Dla kogo jest ta powieść?
Myślę, że w większości sięgną po nią kobiety, gdyż to one głównie szukają zmysłowości i… treści w erotyce. Jest taki żart, że kobiety, nawet oglądając film pornograficzny, czekają, aż bohaterowie staną przed ołtarzem (śmiech). To oczywiście przesada, ale zaletą kobiety – czytelniczki jest to, że potrafi docenić fabułę, rysuje sobie w głowie postaci, utożsamia się z nimi. Znajoma po przeczytaniu powieści, opowiadając swoje wrażenia, skupiła się na tym, że w pewnej sytuacji Oliwia, główna bohaterka, zachowuje się bardzo emocjonalnie i ona, czytając książkę, miała ochotę potrząsnąć bohaterką i powiedzieć jej: „Weź się ogarnij, nie przejmuj się aż tak!”. Stało się tak, dlatego, że polubiła postać. Mężczyźni w erotyce zewnętrznej szukają zwykle „akcji”. Znajomy z kolei, wiedząc, że dostał do „recenzji” powieść erotyczną, stwierdził, że zarzucił jej lekturę, bo dobrnął do 10 strony i nie było żadnych „momentów” (śmiech).

No właśnie, czy dużo jest tych „momentów”?
Sporo, ale najpierw trzeba przebrnąć pierwsze strony, gdzie buduje się fabuła i przedstawiam bohaterów. Bo, żeby były „momenty”, trzeba najpierw zbudować dla nich nastrój (śmiech).

Jak poradziłaś sobie z opisami scen łóżkowych? Niestety język polski nie jest zbyt wdzięczny jeśli o to chodzi. Mamy określenia wulgarne lub anatomiczne, ani jedne ani drugie raczej nie wprowadzą czytelniczki romantyczny nastrój…
To prawda, było to spore wyzwanie, ale też rozwijająca praca. Z racji zawodu dziennikarza, nie tylko dużo piszę, ale też dużo czytam, nie omijam też erotycznej literatury. I to, co mnie uderza i właściwie stało się jednym z powodów, z których zrodziły się „(nie)pragnienia”, to sposób opisywania scen erotycznych w powieściach tego rodzaju. Są albo, jak zauważyłaś, „anatomiczne”, albo banalne, wręcz śmieszne. Bo albo czytam, że bohaterka „zobaczyła jego twardego sterczącego kutasa lub penisa”, albo, że szczytując „tańczyła w niej jej wewnętrzna bogini, a ona rozpadała się w myślach na milion kawałeczków”! Litości! Uważam, że można opisać seks lepiej, bardziej zmysłowo, mniej dosłownie, ale też mniej infantylnie. W taki sposób, żeby opis czytał się przyjemnie, ale żeby też rozbudzał wyobraźnię, pozwalał jej działać i dopowiadać to, co nie musi być dosadnie, wulgarnie nazwane.

To twoja pierwsza fabuła. Dlaczego zdecydowałaś się spróbować swoich sił w pisaniu?
Piszę całe swoje zawodowe życie, natomiast po raz pierwszy pisałam coś, co musiałam wymyślić i to był na początku nie lada problem, choć na brak wyobraźni nie narzekam (śmiech)! Jako reporter, zawsze opierałam się na historiach ludzi, na tym, co wydarzyło się naprawdę, tam nie ma miejsca na „dopowiadanie sobie” czegokolwiek. Podeszłam do tej powieści jak do nowego wyzwania, a te uwielbiam. Próbowanie nowych rzeczy to jednocześnie uczenie się, a to rozwija nas jako ludzi. Nie ma nic gorszego niż stanie w miejscu – tak zawodowo, jak i życiowo.

Jaki życzyłabyś sobie, żeby był odbiór twojej powieści wśród czytelniczek?
Chciałabym, żeby polubiły Oliwię i żeby pociągał je Robert, bo wówczas będę wiedziała, że dobrze wykonałam swoją pracę (śmiech).

Konstrukcja fabuły jest nietypowa…
Tak, taki był pomysł na tę powieść. Żeby pokazać ciekawą historię, ale z dwóch różnych punktów widzenia: bohaterki i bohatera. Dlatego nie mamy tu wszechwiedzącego narratora, obserwujemy akcję na zmianę: raz oczami i myślami Oliwii, a zaraz spostrzeżeniami i wnioskami Roberta. Uznałam, że to może być interesujące – kobietom pokazać, że mężczyzna myśli, nawet o seksie, w inny sposób i inaczej sobie nazywa pewne zachowania i sytuacje, a mężczyznom, którzy ukradkiem sięgną po książkę, kiedy partnerka nie będzie patrzyła – że ich „biało – czarne” postrzeganie pewnych spraw w kobiecych myślach jest burzą wszelkich możliwych kolorów! No i takie prowadzenie narracji – przez dwójkę bohaterów – czyni ich bliższymi czytelnikowi.

