Davos jest naszym kolejnym przystankiem w podróży. A tak naprawdę Szwajcaria – jej punktem kulminacyjnym! Wyprawa samochodowa po tym niezwykłym i pięknym nie do opisania kraju jest doznaniem jedynym w swoim rodzaju. Co nie zmienia faktu, że warto z auta przesiąść się na chwilę do pociągu. Ale po kolei!

Śladami Tomasza Manna

Dziś turyści odwiedzający Davos mogą wyruszyć śladami spacerów słynnego, niemieckiego pisarza. Szlak Tomasza Manna to wyprawa zajmująca około pięć godzin, dla osób w dobrej kondycji.  Trasa zaczyna się w Waldsenatorium (obecnie luksusowy Waldhotel Davos), w którym chore płuca  leczyła żona pisarza Katia. Stamtąd trasa pnie się w górę, malowniczą ścieżką aż na sam szczyt Schatzalp. „Czarodziejska góra” leży na wysokości 1861 m n.p.m., 300 metrów powyżej miasta i rozciąga się z niej wspaniały widok na leżące w dole miasto i szczyty okolicznych gór. Na szlaku Tomasza Manna znajdziemy tabliczki z cytatami z „Czarodziejskiej góry” oraz rzeźby wykonane przez lokalnych artystów.

Wzdłuż rzeki płynącej przez dolinę, w której położone jest Davos wiedzie kilkukilometrowy szlak rzeźb. To propozycja dla zmęczonych wyprawami w wyższe partie Alp turystów. Szlak rzeźb to popularne miejsce spacerów mieszkańców Davos, trasa lubiana przez biegaczy i właścicieli psów oraz jeźdźców, dla których wyznaczono osobną ścieżkę. Polecamy wybrać się na spacer tą malowniczą trasą, po drodze spotkamy kilka rzeźb lokalnych artystów, kilka restauracji, w których można zatrzymać się na obiad i stadninę koni.

Malownicze jezioro w samym sercu szwajcarskiego Davos to duma miasteczka i zarazem popularne centrum sportów wodnych. Latem można tu spędzić czas na wiele sposobów. Dla tych, którzy lepiej czują się na lądzie polecany jest spacer oznakowaną trasą turystyczną dookoła jeziora.  Malowniczy szlak, z którego możemy podziwiać zarówno same jezioro, jak i wspaniałą panoramę Alp, to świetna opcja dla rodzin z dziećmi czy seniorów. Spacer dookoła jeziora zajmie nam nie więcej niż godzinę, a po drodze mamy gwarantowane wspaniałe widoki i bliskie spotkania z naturą – choćby obserwując łabędzie, którym zbudowano na jeziorze specjalny domek.  Jedyny akwen Davos to także gratka dla żeglarzy, którzy mogą wypożyczyć łódkę w centrum sportów wodnych i surferów. Nad jeziorem można też po prostu poleniuchować na specjalnej, trawiastej plaży lub zjeść obiad w maleńkiej, obleganej przez turystów restauracji.

Pociągiem przez Alpy

Jedynym porównywalnym do podróży autem sposobem na to, by zobaczyć całe piękno i różnorodność szwajcarskich Alp, jest wsiąść do czerwonego wagonu Kolei Retyckich. Ekspres Bernina to jedna z tras Rhätische Bahn, czyli Kolei Retyckich, wiodących przez wysokie szczyty alpejskich lodowców aż do położonego po włoskiej stronie miasteczka Tirano. Jest to najwyżej położona w Europie kolejka górska, której trasa wiedzie przez 55 tuneli, 196 mostów i wzniesień, przy czym niektóre z nich mają nachylenie 70 stopni. Przejechanie 122 km odcinka zajmuje aż osiem godzin, ale są to najbardziej emocjonujące godziny, jakie kiedykolwiek przeżyliście w pociągu. Na taką wyprawę również przydaje się dobre przygotowanie (jeśli nie chcemy zbankrutować stołując się w restauracjach znajdujących się na przystankach po drodze) warto rozważyć wcześniejsze zaopatrzenie się w prowiant. Ta opcja może jednak nastręczać nieco problemów związanych z odpowiednim przechowywaniem zapasów. Dobrym rozwiązaniem jest skorzystanie z lodówki turystycznej, jednak noszenie ze sobą lodówki w postaci charakterystycznego niebieskiego, prostokątnego kubełka jest zadaniem o tyle uciążliwym co i absurdalnym, nie tylko ze względu na gabaryty, ale również na jej wagę wynikająca w dużej mierze również z zastosowanych wkładów chłodzących. Nam idealnie sprawdziła się przenośna, składana lodówka turystyczna PACKiT, która ma postać tekstylnej torby. Lodówka, którą testowaliśmy ma 4,4 l pojemności i nie wymaga  zastosowania wkładów (samo poszycie lodówki jest „wkładem” chłodzącym ), dzięki czemu jej gabaryty i waga są bardzo satysfakcjonujące. W lodówce PACKiT jest dużo więcej miejsca na produkty niż w przypadku tradycyjnych lodówek termicznych z wkładami.

W przypadku tej górskiej wyprawy z pewnością warto również zadbać o gorące napoje. W naszej ocenie kubki termiczne Contigo i termosy marki Thermos to na prawdę strzał w dziesiątkę ze względu na nienaganną termikę tych produktów ( Thermos trzyma ciepło nawet od 12 do 24 godzin !).

Zaopatrzenie się w gorącą kawę, którą mogliśmy delektować się przez wiele godzin dzięki termosom marki Thermos, a także trzymające ciepło kubki Contigo plus prowiant w lodówce PACKiT – to podstawa ekwipunku do górskiej szwajcarskiej wędrówki!

Bernina Ekspres rozpoczyna swą wysokogórską wędrówkę w miasteczku Chur – położonej na północ od Davos prastarej osadzie, której początki sięgają wczesnej epoki kamienia łupanego. Bilety nie należą do tanich, jest środek martwego sezonu, ale, mimo to, cudem udaje się je kupić. Ci, którzy planują podróż szwajcarską koleją w środku lata lub zimy, powinni pomyśleć o rezerwacji kilka tygodni wcześniej. Pociągi jeżdżące po trasach retyckich to temat na osobną historię. Super czyste, nowoczesne, klimatyzowane wagony, posiadają specjalnie przystosowane dla turystów panoramiczne okna, dzięki którym pasażerowie mają szersze pole widzenia. Giętkie przeguby pozwalają kolejce wić się na kolejnych ostrych zakrętach pod kątem, o którym nie śniło się pasażerom zwykłych wagonów. Mylna może być tylko nazwa – niby jedziemy ekspresem, ale pociąg z racji pokonywanych wysokości, sunie przez szwajcarskie Alpy nie tyle szybko, co majestatycznie.

Już po kilkunastu kilometrach podróży, kiedy opuszczamy bajecznie zielone pagórki w okolicach Davos, jasne staje się, że to nie przelewki… Kolejka przejeżdża wąskimi półkami skalnymi wydrążonymi na zboczu góry, po kilkunastu małych mostkach zawieszonych pomiędzy przepaściami, wjeżdża w kręte tunele wydrążone w skałach i wspina się coraz wyżej, przyprawiając niewprawionych pasażerów o palpitacje serca. Pierwszą atrakcją na trasie jest wiadukt Wiesner długi na 204 metry i dodajmy, bardzo, bardzo wąski. Kilkanaście sekund później opuszczamy scenerię rodem z filmów o słynnym agencie 007 i ruszamy ostro pod górę. Tory zostały zaprojektowane w taki sposób, że spiralnie wznoszą się wzwyż, co sprawia, że widzimy tę samą dolinę z różnych stron, a czasami wyjeżdżając z ciemności tuneli stykamy się oko w oko z ośnieżonymi szczytami gór. Projektanci zastosowali takie rozwiązanie techniczne, bo pociąg na krótkim odcinku pomiędzy Bergun a Predą musi pokonać wzniesienie o wysokości 416 metrów. Szwajcarzy, naród ludzi cieszących się opinią raczej poukładanych, potrafią zaskoczyć poczuciem humoru. Przy jednej z dróg samochodowych, która majaczy w oddali wąską nitką, ktoś postawił rzeźbę w kształcie ogromnych dziecięcych sanek, a kiedy w wagonach pojawia się „pan bufetowy” ciągnie za sobą wózek z przyczepioną do niego ogromną głową kozicy. Przed nami najwyżej położony w Alpach (jesteśmy już prawie na wysokości Kasprowego Wierchu) 6 km tunel, który prowadzi przez miasteczko Samedan (ktoś wpadł na pomysł zbudowania tu lotniska, dzięki czemu zyskało miano najwyżej położonego w Europie) w kierunku skąpanego w ostrym słońcu, snobistycznego St. Moritz. Słynny kurort położony wśród majestatycznych szczytów i jezior robi wrażenie godne cen miejscowych hoteli, tymczasem pociąg mknie dalej przez rozległą dolinę pełną małych rzeczek, malowniczych polanek, nad którymi unosi się mgła i jesiennych lasów zachwycających całą feerią barw – od ciepłych żółci i czerwieni po ciemny brąz.

