Proszę nam opowiedzieć, czym zajmuje się Fundacja Big Brothers Big Sisters of Poland?
Olimpia Pordes-Nathan: Big Brothers Big Sisters to organizacja, która opiera się na idei, że każde dziecko ma możliwość rozwoju i osiągnięcia sukcesu w swoim życiu. W Big Brothers Big Sisters of Poland łączymy wolontariusza (mentora) z dzieckiem. Pomagamy im budować pozytywne relacje, które mają bezpośredni i trwały wpływ na życie dziecka. Wspieramy dzieci mieszkające w Warszawie, w wieku 7-16 lat.

Co jest dla Pani inspiracją w pracy w Fundacji?

Największą inspiracją jest mocne przekonanie, że robimy coś dobrego. Relacja pomiędzy mentorem i dzieckiem jest pozytywnym przeżyciem nie tylko dla dziecka, ale też dla mentora – wolontariusza, a my obserwujemy ten proces, pomagamy, jeśli jest taka potrzeba, wspieramy i doradzamy. Dzięki nam dzieci znajdują dorosłych przyjaciół, a dorośli kogoś dla kogo są bardzo ważni. To daje ogromną satysfakcję.

Czy są plany poszerzenia działalności na inne miasta niż Warszawa?

Plany są, ale na razie bez dat. Najpierw musimy dobrze poznać rynek w Warszawie, aby już działający model przenieść dalej.

Jak kwalifikują Państwo Mentorów? I jakie osoby najczęściej uczestniczą w projekcie?

Mentorem (wolontariuszem) jest osoba dorosła (mająca ponad 20 lat), która chciałaby zbudować relację z dzieckiem, aby pomóc mu osiągnąć założone wspólnie cele. Mentor nie może być osobą karaną. Musi płynnie posługiwać się językiem polskim. Nie musi natomiast posiadać żadnych specjalnych umiejętności ani dyplomów. Gdy mentor się do nas zgłosi i dostarczy nam zaświadczenie o niekaralności, umawiamy się na wywiad, aby się lepiej poznać. Po wywiadzie, gdy już wiemy jakie są oczekiwania i możliwości wolontariuszki lub wolontariusza zapraszamy na szkolenie, gdzie przygotowujemy ich do roli mentora.

W jaki sposób do programu dołączają dzieci?

Dzieci zgłaszają ich rodzice, choć mieliśmy już kilka przypadków, kiedy dzieci zgłosiły się same. Jest to bardzo proste. Wystarczy wypełnić formularz na naszej stronie. W dotarciu do dzieci pomagają nam też pedagodzy szkolni, asystenci rodziny i pracownicy socjalni, czasem też kuratorzy. Jest wiele osób, którym zależy na dobru dziecka i jesteśmy im za to bardzo wdzięczne.

A jak Pani się tutaj znalazła?

Wszystko dzięki moim własnym dzieciom. To one spowodowały, że poszłam na studia z psychologii i zaczęłam pracować z dziećmi. Wcześniej zajmowałam się czymś zupełnie innym. A do fundacji trafiłam przypadkiem. Koleżanka ze studiów powiedziała mi, że szukają psychologów. Poszłam na spotkanie i zostałam.

Skąd czerpie Pani motywację w najtrudniejszych zawodowych chwilach, kiedy wszystko wydaje się iść źle?

Nie mamy wielu takich chwil, pozytywy zdecydowanie przeważają. W chwilach trudnym pomaga zespół. Jest nas w fundacji 4 i bardzo się wzajemnie wspieramy. Wszystkie trudne sytuacje omawiamy i wspólnie szukamy rozwiązań.

Jaką część ze swoich obowiązków lubi Pani najbardziej, co sprawia pani największą frajdę?

Trudno tak dzielić: na coś co lubię mniej i bardziej. Każda relacja pomiędzy dzieckiem i mentorem lub mentorką, gdzie obie strony się lubią, chętnie spotykają i dobrze razem bawią jest dla mnie satysfakcjonująca i utwierdza mnie w tym, że to, co robię ma sens i jest potrzebne.

Co w działalności Fundacji określiłaby Pani jako najbardziej wyjątkowe?

