samochodu i ruszamy przed siebie. Po kilkunastu minutach zatrzymujemy się w Xenenetla. Ta dzielnica szczególnie przypada mi do gustu. Wędrujemy wąskimi uliczkami w żółwim tempie. Wszystkie mury pokryte są obrazami. Każde malowidło odzwierciedla charakter właściciela budynku. Czas się zatrzymał. Zapach świeżo usmażonych molotes sprowadza nas na ziemię. Pałaszujemy po jednym i ruszamy dalej…  20 minut później jesteśmy w Choluli. Magiczne miejsce na uboczu Puebli. Dzielnica, nad którą króluje kościół postawiony na szczycie piramidy. Podziemne korytarze prowadzą nas na dziedziniec. Pozostałości piramidy świadczą o jej ogromie. To tutaj stykają się dwie różne kultury. Cholula była ważnym ośrodkiem cywilizacji prekolumbijskiej, który istniał już około 200 lat p.n.e. W okresie istnienia imperium azteckiego była drugą po Tenochtitlanie największą metropolią ich państwa. W chwili przybycia Hiszpanów do Meksyku w granicach miasta znajdowało się około 365 budynków o charakterze sakralnym. W 1519 r. Cortés, dowiedziawszy się o spisku przeciwko Hiszpanom, chcąc sterroryzować Azteków, kazał spacyfikować Choluli, w której doszło do straszliwej rzezi tysięcy nieuzbrojonych ludzi. Po masakrze miasto zostało w części spalone. W okresie panowania Hiszpanów wybudowano tu kilkadziesiąt kościołów ponieważ Cortés domagał się zastąpienia pogańskich świątyń chrześcijańskimi. Na szczycie ruin znajduje się piękna budowla. To miejsce zapiera dech w piersiach.

Po drodze na lotnisko zwiedzamy jeszcze Muzeum Baroku. Piękny nowoczesny budynek kryje w sobie wiele tajemnic! Warto poświęcić kilka godzin, by zobaczyć wszystkie zbiory. Sam budynek jest przepiękny. Dziedziniec ze sztucznym jeziorem w środku od razu przypada mi do gustu.

To już ostatni przystanek. Czas wracać! Wiem że jeszcze tu przyjadę. W końcu to moja Puebla, osobliwość Meksyku, miasto o smaku pikantnej czekolady!

Wspomnienia wspomnieniami, a teraz garść praktycznych informacji.

Obowiązkowo!

Spacer po mieście jest łatwy i bardzo przyjemny. Puebla została zbudowana jako pierwsze w Meksyku miasto kolonialne z prostą siatką ulic przecinających się pod kątem prostym. Obecnie to miasto uniwersyteckie, bogate w świątynie. Polecam wędrować i odkrywać piękno Puebli!

Trzeba zobaczyć:

– Rynek i Katedrę,

– Dom Alfeñique,

– Kościół Tonantzintla,

– Kaplicę Rosary,

– Muzeum Amparo (piękny widok z kawiarni na dachu!),

– Bibliotekę Palafoxiana,

– Parián targ i znajdującą się zaraz obok dzielnicę artystów,

– Wszystko w Choluli (począwszy od piramidy – wejście przez tunel, po kościół umiejscowiony na jej szczycie, poprzez targ i wszystkie lokalne bary! Cholula jest idealnym miejscem na całodniową wycieczkę)

– Muzeum Baroku oraz Xenenetla (kolorowa dzielnica).

Co zjeść?

Kombinacja smaków Hiszpanii z czasów konkwisty i tradycyjnych indiańskich. Podstawą wielu dań jest fasola (ok. 20 odmian), kukurydza, mięso oraz wyraziste w smaku przyprawy: amarant, chia (podobna do mięty) i sadzone od 7 tysięcy lat chili (ok. 90 gatunków).

W ciemno polecam:

– Chapulines (chrupiące świerszcze),

– Mole poblano (pyszny czekoladowy sos z kurczakiem, najlepszy w Hotel Royalty w samym centrum),

– Chiles en nogada (nadziewana papryka, danie w kolorach meksykańskiej flagi),

– Chalupas (smaczna tortilla z kurczakiem i salsą),

– Molotes (kukurydziane placki podawane z serem i salsą),

– Cemitas (świeże pieczywo, ser i awokado – nie znam drugiej tak fantastycznej kombinacji!),

– Tortitas de Santa Clara (ciasteczka świętej Klary),

– Camotes (słodycz z ziemniaka).