Ciekawostka: Koleje Retyckie
Pierwszy odcinek z Landquart do Davos został otwarty 29 czerwca 1888 roku z inicjatywy Holendra Willem-Jana Holsboera. Przez kolejne 25 lat sieć sukcesywnie rozbudowywano. W pierwszej połowie XX wieku zaczęto ją elektryfikować. Odcinki są zasilane prądem przemiennym o napięciu 11 kV i 16 2/3 Hz. Długość linii kolejowych wynosi 382 kilometrów, a rozstaw toru to 1 metr. Rhätische Bahn uruchamia pociągi osobowe, przyspieszone i pospieszne z obowiązkową rezerwacją miejsc. Po linii prowadzone są panoramiczne pociągi przeznaczone dla turystów nazywane Glacier Ekspres. Bernina Ekspres to jedna z trzech tras turystycznych.

Niestety, my nie mamy tyle czasu, wpadamy tu tylko na jeden wieczór, jedną noc i chwilę porannego zwiedzania zza szyb naszego SsangYong Koradno.

Będąc w Pradze pamiętajcie, że rocznie odwiedza je nawet 7 milionów turystów co sprawia, że w wielu miejscach jest po prostu tłoczno. W takich miejscach nie trudno o kradzieże, które najczęściej mają charakter manipulacyjny (rozpięcia lub rozcięcia toreb lub plecaków). W tym zakresie czuliśmy się naprawdę dobrze zabezpieczeni  ponieważ najcenniejsze dla nas rzeczy umieściliśmy plecaku Pacsafe. Był to model EXP45, który ma specjalne strefy chronione stalową siatką eXomesh, która chroni przed kradzieżą na skutek przecięcia powłok bagażu.

Od kilku lat coraz popularniejsze stają się również kradzieże “cyfrowy”. Pamiętajmy zatem aby chronić swoje karty zbliżeniowe przed nieuprawnionym zeskanowaniem. Na rynku są dostępne różnego rodzaju nakładki na karty płatnicze, które uniemożliwiają złodziejom zbliżeniowe pobranie środków ( np. etui StopRFID od Pacsafe).
Warto umieścić część swojej gotówki poza tradycyjnym portfelem np. w paszportówkach,  sekretnych portfelach lub przeciwkradzieżowych biodrówkach. Mieliśmy te rozwiązania ze sobą i naprawdę polecamy to aby w ten sposób się zabezpieczyć i pomyśleć o swoim bezpieczeństwie jeszcze na etapie planowania wyjazdu.

Śladami Kafki

Gdybyśmy mieli stworzyć krótki, acz treściwy przewodnik po Pradze to zdecydowanie do miejsc, które należy zobaczyć zaliczylibyśmy Zamek Praski. To największy zamek średniowieczny na świecie według Księgi Rekordów Guinessa, który obecnie jest siedzibą czeskich władz i najbardziej wyróżniającą się budowlą na tle panoramy praskiej. Otoczony jest siedmioma pięknymi ogrodami, po których, dla zaprezentowania królewskiego przepychu spacerują dumne pawie, otoczone dziesiątkami nagich rzeźb. Na jednym z wielu dziedzińców zamku znajduje się największy kościół praski – Katedra Św. Wita, Wacława i Wojciecha, którego widok zarówno z zewnątrz, jak i wewnątrz zapiera dech w piersiach.

Jedną z najbardziej obleganych atrakcji zamku jest również osnuta legendami Złota Uliczka, zwana także „uliczką alchemików”. Wśród malowniczych domków, które się na niej znajdują, zamieszkiwanych kiedyś przez służbę zamkową, złotników i alchemików, mieściła się pod numerem 22 pracownia słynnego pisarza Franza Kafki, w której teraz urządzono księgarnię pisarza i wystawę pamiątkową.

Słynne praskie mosty

Praga słynie z ogromnej ilości mostów, które na stałe wpisały się już w krajobraz czeskiej stolicy. Najsłynniejszy to oczywiście Most Karola – jeden z najstarszych mostów w Europie Środkowej. Niezapomniany widok tworzy 30 barokowych rzeźb ozdabiających most, które podczas spaceru wydają się spoglądać na przechodniów z ukosa i nadają niepowtarzalny charakter całej konstrukcji. Na Moście Karola oczywiście – jak na placu Św. Marka w Wenecji panuje taki tłok, że nie sposób przemaszerować przez niego, bez przeciskania się choć kilka razy przez większy tłum. Wymarzone miejsce dla kieszonkowców i drobnych złodziejaszków, którzy korzystając z okazji, wypatrują niedomkniętych torebek czy beztroskich plecaków, na które właściciele – zachwyceni krajobrazem – nie zwracają większej uwagi. Z zabezpieczeniami użytymi w naszych bagażach w technologiami antykradzieżowymi  Pacsafe mogliśmy i tym turystycznym sercu Czech czuć i poruszać się swobodnie.

Atrakcyjności mostowi, przez który dziennie przewijają się tysiące zwiedzających, dodaje fakt, że z mostem tym wiąże się wiele niezwykle interesujących legend. I tak na przykład według jednej z nich, pod koniec XIV wieku zrzucono z niego wikariusza generalnego, który nie chciał wyjawić tajemnicy spowiedzi królowej.

Na balustradzie mostu, dokładnie w miejscu w którym go zrzucono, został przymocowany mały mosiężny krzyż z pięcioma gwiazdami. Legenda mówi, że człowiekowi, któremu uda się położyć rękę na krzyżu tak, aby każdy palec dotykał jednej z gwiazd, spełni się życzenie. Każdy z próbujących szczęścia wierzy, że to właśnie jego marzenie wkrótce się ziści . Poza tym okolica Mostu Karola to także świetne miejsce na zakup pamiątek. Do wyboru są piękne zdjęcia, urzekające obrazy, szkło, kryształy, czy z tych mniej poważnych – podobizny uroczego Krecika, czy Żwirka i Muchomorka (znane wszystkim postacie z kultowych bajek).

Warto także zobaczyć jeden z najcenniejszych zabytków Pragi – zegar astronomiczny „orloj”, umieszczony na gotyckiej wieży ratusza staromiejskiego. O pełnej godzinie pojawia się w dwóch okienkach rzeźby 12 apostołów, po obu stronach zegara równocześnie ożywają postacie Kościotrupa, Turka, Skąpca oraz Pyszałka. Po ukazaniu się wszystkich apostołów pieje Kogut, a zegar zaczyna bić. Ta atrakcyjna budowla przyciąga tak wielu turystów, że w okolicach pełnej godziny trudno jest się przedostać z jednego końca placu na drugi.

Praga z perspektywy wody

Poza ogromnym bogactwem kulturowym, Praga może się także pochwalić wspaniałym zapleczem turystycznym. Dla zwiedzających ogólnie dostępnych jest wiele restauracji, hoteli, barów, w których turyści z całego świata witani są z typowym czeskim entuzjazmem i radością. Jednym z popularniejszych lokali jest Jazz Boat, czyli jazzowy statek na falach Wełtawy, który poza koncertem jazzowym oferuje także 2,5 godzinny rejs, podczas którego można obejrzeć Pragę z innej perspektywy, przy okazji delektując się czeską kuchnią. Tym, którzy chcieliby spędzić więcej czasu na czeskiej wodzie, godny polecenia jest Botel Vodnik – statek spełniający rolę hotelu na rzece. Warunki mieszkalne są wyśmienite, cena za nocleg przystępna, widoki piękne, a wrażenia z nocy spędzonej w samym sercu Pragi zdecydowanie godne polecenia.

Z Pragi wyjechać nie można, nie odwiedziwszy jednej z typowych czeskich gospód, gdzie rodzime piwa i wina leją się strumieniami prosto z beczek do kufli spragnionych turystów. Warto pamiętać, że kiedyś w Czechach, każde nawet najmniejsze miasto miało swój własny browar i po dziś dzień jest to najpopularniejszy trunek wśród Czechów (przeciętny Czech wypija ok.160 litrów piwa rocznie!). W prawdziwej gospodzie kelnerzy zostawia przy nas kartkę, na której wraz z każdym wypitym piwem stawia kolejną kreskę. Na koniec biesiadowania zlicza wszystkie kreski i na ich podstawie wystawia rachunek.

