W drodze do Melbourne – zachwycającego miasta, które skradło mi serce od pierwszego wejrzenia i z pewnością w kolejnej części wrażeń spisywanych na gorąco będzie o nim więcej – spotykamy to, co znamy do tej pory jedynie ze zdjęć, czyli australijskie żyjątka.

Hałaśliwe kakadu, mniej hałaśliwe, ale za to dostojne pelikany, kolejne stada kangurów – na nasze szczęście nie wszystkie uciekają od razu w popłochu i dają się uwiecznić na zdjęciach. Jednak król tego dnia jest tylko jeden i jest to pewien torbacz błędnie przez cały świat zwany misiem, który ucinając sobie leniwą drzemkę po śniadaniu pozwala się fotografować z każdej strony. I choć nasz niezwykle fotogeniczny koala robi to z zupełnie nieukrywaną obojętnością, zostaje bohaterem całej grupy i – mając to szczęście, że trafiliśmy na taką gwiazdę – możemy porównywać, kto z nas ma lepsze ujęcie jednej ze zwierzęcych wizytówek Australii.

Dalsza droga upływa nam wśród drogi między oddalonymi od siebie znacznie farmami i wypalonymi słońcem pastwiskami pełnymi owiec, rzadziej krów. Nasza wyprawa kończy się w niewielkim jak na europejskie standardy, bo blisko 100-tysięcznym mieście Hobart – najbardziej znanym miłośnikom żeglarstwa zakątku wyspy, które jest jednocześnie jej stolicą.

Tutaj jest w końcu chwila na delektowanie się tak kuchnią przepełnioną owocami morza, jak i kawiarnianym, a po zmierzchu – knajpianym życiem na najsłynniejszej ulicy miasta – Salamanca Market. Jutro wracamy na północ i z Devonport wypłyniemy w nocny rejs, który zabierze nas ponowni na kontynent.

Zachwycamy się więc cudami natury – tymi znanymi chyba wszystkim „pocztówkami” z Australii, jak słynne przybrzeżne skały zwane 12 Apostołami, jak i tymi ukrytymi przed stadami turystów zakątkami, które odkryć można jedynie podróżując z przewodnikiem, który Australii doświadczył. Pozdrawiamy, zachwyceni naturą i ruszamy dalej na Zachód, w stronę winnic.

W drodze do Adelajdy, jednego z pięciu największych miast Australii, mamy okazję podziwiać kolejne zakamarki linii brzegowej, odwiedzić jedno z miejsc istotnych dla Aborygenów i raz na jakiś czas zjeżdżać z głównych dróg na szutry, które rzeczywiście nie tylko wiodą przez prawdziwą Australię, ale dają coś ważniejszego – prawdziwe poczucie wolności.

Adelajda, tak urocze jak spokojne miasto w południowo środkowej Australii, jest praktycznie bramą do ‘winnej’ części kontynentu czyli australijskiej Toskanii.
Sięgneliście kiedyś po wino z napisem Jacob’s Creek na etykiecie? Jeśli tgak, to wiecie, że przybyło ono do Was prosto z Barrossa Valey, gdzie winnice Jacob’s Creek są jednymi z największych producentów napoju bogów tak na rynek australijski, jak i na rynki zagraniczne.

W Dolinie Barrossa jednak poza największymi światowymi graczami jest również miejsce na niewielkie lokalne winiarnie. W sumie spotkamy ich tu ponad setkę.

Co jest najlepsze podczas tej części wyprawy? Oczywiście ‘wine tasting’, podczas którego można spróbować nowych, nieznanych dotąd smaków. I to nam się podoba, szczególnie, iż w perspektywie mamy kolejnych kilka dni w typowym australijskim Outbacku.

Mt Kościuszko wznosi się na wysokość 2230 m.n.p.m. i jedna z jego największych zalet jest fakt, iż dość przyjaźnie wita każdego, kto zechce włożyć odrobinę wysiłku, aby ten – uwaga – najwyższy szczyt Alp australijskich zdobyć.

