Na starcie zdefiniujmy, co znaczy być pięknym. Chodzi nie tyle o wyjątkową urodę, co o trafienie w schemat. Jako gatunek rozpoznajemy atrakcyjność osób wokół nas głównie na podstawie ich twarzy. Symetria, owal, cera bez niedoskonałości – to podstawa. Im mniej defektów, tym wyżej jest oceniana twarz. Niektóre definicje defektu zależą od kultury, ale inne są dość uniwersalne: np. równy zgryz wygrywa ze ściśniętymi lub zbyt odległymi od siebie zębami.

Nasza budowa ciała, postura, waga, odcień skóry również mają znaczenie, ale są bardziej subiektywne i kultura miewa na ich postrzeganie większy wpływ. Do tego dochodzą cechy zachowania (zwłaszcza pewność siebie), zapach oraz tembr głosu.

Efekt aureoli

A jeśli w każdej kategorii wpisujemy się w definicję atrakcyjności, to co wtedy? Całkiem sporo, według dr Lauren Human z McGill University. Mamy wtedy do czynienia z „efektem aureoli”, a więc przypisywaniem osobie atrakcyjnej określonych atutów bez ich potwierdzenia. Zakładamy z góry, że taka osoba jest milsza, mądrzejsza, bardziej godna zaufania czy komunikatywna. Osobom atrakcyjnym poświęcamy więcej uwagi, ponieważ uważamy je za bardziej interesujące. – Zakładamy, że ci ludzie mają pozytywne cechy, które nie wiążą się bezpośrednio z ich wyglądem. [...] Nie chodzi o to, że mniej atrakcyjne osoby są postrzegane negatywnie – podkreśla dr Human, dodając jednak, że ładniejsi ludzie mają na starcie większy kredyt zaufania u innych.

Jest im po prostu łatwiej. Mają statystycznie wyższe zarobki i szybciej awansują. Często są szczęśliwsi, bo i są faworyzowani, nawet nieświadomie. Dotyczy to również rodziców i ich podejścia do dzieci – te ładniejsze są traktowane lepiej.

Wobec osób atrakcyjnych łatwiej zakładamy, że mają dobre intencje i wyższe kompetencje, nawet nie mając pojęcia o ich realnym charakterze. Dlatego nie dziwi, że często się mylimy. Z drugiej jednak strony może dojść do efektu samospełniającej się przepowiedni. – Kiedy jesteś atrakcyjną osobą i świat otwiera przed tobą drzwi, ktoś stawia ci drinki, ktoś faworyzuje w pracy, a ktoś inny w rodzinie, to naturalnie uważasz, że świat jest lepszym miejscem. Więc możesz też być milszą osobą, bardziej otwartą na innych – argumentuje doktorantka Kristin Donnelly z Uniwersytetu Kalifornii w San Diego.

Cienie piękna

Oczywiście atrakcyjność może też mieć złe strony, nie jest aż tak kolorowo. Jeden z mechanizmów dotyczy negatywnego postrzegania osób o wyższej atrakcyjności jako mniej inteligentnych. Jeśli jesteś mężczyzną, możesz wyjść na „picusia”, kobiety będą częściej postrzegane jako potencjalne „blachary” – zanim jeszcze ktoś was pozna. To z pozoru nieistotne zjawisko może okazać się kluczowe przy aplikowaniu o pracę, gdy ma się kilkanaście sekund na pierwsze wrażenie i resztą rozmowy można już nie nadrobić stereotypu w głowie rozmówcy.

Osoby postrzegane jako bardziej atrakcyjne mają również większe problemy ze stabilnością związków uczuciowych. W tym przypadku bogactwo wyboru i popularność wśród potencjalnych partnerów okazuje się zgubna.

Co więcej, proces starzenia może okazać się bardziej bolesny dla osób atrakcyjnych. Zwłaszcza jeśli ich zawód jest związany z urodą. Wówczas „walka z wiekiem” może urosnąć do rangi obsesji, podczas gdy spadek atrakcyjności w oczach innych ludzi może doprowadzić do poważnych zmian w postrzeganiu świata.

Atrakcyjność można wypracować

A jeśli nie czujesz się osobą piękną, czy możesz coś zrobić? Oczywiście, starać się! Ćwiczenie pewności siebie, asertywności, dykcji – to również cechy świadczące o naszej atrakcyjności w oczach odbiorcy, nie wszystko ogranicza się do cech stricte cielesnych.