Oto jeszcze kilka ciekawostek o tym pięknym mieście:
* Podczas budowy mostu Karola, w XIV wieku, jednym z głównych składników zaprawy murarskiej były jajka (dokładniej, ich białka).
* W Pradze znajduję się kilkaset świątyń różnych religii, jednocześnie Czechy są najbardziej ateistycznym państwem w Europie. 59 proc. obywateli to ateiści lub agnostycy.
* Synagogi i cmentarz żydowski w dzielnicy Josevov przetrwały II wojnę światową paradoksalnie dzięki Adolfowi Hitlerowi, który po całkowitej zagładzie Żydów chciał utworzyć w Pradze muzeum narodu żydowskiego.
* 12 proc. mieszkańców Czech zamieszkuje stolicę republiki. Najstarsza karuzela na świecie znajduje się w Pradze, w dzielnicy Vinohrady.
* W Pradze toczy się akcja książki Zbigniewa Nienackiego „Pan Samochodzik i tajemnica tajemnic”. W fabule powieści pojawiają się m.in. Złota Uliczka, Cmentarz Żydowski, Daliborka, uniwersytet Karola, pomnik rabina Lőwe. Na podstawie książki nakręcono też film „Pan Samochodzik i Praskie Tajemnice”.
* Na turystów, którzy zdecydują się wspiąć na 327-metrowe wzgórze Petrin usytuowane w centrum Pragi, czeka mnóstwo atrakcji. Trafić tutaj nietrudno, bowiem na wierzchołku szczytu wznosi się widoczna z daleka kopia wieży Eiffla – symbol Petřínskiego kopca.
* ulica Pařížská, główna burżuazyjna aleja, dzięki swojej lokalizacji zawsze należała do ulic z dużą koncentracją luksusowych sklepów, szpanerskich kafejek, restauracji i barów. Ulica ta przebiega Rynkiem Starego Miasta do rzeki Wełtawy, przecina dzielnicę żydowską i jest w zasięgu kilku kroków od niektórych z najlepszych pięciogwiazdkowych hoteli w Pradze. Można znaleźć tam sklepy oferujące wyroby ze rżniętego szkła, biżuterię, kosmetyki, ale ciągle znajduje się tam jedna kategoria, która góruje. Jest to moda we wszystkich jej formach. Każdy znajdzie coś dla siebie wśród wielu marek, czy to męski garnitur, odzież sportowa czy sukienka wieczorowa. Synonimem tej ulicy pod względem zakupów są „niezliczone wybory”. Ładne ubrania idą w parze z przydatnymi akcesoriami, które tutaj reprezentowane są poprzez najwyższej klasy marki. Jednym słowem – Paryż w sercu Pragi.

Praga to ostatni przystanek na naszej wyprawie przed powrotem do Polski. Może nie zwiedziliśmy dużo, biorąc pod uwagę tempo, jakie sobie narzuciliśmy, ale na pewno bardzo dużo udało nam się zobaczyć. Spisaliśmy dla Was tyle, ile się dało, starając się dać wskazówki dla tych, którzy zechcą wybrać się w samochodową wycieczkę po Europie. Dajcie znać, co Was zainteresowało najbardziej. Piszcie, a najciekawsze listy do redakcji nagrodzimy niespodziankami!

Zamiast jednak opisywać to ogromne, piękne, majestatyczne  i nieco przytłaczające miasto i szukać porównań czy to do Paryża, czy Krakowa, zabierzemy Was w nieco nietypowe miejsce… I opiszemy kilka nietypowych ciekawostek związanych ze stolicą Austrii.

Dumnie i przytłaczająco

W Wiedniu zmarł jeden z cesarzy Rzymu Marek Aureliusz. W tym mieście znajduje się najstarszy na świecie park rozrywki Prater, który powstał w 1766 roku z woli cesarza Józefa II. Podarował on mieszkańcom miasta zielone tereny łowieckie nad Dunajem, które zamieniono w miejsce spacerów i zabawy. To może nie być nadzwyczajne. Ale fakt, że w granicach stolicy Austrii znajduje się ponad 700 hektarów winnic może już nieco zaskoczyć. Miasto produkuje własne wina, a wśród nich znaleźć można słynną wiedeńską specjalność – Wiener Gemischte Satz.

Najstarsza gazeta świata to Wiener Zeitung. Pachnącą świeżą farbą drukarską gazetę biorą do ręki Wiedeńczycy od 1703 roku. Na ulicach centrum miasta, mogą ją sobie kupić w „gazetomatach”. Tak, zamontowanych przy latarniach urządzeniach z aktualną prasą. Ten pomysł bardzo przypadł nam do gustu! Nie spędziliśmy tutaj zbyt dużo czasu, zaledwie kilka godzin, zatem ciężkie plecaki i walizki podróżne zostały w bagażniku naszego Black Thundera.

Na krótki wypad na miasto przydała się damska torebka i mały miejski plecak z systemem przeciwkradzieżowym do zapakowania najpotrzebniejszych na spacer drobiazgów.

W Wiedniu ma się wrażenie, że wszystko jest… większe. Potężniejsze, bardziej majestatyczne niż gdziekolwiek indziej. Budynku, muzea, zabytki, place, na których odbywają się wydarzenia kulturalne skupiające mieszkańców i turystów. Jeśli zaś o rozmiarach mowa, mamy jedną ciekawostkę, którą odkryliśmy podczas podróży – najmniejszy budynek Wiednia znajduje się na rogu Burggasse i Breite Gasse w 7 dzielnicy Wiednia – Neubau. Budyneczek ma dwa piętra, chociaż jego powierzchnia to 14 m kw. Mieści się w nim od 140 lat zakład jubilerski i zegarmistrzowski Schmollgruber Uhren und Schmuck.

Hiszpańska Szkoła Jazy

Chcąc poczuć atmosferę cesarskiego Wiednia i uciec nieco od przytłaczającej acz pięknej architektury, koniecznie trzeba zobaczyć pokaz Hiszpańskiej Szkoły Jazdy. Dostojni jeźdźcy, eleganckie wnętrze i słynne białe konie to przedstawienie, które przenosi nas w czasy świetności Habsburgów…

Mieszcząca się w samym centrum stolicy Austrii szkoła jest najstarszą akademią jazdy konnej na świecie i po dziś dzień najsłynniejszą. Powstała w 1572 r. na życzenie rodziny Habsburgów, po by elity i panowie z wyższych sfer mogli uczyć się jazdy konnej na wysokim poziomie. Nazwa szkoły pochodzi od hiszpańskich koni, które służyły w owych czasach do jazdy. Dziś w murach szkoły jako jedyne występują konie lipicańskie, rasa wywodząca się od koni hiszpańskich, sprowadzonych w 1580 r. do stadniny dworskiej w Lipicy. To właśnie tam na potrzeby dworu krzyżowano konie starych ras krajowych z hiszpańskimi i neapolitańskimi, by otrzymać reprezentacyjne rumaki.

Cechą charakterystyczną lipicanów jest to, że rodzą się jako kare lub skarogniade. Dopiero jako kilkulatki zaczynają siwieć, a proces ten trwa aż do osiągnięcia dojrzałości. Najstarsze konie są więc białe jak mleko. Tylko nieliczne osobniki pozostają do końca życia kare.
Lipicany hoduje się specjalnie na potrzeby Hiszpańskiej Szkoły Jazdy w Wiedniu w stadninie Piber. Najlepsze kilkulatki trafiają na szkolenie do wiedeńskiej akademii. Jeśli ich predyspozycje ujeżdżeniowe sprawdzą się, zostają w szkole na długi i żmudny trening.
Pokazy galowe białych koni odbywają się w monumentalnej i uważanej za najpiękniejszą na świecie hali jeździeckiej. Przed gośćmi z całego świata występują tylko ogiery.

Każdy ujeżdżacz jest odpowiedzialny za trening swojego wierzchowca. Ukoronowaniem kilkuletniej pracy są figury tzw. Wysokiej Szkoły – lewady, piafy czy kupriole. Ogromne konie najpierw same, a potem z jeźdźcem w siodle wykonują skomplikowane, ale wywodzące się od naturalnych ruchów – skoki, podskoki i wyrzuty nóg. Po każdym prawidłowo wykonanym ruchu koń dostaje nagrodę w postaci smakołyku. W czasie programu artystycznego turyści mogą zobaczyć kilka odsłon show – od prezentacji młodych koni, niezwykły pokaz konia tańczącego na znak linek pociąganych przez kroczącego za nim jeźdźca po najtrudniejsze, wykonywane tylko przez najbardziej doświadczone konie lotne figury.