Samo zaś Thredbo to uroczy górski kurort, szczególnie popularny zimą, gdyż na miłośników białego szaleństwa czekają tu nie tylko ośnieżone szczyty, ale też bardzo dobrze przygotowana na ich przyjęcie infrastruktura.

Po górskim spacerze zbaczamy nieco z utartego szlaku (i asfaltowych dróg) i 100 km trasy pokonujemy wspaniałą, krętą i niemal zupełnie nieuczęszczaną drogą szrotową. Z okien podziwiać możemy wzniesienia porośnięte eukaliptusami, kangury, dziko żyjące konie, trafia nam się nawet emu.

Ostatnia część trasy przebiega obok rozległych farm hodowlanych, trzeba przyznać, że stosunkowo od siebie oddalonych i możemy nacieszyć oczy ogromnymi często stadami krów i owiec. Konkluzja z tej ostatniej części trasy jest jedna: Może i australijscy farmerzy mają wszędzie daleko, ale przynajmniej nie muszą narzekać na wścibskich sąsiadów.

Mało które miasto zachwyca tak od razu i podtrzymuje zachwyt w miarę odsłaniania swoich kolejnych zakamarków i tajemnic przed gośćmi, zwłaszcza tymi, którzy dopiero poznają nowe miejsce. Melbourne ma w sobie i spokój zdefiniowany przez ogrody botaniczne, w których można ukryć się od zgiełku tzw. „city” i nadbrzeżne skupiska lokali gastronomicznych, w których można biesiadować delektując się widokiem jednej z najprzyjemniejszych panoram miejskich, i dynamikę dużej metropolii, w której można zgubić się świadomie między biurowcami i eksplorować miasto wraz z mieszkańcami pędzącymi o świcie do swoich firm, a po południu na obrzeża – do domów.

Co warto wiedzieć o Melbourne? Najlepiej to, co sami odkryjemy i zdefiniujemy, bo najlepszą definicją danego miejsca jest ta uszyta z osobistych wrażeń, odczuć i przeżyć.

A jeśli mowa o faktach, to na przykład:
- Melbourne przez chwilę było stolicą Australii,
- kilka razy magazyn The Economist nadał mu tytuł „najlepszego miasta do życia na świecie”,
- dzięki wiktoriańskiej gorące złota w latach 50-tych XIX wieku zostało jednym największych i najbogatszych miast świata,
- Chińczycy założyli tu swoją dzielnicę Chinatown w 1851 roku,
- jest to sportowa stolica Australii: odbywają się tutaj m.in. zawody Australian Open czy Grand Prix Formuły 1.

Te dwa niewielkie miasta to złote serce Australii. Jedna z kopalń tu usytuowana, ciągle czynna dodajmy, wydobywa tu każdego roku ponad 20 ton tego kruszca. Urok miasteczka Kalgoorlie, zwłaszcza o świcie, kiedy na pustych ulicach nie ma aut, a architektura przywodzi na myśl scenografię ze starych dobrych westernów, to genialny początek wyprawy, która zakończy się dziś w Perth.

Po drodze zatrzymamy się jeszcze na chwilę przy słonych jeziorach, zboczymy z głównej drogi, aby podziwiać słynną Wave Rock, przejedziemy 140 kilometrów chyba najbardziej malowniczą szutrową czerwono – rdzawą drogą stanu West Australia 8 zatrzymamy się tradycyjnie na zachód słońca. Do Perth docieramy późnym wieczorem, a jutro ruszamy na podbój miasta.

Kilkaset kilometrów dziennie, od wybrzeża wgłąb lądu, coraz mniej zieleni, coraz niższe i rzadsze drzewa, coraz więcej niskich, twardych i ostrych krzewów i traw, coraz bardziej pomarańczowa, aż do przejścia w czerwoną, ziemia, znane z obrazków wiatraki sygnalizujące ujęcia wody pitnej, znane również z obrazków znaki drogowe ostrzegające przed wpadającymi na jezdnię kangurami, emu czy wombatami. No i te właśnie kangury, emu i wombaty żyjące na wolności. To właśnie Outback. To właśnie AUSTRALIA.