Jako społeczeństwo możemy również kształtować kanony atrakcyjności. Tu koniecznie wymienić trzeba ruchy body-positive czy size plus, zmiany w reprezentacji poszczególnych płci, etniczności, rozmiarów w mediach, sztuce czy modzie. Wspólnie moderujemy to, co dla kolejnych pokoleń staje się atrakcyjne.

Źródło: Vice.com

Podobnie wypadły badania jakie przeprowadzono w Niemczech. Tym razem badano, jakie osoby obojga płci, które w momencie badania były samotne – po upływie roku miały już partnera. Okazało się, że głównie te z nich zawierały bliższe znajomości, które deklarowały, że zależy im dobrych uczynkach wobec innych ludzi.

Kobiety bardzo cenią u mężczyzn poczucie humoru, które kojarzą często z inteligencją. Dlatego jest ono jedną z najważniejszych cech, jakimi powinni oni się wyróżniać. Zbadano nawet, że mężczyźni z poczuciem humoru częściej uprawiają seks i mają więcej partnerek.

Altruizm jest jednak najważniejszy przy wyborze mężczyzny na głowę rodziny. „Journal of Social Psychology” opublikował badania, z których wynika, że tych z nich, którzy są altruistyczni, kobiety oceniają jako lepszych kandydatów na rodzica. Z niektórych badań wynika, że ta cecha najbardziej liczyła się również przy wyborze partnera na krótkotrwały związek.

Wygląda na to, że pomagania innym zawsze się opłaca, nie tylko w życiu osobistym. Człowiek ma naturalną potrzebę odwdzięczania się. Jeśli nawet nie uda się znaleźć najbardziej pożądanej partnerki, można liczyć na to, że inni również nam kiedyś pomogą.

Źródło: PAP Nauka w Polsce

- Znanym w psychologii fenomenem jest to, że kobiece twarze mają cechy związane z atrakcyjnością. Panie mają bardziej okrągłe twarze i oczy większe w proporcji do całej twarzy – wyglądają bardziej jak dzieci. A męskie twarze mają więcej cech związanych ze złością – np. wyraziste i opuszczone brwi – powiedział dr Piotr Winkielman z Uniwersytetu Kalifornijskiego w San Diego i Uniwersytetu SWPS.

Może się to wydawać nieintuicyjne, ale również męskie twarze o cechach kobiecych uważane są za atrakcyjniejsze od twarzy typowo męskich. Efekt ten w psychologii zyskał miano „efektu Johnny’ego Deppa”. Nie bez powodu więc za pociągające uważa się twarze celebrytów takich jak Leonardo di Caprio, Orlando Bloom, Justin Timberlake czy Justin Bieber.

- W psychologii interesują nas podstawy pierwszego wrażenia. Dotąd badania skupiały się np. na cechach twarzy, które czynią nas atrakcyjnymi albo godnymi zaufania. A my pokazujemy, że z taką oceną to nie jest taka prosta sprawa. Reakcje na twarz związane są również z tym, jak łatwo jest tę twarz w głowie przetworzyć. To nie jest tylko kwestia cech, ale też kontekstu – zaznaczył dr Winkielman.

Psycholog w swoim programie badawczym interesuje się reakcjami na konflikt i wysiłek poznawczy – a te wywołują docierające do człowieka bodźce, które są niespójne lub pasują do paru kategorii. Taki konflikt może się w nas pojawić np. wówczas, kiedy musimy zdecydować, czy pomarańczowy przedmiot ma kolor żółty czy raczej czerwony. Wysiłek poznawczy – związany z kategoryzacją jakiegoś obiektu pasującego do kilku szufladek na raz – jest spory i przeważnie nieprzyjemny. A to może sprawić, że zmienia się nasza ocena tego obiektu. Dr Winkielman badał ten efekt na przykładzie ludzkich twarzy.