Pierwsze wzmianki o Sankt Moritz zostały zanotowane na lata 1137/39 jako Ad Sanctum Mauricium. Miasto zostało nazwane tak na cześć Świętego Maurycego, świętego w Koptyjskim i Katolickim Kościele. Co ciekawe, początkowo znane było wyłącznie jako kurort letni. Jego sława ośrodka rekreacji zimowej powstała za sprawą angielskiego hotelarza Johannesa Badrutta, który wybudował tu hotel letni, ale postanowił wrócić do St. Moritz także na sezon zimowy. Szybko odkrył, że miasto jest atrakcyjne dla turystów również o tej porze roku.

Bezpiecznie jak w Szwajcarii

Sankt Moritz dało początek nowej formie wypoczynku w całych Alpach. Pierwsze biuro turystyczne w Szwajcarii powstało w St. Moritz i rozwijało się stale aż do końca XIX wieku. W 1880 roku w mieście rozegrano pierwsze w historii zawody Pucharu Świata w curlingu. St. Moritz  zorganizowało pierwsze w historii Mistrzostwa Europy w łyżwiarstwie figurowym w 1882 roku, a także zbudowało pierwszy tor lodowy na świecie ( zawody bobslejowe debiutowały tu w 1890 roku). Dziś to jeden z ulubionych adresów sławnych i bogatych zimowe szaleństwo i letni relaks wśród niesamowitych górskich krajobrazów.

Szwajcaria jest właściwie jedynym miejscem, w którym podczas całej naszej wyprawy, technologie antykradzieżowe, w które zaopatrzone były bagaże marki Pacsafe nie były nam zbytnio potrzebne. Po sezonie, w właściwie między zakończonym w połowie sierpnia sezonem letnim, a rozpoczynającym się w listopadzie sezonem zimowym, turystów jest tu jak na lekarstwo, a sami Szwajcarzy nie wzbudzają praktycznie żadnych lęków, no cóż – wystarczy powiedzieć, że nasz domek u podnóża gór pod Davos czekał na nas z otwartymi drzwiami, kluczem w furtce i listem powitalnym. Taki luksus bezpiecznego podróżowania, musieliśmy przyznać, zdarza się bardzo rzadko. Bagaże Pacsafe były jednak w Szwajcarii dla nas bardzo przydatne ze względu na inne ich funkcjonalności niż te antykradzieżowe, z których Pacsafe najbardziej słynie. Przykładowo  40 litrowa plecako – walizka Vibe 40 idealnie sprawdziła się właśnie ze względu na swój uniwersalny miejsko – wyprawowy charakter. Pacsafe Vibe 40 to tak naprawdę dwa bagaże w jednym. Kiedy trzeba możemy przekształcić walizkę w pełnoprawny plecak z pasami kompresyjnymi zachowując jednocześnie łatwość dostępu charakterystyczną dla walizek natomiast. Inny z plecaków Pacsafe, który zabraliśmy do testów to Pacsafe X34 ten plecak przypomina swoim wyglądem nieco bardziej plecaki turystyczne i wyprawowe, Alpy Szwajcarskie były zatem dla niego idealnym środowiskiem testowym. X34 jak wszystkie plecaki Pacsafe wyposażony jest w wiele zabezpieczeń przeciwkradzieżowych, jednak to co nam się szczególnie spodobało to specjalna kieszeń na laptop 15” dzięki której mogliśmy zabrać ze sobą sprzęt, aby na bieżąco opisywać i relacjonować przebieg naszej wyprawy.

W Szwajcarii nie mieliśmy na szczęście okazji przetestować systemów przeciwkradzieżowych Pacsafe, za to uniwersalność plecaków i toreb podróżnych sprawdziła się podczas przemieszczania się między parkingiem a stacją kolei, a także na mini spacerach po Alpach.

Jeszcze kilka słów o Berninie

Chociaż wyprawę koleją szwajcarską opisywaliśmy w poprzednim artykule, pozwolimy sobie jeszcze na kilka informacji o tej, niewątpliwie, jednej z największych atrakcji. Ekspres Bernina to jedna z tras Rhätische Bahn, czyli Kolei Retyckich, wiodących przez wysokie szczyty alpejskich lodowców aż do położonego po włoskiej stronie miasteczka Tirano. Jest to najwyżej położona w Europie kolejka górska, której trasa wiedzie przez 55 tuneli, 196 mostów i wzniesień, przy czym niektóre z nich mają nachylenie 70 stopni. Przejechanie 122 km odcinka zajmuje aż osiem godzin, ale są to najbardziej emocjonujące godziny, jakie kiedykolwiek przeżyliście w pociągu!

Najcenniejszym przeżyciem, którego doświadcza turysta podróżujący Bernina Ekspres to ciągle zmieniający się krajobraz i możliwość zobaczenia z bliska całego bogactwa i różnorodności szwajcarskich Alp. Sielskie, zielone doliny i góry jak z reklamy czekolady Milka w połowie trasy zastępuje kamienisto-rudawa dolina kojarząca się z plenerami znanymi z księżyca.

U jej podstawy lśni tafla ogromnego, szmaragdowego jeziora Lago Bianco, a nad wszystkim górują imponujące czterotysięczniki – Piz Bernina i Piz Palu. Patrząc na ich masywne granie zaczynam rozumieć pasję ludzi, którzy podejmują ogromne ryzyko, byle tylko wspiąć się na wierzchołek podobnych do tych gigantów. Woda spływająca ze zbocza przełęczy Bernina po północnej stronie trafia do Dunaju i kończy swój bieg w Morzu Czarnym, a ta płynąca po południowej stronie – w Adriatyku. W 1911 roku rozpoczęto tu budowę niewielkiej tamy, dzięki której powstały dwa sztuczne zbiorniki – Lago Bianco i maleńki Lej Nair. Pomimo surowego krajobrazu to jedno z najpiękniejszych miejsc na całej trasie ekspresu. To także wstęp do punktu kulminacyjnego wycieczki – jesteśmy na krętej drodze do Ospizio Bernina – najwyżej położonej stacji Kolei Retyckich (2 253 m n.p.m.). Kolejka wspina się coraz wolniej i pod coraz większym kątem. Jesteśmy gdzieś na wysokości pomiędzy naszym Giewontem a Rysami. Siedząc w wygodnym wagoniku, spokojnie mijającym kolejne przepaście, trudno uwierzyć, że można wjechać w tak wysokie góry pociągiem bez zębatek, a sceptycy zyskują dowód na to, że Koleje Retyckie to cud techniki. Tym bardziej zasługujący na docenienie, że doskonale zachowana infrastruktura kolejowa ma ponad 100 lat! Nie dziwi fakt, że Koleje Retyckie wpisano na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Stacja Alp Grum, z której rozciąga się najwspanialszy widok na panoramę Alp Bernińskich to początek zjazdu w dół ku rozległej dolinie Poschiavo położonej we włoskojęzycznej części Szwajcarii i miasteczku o takiej samej nazwie. Skaliste zbocza zostają za nami, a zastępują je połacie pól uprawnych ulokowanych na licznych wzniesieniach doliny. Rosną tu małe drzewka owocowe, chmiel i winorośl, a bezludny jeszcze przed chwilą krajobraz wypełniają małe domki rolników i ciasna zabudowa miasteczka. Kolejka sunie teraz ulicami niczym tramwaj. Mijamy ogromne jezioro Poschiavo i za kilkanaście minut wjeżdżamy na słynny okrągły wiadukt w Brusio.

Nie było mowy o tym, żeby termosy Thermos czy też rewelacyjne kubki termiczne Contigo zawiodły nas chociaż przez moment całej wyprawy!

Pociąg niemal zjada swój ogon, a tory są momentami położone tak blisko domów, że ciekawscy mają szansę podglądnąć, co ich mieszkańcy jedzą na obiad. Tymczasem my posilamy się gorącą kawą i dojadamy ostatnie kanapki, które zabraliśmy ze sobą zawinięte w chusty śniadaniowe Boc’n’Roll.  To bardzo uniwersalne śniadaniówki, idealne do wykorzystania w podróży ponieważ inaczej niż tradycyjne plastikowe pojemniki nie zajmują tyle miejsca i są łatwiejsze w umieszczeniu wewnątrz bagażu ponieważ są one bardzo pakowne. Kubki termiczne Contigo i termosy Thermos również i tym razem nas nie zawiodły. Gorące napoje w takich okolicznościach przyrody smakują ze zdwojoną siłą.