Sam pomysł na tworzenie przyjacielskich relacji pomiędzy dorosłym i dzieckiem jest wyjątkowy, choć wydaje się oczywiste, że dzieci potrzebują wsparcia wielu dorosłych, aby się dobrze rozwijać. Jednak w dzisiejszym świecie posiadanie bliskiej osoby, poza najbliższymi, jest luksusem. Rzadko utrzymujemy kontakty z dalszą rodziną, a rodziny nie są tak liczne jak kiedyś, więc wiele dzieci nie ma starszego rodzeństwa czy kuzynów. I to właśnie jest wyjątkowe w pomyśle na mentora – starszego brata / starszą siostrę. Bo mentor jest tym dodatkowym bliskim dorosłym, jak starsze rodzeństwo.

My, kobiety, bardzo rzadko umiemy same mówić o swojej wyjątkowości, czasami mam wrażenie, że zbyt rzadko. Proszę więc o to, by powiedziała Pani, co w sobie określiłaby Pani jako wyjątkowo pozytywne?

To trudne pytanie. Rzeczywiście w naszej kulturze nie jesteśmy nauczone mówić dobrze o sobie. Od dziecka słyszymy, żeby się nie chwalić, że dziewczynki mają być skromne. A świat dorosłych oczekuje, że będziemy umiały same się sprzedać, ocenić i docenić. A wracając do pytania: podchodzę do życia z dystansem i z humorem. Staram się nie oceniać tylko rozumieć innych. To bardzo pomaga w mojej pracy, ale też i w życiu.

Jak według Pani kobiety mogą wspierać się w drodze do indywidualnych sukcesów?

Przede wszystkim dzielić się wiedzą i uczyć się od siebie wzajemnie. Każda z nas ma inne doświadczenia i może się nimi podzielić, a to jest cenne, w ten sposób buduje się zespół. W naszej fundacji kładziemy duży nacisk na rozwój i współpracę polegającą na wzajemnej pomocy, szacunku i zrozumieniu.

Gdzie, według Pani, młode kobiety mogą znaleźć wiedzę i inspirację?

W dzisiejszym świecie możliwości zdobywania wiedzy są prawie nieograniczone. Myślę, że najważniejsze jest próbowanie swoich sił w tym, co jest bliskie naszemu sercu. Brzmi może trochę ckliwie, ale to najlepszy przepis na to, by praca była naszym życiem, abyśmy się w niej realizowały.

Jak Pani znalazła się w fundacji?

Skończyłam studia na kierunku psychologia na Akademii Humanistyczno-Ekonomicznej w Warszawie. Chciałam bardzo pracować w zawodzie. Przeglądałam oferty pracy i zauważyłam ogłoszenie naszej Fundacji. Bardzo spodobała mi się idea mentoringu i pomoc dzieciom w ich rozwoju. Postanowiłam wysłać swoje CV i udało się! Dodatkowo na rozmowie rekrutacyjnej dowiedziałam się, na czym polegałaby moja rola w całym programie. Miałam „sprawować opiekę” nad relacjami Mentor – Podopieczny, sprawdzać czy rozwija się prawidłowo, czy obie strony są zadowolone, a w razie potrzeby pomóc w rozwiązywaniu problemów. Wiedziałam, że to będzie odpowiednia praca dla mnie (śmiech).

Co Panią motywuje do pracy?

Rozwój dziecka. Odkąd pracuję w Fundacji BBBSP dostrzegłam, jak ważne jest środowisko, w którym wychowuje się dziecko, by mogło się rozwijać. Jak ważny jest sposób traktowania go, dawania poczucia bliskości, ciepła, akceptacji, pokazywania i tłumaczenia świata. Nasze dzieciaki nie zawsze dostają to od swoich rodziców, dlatego tutaj bardzo ważna jest rola mentoringu. Widzę efekty „pracy” naszych mentorów. Jak te spotkania rozszerzają podopiecznym horyzonty, motywują do nauki, zwiększają samoocenę. Te efekty pojawią się powoli, ale każdy sygnał, mała zmiana w myśleniu dziecka, każdy uśmiech jest ogromnym sukcesem.

Skąd czerpie Pani motywację w najtrudniejszych zawodowych momentach?

Na całe szczęście nie spotkałam się jeszcze z takimi sytuacjami. Oczywiście, zdarzają się problemy, ale nie patrzę na nie w tragiczny/negatywny sposób. Po prostu staram się je rozwiązać. Bardzo pomagają mi w tym moje koleżanki z zespołu. Wiem, że zawsze mogę liczyć na ich dobrą radę i wsparcie.

Jaką część ze swoich obowiązków lubi Pani najbardziej?