W badaniu wykorzystano wizerunki powstałe w wyniku morfingu twarzy kobiecej i męskiej, a więc zmiksowania cech tych wizerunków. Badani dostawali więc do oceny twarz o różnym poziomie cech kobiecych i męskich (od zera do stu procent cech kobiecych). Gdy bez żadnych dodatkowych pytań wyrywkowo pokazywano badanym twarze – z prośbą o ocenę atrakcyjności, regularność była jedna. Im więcej było na twarzy cech kobiecych, tym bywała ona uznawana za bardziej atrakcyjną. I to niezależnie czy twarz oceniały kobiety czy mężczyźni.

Oceny inaczej wyglądały jednak, gdy przed pytaniem o atrakcyjność wizerunku proszono o szybkie odgadnięcie płci osoby, na którą się patrzyło. I tu najmniej atrakcyjne okazywały się twarze w połowie skali – te, na których cechy kobiece i męskie były obecne w podobnym stopniu i trudno było sklasyfikować ich płeć. – Obciążenie poznawcze według naszych teorii przekłada się na atrakcyjność – skomentował psycholog.

- W sytuacji pierwszego wrażenia ludzie negatywnie reagują na obciążenie poznawcze. Jesteśmy „leniuszkami” poznawczymi. Cenimy sobie łatwość myślenia. Jak coś wymaga zbyt dużo główkowania, to pierwsza reakcja jest negatywna. A to przekłada się na ocenę atrakcyjności. W skrócie: „Nie lubię cię, bo nie umiem cię skategoryzować” – wyjaśnił badacz.

- Każdy z nas może mieć w sobie coś trudnego do skategoryzowania – czy to chodzi o płeć, czy o język, akcent, emocje, rasę czy wiek. Jeśli chodzi o pierwsze wrażenie, to ta trudność kategoryzacji przekłada się na reakcje na twarz – przyznał Winkielman.

PAP – Nauka w Polsce, Ludwika Tomala
Źródło: www.naukawpolsce.pap.pl

Jednak o tym, że to jak pachniemy zależy od naszej płci i że wybieramy swoich kochanków kierując się węchem wiemy nie od dziś. To, że każda płeć pachnie odmiennie w odległej przeszłości miało ogromne znaczenie przy doborze partnerów. Dziś sytuacja jest utrudniona, głównie przez, a może raczej dzięki różnego rodzaju perfumom i dezodorantom i innym kosmetykom.

Jednak amerykańscy naukowcy mają teraz nowe zaskakujące wieści. Dowodzą, że to, jak pachniemy i to, czy jest to zapach atrakcyjny seksualnie dla innych, zależy nie tylko od płci, ale też od orientacji seksualnej.

W badaniu wzięły udział 82 osoby obu płci i o różnych preferencjach seksualnych. Podczas eksperymentu mieli ocenić atrakcyjność zapachu potu zebranego spod pachy 24 ochotników, tak samo jak badani różniących się płcią i upodobaniami seksualnymi.

Okazało się, że orientacja seksualna ma wpływ na odmienność preferencji zapachowych w obrębie tej samej płci. To znaczy – homoseksualiści lubią inne zapachy niż panowie heteroseksualni, a lesbijki wolą wąchać co innego niż ich heteroseksualne koleżanki.

Co więcej, gejom podobały się zarówno zapachy homoseksualnych mężczyzn i heteroseksualnych kobiet.
Amerykanie przekonują, że wynik badań pokazuje iż skład chemiczny i specyfika wydzielanego przez nas zapachu, zależy od płci, a także od orientacji. Podobnie jest w przypadku upodobań do zapachów innych ludzi.

Zdaniem mężczyzn kobieta idealna nie wyjeżdża sama na wakacje (83 proc. mężczyzn tego nie lubi), nie głosi feministycznych poglądów (83 proc.), nie wychodzi sama na imprezy (78 proc.) i nie płaci za siebie w restauracji (66 proc.). Dla mężczyzn ważniejszy jest charakter niż wygląd wybranki – kobieta idealna powinna przede wszystkim chcieć mieć dzieci. Istotna jest także ilość byłych partnerów, mężczyźni wolą dziewice lub kobiety, które miały jednego partnera seksualnego. Wygląd zewnętrzny odgrywa drugorzędną rolę – ideałem jest jednak niska blondynka z dużymi piersiami. Idealna kobieta nie powinna nosić bielizny, ani przeklinać. Ponad połowę mężczyzn denerwuje pytanie, czy kobieta nie wygląda grubo. Lubią za to, gdy to kobieta zaczyna flirt.