Bernina Ekspres zbliża się powoli do włoskiej granicy i punktu docelowego wycieczki – uroczego, pełnego restauracyjek i tętniącego życiem miasteczka Tirano, gdzie pod palmą, w otoczeniu bujnej roślinności i towarzystwie rozgadanych Włochów doskonale smakuje aromatyczna kawa. Pasażerowie mają dwie godziny na zakupy regionalnych produktów i spacer wąskimi, typowo włoskimi uliczkami miasta. Potem, punktualnie co do minuty, Bernina Ekspres odjeżdża z powrotem w kierunku Davos pozwalając jeszcze raz i na spokojnie nacieszyć się bliskością wspaniałych alpejskich szczytów i przełęczy. Jeśli mamy wybór, na co wydać w Szwajcarii pieniądze, to podróż Kolejami Retyckimi jest bez wątpienia jedną z najlepszych inwestycji.

Do Mediolanu przybywają turyści z całego świata nie tylko na zakupy. Architektura miasta sprawia, że nie mamy wątpliwości, iż jesteśmy w prawdziwym włoskim mieście. Zimne mury budowli, rzeźby i posągi, stare tramwaje, niefrasobliwi kierowcy – to właśnie klimat światowej stolicy mody. A do tego w Milano wszędzie czuć zapach unoszącej się kawy, ciepłych bułeczek i pizzy, a co kilka kroków widać wijące się kolejki do lodów „na łopatki”.

Zapach kawy był tak  oszałamiający, że postanowiliśmy “zatankować” ją do naszych kubków termicznych i termosów. Byliśmy miło zaskoczeni ponieważ w kubkach Contigo kawa pozostała gorąca nawet po 5 godzinach zwiedzania. Byliśmy kilkukrotnie zmuszeni aby umieścić zamknięte kubki wewnątrz naszych bagaży – tutaj kolejna miła niespodzianka,  ponieważ nic się z nich nie wylało. Model WestLoop 2.0 od Contigo, to bardzo udana konstrukcja. Kubek bardzo dobrze trzyma ciepło i nie przecieka, dlatego polecamy go z czystym sumieniem.

Kawa, w którą zaopatrzyliśmy się rano, była gorąca po kilkunastu godzinach, a wszystko dzięki technologii kubków Contigo. Termosy marki Thermos również były nieopisanie pożytecznym gadżetem. Na zdjęciu – część ekwipunku bladym świtem, przed wyprawą do centrum Mediolanu.
Pierwsze kroki

Zazwyczaj swoje pierwsze kroki każdy turysta robi w okolicach dworca kolejowego Milano Centrale, który jest zaliczany do największych dworców w Europie. Tak się złożyło, że również mieliśmy okazję ten piękny zabytek podziwiać, robiąc przy nim krótki przystanek. To monumentalna budowla z zewnątrz wsparta na wysokich kolumnach, udekorowana licznymi rzeźbami z betonu, która  architektonicznie nawiązuje do rzymskiego budownictwa. Wnętrza z marmuru sprawiają, że zawsze można tam liczyć na przyjemny chłód. Przed głównym wejściem znajduje się również ogromny deptak, na którym odbywają się tematyczne targowiska.

Najważniejszy punkt programu to jednak Katedra Mediolańska na Placu Duomo – kilkadziesiąt razy bardziej monumentalna niż dworzec. Zwiedzanie wnętrz kościoła, z największym na świecie zegarem słonecznym, jest bezpłatne. Dla turystów jednak główną atrakcją jest wejście na dach katedry, gdzie można swobodnie się przemieszczać wyznaczonymi przejściami lub nawet opalać się na samym szczycie. Katedra powstawała przez kilka wieków(od XIV do XIX), ostatnie prace trwają jeszcze na wysokościach przy wykańczaniu wieży.

Niedaleko od katedry znajduje się kolejna atrakcja Mediolanu, zarówno pod względem architektonicznym, jak i ogólnego wrażenia. To otwarty pasaż handlowy oraz  kawiarniany nazwany Galerią Wiktora Emanuela II – pierwszego króla zjednoczonych Włoch. To miejsce, które zarówno w dzień, jak i w nocy robi niesamowite wrażenie na odwiedzających – wysokie przeszklone sklepienia połączone kopułą, mozaikowa podłoga, a także ekskluzywne pawilony, które należą do najdroższych marek na świecie m.in.: Louis Vuitton, Prada, Gucci. Bardzo charakterystyczne miejsce w jednym z korytarzy pasażu, to kolorowy byk z mozaiki. Gromadzą się tam turyści, stają na genitaliach zwierzęcia i wykonują potrójny obrót na jednej nodze. Oczywiście, jak głosi legenda – na szczęście. Przy zwiedzaniu galerii technologie przeciwkradzieżowe wykorzystane w bagażach Pacsafe również okazały się tym, co pozwalało nam skupić uwagę na atrakcjach, a nie obawiać się na każdym kroku o bagaż, dokumenty i rzeczy osobiste.

Odrobina ukulturalnienia

Tuż obok Galerii Wiktora Emanuela, właściwie wychodząc jednym z jej korytarzy znajduje się pomnik Leonarda da Vinci. A to znaczy, że naprzeciw niego należy wypatrywać jednego z najsłynniejszych teatrów na świecie – słynnej opery La Scala, która może pomieścić 3600 osób. Budynek teatru jest bardzo niepozorny, dlatego właśnie należy go szukać wzrokiem. Natomiast wnętrze – oszałamiająco piękne. Turyści mogą z balkonów obserwować scenę główną, widownię i loże rozciągające się na wysokość i szerokość kilku pięter. Przy odrobinie szczęścia można także trafić na moment budowania i przygotowywania sceny głównej do występu. Niestety, nasz Black Thunder tym razem musiał zostać poza granicami ścisłego centrum, ale za to zdołał odwiedzić jeden z najsłynniejszych stadionów świata – San Siro!

W Mediolanie bardzo szczególnym miejscem jest cmentarz – pełen niezwykłych grobowców. Wejście oraz zabudowa wprowadzająca to ogromne rodzinne pomniki o nietypowych kształtach, pokryte złotem lub ozdobione płaskorzeźbami. Przechodząc w głąb – dalsza część grobowców – przeszklonych lub murowanych, z ołtarzykami pełnymi zdjęć bliskich. Wśród nich największe to „Wieża Babel” i „Ostatnia Wieczerza”. Pozostałą przestrzeń cmentarza wypełniają groby pełne niesamowitych figur – aniołów, świętych oraz niesamowitych postaci ze „świata żywych i umarłych”. Wszystko znajduje się w parku zacienionym drzewami, przez co potrzeba refleksji i chwilowego wyciszenia jest naturalna dla każdego odwiedzającego.

Chill out w mieście…

Cudowny jest w Mediolanie odpoczynek nawet w mieście. Wystarczy iść do Parku Sempione, w którym dzieje się dosłownie wszystko – można biegać, jeździć na rowerze, wyjść z psem i wypuścić go na specjalnie wyznaczonym do biegania trawniku. Można też opalać się, piknikować, koncertować, kąpać w „sadzawce”, pograć w kosza lub w inne gry zespołowe, spacerować i robić wiele innych rzeczy, które tylko przyjdą nam do głowy. Przy okazji można wstąpić do Zamku Sforzów, który jest integralną częścią parku. Oprócz Parku Sempione, w mieście jest jeszcze kilka innych – mniejszych, ale także z atrakcjami dla dzieci i dorosłych.

Pod koniec aktywnego, pełnego wrażeń dnia zwiedzania  postanowiliśmy wrócić do zapachu i smaku kawy, którą wzięliśmy wczesnym rankiem  “na wynos”  w jednej z mediolańskich kawiarni. Dzięki fenomenalnej termice termosów marki Thermos po niemal 15 godzinach nasza kawa była tak gorąca, że wymagała nawet  lekkiego przestudzenia aby się nie poparzyć.

Turysta w Mediolanie ma także w planie zakupy, lub ewentualnie obejrzenie przepięknych witryn sklepowych. A jest na co po patrzeć. Zwłaszcza, gdy udamy się na złączenie kilku ulic nazwane „Kwadratem mody” – tam znajdują się butiki najbardziej znanych projektantów na świecie. Lecz pomimo tego, że miasto uchodzi za jedną ze światowych stolic mody, na ulicach brak przerysowanych form i intensywnych kolorów – mediolańskie „street fashion” jest właściwie niedostrzegalne. Miasto wręcz zadziwia normalnością w tej dziedzinie. Jedyny charakterystyczny modowy akcent to Louis Vuitton. Bez przesady można powiedzieć, że co druga napotkana osoba ma przy sobie torbę, torebkę, portfel lub inne akcesoria tej marki.