Ile Oliwia, główna bohaterka ma z ciebie? A może jest kompilacją różnych kobiet?
Cztery zupełnie różne kobiety, które dostały do przeczytania przykładowe rozdziały, powiedziały mi, recenzując fragmenty powieści, że zobaczyły w Oliwii kawałek siebie! I bardzo im się to spodobało. Jedna utożsamiła się z jej żywiołowością, inna z roztargnieniem, trzecia z wyglądem, a czwarta z typem mężczyzn, jaki ją pociąga. I to już uważam za ogromny sukces, bo tak właśnie chciałam zbudować bohaterkę, sprawić, żeby miała w sobie te cechy, te wątpliwości i marzenia, które gdzieś tam, na jakimś etapie swojego życia, miała każda z nas. Lub każda z nas gdzieś tam wewnątrz chciałaby być taka. A co Oliwia ma ze mnie? Na pewno niewyparzony chwilami język i kompletny brak zdolności docenienia wartości wizualnej damskiej torebki (śmiech).

Na ile wydarzenia z „nie(pragnień)” są inspirowane twoimi przeżyciami?
Pytasz o fabułę, czy „momenty” (śmiech)? Wszystko, co jest w powieści, siedzi gdzieś tam w mojej głowie. Jest takie bardzo mądre stwierdzenie, że wszystko, co jesteśmy w stanie wymyślić, jesteśmy w stanie zrobić. Ja, na potrzeby tego projektu, sparafrazowałabym je, mówiąc, że wszystko, co przeżyliśmy, usłyszeliśmy, zobaczyliśmy lub sobie wyobraziliśmy, jesteśmy w stanie ułożyć w całkowicie fikcyjną historię. Pisanie powieści tym różni się od reportażu, że można puścić wodze fantazji całkowicie. Nie trzeba trzymać się faktów, przeżyć, własnych odczuć. Po pewnym czasie, bohaterowie, nakreśleni na początku, zaczynają żyć swoim życiem i pisząc kolejne rozdziały, wkładając ich w kolejne sceny czy sytuacje, zaczynasz myśleć: „Co ona by teraz zrobiła?”, „Jak on by zareagował?” i, bazując na tym, co żyje sobie w świecie wyobraźni, dopisujesz dalsze rozdziały.

O książce
„(nie)pragnienia” to opowieść o dwójce ludzi, którzy spotykają się (nie)przypadkowo i od pierwszej minuty spotkania fascynują sobą nawzajem. Ona – młoda, pełna ideałów, wierząca w miłość, ucząca się życia i samej siebie, urocza i zagadkowo zmysłowa. On – o wiele bardziej doświadczony, ironiczny, z bagażem przejść i „nauczek od losu”, miłośnik kobiecego piękna i seksu samego w sobie. Ona zachłanna, on zdystansowany. Ona – nieco naiwna, on – wyczulony na każdy życiowy podstęp. Mimo różnic, Oliwia i Robert czują, że ich relacja to coś, co jest tym „jedynym i wyjątkowym”, na co wielu ludzi czeka całe życie bez skutku. I mimo tego – nie potrafią w całej swojej znajomości znaleźć tej jednej chwili, która sprawi, że oboje w tym samym momencie dojdą do tego samego wniosku. Że spotkali kogoś, na kogo trafia się tylko raz. (nie)pragnienia to opowieść o erotycznej fascynacji, potrzebie bliskości, ambicjach, pożądaniu i o tym, jak w relacji dwojga ludzi wszystkie te rzeczy wydarzają się w nieodpowiednim momencie. To historia namiętności, która jest tak silna, że aż przeradza się w uczucie. I uczucia, z którego pozostaje tylko namiętność.