Kobieta idealna wg Instytutu Badania Opinii RMF 62 proc. mężczyzn zadeklarowało, że w kobiecie zwraca uwagę na osobowość, a 11 proc. – na ciało. Co czwarty stwierdził, że fascynuje go jedno i drugie. Jak mężczyźni definiują ideał współczesnej kobiety? Ma średni wzrost (45 proc.) i średnią budowę ciała (40 proc.). Wielu twierdziło także, że w przypadku takiego ideału ani wzrost (32 proc.), ani budowa ciała (27 proc.) nie mają znaczenia. 16 proc. uważa, że kobieta idealna jest wysoka i szczupła (20 proc.).

Polscy mężczyźni wolą brunetki (37 proc.), blondynki (17 proc.) oraz rude i te o kasztanowych włosach (10 proc.). Jakiej długości są włosy idealnej kobiety? Najwięcej mężczyzn zagłosowało na włosy o średniej długości (43 proc.), wielu wybrało długie (29 proc.) lub stwierdziło, że długość włosów nie ma znaczenia (24 proc.). Tylko 4 proc. uznało za idealne włosy krótkie.

Jak mężczyźni patrzą na kobietę? W pierwszej kolejności patrzą na twarz (30 proc.), uśmiech (22 proc.) oraz oczy (19 proc.). Co dziesiąty patrzy najpierw na piersi (10 proc.), a 8 proc. na pupę. Postrzeganie kobiet zmienia się wraz z wiekiem. Na twarz kobiet najczęściej zwracają uwagę w pierwszej kolejności panowie w wieku 18-29 lat. Trzydziestolatkowie częściej od innych patrzą na uśmiech, oczy, biust i pupę. Natomiast mężczyźni po czterdziestce najczęściej patrzą na całą postać kobiety oraz nieco częściej od innych na nogi.

Panowie za najbardziej atrakcyjny element kobiecego ubioru uznali sukienkę (48 proc.) i spódnicę (25 proc.). O dziwo, dopiero na trzecim miejscu było bikini (14 proc.). Tylko jeden na 100 mężczyzn lubi mocny makijaż. 23 proc. uważa, że kobieta powinna mieć naturalny (23 proc.) lub w ogóle się nie malować (9 proc.). Za symbol współczesnej kobiety uznano buty szpilki (61 proc.).

Badania prowadzone przez psychologów z Uniwersytetu w Aberdeen i Stirling University pokazały, że szybciej „łapiemy” spojrzenie osób przeciwnej płci o silnie zaznaczonych kobiecych lub męskich rysach.

Naukowcy przeprowadzili eksperyment – ochotnikom pokazywano na ekranie komputerowo zmodyfikowane portrety kobiet i mężczyzn. Ich zadaniem było jak najszybsze naciśniecie przycisku, gdy tylko zobaczą, że osoba z ekranu na nich patrzy.

Okazało się, że kobiety szybciej zauważały spojrzenie mężczyzn, których męskie rysy nieco wyolbrzymiono, mężczyźni, szybciej reagowali na spojrzenie kobiet o „uwydatnionych” pięknych, delikatnych rysach.

źródło: RMF FM

Magda Gessler: To nie ma znaczenia, gdzie się jest tą kobietą sukcesu. Wszędzie jest ciężko. Jak wiadomo, niepowodzenia innych są naszą największą radością. Ala ja się bronię. Moją twierdzą jest na przykład mój dom. Zaszycie, prawie, że klasztorne. Tutaj czuję się znakomicie.

Ale musi Pani bywać na salonach…

Nie czuję żadnej potrzeby oddawania się blaskom popularności, wydaje mi się to wręcz groźne. Mam na myśli występowanie, chodzenie na jakieś eventy, itd. Im więcej jestem poza domem w czasie produkcji, tym więcej później staram się spędzać czasu z bliskimi. Potrafię rozgraniczyć, na co powinnam pójść, a co sobie odpuścić, dlatego nie czuję presji, żeby to robić. Jestem tam gdzie naprawdę chcę. Nie rozważam tego w kategoriach: wypada czy nie wypada. Jestem jednak rozpoznawalna i bardzo mnie to cieszy. Każdy, kto jest celebrytem właśnie na to się decyduje. Bardzo mi się podoba jak Ania Mucha z tego korzysta. Uśmiecha się do świata, jest przepyszna, przeładna. I ona wie, że musi to oddać publiczności w zamian za uwielbienie. Jeśli ktoś decyduje się na zostanie osobą publiczną, to ma być dostępny. Jak się mówi „A” to się mówi i „B”.