To, jak prezentuje się Australia w Outbacku, wierzcie mi, jest trudne do opisania. A to, czego doświadczamy, jest jedynie przedsionkiem prawdziwej outbackowej przygody! Na więcej niż kilka dni nie starczy nam zwyczajnie czasu. Ale, dopóki go mamy i dopóki jesteśmy w Południowej Australii, możemy chłonąć kontynent z całym jego pięknem. Tym naturalnym i tym, w którym człowiek zostawił i zostawia swoje ślady.

Odwiedzamy więc skałę Pildappa – świętą dla Aborygenów, mijamy dziesiątki majestatycznych pociągów drogowych, czyli okazałych ciężarówek o długości sięgającej 50 metrów, zaglądamy do nieczynnej kopalni żelaza, w której czas zatrzymał się ponad 20 lat temu, kiedy zamknięto wydobycie tego ‘rudego złota’ Australii.

Byli górnicy zajmują się dziś głównie oprowadzaniem turystów, ale jeśli myślicie, że jest to muzeum podobne do jakiegokolwiek, które znacie, wierzcie mi – źle myślicie. Z kilku tysięcy mieszkańców w Iron Knop zostało dziś jedynie 130 osób. Senne miasteczko popada powoli w ruinę, a rudy żelaza niegdyś wyznaczające jego świetność, dziś nadają powietrzu rdzawy zapach, a krajobrazowi coraz bardziej rudawy odcień i stają się symbolem przemijania ponad 100-letniej historii tej małej części kontynentu.

Wyobraźcie sobie drogę prostą jak od linijki. Dodajcie do tego teren tak płaski, że trudno określić, gdzie kończy się ziemia i zaczyna niebo. Kiedy na horyzoncie majaczy samochód jadący z naprzeciwka, równie dobrze może znajdować się on kilometr, jak i 10 kilometrów od Was.
W takiej trasie upłynął nam kolejny dzień wyprawy. Po drodze na pierwszy rzut oka niby nic spektakularnego. Tzw. ‘stations’ co kilkaset kilometrów, gdzie jest wszystko, co niezbędne do przetrwania podróży: paliwo, woda, coś do jedzenia. Studnie krasowe, które dziurawią spaloną słońcem powierzchnię ziemi i równina Nullabor, na której klify sięgają 100 metrów wysokości. Zapierające dech w piersi. Bajeczne. Na krańcu świata. Dla nich warto przejechać kilka tysięcy kilometrów.

Do tej pory przemierzyliśmy ze wschodu na zachód Australii blisko 7 tys. kilometrów. Jechaliśmy zarówno najbardziej krętymi drogami Tasmanii wijącymi się wśród malowniczych gór, bezasfaltowymi szutrami stanu Wiktoria, po których za każdym napotkanym samochodem ciągnęły się kilkunastometrowe ogony kurzu, jak i najdłuższym na świecie prostym odcinkiem drogi – 146-kilometrową częścią Eyre Highway w stanie West Australia. Oto kilka naszych fotograficznych zachwytów nad drogami Australii.

Przez najbliższe trzy dni zatoczymy po wyspie koło, odkrywając najciekawsze jej zakątki, w dodatku zrobimy to zapominając o zatłoczonych atrakcjach Australii kontynentalnej, musicie bowiem wiedzieć, iż piękna i różnorodna Tasmania jest kierunkiem dość rzadko wybieranym przez zagranicznych podróżnych.

Ten niewątpliwy atut wyspy nie jest jednak jedynym. Podróżników, którzy tu dotrą, zachwyca przede wszystkim różnorodny krajobraz – od gęstej leśnej puszczy na północy, poprzez górzysty krajobraz porośnięty w większości eukaliptusami i paprociami drzewiastymi, po spalone słońcem pastwiska na południu, na których cierpliwie pasą się niezliczone stada owiec.

