A dla Czytelniczek mamy niezwykłą niespodziankę! Możecie wygrać wyjazd na spotkanie z Michelle w Paryżu! Szczegóły znajdziecie TUTAJ!

- Pisanie Becoming było głęboko osobistym doświadczeniem – mówi Michelle Obama. Dało mi przestrzeń, by po raz pierwszy szczerze się zastanowić nad nieoczekiwaną ścieżką mojego życia. Mówię w tej książce o moich korzeniach i o tym jak mała dziewczynka z południowego Chicago odnalazła swój głos i siłę, by walczyć o prawa innych. Mam nadzieję, że moja droga zainspiruje czytelników do odszukania w sobie odwagi i stania się takimi, jakimi chcą być. Nie mogę się doczekać, by podzielić się moją historią mówi była Pierwsza Dama Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej.

Michelle Obama stała się jedną z ikonicznych kobiet naszych czasów. Jako Pierwsza Dama Stanów Zjednoczonych – i pierwsza Afroamerykanka na tym stanowisku – pomogła uczynić Biały Dom bardziej otwartym niż kiedykolwiek wcześniej. Została wielką rzeczniczką kobiet, zarówno tych w USA, jak i na całym świecie, gruntownie zmieniając przyzwyczajenia rodzin w zakresie zdrowszego i bardziej aktywnego życia. Towarzyszyła mężowi, gdy prowadził Amerykę poprzez niektóre z najtrudniejszych chwil w historii kraju. A przy tym pokazała nam, jak się poruszać na parkiecie i wychowała dwie trzeźwo myślące córki, chociaż media, które nie wybaczają, cały czas patrzyły jej na ręce.

W swoich wspomnieniach, pełnych głębokich refleksji i opowiedzianych z porywającą swadą, Michelle Obama zaprasza czytelników do swojego świata. Opisuje doświadczenia, które ją ukształtowały – od dzieciństwa w południowym Chicago, przez lata pracy na kierowniczym stanowisku, kiedy musiała pogodzić macierzyństwo z karierą, aż do czasu spędzonego w najsłynniejszym domu świata. Swoje zwycięstwa i porażki, zarówno te publiczne, jak i prywatne, opisuje z niezawodną szczerością i wielkim humorem, opowiadając swoją historię tak, jak ją przeżyła – własnymi słowami i na własnych warunkach. Ciepła, mądra i odkrywcza książka „Becoming. Moja historia” to zaskakująco intymny rozrachunek życia kobiety wrażliwej i stanowczej, która konsekwentnie odmawiała spełniania oczekiwań innych i której historia zachęca, by pójść w jej ślady.

Była Pierwsza Dama rusza w trasę promującą wspomnienia w Stanach Zjednoczonych i w Europie. Pierwsze z serii ekskluzywnych spotkań zaplanowano na dzień premiery, 13 listopada o 20:00 czasu amerykańskiego w Chicago, a rozmowę z Michelle Obamą przeprowadzi Oprah Winfrey. Program trasy promocyjnej można znaleźć na stronie: www.becomingmichelleobama.com.

Oprac. i zdjęcia: na podstawie informacji Wydawnictwa Agora.

Dzieciństwo okularnicy

Dalida, która naprawdę nazywała się Iolanda Cristina Gigliotti urodziła się w 1933 r. w Kairze. Z pochodzenia była Włoszką, a jej rodzina postanowiła przeprowadzić się do Egiptu jeszcze przed urodzeniem córki.

Niemal od początku Iolanda miała problemy ze wzrokiem, przeszła kilka poważnych operacji, ale nie przyniosły one oczekiwanych skutków, dlatego nosiła później okulary. Dopiero po ukończeniu 18. roku życia ufundowała sobie jeszcze jedną operację, dzięki której jej wzrok się poprawił.