Co teraz zajmuje Pani czas?

Piszę następne trzy książki, mam felieton we Wprost. Bardzo odważna i fajna decyzja Tomka Lisa. Jest też propozycja filmu. Na tych rzeczach chciałabym się koncentrować. Nie chcę jednak być taką zwyczajną celebrytką. Celebrytka – to strasznie puste.

Chce Pani być kimś więcej?

Uważam, że jestem osobą, która kreuje pewien trend. Pewną filozofię. To jest trochę więcej niż krótka moda. Na rynku warszawskim działam prawie 20 lat. Idę prosto przed siebie. Jestem taką autsajderką. Taką książką, która najlepiej o mnie opowiada są właśnie „Kuchenne Rewolucje”. W niej opowiedziałam jak naprawdę jestem. Tam widać, że nie jestem diwą, tylko osobą, która walczy o swoje zasady. Wierzę w to co robię. I chciałabym, żeby te pryncypia, którymi się kieruję stały się popularne. Aby ludzie dzięki nim mogli lepiej, zdrowiej i fajniej żyć.

Skupia się Pani tylko na tym, co chce osiągnąć?

Nie można mieć celu na zasadzie złotego jabłka i ślepo do niego dążyć pomijając wszystko po drodze. Wiem już, że rzeczy drobne są ważne. Życie po drodze jest równie ważne, a może nawet ważniejsze, bo tego złotego jabłka możemy nigdy nie mieć. Jestem hedonistką i nie boję się do tego przyznać. Ubóstwiam życie, znam jego cenę. Dlatego na końcu każdego dnia muszę sprawić sobie jakąś przyjemność. Może być to rozmowa z mężem, córką lub świeży, przepiękny pomidor. Muszę jakoś siebie obdarować i zrobić sobie ucztę dla duszy. Nie rozumiem ludzi, którzy pracują, kładą się półprzytomni spać, wstają i znowu pracują. Gonią tego króliczka, którego czasem wcale nie doganiają, a po drodze tracą całe życie.

Hedonizm jest jednak w Polsce nadal postrzegany negatywnie…

U nas jest powszechny purytanizm! Nigdy w życiu nie widziałam, żeby kraj katolicki był tak purytański jak nasz. Rozwój tej cechy zakłóca kompletnie sens życia. Rozumiem takie postępowanie u Luteranów, ale u Katolików? Powinniśmy się przyjrzeć Hiszpanom, Włochom, Portugalczykom. To są ludzie głęboko wierzący, ale u nich jest miejsce na wszystko. Ci ludzie cieszą się życiem. My tego nie potrafimy i uważam to za grzech.

Jaki jest idealny mężczyzna?

Najpiękniejszym mężczyzną jest dla mnie Sartre. Piękny jest Picasso. Henry Miller. To są moi mężczyźni, czyli mężczyźni z dużym mózgiem, albo dużym talentem. Mężczyzna bez nadzwyczajnego myślenia jest strasznie nieciekawy. Jedyna rzecz, która mnie przy mężczyźnie zatrzymuje to fakt, że myśli inaczej, że jest geniuszem, i że ja jestem zakochana przede wszystkim w jego mózgu. Natomiast nigdy w życiu nie wyszłabym za mąż za Hiszpana. Oni, jak wszyscy mieszkańcy krajów południowych, wiecznie patrzą kobiecie między nogi. Z kolei Polacy przez swój purytanizm wcale nie zaglądają między nogi…

Jak sprawić, by idealny mężczyzna był nim, mimo lat spędzonych w związku z kobietą?

Mężczyzna powinien być królem. Nie można go bez przerwy sprowadzać do poziomu podłogi. Musi się czuć silniejszy i fajniejszy. Wiedzieć, że jest odważny. Trzeba go wspomagać w jego celach, chwalić za trofea, które przynosi do domu. Mężczyzna w gruncie rzeczy jest bardzo delikatny, podczas gdy świat stawia przed nim coraz trudniejsze zadania. Dziś jednak kobiety do mężczyzn podchodzą zbyt materialnie. Trzeba być kobietą, a nie mężczyzną w związku. Myślę, że samotnych kobiet jest coraz więcej, bo są za bardzo roszczeniowe.