Tasmańczycy (Tassies) są inni od Australijczyków. Serdeczni i wyluzowani, na każdym niemal kroku żartują tak z siebie samych, jak i ze wszystkiego, co może być powodem do swobodnej rozmowy i odrobiny śmiechu. W takiej przyjaznej atmosferze docieramy do jednego z najpiękniejszych cudów przyrody w tej części świata – Cradle Mountain. Kilkukilometrowy trekking po najsłynniejszej trasie wyspy prowadzi nas nad cudne jezioro, gdzie nawet kilka godzin w ciszy, wśród natury i w towarzystwie wiecznie głodnych wombatów nie dłuży się ani przez sekundę.

Wieczór z kolei to zupełnie inna para kaloszy, gdyż spędzamy go w Queenstown – malutkim miasteczku, w którym na pierwszy rzut oka po zmierzchu nie ma żywego ducha. Jest za to muzeum kolei, rdzawa rzeka, kilka starych hoteli i niesamowity widok na wzniesienia otaczające osadę. Kolejny dzień przyniesie nam nieco więcej miejskich wrażeń, tymczasem okazuje się, że w niewielkim Queenstown jest jakieś życie, tyle, że po zmierzchu toczy się ono w kilku lokalach i restauracji, w której jemy – jak to zgodnie przyznają wszyscy uczestnicy wyprawy – jedną z najsmaczniejszych kolacji podczas tej podróży.

Graficznym symbolem owego miejsca jest promieniujący okrąg, do centrum którego zmierzają jakby widziane z góry w postaci śladów, jakie zostawiają na piasku kangury czy węże. Taki symboliczny „rysunek” możemy podziwiać przed schodami prowadzącymi do miejsca, które wypada wpisać na listę „trzeba zobaczyć” w Canberze, a jest to stosunkowo młody, bo otwarty w 1988 roku, budynek parlamentu (ciekawostką jest to, że można pospacerować po jego dachu, który to pokryty jest trawnikiem i z którego roztacza się przyjemna panorama na miasto).

Warto odwiedzić także tzw. Stary Parlament, oddalony od nowego o zaledwie kilkaset metrów, przy którym znajduje się chyba jedna z najbardziej oryginalnych „ambasad” na świecie – mieszcząca się w blaszanym baraku – ambasada aborygeńska. Tak, jest to ambasada i tak – działa, nieprzerwanie od 1972 roku, a znalazła się w tym miejscu w trakcie starania o uznanie praw rdzennych mieszkańców Australii oraz Wysp cieśniny Torresa do ich ziemi.

O Aborygenach napiszemy nieco więcej w kolejnych dniach, bo choć historia kolonizacji tego kontynentu nie była dla nich łaskawa, do dziś udało im się zachować wiele z tradycyjnego, diametralnie różnego od tego, który znamy jako Europejczycy, stylu życia i sposobu postrzegania świata…

Fiordy – największy skarb Norwegii
Wybrzeże Norwegii porozcinane jest fiordami jak sito, a każdy jeden fiord zdaje się być piękniejszy od drugiego. Wśród ponad tysiąca fiordów najczęściej odwiedzane są cztery: Geirangerfjorden, Nærøyfjorden, Sognefjorden i Hardangerfjord. Fiordy Geirangerfjorden i  Nærøyfjorden, długie na 15 i 18 kilometrów, i otoczone spektakularnymi formacjami skalnymi, zostały w 2005 r. wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego i Przyrodniczego UNESCO, natomiast fiordy Sognefjorden i Hardangerfjord plasują się w pierwszej piątce najdłuższych fiordów świata – Sognefjorden, ze swoimi 203 kilometrami, zajmuje miejsce drugie (za fiordem Kangertittivaq na Grenlandii), a Hardangerfjord, ze 179 kilometrami – miejsce czwarte. Fiordy można podziwiać na dwa różne sposoby – albo z dołu – płynąc pośród pionowych skał i wodospadów (jak to ma miejsce choćby w przypadku Geirangerfjorden), albo z góry – jadąc jedną z dróg spektakularnie wytyczonych nad samym brzegiem (choćby wzdłuż Hardangerfjord – trasą, która ma status Narodowego Szlaku Turystycznego).