Muzyczna ścieżka Dalidy została zainicjowana już w dzieciństwie. Pietro Gigliotti, ojciec artystki, był bowiem skrzypkiem Opery Kairskiej. Niejednokrotnie zabierał on córkę na próby czy występy, a ona, jako mała dziewczynka, chłonęła świat muzyki i czerpała z doświadczenia oraz wiedzy tamtejszych artystów. Jej miłość do ojca została jednak narażona na poważną próbę. Gdy dziewczynka miała 7 lat, Pietro Gigliotti został internowany. Był to częsty proceder wśród włoskich imigrantów. Podejrzewano ich bowiem o konotację z faszystami. To internowanie znacznie zmieniło Giglottiego, nie był już tym samym człowiekiem. Niedługo później mężczyzna umiera na udar. Mając 12 lat Iolanda zostaje bez ojca.

Miss, która wybrała marzenia

Choć mama Dalidy liczyła, że jej córka zostanie np. sekretarką, to ta miała na siebie zupełnie inny pomysł. Początkowo jednak próbowała sprawdzić się w roli przypisanej jej przez matkę. W wieku 18 lat została wybrana Miss Egiptu i zauważona przez filmowców. Postanowiła zatem spróbować swoich sił w aktorstwie. Egipskie kino nie było jednak szczytem jej pragnień. Marzył jej się Paryż i filmy nieco innego kalibru. Kupiła więc bilet i 24 grudnia 1954 r. poleciała do Paryża. Początki były jednak trudne. Castingi, z których nic nie wychodziło, brak pieniędzy i niepowodzenia sprawiały, że Iolandzie, która wtedy postanowiła przyjąć pseudonim Dalila, było naprawdę ciężko. Na jednym z przesłuchań doradzono jej jednak zmianę pseudonimu artystycznego na Dalida.

Manager, przyjaciel, mąż – Lucien Morisse

Choć kolejne przesłuchania nie przynosiły większych sukcesów, a młoda artystka musiała zacząć śpiewać w kabaretach, aby mieć się z czego utrzymywać, to w końcu trafiła na ludzi, którzy docenili jej talent. Na jednym z castingów pojawił się właściciel wytwórni Barclay Records, a także Lucien Morisse – dyrektor radia Europe 1. Wytwórnia wydawała jej kolejne piosenki, Lucien promował Dalidę, a z czasem zakochał się w niej bez pamięci. Po kilku latach para zdecydowała się zalegalizować związek, ale ten rozpadł się po paru miesiącach. Jedną z przyczyn był podobno fakt, iż dla Dalidy sama praca przestała być wystarczająca. Chciała życia, w którym pojawi się coś, a może ktoś, więcej niż tylko kolejna świetna piosenka. To jednak trudno było zrozumieć Lucienowi.

Czy to koniec kariery Dalidy? Wiele osób było przekonanych, że koniec związku i współpracy z Morissem sprawi, iż artystka sobie nie poradzi. Pomimo różnych doniesień i przykrości, jakich w tym czasie doświadczyła Dalida, wyszła na scenę i pokazała, że talent to coś, co nie zmienia się w zależności od współpracowników.

Dramat w San Remo

Krótko trwał kolejny związek artystki. Jej partnerem był młody malarz – Jean Sobieski. Następną jej miłością był natomiast Luigi Tenco, którego miała okazję poznać w 1966 r. Zrodziła się pomiędzy nimi wielka i bardzo ważna dla Dalidy miłość. Przełomowy był jednak występ w San Remo, podczas którego każde z nich miało wystąpić osobno. Dalida okazała się być wielką docenioną, Tenco natomiast nie otrzymał tyle zainteresowania. Decyzje jury, a także fakt, że jego piosenka nie spodobała się jury tak jak tego oczekiwał bardzo go zdenerwowała. W nocy Dalida odnajduje go postrzelonego w pokoju hotelowym. Popełnił samobójstwo na znak protestu i braku zgody na takie werdykty komisji konkursowych.

Po tych wydarzeniach Dalida sama próbuje popełnić samobójstwo, zażywając tabletki nasenne. Zostaje jednak uratowana i po rekonwalescencji powraca do zdrowia. Poddaje się później wpływowi znawcy hinduizmu i buddyzmu tybetańskiego, lecz ta znajomość sprawia, że Dalida decyduje się wrócić do muzyki.