Damska część naszej załogi zupełnie nie czuła się jednak w tym obszarze gorzej od mediolańskich przechodniów. Torby i torebki damskie z linii Stylesafe od Pacsafe, które dziewczyny miały ze sobą łączą bowiem stylowy design z poczuciem bezpieczeństwa wynikającym z zastosowanych w nich technologii przeciwkradzieżowych, a tego akurat żadna nawet najpiękniejsza  torebka od  Louis Vuitton nie jest w stanie zagwarantować.

Jedną z największych zalet toreb damskich z technologią antykradzieżową Pacsafe jest niewątpliwie atrakcyjny dizjan, który pozwala „bezpiecznie” wyróżnić się w tłumie!

Nie obawiajcie się, że podróżując autem, nie będziecie mieli gdzie go zostawić. Nawet jeśli zdarzy się Wam konieczność wspinania się na 8 piętro gigantycznego parkingu, to nagrodą za to będzie wspaniały widok dachów weneckich właśnie z podniebnego niemal parkingu! Nasz Black Thunder poradził sobie z wąskimi uliczkami Wenecji i niezwykle wymagającym wjazdem na parking wręcz koncertowo! A z pełnym załadunkiem 5 osób oraz pełnym bagażnikiem było to prawdziwie poważne wyzwanie!

Mity, legendy, romanse

Opisać Wenecję w jednym artykule jest rzeczą na tyle niewykonalną, że nikt z naszego zespołu nie zdołał się podjąć tego zadania. Bo i każdy miał inne na jej temat zachwyty i spostrzeżenia. Okazało się również, że miasto dobrze nam znane ma tyle tajemnic, że każda nowa wizyta to ich odkrywanie. Wiecie na przykład, że liczba wysp weneckich nie jest stała, na przestrzeni wieków wielokrotnie się zmieniała. Część wysp pochłonęło morze (tak stało się z kilkoma wysepkami wokół Murano – wyspy zamieszkanej obecnie przez 5 tys. osób), niektóre się wyludniły. Były też przypadki łączenia wysp położonych blisko siebie albo zasypywania oddzielających je kanałów.

O tym, że największe miłosne podboje Casanovy rozgrywały się właśnie podczas weneckich bali i karnawałów zapewne wiecie. O tym, że inspirator Krzysztofa Kolumba, Marco Polo, który odkrył drogę morską do Chin był wenecjaninem, również. W Wenecji urodził się także mistrz skrzypiec Antonio Vivaldi.

A co powiecie na to, że pod placem świętego Marka (tak, tego znanego Wam z filmów o księżniczce Sissi i tego, o którym Napoleon mówił, że to najpiękniejszy plac całej Europy) nadal płynie kanał, którego nikt nie zasypał podczas łączenia dwóch wysp? A wiedzieliście, że jedna z weneckich wysp – Poveglia nadal budzi strach rodowitych wenecjan? Mimo że jest duża i z potencjałem turystycznym, ciągle pozostaje niezamieszkana. Uchodzi bowiem za nawiedzoną, a wszystko przez dżumę, która w XVI wieku pochłonęła życie ponad jednej piątek mieszkańców tego miasta.

Jeszcze kilka ciekawostek? Proszę bardzo! Podobno to do Wenecji, jako do pierwszego miejsca w Europie, dotarła z Etiopii kawa. Tutaj też, na Placu św. Marka działa też najstarsza i najbardziej znana kawiarnia we Włoszech – Caffe Florian – otwarta dla wenecjan, a dziś głównie dla turystów od 1720 roku.

Zakazany karnawał i pierwsza gondolierka

Każdy z Was z pewnością Wenecję kojarzy z maskami i słynnym karnawałem. Dziś karnawał wenecki zaczyna się z Tłusty Czwartek, a kończy 11 dni później w Tłusty Wtorek. Wiecie jednak, że były w historii tego miasta takie czasy, że karnawał trwał aż 180 dni? A że przez 200 lat obchodzenie tego święta było zupełnie zabronione? Spowodowane to było narastającą z roku na rok falą przestępczości (kiedy wszyscy chodzili po mieście w maskach, trudno było zidentyfikować sprawcy kradzieży czy morderstwa). Zakazany przez Napoleona w 1797 roku karnawał przywrócono równo 200 lat później.

Jeśli karnawał, to i maski. Tradycja ich produkcji sięga XIII wieku, ale początkowo wcale nie była związana z karnawałem! Pierwsze maski tworzono do teatru oraz… dla lekarzy. Zapewne kojarzycie słynne maski z dziobem? To typ maski Medico della Peste (Lekarz Dżumy) i tak, zakładali je lekarze podczas epidemii dżumy. W dziób zaś wkładano zioła, które miały zapobiec rozpowszechnieniu się choroby i zarażeniu od chorego pacjenta.

Gondolierów również z pewnością macie przed oczami, czytając ten artykuł. Ale czy wiecie, że w XVI wieku po Canale Grande pływało około 10 000 gondoli i służyły one głównie do transportu towarów? Dzisiaj jest ich tylko 600 i służą wyłącznie turystom. Zgodnie z nałożonym na gondolierów rozporządzeniem, wszystkie gondole są czarne, mają około 10 m długości, około 1,5 m szerokości i ważą około 350 kg. Pierwsza kobieta gondolierka uzyskała pozwolenie na wykonywanie zawodu dopiero w 2010 roku.

Moglibyśmy jeszcze pisać dużo – o Burano – wyspie koronek i bajecznie kolorowych domów, Murano – wyspie szkła, o dzielnicy Rialto, która od zawsze była centrum życia kupieckiego i jest najstarszym targiem Wenecji, o filmowej, bajecznej wyspie Lido, ale zachęcamy Was do zobaczenia tych wszystkich weneckich na własne oczy.

Odpoczynek wśród zieleni

Jedynym chyba minusem Wenecji są przerażające tłumy i ścisk. A i to nie jest dla tego 55-tysięcznego dziś miasta zjawisko nowe. W XIV wieku na jarmark w uroczystość Wniebowstąpienia przybyło tu 200 tys. handlarzy, a targ trwał półtora miesiąca! Przechadzając się wąskimi uliczkami i mostami, mamy wrażenie, że ten tłum został w mieście do dziś. To właśnie w Wenecji, jak nigdzie indziej doceniliśmy nasze podróżnicze gadżety. I chociaż nie było karnawału, a turyści raczej nie mieli na twarzach masek, to ostrzeżenia przed kieszonkowcami widnieją na każdej mapie i przewodniku po mieście. Na szczęście dzięki technologiom przeciwkradzieżowym zastosowanym w bagażach Pacsafe mieliśmy luksus chodzenia z plecakiem na plecach, a nie przed sobą i z torebką przewieszoną spokojnie przez ramię, ze świadomością tego, że nikt z tłumu nie „włamie nam się” do bagażu i nie wyciągnie z niego wartościowych rzeczy, portfela i dokumentów, ani nie zeskakuje kart płatniczych, była nie do przecenienia!

W takich miejscach warto zabezpieczyć się dodatkowo dzieląc swoją gotówkę i umieszczając ją w kilku miejscach, tak aby w przypadku utraty bagażu lub portfela nie pozostać zupełnie bez środków. Można oczywiście ukryć część środków np. w kieszeni lub w bucie, jednak zdecydowanie lepszym rozwiązaniem jest wykorzystanie w tym celu sekretnych portfeli Coversafe lub pasków ze schowkiem CashSafe od Pacsafe. Te pierwsze mają postać dyskretnych materiałowych kieszonek noszonych pod ubraniem.  Damskiej części naszej wyprawy szczególnie przypadł do gustu model S100 wykonany z delikatnego bieliźnianego materiału w kolorze cielistym dzięki czemu nie odznaczał się nawet pod bardzo zwiewnymi kreacjami. A koledzy docenili nieco większy czarny, męski odpowiednik tego gadżetu.

W Wenecji doceniliśmy nie tylko zabezpieczenia bagażu, ale też sekretne skrytki na karty, dokumenty i gotówkę od marki Pacsafe. Dzięki nim podziwianie widoków w zatłoczonym mieście mogł odbywać się bezstresowo i na luzie.

Gdy już przecisnęliśmy się przez wszystkie największe atrakcje miasta i przypomnieliśmy sobie wszystkie (a przynajmniej główne) kluczowe zabytki, a tłumy przelewające się przez Plac Św. Marka zaczynały ciążyć, Wenecja dała też szansę na złapanie oddechu bez powrotu na kontynentalną część. Najwięcej zieleni, a więc również cienia, znajduje się na Wyspie Świętej Heleny (Isla Santa Elena). To jeden z ostatnich przystanków wodnego tramwaju, toteż niewielu turystów tu dociera. Jest ciszej, czasami nawet zdarzy się przejść parę przecznic i nikogo nie dostrzec!