Zorza polarna – taniec kolorów za kołem podbiegunowym
O ile fiordy zwiedza się zazwyczaj w okresie od późnej wiosny do wczesnej jesieni, o tyle zimą koniecznie trzeba zobaczyć w Norwegii zorzę polarną. To niezwykłe zjawisko świetlne, które powstaje wskutek zwiększonej aktywności słońca i zderzenia strumienia wiatru słonecznego z polem magnetycznym Ziemi, najczęściej można zaobserwować za kołem podbiegunowym – na przykład na słynnym skądinąd archipelagu Lofoty albo na płaskowyżu Przylądka Północnego. Co ciekawe, w dobie nadzwyczaj rozwiniętej technologii przesyłu obrazu, żadna kamera nie jest w stanie dokładnie oddać kolażu kolorów, które pokrywa niebo w trakcie zorzy polarnej. To niezwykłe zjawisko świetlne, które nieprzerwanie inspiruje artystów i które w przeszłości było źródłem mitów i legend ludności dalekiej północy, można zobaczyć tylko na własne oczy.   

Białe szaleństwo w Górach Skandynawskich
Z racji swojego położenia (Norwegia jest jednym z najbardziej wysuniętych na północ państw świata) oraz specyficznego klimatu (niskich, średnich temperatur powietrza i wysokich opadów związanych z działalnością Prądu Północnoatlantyckiego), Norwegia stanowi prawdziwy raj dla amatorów białego szaleństwa. Szczególne warunki do uprawiania narciarstwa (zjazdowego oraz biegowego, w którym zakochani są Norwegowie), panują w Górach Skandynawskich – na przykład w Lillehammer (miejscowości znanej z organizacji w 1994 r. XVII Zimowych Igrzysk Olimpijskich) oraz w nieco mniejszym kurorcie Hafjell. Trzeba wiedzieć, że jeżdżenie na nartach w Norwegii to nie zwykłe uprawianie sportu – to często prawdziwy rytuał. Wybierając się na przykład na wycieczkę na nartach biegowych koniecznie trzeba wziąć typowy dla Norwegów prowiant -  termos z gorącą czekoladą, napój z czarnej porzeczki„toddy” i tzw. „matpakke”, czyli zapakowany lunch, który najczęsciej składa się ze zwykłych kanapek z jajkiem bądź łososiem.

Oslo i Bergen – miasta z duszą
Norwegia to jednak nie tylko setki bajecznych fiordów, schowane pod śniegiem kurorty narciarskie oraz surowe krajobrazy dalekiej północy okraszone magią zorzy polarnej. Norwegia zaprasza też turystów do swoich miast, z których największe wrażenie robi Oslo i Bergen. Oslo, nazywane powszechnie nordyckim Miastem Światła, prawdziwie tętni życiem – zwłaszcza w okolicy nabrzeża Akker Brygge, natomiast Bergen znane jest z tego, że  każdego roku, w okresie Adwentu, powstaje w nim największe piernikowe miasteczko na świecie. Jeśli chodzi o atrakcje typowo turystyczne, to w Oslo największą popularnością cieszy się Park Vigelanda (kompozycja rzeźbiarsko – ogrodowa, na którą składa się ponad 200 rzeźb) oraz Muzeum Statku „Fram” (statku, na którym pływał m.in. słynny podróżnik Roald Amundsen). W Bergen z kolei imponująco przedstawia się stary port Bryggen ze średniowieczną twierdzą Bergenhaus oraz zespół hanzeatyckich budynków handlowych Tyskebryggen.

W przypadku Norwegii jednego można być pewnym – ten kraj tysiąca fiordów i dzikiej przyrody, osłonięty bajecznym parasolem zorzy polarnej, nikogo nie pozostawi obojętnym.

Źródło : www.fostertravel.pl