W poszukiwaniu szczęścia

To nie był łatwy czas dla Dalidy, śmierć Tenco, a także późniejsza wiadomość o samobójstwie jej pierwszego męża znacznie odbiły się na artystce. Ona nadal szukała jednak miłości. Jej kolejnym wybrankiem był Lucio Battisti. Młody student, z którym zaszła w ciążę. Postanowiła jednak dokonać aborcji, co sprawiło, że później nie mogła już mieć dzieci. Ten związek również nie przetrwał.

Trudna miłość

Później Dalidzie udało się stworzyć jeszcze jeden związek. Przez prawie dziesięć lat jej partnerem był Richard Chanfray. Człowiek, który pozornie zajmuje się wieloma różnymi dziedzinami sztuki, ale nie odnosi większych sukcesów. Żyje poniekąd w swoim świecie i nie w każdej kwestii może porozumieć się z Dalidą. W końcu rozstają się, a mężczyzna popełnia później samobójstwo.

Odchodzi, bo „życie jest nie do zniesienia”

Taką wiadomość, wraz z prośbą o wybaczenie pozostawiła artystka swoim bliskim. Napisała wiadomość, zażyła tabletki nasenne, popiła whisky i zasnęła na zawsze.

Wiele historii z jej życia znalazło odzwierciedlenie w wykonywanych przez nią utworach. Nie brakuje tam wspomnień o ojcu czy kolejnych miłościach artystki. Jej życie to nie tylko setki piosenek nuconych przez cały świat, to też wiele dramatów, które do dzisiaj wiszą nad jej spuścizną i wpływają na postrzeganie Dalidy – divy, kobiety sukcesu, ale i człowieka, który po prostu szukał miłości.

Poza udziałem w rewii „Pod włos”, który tworzony był w ramach teatrzyku Cyrulik Warszawski, Irena Kwiatkowska grała również w Teatrze Powszechnym, Teatrze Nowym w Poznaniu, czy Teatrze Polskim w Katowicach. Wszystko to miało miejsce jeszcze przed wybuchem wojny. Dzięki ciężkiej pracy i zaangażowaniu można ją było wtedy oglądać w wielu ciekawych rolach. Była m.in. Chochlikiem w „Balladynie”, Rózią w „Dożywociu”, Pokojówkę w „Damach i huzarach” czy Maniewiczową w „Żabusi”.

Już wtedy dała się poznać jako żywiołowa, ale i też potrafiąca bawić do łez, artystka. Prężnie rozwijająca się kariera musiała ustąpić wojennym obowiązkom, w które zaangażowała się Irena Kwiatkowska. Pełniła służbę sanitarną, imała się różnych prac dorywczych, a wieczorami grywała w przedstawieniach teatralnych, uczestniczyła w Powstaniu Warszawskim, trafiła też do pociągu jadącego do Auschwitz. Udało jej się jednak uniknąć obozu.

Z miłości do radia i do mężczyzny

Już po wojnie jej głos można było usłyszeć w Polskim Radiu. Było to też miejsce, które połączyło Irenę Kwiatkowską i jej przyszłego męża – Bolesława Kielskiego, lektora Polskiego Radia. Była z nim związana od 1947 do 1994 r., kiedy to mężczyzna zmarł.

Dzięki jej pracy w radiu odbiorcy mogli wsłuchiwać się w kolejne odcinki „Przygód Plastusia”, „Przygód Tomka Sawyera”, historii o „Ani z Zielonego Wzgórza” czy stać się częścią słynnego już „Ptasiego Radia”.

W końcu trafiła też do krakowskiego kabaretu Siedem Kotów, w którym teksty specjalnie dla niej przygotowywał Konstanty Ildefons Gałczyński. Dzięki niemu mogła stać się Hermenegildą Kociubińską, Sierotką czy Żoną Wacia.

Tak charakterystycznej artystki nie mogło również zabraknąć w Kabarecie Starszych Panów. Współpracowała dodatkowo z kabaretem „Dudek” i kabaretem „Szpak”.