Fot. Quattro Studio

Modelka: Kamila Gródecka

Produkcja: Agencja PressFactory, www.pressfactory.com.pl

Włosy, makijaż: Jakub Ziemirski Atelier, www.jakubziemirski.pl

Bielizna: Firma Róża, www.roza-bielizna.pl

Biżuteria: By Dziubeka, www.bydziubeka.pl

Gadżety erotyczne: Butik JollyMolly, www.jollymolly.pl

Kosmetyki: Este Group, www.estegroup.pl

Torebki Portfele – Galanteria Skórzana, www.torebki-skorzane.pl

Ubrania: Butik Perte, www.butikperte.pl

„(nie)pragnienia” to opowieść o dwójce ludzi, którzy spotykają się (nie)przypadkowo i od pierwszej minuty spotkania fascynują sobą nawzajem. Ona – młoda, pełna ideałów, wierząca w miłość, ucząca się życia i samej siebie, urocza i zagadkowo zmysłowa. On – o wiele bardziej doświadczony, ironiczny, z bagażem przejść i „nauczek od losu”, miłośnik kobiecego piękna i seksu samego w sobie. Ona zachłanna, on zdystansowany. Ona – nieco naiwna, on – wyczulony na każdy życiowy podstęp. Mimo różnic, Oliwia i Robert czują, że ich relacja to coś, co jest tym „jedynym i wyjątkowym”, na co wielu ludzi czeka całe życie bez skutku. I mimo tego – nie potrafią w całej swojej znajomości znaleźć tej jednej chwili, która sprawi, że oboje w tym samym momencie dojdą do tego samego wniosku. Że spotkali kogoś, na kogo trafia się tylko raz. (nie)pragnienia to opowieść o erotycznej fascynacji, potrzebie bliskości, ambicjach, pożądaniu i o tym, jak w relacji dwojga ludzi wszystkie te rzeczy wydarzają się w nieodpowiednim momencie. To historia namiętności, która jest tak silna, że aż przeradza się w uczucie. I uczucia, z którego pozostaje tylko namiętność.

Fot. Quattro Studio

Modelka: Kamila Gródecka

Produkcja: Agencja PressFactory, www.pressfactory.com.pl

Włosy, makijaż: Jakub Ziemirski Atelier, www.jakubziemirski.pl

Bielizna: Firma Róża, www.roza-bielizna.pl

Biżuteria: By Dziubeka, www.bydziubeka.pl

Gadżety erotyczne: Butik JollyMolly, www.jollymolly.pl

Kosmetyki: Este Group, www.estegroup.pl

Torebki Portfele – Galanteria Skórzana, www.torebki-skorzane.pl

Ubrania: Butik Perte, www.butikperte.pl

Dziękujemy klubowi Burlesque (ul. Św. Jana 1, Kraków) za udostępnienie miejsca na potrzeby sesji, www.burlesqueclub.eu.

Bielizna urozmaicona jest koronkami, falbankami, gipiurą i pięknymi zdobieniami. Kobiety odnajdą w niej subtelną delikatność, elegancję, ale również drapieżny, seksowny charakter.
W ofercie firmy znajdują się  biustonosze typu push-up i soft, stringi, figi klasyczne i typu brazylijskiego, szorty, pasy do pończoch, figo-pasy.
Pragniemy spełniać oczekiwania wszystkich tych Pań, które cenią sobie komfort, elegancję, a także niepowtarzalny styl odpowiadający ich gustom. Aby tego dokonać pilnie obserwujemy światowe trendy w modzie, uczestniczymy w targach i słuchamy opinii na temat naszych kolekcji.

Firma „Róża” została stworzona w maju 1995 roku przez Dorotę Różycką. Od samego początku do dnia dzisiejszego firmą kieruje Dorota Różycka, ma doskonałe rozeznanie we wszystkich działach firmy, osobiście pilnuje rygorystycznych norm jakościowych. Pani Dorota jest równocześnie głównym projektantem w firmie, jak mówi: „W tworzeniu bielizny jest coś, co sprawia, że jest to zajęcie z pogranicza magii i realizmu.” Firma zasłynęła jako producent szalenie oryginalnych a zarazem pięknych fig damskich. Od tamtej pory kolekcja znacznie się poszerzyła. Każdy model był i jest tworzony z tym samym ogromnym zaangażowaniem i pasją, która sprawia, że wszystkie modele cieszą się uznaniem klientek.  Poza Polską nasze produkty dostępne są między innymi we Francji, Niemczech, Rosji, krajach skandynawskich, Kanadzie, USA, Australii, ale również w takich egzotycznych miejscach jak Dominikana, Maroko czy Antyle Holenderskie.

Szum fal oceanu, krawędź Korony Świata w Nepalu, wschód słońca na Gangesie, tygrys samotnie wędrujący po sawannie Kenii, kieliszek toskańskiego Chianti… wszystkie te miejsca i chwile mają wspólną cechę. Mają jednocześnie wymiar fizyczny i duchowy. Wywołują uczucia: radość, szczęście, równowagę, tęsknotę, smutek… sprawiają że czujemy życie. Świat, jego piękno i różnorodność są niewyczerpanym źródłem inspiracji.  Kolekcje firmy „Róża” mają odrobinę świata w sobie, jego duchowość i fizyczność, jego kolory i uczucia.  Odkryj swoje piękno… poznaj dyskretny urok luksusu zaklęty w bieliźnie „Róża”.

W 2006 roku produkty firmy „Róża” zostały docenione przez gazetę „Przegląd Gospodarczy”, będącą częścią grupy Media Partner. Firmie został przyznany Laur Klienta 2006 i dyplom. W 2003 roku firma „Róża” została nagrodzona statuetką „Produkt bez granic”, nagrodą przyznaną dla zwycięscy konkursu dla najlepszej polskiej firmy z branży mody Produkt Bielizna roku 2003 w kategorii Figi w ramach Gali „Polski Produkt-Polska Bielizna”.  Firma jest również laureatem Gali Moda i Styl za jakość, kreację, rozwój.

Róża
98-355 Działoszyn, Grądy 5
e-mail: info@roza-bielizna.pl
telefon: 034 357 74 44
www.roza-bielizna.pl