Czego nie lubi Pani u kobiet?

Przede wszystkim braku lojalności. Kobiety niszczą siebie nawzajem, rzadko współdziałają. To poczucie rywalizacji jest bardzo wyraźne. Nie znoszę kobiet w moim wieku, które nie lubią młodszych kobiet.

Co najbardziej Panią irytuje w polskim społeczeństwie?

Choćby to, że w Polsce jest przyzwolenie na flirt. Kiedy widzę, że jakaś kobieta flirtuje z moim mężem, to mam prawo zareagować. Tymczasem Polki udają, że nic nie widzą. Hiszpanki biorą męża pod pachę i wychodzą. Włoszki dają w twarz. Nie można być aż tak dobrze wychowaną, żeby nie widzieć, co się dzieje.

Jaki jest przepis na zdobycie uwagi Magdy Gessler?

Męski zapach. To mój fetysz. Zapach mężczyzny musi być genialnym pomieszaniem perfum i ciała. W Polsce rzadko zdarza się, żeby ktoś pięknie pachniał, ponieważ Polacy używają perfum źle. Używają perfum unisex, które nie są ani dla kobiety, ani dla mężczyzny. Te perfumy nie łączą się z feromonami i nie współdziałają z ciałem. Na palcach jednej ręki mogę policzyć mężczyzn, u których jest ta genialna korelacja pomiędzy perfumami, a ciałem.

O czym Pani marzy?

O tym, żeby Polacy zaczęli siebie lubić. O tym, żeby zaczęli lubić innych, żeby lubili różnice, żeby lubili ludzi słabych i mocnych. Żeby w restauracjach można było zobaczyć i niepełnosprawnych i dzieci. Marzę o tym, żeby moje dzieci miały dzieci. Marzę o tym, żeby być babcią. Żeby moje dzieci robiły coś, co będzie im sprawiało radość. Marzę o tym, żebyśmy nadal mogli jeść ogórki kiszone, czyli, żebyśmy nie dali się do końca zglobalizować (śmiech). Poza tym ciągle marzę o tym, żeby zjeść coś dobrego i dlatego gotuję (śmiech).

Jak Magda Gessler odczytuje hasła znane każdej z nas?

Miłość…
To nieprawda, że jest tylko jedna.

Przyjaźń…
To bardzo duża odwaga. Jest trudniejsza niż miłość.

Seks…
Jest wszędzie.

Samotność…
Nie istnieje.

Nadzieja…
Kontrolowana. Bo lepiej ją kontrolować.

Marzenia…
Wymykają się wszystkiemu.

Prawdziwy mężczyzna...
To taki, przy którym czujemy się bezpiecznie i który jest odważny. Taki, który ma odwagę poprowadzić mnie przez życie.

Prawdziwa kobieta…
Czasami jest słaba. Jest ciepła i czuła. Potrafi coś z siebie dać. Uzupełnić, a nie rywalizować. Ale jednocześnie potrafi być konsekwentna.

rozmawiały Aneta Zadroga, Anna Chodacka

Badania przeprowadził zespół naukowców z Vassar College w Poughkeepsie w stanie Nowy Jork. Przepytano prawie 150 kobiet i mężczyzn. Mieli oni za zadanie ocenić atrakcyjność głosów nagranych na nośniki. Wpisywali oceny od jednego do pięciu. Najniższy był uważany z bardzo nieatrakcyjny, najwyższy stopień za bardzo atrakcyjny. Każdy z głosów dostał po cześć ocen od przedstawicieli obydwu płci.
Następnie tych, którzy użyczyli głosy do badania, zmierzono i wypytano o szczegóły życia intymnego i dotychczasowych podbojów seksualnych.

Efekt badań dowiódł, że tak panie, jak i panowie, którzy dostali wysokie oceny atrakcyjności głosu, rozpoczynali współżycie seksualne w młodszym wieku, mieli więcej partnerów i przeżyli więcej romansów niż posiadacze mniej atrakcyjnych głosów.