Teatr to jej miejsce

Od 1948 r. właściwie nie schodziła z desek warszawskich teatrów. Wcieliła się w rolę Madame Arcati z „Seansu” czy Marii z „Wieczoru Trzech Króli”. Grała w Teatrze Współczesnym, Teatrze Komedia, Teatrze Syrena, Teatrze Ludowym czy Teatrze Nowym. Wiele postaci, które zobaczyć można było na scenie, zostało odmienionych przez Irenę Kwiatkowską. Tak jak np. Aurelia z „Wariatki z Chaillot” czy Szmabelanowa z „Pana Jowialskiego”. Nutka Kwiatkowskiej była w nich zdecydowanie widoczna.

Na szklanym ekranie

Widzowie mogli ją poznać również jako niezwykle przyciągającą aktorkę filmową. W tej odsłonie zadebiutowała w 1945 r. filmie Antoniego Bohdziewicza „2×2=4”. Potem można ją było oglądać też w filmie „Tysiąc dolarów”, „Sprawa do załatwienia” czy „Zacne grzechy”. Sporą sławę przyniosły jej także role serialowe. Była bowiem nie tylko częścią serialu „Wojna domowa” czy „Zmiennicy”, ale przede wszystkim słynną kobietą pracującą z serialu „Czterdziestolatek”, która imała się różnych zajęć. Do dziś wielu pamięta jej charakterystyczny głos i energiczne gesty. Mimika twarzy i wspomniane już gesty to generalnie ważna cecha postaci, które tworzyła Irena Kwiatkowska.

W 1994 r. zdecydowała się pójść na emeryturę, ale nadal okazjonalnie występowała w serialach, filmach czy też dubbingowała. Za swoje dokonania sceniczne i te przed mikrofonem została wyróżniona wieloma nagrodami. Kilka „Złotych Masek” Ekspresu Wieczornego, „Super Wiktor”, „Diamentowy Mikrofon” od Polskiego Radia, nagroda „Aktorka komediowa stulecia” -  to tylko część wyróżnień, jakie trafiły do rąk aktorki.

W 2011 r. artystka zmarła w Domu Aktora w Skolimowie.

Rodzice dbali, by ich dzieci się rozwijały, zarówno biznesowo, jak i intelektualnie. Alfred Nobel był kształcony wyłącznie przez ojca i osiągnął spektakularny sukces, chociaż nigdy nie ukończył żadnej szkoły. Immanuel wdrażał swoich synów do pracy, zachęcając ich do uczestnictwa w badaniach i eksperymentach. Włączał ich też do wspólnych interesów. A że działał w branży materiałów wybuchowych, nie trudno się dziwić, że doszło do tragedii. Przy pracach z nitrogliceryną w zakładach Nobla doszło do wybuchu. Najmłodszy syn Immanuela zginął, a sam ojciec dostał wylewu, co oznaczało mniejsze zaangażowanie w wykonywaną pracę w przyszłości.

Oczywiste było, że to Alfred przejmie dotychczasowe obowiązki ojca i dokończy rozpoczęte juz prace. Władze szwedzkie były jednak innego zdania i nie pozwoliły Młodemu Noblowi eksperymentowania z nitrogliceryną na terenie królestwa. Dla Alfreda nie było to problemem. Kupił barkę i swoje laboratorium urządził na wodzie. Eksperymentował zresztą zawsze i wszędzie. W każdą podróż zabierał walizkę, zawierającą sprzęt potrzebny do doświadczeń chemicznych. Nobel w ogóle często podróżował, nie potrafił się nigdzie osiedlić na stałe. Faktem jest, że gdziekolwiek by chciał stworzyć swój dom, tam zawsze spotykał się z oporem sąsiadów. Obawiali się oni przebywania w okolicy niebezpiecznych substancji, których Alfred miał pod dostatkiem. Noblowi to raczej nie przeszkadzało, on również nie przepadał za ludźmi, stronił od nich, nigdy tez nie założył swojej rodziny.