Obowiązkowy trunek:

Dla każdego o mocnych nerwach tequila lub mezcal! Coś słodszego: pulque albo moja ulubiona pasita czy yolixpa!

Zdjęcia i tekst: Justyna Szczurek

***

Justyna Szczurek – rodowita Krakowianka, włóczykij, który jest ciągle w biegu i planuje kolejne wyprawy.  Nie wyobraża sobie życia bez walizki, dobrej książki, aparatu, pisania i jedzenia. Nieustannie fotografuje otaczający ją świat i  przelewa na papier wszystko to, czego doświadcza podczas podróży. Instynkt podróżnika ponownie zaprowadził ją na inny koniec globu, tym razem do Meksyku, gdzie mieszka i pracuje. Co ją do tego pchnęło – ciekawość, miłość do TACOS i Mariachi czy może praca? Ciągle szuka odpowiedzi.  Jaki jest jej przepis na życie? Szczypta szaleństwa, intuicja, upór godny największego osła, wielki uśmiech i pozytywne myśli – tylko tyle i aż tyle.

Jedną z ulubionych atrakcji w 2016 roku był lot w tunelu aerodynamicznym. To rozrywka dla każdego, bez względu na wiek. Swobodne balansowanie w specjalnie przygotowanej przestrzeni to niecodzienna atrakcja, która umożliwia przeżycie podobnych wrażeń, co podczas skoku ze spadochronem. Pod czujnym okiem instruktora, ubrani w kombinezon, ochraniacze na łokcie i kolana, kask oraz rękawiczki, można poczuć stan nieważkości, podobnie jak skok ze spadochronem z wysokości 4 tysięcy metrów.

Skoro już mowa o lotach – tych małych i dużych, to warto wspomnieć o dyscyplinach, które wykonywane są pod gołym niebem. W ubiegłym roku poza skokami ze spadochronem czy na bungee królował nowy trend – dream jump, czyli ekstremalny skok z dużej wysokości z maksymalnie wydłużonym czasem swobodnego spadania. Fani tego rodzaju sportu mogą poczuć efekt swobodnego spadania przez niemal 90% całego lotu, wykonując w trakcie dodatkowo dowolne akrobacje. Co ciekawe, Polsce znajduje się najwyższy europejski obiekt, na którym można wykonać taki ekstremalny skok.

Nie tylko akrobacje w powietrzu są jednak kuszące. Równie popularne są również ewolucje w wodzie. Dzięki odpowiedniemu sprzętowi oraz nowej dyscyplinie – FlyBoard – możemy latać nad wodą, wykonywać skoki delfina czy pływać pod wodą z dużą prędkością. Uzbrojeni w buty połączone giętką rurą do skutera wodnego bez trudu wykonamy także skomplikowane ewolucje w powietrzu. Zasysają one wodę z turbiny, co powoduje powstanie ciśnienia i wybija śmiałka na kilka metrów w górę. W trakcie lotu nad taflą wody można wykonywać różnego rodzaju akrobacje, kończąc je na nurkowaniu.

Osobom, które lubią wyzwalać swoje emocje z pewnością spodobałby się również tzw. pokój furii. Jest to miejsce, w którym można odbyć 30 minutową. Podczas niej, wykorzystując kij baseballowy, łom lub młotek można rozładować nagromadzony stres czy złość. Negatywne emocje są blokadą dla pozytywnego samopoczucia, dlatego tak ważne staje się wyładowanie stresu i napięcia. Pokój furii pozwala pozbyć się złej energii.

Wisienką na torcie są wszelkiego rodzaju escape roomy, które już na stałe się u nas zadomowiły. Jeden pokój, ukryte wskazówki i godzina na rozwiązanie zagadki, której rozwikłanie jest konieczne by pokój opuścić. Celem uczestników jest znalezienie obiektów i rozwiązanie szyfrów, które pomogą wyjść z pokoju. W tym przypadku, poza sprawnością fizyczną, przyda się przede wszystkim inteligencja i błyskotliwość.

Źródło: Innovation PR