Jest to kolejny balet prezentowany w ramach cyklu wydarzeń artystycznych FHM po suitach baletowych z „Jeziora łabędziego”, „Korsarza” i „Don Kichota”, pełnospektaklowych baletach „Giselle” i „Copelii” oraz składającym się z pięciu krótkich baletów przedstawieniu Kieleckiego Teatru Tańca.

Balet urzeka i fascynuje pięknem ruchu w połączeniu z muzyką. Tak było i tym razem. Muzyka ormiańskiego kompozytora Arama IIjicza Chaczaturiana, stanowiąca fantastyczną ilustrację do historii Spartakusa, była niezapomnianym dopełnieniem spektaklu, który 800-osobowa publiczność mogła obejrzeć na scenie MCC Mazurkas. W tym wielkim święcie sztuki baletowej i muzyki wzięło udział prawie 800 osób ze świata biznesu, przedstawiciele władz lokalnych oraz kultury i sztuki. Licznie reprezentowana była jak zwykle społeczność lokalna, która zawsze docenia wyjątkowy klimat organizowanych przez  MCC Mazurkas wydarzeń.

Premiera „Spartakusa” odbyła się w Warszawie w Teatrze Wielkim w 1968 roku. Główne i niezapomniane role zagrali wówczas Gerard Wilk i bohaterka pierwszej części XXXVII FHM – była primabalerina Bożena Kociołkowska. Artystka, odtwórczyni 45 głównych ról baletowych na scenach większości teatrów operowych w Europie, przedstawiła fragmenty tamtego spektaklu, a jej obecność na scenie XXXVII FHM była wyjątkowym elementem wieczoru.

Tradycyjnie spotkaniom FHM towarzyszą wystawy sztuk plastycznych. Tym razem mieliśmy okazję podziwiać prace wybitnego polskiego fotografika Krzysztofa Wojciewskiego. Artysta tworzy w obszarze fotografii, zajmuje się czarno-białą, tzw. czystą fotografią. Jest autorem fotoobiektów i fotoinstalacji. Swoje prace wystawiał zarówno w kraju, jak i za granicą, m.in. w Pradze, Rydze, Paryżu, Londynie i Moskwie.

Ważne miejsce w jego twórczości zajmuje również portret. Wiele publikacji na temat twórców polskiej kinematografii, takich jak K. Kieślowski, A. Starski, J. Hoffman, czy J. Kawalerowicz, ilustrowanych jest portretami jego autorstwa. Podczas XXXVII FHM mieliśmy okazje podziwiać ponad 30 prac tego artysty.

Forum Humanum Mazurkas jest inicjatywą obywatelską w dziedzinie kultury, której inauguracja miała miejsce w 2012 roku. Od tego czasu w centrum konferencyjnym hotelu MCC Mazurkas Conference Centre & Hotel kilka razy w roku odbywają się spotkania prezentujące muzycznych wirtuozów, orkiestry symfoniczne, małe zespoły oraz uznanych malarzy i rzeźbiarzy. Projekt realizowany jest w całości „pro publico bono”.

Partnerami tej edycji FHM byli Paweł Kanclerz – Burmistrz Ożarowa Mazowieckiego oraz Jan Żychliński – Starosta Powiatu Warszawskiego Zachodniego, a także Biuro podroży Albatros Travel.
Patronami medialnymi byli: TVP 3 Warszawa, Społecznościowy Portal Kulturalny Kultura wPolsce.pl, magazyn Presto, Ruch Muzyczny oraz portal kulturadostępna.pl.

Już jako 10-latka podpisała pierwszy kontrakt, w wieku 16 lat przeniosła się do Nowego Jorku, dostrzeżona i przyjęta do szkoły Jacqueline Kennedy Onassis przy legendarnym American Ballet Theatre. I choć dostała tam angaż z propozycją podpisania wieloletniej umowy, ona zrezygnowała. Wybrała dalszą edukację jeszcze wyżej, w londyńskiej Royal Ballet School. Dziś, choć ma dopiero 29 lat, Dusty jest już gwiazdą światowego formatu.

Znana jest jednak nie tylko z baletu klasycznego. Ten bowiem kojarzy się ze skrajną dyscypliną oraz konserwatywnymi ramami nie tylko w tańcu, ale też w życiu. Dyscypliny Dusty nigdy się nie bała. Ba, właśnie za to balet tak ceni. – Kocham dyscyplinę i otwartość na ocenę, krytykę, a jednocześnie upór, by uczyć się na tym doświadczeniu bardziej niż załamać – opisywała Dusty w niedawnym wywiadzie.

O ile jednak balet jest jej miłością, o tyle od wielu lat sama uważa się za czarną owcę baletu. Jest niepokorna do granic, dla niektórych przekracza te granice. Czasami zrzuca tradycyjne tutu i jest baleriną w bardziej frywolnym wydaniu, inspirowanym kulturą masową i muzyką popularną.

Sama zresztą otwarcie przyznaje, że najbardziej lubi słuchać hip-hopu, pochłania pizzę, pije piwo wprost z butelki, kosztuje sportów ekstremalnych, a poza baletem zapaliła się z mężem do motoryzacji. Wspólnie zbierają i remontują stare samochody.

Nie stroni też od wypowiedzi, które mogą jeżyć piórka na niektórych miłośnikach baletu. Jej ulubiony moment w lekcji baletu? – Podnoszenia. Lubię przypomnieć facetom, że kobieta też może być na górze – wypaliła w rozmowie z branżowym „Dance Magazine”.

W tym sensie Dusty stanowczo nie pasuje do skostniałego baletowego świata, choć sama przyznaje, że wiele się w nim zmienia, staje się bardziej otwarty. – Na przykład mamy długą historię zaburzeń pokarmowych [jak bulimia – przyp. red.], które są niezdrowe fizycznie i umysłowo. Ale świat się zmienia i w ciągu ostatniej dekady dostrzegłam zmiany w doborze i angażu tancerek. Powiedzieć, że to powiew świeżego powietrza, to nic nie powiedzieć! – stwierdziła Button, zwracając uwagę na przełamanie stereotypu wyjątkowo szczupłych tancerek.

Stale powtarza wszystkim dokoła, że taniec jest piękny i jest jej pasją, ale to… tylko taniec. – Rada dla mnie i każdej innej kobiety jest dokładnie taka sama: nie ustawać, przygotować się na krytykę i pokazać środkowy palec każdemu, kto powie Wam, że nie możecie czegoś zrobić.

Zdjęcia: Red Bull Content Pool