Dynamit to spuścizna dwóch pokoleń Nobli. Choć tak naprawdę nitroglicerynę ujarzmił dopiero Alfred. Dokonał tego, mieszając ją z tzw. ziemią okrzemkową. W ten sposób udało mu się ją udoskonalić. W połączeniu z wynalezionym również przez niego specjalnym zapalnikiem, dynamit stał się stosunkowo łatwym w użyciu i bezpiecznym materiałem wybuchowym, a jednocześnie przebojowym towarem. To pozwoliło i tak dobrze prosperującemu przedsiębiorcy stworzyć prawdziwe wybuchowe imperium.

Pieniądze, które zarobił na wynalezieniu dynamitu przekazał na nagrody w dziedzinie medycyny, chemii, fizyki, literatury i za działalność na rzecz pokoju. Wiadomo oczywiście dlaczego ustanowił nagrody w dziedzinie chemii i fizyki – obie były mu bardzo bliskie. Medycynę uważał natomiast za ważną, gdyż sporo chorował, a literaturą sam się zajmował. Niewiele osób wie jednak, że pisał on wiersze, a także stworzył powieść i dramat. Działalność na rzecz pokoju to podobno efekt jego znajomości z Bertą Suttner, która walczyła o wspomniany pokój za pomocą pióra. Jej też przyznano tę nagrodę. Była szczególnie bliska Alfredowi, gdyż przez pewien czas pracowała jako jego gospodyni. Są też przesłanki, że to jedyna kobieta, którą darzył on miłością.

Alfred Nobel zmarł na atak serca 10 grudnia 1896 roku w swoim domu w San Remo. Kłopoty z egzekucją testamentu sprawiły, że nagrody po raz pierwszy przyznano dopiero w 1901 roku, w piątą rocznicę śmierci fundatora. Rok wcześniej wykonawcy testamentu Nobla – dwaj młodzi inżynierowie Ragnar Sohlman i Rudolf Liljeqvist – powołali Fundację Nobla, która miała administrować pieniędzmi. W przeprowadzeniu woli wynalazcy wspierał ich bratanek Alfreda – Emanuel Nobel.

Źródło: www.naukawpolsce.pap.pl

Nic dziwnego, że powstała biografia tego, który zmienia bieg historii. Okazuje się jednak, że jej powstanie wcale nie było takie oczywiste. Ashlee Vance, publicysta specjalizujący się w nowoczesnych technologiach, przeprowadził dziesiątki wywiadów z rodziną, przyjaciółmi i pracownikami Elona Muska. Dotarł także do jego wrogów. Dlatego główny zainteresowany nie był zbyt zadowolony z przygotowywanej publikacji. Czy to znaczy, że faktycznie ma coś do ukrycia? Musk przyrzekł, że zrobi wszystko, by nie dopuścić do publikacji tej książki. Nagle jednak zmienił zdanie. Dlatego na półkach polskich księgarni pojawiła się ONA!

„Elon Musk. Biografia twórcy PayPal, Tesla, SpaceX” to książka, która pozwala zapoznać się z prawdziwym życiem idola Doliny Krzemowej. Pozwala poznać jego dzieci, rodzinę, przyjaciół, przeciwników, przeszłość, pracę, niedorzeczne zachowania, nawyki, podejście do pracowników czy sposób obchodzenia urodzin. Jest tam wszystko to, co mu schlebia, ale i to, co wpływa negatywnie na jego wizerunek.

Jesteś gotowy na to, by wkroczyć w świat jednego z najbogatszych i najbardziej wpływowych ludzi świata?