Bardzo lubię poznawać nasze rodziny, chodzić do ich domu i przeprowadzać z nimi wywiad. Poznaję wtedy historię rodziny, to, z jakimi problemami się mierzą, jaka jest ich sytuacja życiowa. Poznaję dziecko, jego zainteresowania, marzenia, sposób, w jaki spędza wolny czas, to, w jaki sposób patrzy na swoje życie. Dzięki temu dowiaduje się, czego nasz podopieczny potrzebuje i w jakich sferach mógłby pomóc mu mentor. Wywiady nie są łatwe. Nasze rodziny są różne, pochodzą z różnych środowisk, jednak poznanie ich historii jest intrygujące. Natomiast, największą satysfakcję sprawia mi świadomość, że trafiłam w 10-tkę w połączeniu Mentora z Podopiecznym. Cieszy mnie, gdy odnajdują wspólny język, zainteresowania, sposób na spędzenie wolnego czasu. Wtedy wiem, że wykonałam dobrze swoją pracę.

Co w działalności Fundacji określiłaby Pani jako najbardziej wyjątkowe?

Myślę, że świadomość nawiązania szczerej relacji Mentora z Podopiecznym. Mamy pary, które spotykają się kilka lat. Widać, jak duży wpływ na życie dziecka miał mentor, jak zmienił jego poziom motywacji, by osiągnąć „coś więcej” w życiu, jak wpłynął na spojrzenie na świat. Nasze dzieciaki również mają ogromny wpływ na życie mentorów. Uczą ich empatii, patrzenia na świat oczami dziecka, doceniania małych rzeczy, takiej dziecięcej wrażliwości. Myśl, że nawiązali relację do końca życia, daje nam poczucie, że dobrze wykonujemy swoją pracę.

Co w sobie określiłaby Pani jako wyjątkowo pozytywne?

Zdecydowanie mój poziom empatii oraz wrażliwość połączona z realnym spojrzeniem na świat. Na świat patrzę w kategoriach ludzi, jako jednostek, które mają własne poglądy, potrzeby, kompetencje i umiejętności. W kontakcie zawsze staram się ich zrozumieć, patrząc na nich z ich strony, a nie mojej. Staram się podchodzić do świata na chłodno i w sposób realny. To trochę forma obrony, by nie przyjmować wszystkiego „na swoje barki”.

Jak według Pani kobiety mogą współpracować i wspierać się w pracy?

Myślę, że poprzez łączenie sił, wzajemną pomoc. Wiem, że to przeczy idei „w drodze do indywidualnych sukcesów”, ale jak to się mówi „my kobiety powinnyśmy trzymać się razem”. Czasami zobaczenie naszego planu oczami drugiej osoby, daje nam nową perspektywę, nowy pomysł. Poza tym, dzisiejsze kobiety są przedsiębiorcze, mamy sieć kontaktów, które mogą pomóc nam nawzajem. Miło by było, jakby zniknęła taka niezdrowa rywalizacja. To nic złego, że do naszego sukcesu przyczyniła się jakaś inna, mądra i wyjątkowa kobieta!

Skąd młode kobiety mogą czerpać wiedzę i inspirację?

Jest szereg wykładów, warsztatów przeznaczonych dla młodych kobiet. Myślę, że gdy słuchamy innych kobiet, które już odnalazły własną drogę zawodową i prężnie nią kroczą, jesteśmy zmotywowane do poszukiwania własnej. Poza tym myślę, że po prostu musimy próbować. Jak nie odnajdziemy się w tej dziedzinie, to jakaś inna może nas zainspiruje. Podczas studiów pracowałam przez dwa lata jako kierownik kawiarni. Dzięki temu doświadczeniu wiem, że mimo iż dawałam sobie radę, to posada kierownika nie leży w mojej naturze. Nie daje mi tyle satysfakcji, ile bym chciała. Zrozumiałam, że potrzebuję pracować z ludźmi, współpracować z nimi, a nie stać nad nimi. Teraz czuję, że Fundacja jest miejscem, w którym cały czas się rozwijam. Myślę, że najgorsza rzeczą, jaką można sobie zrobić, to stać w miejscu.

Co Panią inspiruje do działań, które pani wykonuje?

Katarzyna Fusiek: To, co robię, w pewnym stopniu, przynajmniej chcę w to wierzyć, zmienia rzeczywistość. I to z niej czerpię najwięcej inspiracji, z tego ,co usłyszę, zobaczę, przeczytam. Historie dzieciaków są bardzo inspirujące do tego, by każdego dnia robić coś dobrego.