Santa Elena to jedna z najbardziej funkcjonalnych części miasta. W tutejszej marinie cumuje najwięcej jachtów i mniejszych łódek, działa niewielka stocznia, są również obiekty wojskowe. Jest także, o czym mało kto wie, stadion piłkarski. Wenecja ma przecież zawodowy klub aspirujący do europejskich rozgrywek i jego dom mieści się właśnie na skraju historycznej części miasta. Jest historyczny, ale i stanowczo za stary, dlatego w planie jest budowa następcy daleko, przy międzynarodowym lotnisku. Dla miłośników piłki zaliczenie wizyty na Stadio Pierluigi Penzo powinno więc być istotnym punktem wizyty!

Boc’n'Roll to ekologiczna alternatywa dla pakowania śniadania. Coś pomiędzy papierem śniadaniowym, z jego zaletami, a pudełkiem na lunch bez jego wad. Spodoba Wam się na pewno nawet jeśli nie uważacie się za mocno proekologicznych. Wystarczy, że jesteście praktyczni. I oszczędni. Jedna chusta zastąpi wiele rolek papieru, pudełko oraz obrus razem wzięte.

Kiedy myślimy „Chorwacja”, zwykle przed oczami mamy kamieniste plaże, ciepłą i słoną wodę Adriatyku i przepiękne miejskie scenerie Trogiru, Splitu czy Dubrownika. I te miejsca na pewno warto w Chorwacji odwiedzić, choć pewnie nie raz zdarzy się Wam zakląć na widok tłumów niemieckich czy naszych polskich turystów, którzy – jak zresztą każdy i wszędzie – nie zawsze swoim zachowaniem prezentują najwyższe standardy. Ale, my nie o tym.

Kubki Contigo są w stanie utrzymać temperaturę napoju ciepłego przez 5, a zimnego – przez 12 godzin!

Jest bowiem na Chorwacji jedna kraina, która nie przychodzi do głowy wielu podróżnikom z naszego kraju, a zdecydowanie powinna. Nie ma tu morza, a od upału czasem trudno uciec, ale zdecydowanie warto poświęcić dzień lub dwa ze swojej podróży właśnie na Plitwickie Jeziora. To wyjątkowy park krajobrazowy, zlokalizowany ok. 140 kilometrów na południe od Zagrzebia, w połowie drogi między stolicą a miasteczkami wybrzeża Dalmacji na południu.

Odrobina trekkingu

Umieszczając w planie podróży Jeziora nie zapomnijcie wziąć wygodnych butów – bez nich ani rusz. Nie muszą się nadawać do górskich wędrówek, bo większość parku to przygotowane dla turystów szlaki asfaltowe lub drewniane podesty wijące się między jeziorami. Wstęp do parku odbywa się na podstawie biletów całodniowych lub dwudniowych, a że nie są najtańsze (w sezonie 57 złotych za dzień i 95 za dwa), lepiej wykorzystać je do maksimum i spędzić cały dzień na zwiedzaniu. W tej wyjątkowej krainie jest wiele szlaków turystycznych, a najdłuższe gwarantują ok. 8 godzin wędrówki. „Wygodniccy” mogą wybrać krótsze trasy, a jeszcze leniwszych zainteresuje zapewne fakt, że pociąg drogowy czy statek wodny są dostępne w cenie biletu. Na taką wędrówkę doskonale przydały nam się poręczne i wygodne plecaki Pacsafe, a gadżety w postaci kubków termicznych Contigo i termosów Thermos oraz składanej lodówki turystycznej PACKiT okazały się świetnym wyborem ułatwiającym zwiedzanie.

Niezależnie od wybranej opcji wędrówki po krainie Jezior, powinniście się jednak przygotować na wspaniałe chwile, bo krajobrazy naprawdę zapierają dech w piersiach. Kraina z szesnastoma jeziorami jest położona między trzema szczytami Gór Dynarskich i wchodząc na szlak w ciągu kilku minut zapomnicie o drodze szybkiego ruchu przebiegającej obok parku, zagłębiając się w odgłosach natury.

Tych jest tu niemało, bo park dał schronienie wielu rzadkim gatunkom zwierząt – samych tylko odmian ptaków jest tu 140. Na niebie można zobaczyć niemal niespotykane u nas czarne bociany czy orły przednie, a będąc na trasie możecie zaobserwować borsuka, wydrę czy salamandrę. To miejsce jest tak nieznacznie zmienione przez człowieka, że bez problemu wprowadzono z powrotem powybijane kiedyś rysie. Skarbem parku są jednak nietoperze, których jest tu aż 15 gatunków. To dzięki jaskiniom, z których część zamieszkują latające ssaki, a część udostępniono turystom. Najdłuższy tunel, do którego można wejść, ma 150 metrów.

Najmniej zwierząt jest (jak na ironię) w jeziorach. Ryb tylko kilka gatunków, z rzadka żółwie czy węże. Ale to właśnie jeziora stanowią o pięknie krajobrazu. Mają fantastyczny turkusowy kolor dzięki krystalicznie czystej wodzie i wapiennemu podłożu.

W trakcie wędrówki po chorwackich cudach przyrody, szybkoschnące ręczniczki Dr.Bacty sprawdziły się doskonale również jako kocyki pod biwak. W tej części wyprawy o bezpieczeństwo bagażu raczej nie było trudno, jednak doceniliśmy wspomniane termosy marki Thermos utrzymujące chłód wody i przenośną lodówkę termiczną PACKiT, która utrzymała świeżość kanapek.

A ponieważ pod względem głębokości są bardzo zróżnicowane, odcienie zmieniają się z każdym kolejnym oglądanym zbiornikiem. Między nimi szumią wodospady (aż 90!), a dookoła człowieka otacza ponad tysiąc gatunków roślin, z których wiele nie występuje nigdzie indziej.

Całe to powyższe wymienianie naturalnych skarbów (dostrzeżonych przez UNESCO – park trafił na listę już w 1979 roku) nie może się równać z tym, co czeka na Was na miejscu. Zanim zalegniecie na palonej słońcem plaży odwiedźcie jedno z tych miejsc, z których człowiek wychodzi zmęczony, ale szczęśliwy. I szczęśliwy rusza w dalszą podróż. Kolejny przystanek – bajeczna Wenecja!

Bez obaw o kradzież na plaży

Na pytanie, dlaczego warto przyjechać nad Balaton, tak naprawdę trudno jest odpowiedzieć. Nie dlatego, że nic się tam nie dzieje, czy nie ma tam co robić. Wręcz przeciwnie! Dlatego, że pomysłów na spędzenie czasu nad tym ogromnym jeziorem jest aż nadto. Balaton oferuje sporo atrakcji dla rodzin z dziećmi, ludzi lubiących odpoczywać w ruchu, miłośników odkrywania historii, chcących podratować zdrowie, aż wreszcie wielbicieli dobrej kuchni i równie dobrego, wspomnianego już wcześniej wina.

Nad Balatonem zatrzymujemy się na dłuższą chwilę – na obowiązkową kąpiel w gorącym niemal i płytkim szmaragdowym jeziorze (tutaj przydaje nam się dobre przygotowanie do wyprawy i zaopatrzenie w antykradzieżowe plecaki, kiedy cały zespół wycieczkowy postanawia jednocześnie wskoczyć do wody), na degustację pysznego aromatycznego wina (kierowca będzie mógł go skosztować dopiero w Chorwacji, kiedy dotrzemy do celu drugiego dnia wyprawy) i smakowity obiad.

Opisane poniżej technologie użyte w naszym bagażu sprawdziły się rewelacyjnie w wielu sytuacjach. Tutaj – tuż przed chwilą wytchnienia nad Balatonem.