Źródło: Wydawnictwo ZNAK

Od drugiej w nocy do szóstej nad ranem trwała tam zabawa zbliżona do „chowanego” nazywana „sardynki”, w której jedna osoba ucieka i chowa się, a pozostałe szukają. Kolejna impreza miała miejsce w Paryżu. Musk wraz z braćmi i kuzynami wstali o północy i postanowili jeździć po mieście na rowerach do szóstej rano. Spali cały dzień, a wieczorem wsiedli do Orient Expressu, gdzie ponownie nie spali całą noc. Awangardowa grupa artystów o nazwie Lucent Dossier Experience wróżyła w pociągu z dłoni i wykonywała akrobatyczne popisy. Gdy następnego dnia pociąg dotarł do Wenecji, rodzina Muska jadła obiad, a potem odpoczywała na hotelowym patio, podziwiając Canal Grande do dziewiątej rano. Musk uwielbia także bale kostiumowe. Na jednym pojawił się w przebraniu rycerza i stoczył pojedynek z karłem w kostiumie Dartha Vadera, zamiast miecza walcząc… parasolką.

Na jedną ze swoich ostatnich imprez urodzinowych Musk zaprosił pięćdziesiąt osób do zamku – albo przynajmniej najlepszej amerykańskiej imitacji zamku – w mieście Tarrytown w stanie Nowy Jork. Motywem przewodnim imprezy był japoński steampunk, który brzmi oczywiście jak mokry sen każdego fana science fiction: mieszanka gorsetów, skóry i kultu maszyny. Musk przebrał się za samuraja.

Obchody objęły emisję spektaklu zatytułowanego The Mikado, wiktoriańskiej opery komediowej autorstwa Gilberta i Sullivana z akcją osadzoną w Japonii w niewielkim teatrze w centrum miasta. „Nie jestem pewna, czy Amerykanie ją zrozumieli” – powiedziała Riley, którą Musk poślubił ponownie po tym, jak jego plan o dziesięciu godzinach w tygodniu zawiódł. Wszystkim jednak podobało się to, co nastąpiło później. Z powrotem na zamku Musk założył opaskę na oczy, został popchnięty na ścianę, w obydwu rękach trzymał balony i kolejny między nogami. Miotacz nożami wziął się do roboty. „Widziałem go wcześniej, ale martwiłem się, że może mieć gorszy dzień” – stwierdził Musk. „Mimo to miałem nadzieję, że dostanę w jedno jądro, a nie w obydwa”. Obserwujący byli zdumieni i obawiali się o jego bezpieczeństwo. „To było dziwaczne” – uznał Bill Lee, inwestor technologiczny i jeden z bliskich przyjaciół Muska. „Elon wierzył jednak w naukowe wytłumaczenie wszystkiego”.

Jeden z najlepszych na świecie zapaśników sumo pojawił się na imprezie wraz ze swoimi rodakami. Utworzono krąg, a Musk stanął naprzeciwko czempiona. „Ważył niemal sto sześćdziesiąt kilogramów i nie była to kupa tłuszczu” – powiedział Musk. „Dostałem kopa adrenalinowego i udało mi się dźwignąć faceta z ziemi. Pozwolił mi wygrać pierwszą rundę, a potem mi natłukł. Myślę, że nadal mam schrzanione plecy”.

Riley zmieniła planowanie trzech typów imprez dla męża w prawdziwe dzieło sztuki. Poznała Muska w 2008 roku, gdy jego firmy chyliły się ku upadkowi. Patrzyła, jak traci całą swoją fortunę i zostaje ośmieszony przez prasę. Wie, że piętno tych lat odcisnęło się na nim i związało z innymi przykrymi wydarzeniami z jego życia – tragiczną utratą nowo narodzonego synka i brutalnym dzieciństwem w RPA – tworząc umęczoną duszę. Posunęła się daleko, by ucieczki męża od pracy i przeszłości dały mu poczucie odświeżenia, jeśli nie ozdrowienia. „Próbuję myśleć o zabawnych rzeczach, jakich jeszcze nie robił, a które pomogłyby mu się odprężyć” – mówi Riley. „Próbujemy teraz nadrobić jego stracone lata dzieciństwa”.

Ashlee Vance „Elon Musk. Biografia twórcy PayPal, Tesla, SpaceX” (fragment)

Bestsellerowa biografia wizjonera i geniusza. Twórcy Paypala, Tesli i SpaceX. Człowieka, który zmienia świat na naszych oczach. Nieznośnego szefa. Najbardziej zuchwałego przedsiębiorcy Doliny Krzemowej.