Jak trafiła Pani do Fundacji?

Już na studiach zaczęłam współpracować z organizacjami pozarządowymi, które zajmują się działaniami pomocowymi. Odkąd pamiętam wspieram dzieci, młodzież i młodych dorosłych w ich edukacji i rozwoju. Do zespołu fundacji Big Brothers Big Sisters of Poland zostałam zaproszona ponad rok temu, w mojej codziennej pracy głównie wspieram mentorów i ich podopiecznych oraz prowadzę szkolenia.

Skąd czerpie Pani motywację, kiedy wszystko wydaje się iść źle?

Kiedy mam poczucie, że jest naprawdę trudno zawsze mogę liczyć na zespół, z którym współpracuję. Nie ma dnia, żebyśmy nie współdzieliły zarówno naszych radości jak i trosk i zwątpień. Możemy na sobie polegać, dziewczyny są bardzo pomocne i dzięki ich wsparciu często zyskuję często nową perspektywę na trudne momenty.

Jaką część ze swoich obowiązków lubi Pani najbardziej?

Najwięcej radości sprawiają mi momenty, gdy widzę, że relacja między mentorem a podopiecznym rozwija się. Gdy dziecko podejmuje nowe wyzwania, a mentor za nim podąża i wspiera, sam też niejednokrotnie przełamuje swoje bariery. Wyjątkowe są chwile pierwszych spotkań, gdy obie strony nie znają się i mają wiele obaw, obserwują wzajemnie swoje zachowania. A ja jestem obok i widzę jak z tych obaw wyrasta fantastyczna relacja. To bardzo gratyfikujące.

Co w działalności Fundacji określiłaby Pani jako najbardziej satysfakcjonujące?

Wyjątkowi są ludzie, którzy są związaniu z fundacją: nasi podopieczni, mentorki i mentorzy, bez nich ta fundacja by nie istniała. Każdy z nich jest inny i tworzy relację, za którą stoi niepowtarzalna historia. Nie ma dwóch takich samych opowieści.

My, kobiety, bardzo rzadko umiemy same mówić o swojej wyjątkowości, czasami mam wrażenie, że zbyt rzadko. Co w sobie określiłaby Pani jako wyjątkowe?

To, co w sobie bardzo cenię to zaangażowanie. Gdy podejmuję się aktywności, nie tylko zawodowej, robię to w pełni i mam poczucie, że można na mnie polegać. Moi bliscy mówią o tym, że umiem słuchać i być przy ludziach zarówno w dobrych jak i złych momentach.

Jak według Pani kobiety mogą współpracować i wspierać się w drodze do indywidualnych sukcesów?

Dla mnie kluczowa jest dobra komunikacja. Rozumiem przez to otwartość na rozmowę, nowe pomysły i działania, brak niedopowiedzeń. Mam poczucie, że w świecie kobiet czasem o to trudno. My w fundacyjnym zespole dużo rozmawiamy, każda z nas, poza podobnymi obowiązkami, ma obszary, w których czuje się bardziej kompetentna i w tym się specjalizuje.

Gdzie, według Pani, młode kobiety powinny sięgać po wiedzę i inspirację podczas poszukiwań własnej drogi zawodowej?

To może zabrzmieć bardzo banalnie, ale inspiracje są wszędzie – to ludzie, natura, momenty. Łapanie chwil jest wyjątkowe, czerpanie z tu i teraz. Niekoniecznie trzeba podążać za nowymi technologiami jeśli to wcale nie jest nam bliskie i wolimy szyć lub majsterkować. Mam poczucie, że czasami brakuje nam (mówię też o sobie) odwagi, by spróbować czegoś innego. Na szczęście to się powoli zmienia.

Co Panią inspiruje do pracy i działań, które Pani wykonuje?

Michalina Frosztęga: Kontakt z ludźmi, możliwość poznania osób z różnorodnych środowisk, inspirowanie się ich doświadczeniami i wspólnymi rozmowami. Naoczne efekty pracy w postaci wspaniałych relacji mentorów z podopiecznymi.

A jak Pani się tutaj znalazła?

Poszukiwałam zajęcia, które pozwoli mi na zdobycie doświadczenia w zawodzie psychologa. Tym samym już ponad rok temu trafiłam do fundacji BBBS. Początkowo wszystko wydawało mi się zupełnie nowe, trudne, nieznane. Starałam się poprzez swoje zaangażowanie jak najlepiej poznać ideę programu oraz dotychczasowe historie trwających już „relacji”. Niewątpliwie, znalezienie się w fundacji jest jedną z najlepszych przygód, jakiej mogę doświadczać w swoim życiu.