Wróćmy na chwilę do bagażu, który ochoczo (jednak z pełnym poczuciem bezpieczeństwa) zostawiliśmy na chwilę na balatońskiej plaży. Jak wcześniej wspominaliśmy, na wyprawę zabraliśmy ze sobą torby i plecaki marki Pacsafe. To marka, która mówi o sobie, że jej celem jest zapewnie bezkompromisowego poczucia bezpieczeństwa w każdej podróży. Sprawdziliśmy to w praktyce. O naszym wyborze zdecydowało kilka rozwiązań zastosowanych z produktach marki (plecakach, torbach podróżnych, damskich torebkach, portfelach czy sejfach podróżnych) takich, jak:
– wbudowane w ramiączka plecaków i toreb Pacsafe stalowe linki oraz ukryte w poszyciu bagażu siatki eXomesh, które w połączeniu ze specjalnymi zamkami umożliwiają przekształcenie ich w rodzaj przenośnych sejfów. Przypięcie bagażu do stałego punktu, tj. barierka lub drzewo za pomocą stalowej linki i kłódki TSA daje możliwość spuszczenia bagażu z zasięgu wzroku bez obaw związanych z jego ewentualną kradzieżą.
– systemy karabińczyków „przekręć i zamknij”, czyli opatentowany sposób zakończenia pasków toreb i plecaków pozwalający na szybkie przypięcie wokół dowolnego solidnego przedmiotu.
– samoblokujące się suwaki o specjalnym kształcie umożliwiające ich złączenie, co zabezpiecza przed ich samoczynnym rozsuwaniem.
– odporny na włamanie zamek ToughZip, który uniemożliwia otwarcie zamka błyskawicznego ostrym przedmiotem i jego ponowne zasunięcie bez śladów włamania.
– strefy ochrony StopRFID, które chronią zbliżeniowe karty płatnicze przed kradzieżą cyfrową.
– zapięcia Roobar przypominające pancerny skobel, w które wpina się końcówki zamków błyskawicznych z dodatkową możliwością zabezpieczenia kłódką, które w zestawieniu ze stalowymi siatkami doskonale chronią przed kradzieżami manipulacyjnymi i przed przecięciem powłoki bagażu w miejscach publicznych np. w tramwaju lub metrze.

Pacsafe to nie tylko plecaki i torby, to przede wszystkim poczucie bezpieczeństwa, między innymi dzięki systemom ochrony StopRFID, które chronią zbliżeniowe karty płatnicze przed kradzieżą cyfrową oraz sprawdzone systemy zapięć i zamków w bagażu i w przenośnych sejfach.

Nasze rzeczy co prawda leżały przypięte do drzew rosnących przy wybranej przez nas plaży nad Balatonem tylko kilka minut, w dodatku przez cały czas ktoś miał na nie oko, a jednak świadomość, że ryzyko kradzieży jest ograniczone do minimum, dawało spore poczucie komfortu całemu zespołowi. Szczególną formą zabezpieczenia marki Pacsafe są sejfy podróżne TravelSafe. Te nylonowe torebki z wszytą stalową siatką i zabezpieczone stalową linką umożliwiają umieszczenie w nich najcenniejszych przedmiotów tj. portfele, telefony czy dokumenty i zabezpieczenie ich przed kradzieżą np. w trakcie wspólnej kąpieli bez konieczności stróżowania i zmiany warty na brzegu.  Przypinając sejf do drzewa możemy być pewni, że nasze rzeczy będą czekały na nas po wyjściu z wody.

Ku chorwackim wzniesieniom!

Po kąpieli, pożywnej obiadokolacji i z zapasem schłodzonego węgierskiego wina, które przelaliśmy do naszego termosa marki Thermos, ruszyliśmy na podbój Chorwacji. Są bowiem takie miejsca na Ziemi, do których chętnie się podróżuje bez względu na ogólne trendy. Jednym z nich jest z całą pewnością Chorwacja. Co roku wypoczywa tam wielu Polaków. Skąd ta miłość do Chorwacji? Być może to kwestia słońca, którego prawie nigdy tam nie brakuje. Dodatkową zaletą są też urzekające krajobrazy i piękne zabytki. Oprócz tych zalet pojawia się jeszcze jedna. Nadal jest to jeden z tańszych kierunków podróżniczych.

W mniejszym termosie kawa, w większym oraz w kubku termicznym Contigo – zapasy chłodnego węgierskiego wina na dalszą podróż. Lodóweczka już opróżniona z kanapek.

Polacy najczęściej dojeżdżają do Chorwacji samochodem osobowym, tak też zrobiliśmy my. Taką formę przemieszczania się wybierają szczególnie rodziny z małymi dziećmi lub grupy znajomych. Samochód może być też przydatny na miejscu. Dzięki niemu można zwiedzić o wiele więcej ciekawych miejsc i mieć swobodę przemieszczania się w każdej chwili. Na przykład wypoczywając w jednym z kurortów Białej Istrii nie sposób jest przecież nie udać się w głąb półwyspu, na którym surowe płaskowyże przeplatają się z winnicami i gajami oliwnymi, a także z szerokimi połaciami ziemi o charakterystycznym, czerwonawym kolorze. Z kolei przebywając na wczasach na Riwierze Makarskiej koniecznie trzeba się przejechać krętymi drogami masywu Biokovo, który biegnie wzdłuż wybrzeża Środkowej Dalmacji na długości blisko 40 km. Gdzie najlepiej się udać? Atrakcyjne cenowo i wizualnie są wycieczki do kurortów usytuowanych na wyspach dalmatyńskich np. na wyspie Pag (Dalmacja Północna), na wyspach Brac i Hvar (Dalmacja Środkowa) czy na Korculi (Dalmacja Południowa). Wyspy dalmatyńskie to miejsca o niepowtarzalnym charakterze, które oblewają lazurowe wody Morza Adriatyckiego i w których krajobrazie dominują malownicze wzgórza. Na Hvar pokryte są polami lawendy, na Brac rozległymi polami uprawnymi ziół, na Pag z kolei porośnięte winoroślą, a na Korculi drzewami cytrusowymi.

Tu rzeka, tam morze

W naszej podróży przez Chorwację zrobiliśmy mały przystanek w uroczej Rijece. W dosłownym tłumaczeniu Rijeka znaczy rzeka, choć miasto słynie przede wszystkim ze swej nadmorskiej lokalizacji. Słusznie zresztą, dla turystów podróżujących samochodem z Polski ten port stanowi często pierwszy kontakt z chorwackim wybrzeżem. Wrażenie robi niemałe, bowiem Rijeka to jedno z największych miast w kraju, a prawie w całości ulokowane na wzgórzach.

Ulice przecinają ją więc na tarasy i pokonując je autem odkrywa się coraz to nowe poziomy. Warto z samochodu wyjść i wziąć się za zwiedzanie. Bo choć nie ma tu historycznej starówki porównywalnej z magicznym Trogirem czy Dubrownikiem, to Rijeka ma swój urok. Nie tylko w starej części, bowiem nazwa miasta nawiązuje do górskiej rzeki Rječina, która jeszcze w granicach miasta wyżłobiła malownicze kaniony.

Dwójka redaktorów z Dnia Mężczyzny i Magazynu LIFESTYLE przetestowała plecaki Pacsafe również na chorwackich szlakach rowerowych.

Dla chętnych na pływanie są plaże, choć – z racji portowego charakteru miasta – zajmują niewielką powierzchnię i mieszkańcy zwykle zapełniają je szczelnie nawet bez pomocy turystów. Wyjątkiem może być niewielka plaża dla psów na Kantridzie, gdzie chlapać się można również bez zwierzaka, pod warunkiem tolerowania włochatego towarzystwa.

Nie bylibyśmy sobą gdybyśmy i tym razem nie skorzystali możliwości wzięcia kąpieli w tych urokliwych okolicznościach. Niestety zapomnieliśmy aby wysuszyć część z naszych ręczników po plażowaniu nad Balatonem. Jakie było nasze zdziwienie gdy zauważyliśmy, że wrzucone do bagażu mokre ręczniki po ich wyjęciu nie miały, charakterystycznego, brzydkiego zapachu, którego mogliśmy się spodziewać w tej sytuacji. W jednej chwili przypomnieliśmy sobie, że ręczniki Dr.Bacty są zabezpieczone powłoką antybakteryjną Polygiene, która chroni przed namnażaniem się bakterii, które są przyczyną przykrego zapachu. Jak się okazało technologia działa i uratowała nas ona przed niemiłą niespodzianką.

Szybkoschnące ręczniczki Dr.Bacty nie tylko zajmują mało miejsca, ale i wrzucone wilgotne do bagażu, zachowują świeżość i nie przerażają niemiłym zapachem po kilku godzinach podróżowania.

Kantrida to dodatkowo miejsce, gdzie znajduje się jeden z najdziwniejszych stadionów piłkarskich na świecie. W połowie wbudowany w skały, a w połowie położony na samej plaży. Choć nie jest wielki, to jego widok zapada w pamięć!

Pierwsze wrażenia z pobytu w Chorwacji – perełka Europy, chociaż w niektórych miejscach już odkryta, nadal może być fantastyczną destynacją na urlop. W kolejnej części powiemy kilka słów o tym nieoczywistym obliczu tego pięknego kraju.