Okazało się również, że w przypadku obydwu płci, atrakcyjność głosu szła w parze z cechami budowy ciała uważanymi ogólnie za atrakcyjne. Czyli seksownie brzmiące kobiety miały większą różnicę między obwodem talii a bioder, a panowie mieli szersze ramiona i węższe biodra.

Naukowcy podsumowują, że „na barwę głosu wpływają te same hormony płciowe, od których zależy też libido, zachowania seksualne i specyficzne dla płci zmiany kształtu ciała zachodzące w trakcie dojrzewania”.

Według seksuologów zajmujących się historią zachowań seksualnych i sposobu doboru partnerów, w trakcie ewolucji człowieka wszystkie wymienione cechy miały prawdopodobnie duże znaczenie przy decyzjach związanych z wyborem partnera. Głos zaś mógł dostarczać cennych informacji na temat ważnych biologicznych cech osobnika płci przeciwnej.

Otóż, może i tak się dzieje z niektórymi kobietami, nie wiem do końca, gdyż nie praktykuję „łapania”, „łowienia”, ani, tym bardziej, zaciągania kogokolwiek przed ołtarz i zakładania mu na dłonie jakiegokolwiek metalu (chyba, że mowa nie o palcach, a o przegubach i mamy do czynienia z kajdankami;). Moje obserwacje jednak mogłyby tę tezę częściowo potwierdzić.

Tylko jakoś nikt nie zwraca uwagi na drugą stronę medalu. Czyżby nikt nie zauważał, że mężczyźni w związku, zachowują się tak samo, jak owe kobiety, którym zarzucają „niedbalstwo o swój wygląd i wnętrze”, a nawet jeszcze gorzej?

Przestają się starać, przestają o siebie dbać… No dobrze, nazwijmy rzeczy po imieniu – zwyczajnie się zapuszczają. Niezwykle usilnie pracują nad rozwojem swojego mięśnia piwnego, zapominają o wizytach u fryzjera, wizytach w sklepie odzieżowym, siłownię i basen – o ile byli świadomi istnienia tych miejsc przed spotkaniem partnerki, omijają szerokim łukiem… Nie wspominając już o tępiejącym dowcipie i coraz mniejszej fantazji podczas prób zaskoczenia swojej wybranki…

Cóż, drodzy panowie, kij ma zawsze dwa końce, i jeśli już wymagacie od swoich partnerek, żeby zawsze były tak samo powalającymi na kolana boginiami seksu i zmysłowości, jak w momencie, kiedy je poznaliście, sami również postarajcie się o to, żeby z Adonisa, lub chociażby domorosłego Brada Pitta, jakim byliście na początku znajomości, nie zamienić się, tak fizycznie, jak i mentalnie, w, nie przymierzając, Obelixa z dobrze znanych nam wszystkim komiksów…

Podczas eksperymentu przeanalizowanych zostało ponad 5,3 tys. CV. CV zostały wysłane w parach do jednego miejsca. Oba były prawie identyczne, ale jedno z nich było pozbawione zdjęcia.

Okazało się, że w przypadku płci „brzydkiej” zdecydowanie wygrywają piękniejsi. Wyniki wskazują, że 19,9 procent atrakcyjnych mężczyzn otrzymało odpowiedzi na wysłane CV, co stanowi przewagę nad mniej urodziwymi, którzy osiągnęli wynik 13,7 procent. W rankingach jeszcze gorzej wypadły CV pozbawione zdjęcia, na które odpowiedziało jedynie 9,2 procent pracodawców.

Zaskakujące jednak, że CV pozbawione zdjęcia osiągnęły najlepsze wyniki w przypadku kobiet. Rezygnacja z fotografii zwiększała szansę na odpowiedź od 20 do 30 procent.

Liczba atrakcyjnych kobiet narażona na dyskryminacje była zróżnicowana w zależności od tego, kto je rekrutował. Jeśli rekrutacja była prowadzona przez agencje zatrudnienia, atrakcyjne kobiety nie były w gorszej sytuacji niż kandydatki mniej atrakcyjne. Jednak w przypadku gdy firma, w której kandydatka mogłaby pracować, prowadziła bezpośrednią rekrutację, atrakcyjne kobiety otrzymywały dwa razy mniej odpowiedzi niż pozostałe kandydatki.

źródło: PAP Nauka w Polsce