Skąd czerpie Pani motywację w najtrudniejszych zawodowych chwilach, kiedy wszystko wydaje się iść źle?

Ze wzajemnego wsparcia całego naszego fundacyjnego teamu. Jesteśmy w ciągłym kontakcie, nawet poza murami biura! Wymieniamy się pomysłami, uwagami, doświadczeniami. Wspólnie staramy się przejść przez trudne zawodowe sytuacje. Dzięki temu mam poczucie, że nie jestem w tym sama, czuję się pewniej i produktywniej. Jest to bardzo istotny i potrzebny aspekt w naszej (niejednokrotnie) trudnej pracy. Uzupełniamy się i wspólnie przezwyciężamy najgorsze zawodowe chwile.

Jaką część ze swoich obowiązków lubi Pani najbardziej, co sprawia Pani największą satysfakcję?

Moment połączenia nowej pary: mentora z podopiecznym. Jako specjalistka ds. relacji jestem osobą, która pośredniczy w poznawaniu się dwóch, początkowo zupełnie obcych sobie ludzi. Obserwuję ich pierwsze spojrzenia, rozmowę. Jest to szczególny moment, bowiem na moich oczach rozpoczyna się pewna przygoda, znajomość, być może i przyjaźń. Daje mi to ogromną satysfakcję i radość.

Co w działalności Fundacji określiłaby Pani jako najbardziej satysfakcjonujące i wyjątkowe?

Autentyczna chęć pomocy i wsparcia uczestników naszego programu. Zarówno z rodzinami, jak i mentorami jesteśmy w stałym kontakcie, staramy się zapewnić im nie tylko aktywny udział w fundacji, ale również pomóc im w trudnych codziennych sytuacjach. Ponadto, dążymy do tego, aby wydobyć potencjał naszych podopiecznych, spełniać ich marzenia. Mentorzy, którzy angażują się w działania fundacji są osobami bardzo wartościowymi, a swoim zaangażowaniem czynią nasz program wyjątkowym.

My, kobiety, bardzo rzadko umiemy same mówić o swojej wyjątkowości, czasami mam wrażenie, że zbyt rzadko. Proszę więc o to, by powiedziała Pani, co w sobie określiłaby Pani jako wyjątkowo pozytywne?

Ambicja, pracowitość, towarzyskość. Są to cechy, które w dużej mierze wpływają na to, jaka jestem. Pozwalają mi na co dzień realizować swoje pasje i sukcesywnie wywiązywać się zarówno z prywatnych, jak i zawodowych obowiązków.

Z racji przyszłego zawodu psychologa, chęć interakcji z innymi ludźmi, umiejętność i potrzeba częstych rozmów jest dla mnie na miarę „powietrza”. Bez towarzystwa i wzajemnych spotkań duszę się i usycham.

Jak według Pani kobiety mogą współpracować i wspierać się w drodze do indywidualnych sukcesów?

Jesteśmy przedstawicielkami tej samej płci, powinnyśmy zatem rozumieć się w wielu kwestiach i wzajemnie wspierać. Bywa jednak różnie. Uważam, że zbyt często w dzisiejszych czasach kierują nami nie do końca szczere intencje. Zazdrość, porównywanie się do siebie nawzajem to niewątpliwie czynniki, które negatywnie wpływają na relacje kobiet. Mimo to (w tym miejscu chciałabym się powołać na nasz fundacyjny team) uważam, że jeżeli kobietami kierują podobne ambicje, idee, pasje to wzajemne wsparcie w postaci zwykłej pochwały, czy dowartościowania potrafią uskrzydlić i dodać ogromnego powera do działania na wszystkich płaszczyznach „kobiecego” życia.

Gdzie, według Pani, młode kobiety powinny sięgać po wiedzę i inspirację podczas poszukiwań własnej drogi zawodowej?

W dobie internetu i mediów społecznościowych wiele kobiet, które osiągnęły w życiu sukces chętnie pokazuje swoją „drogę na szczyt” w sieci. Jest to dostępne dla każdego człowieka źródło wiedzy i wspomnianej inspiracji. Obserwując w ten sposób życie innych, kreatywnych, odpowiedzialnych za swój los ludzi możemy sami pobudzić się do pracy nad własnym sukcesem.