EksMagazyn - ekskluzywny magazyn dla kobiet: seks, mężczyźni, design, zdrowie, uroda, moda, imprezy, kino, recenzje, wywiady » biuro

Garnitur w pracy cz. II

Redakcja — Mon, 30 Mar 2015 13:00:15 +0000

Nowym, modnym zwyczajem stał się odpoczynek w kurortach nadmorskich. I nagle okazało się, że w latach 30. XX wieku przebojem w modzie damskiej stały się… spodnie. W kurortach kobiety zakładały długie, szerokie spodnie, noszone z espadrylami i dużym kapeluszem. Podczas górskich wspinaczek spodnie także okazały się niezawodne, podobnie jak w czasie ćwiczeń sportowych. I tak kobiety zaczęły masowo nosić spodnie.
Dodatkowo, w popularyzacji tego męskiego elementu garderoby, niemała zasługa przypadła gwiazdom filmowym. Katharine Hepburn (1907-2003) bardzo często pojawiała się w luźnych, gładkich, wełnianych spodniach o męskim kroju, łącząc je z szykownymi jedwabnymi koszulami. Spodnie są także nierozłącznie związane z postacią Marleny Dietrich (1901-1992). Dopiero ta charyzmatyczna gwiazda złamała wszelkie tabu i odważyła pokazać się nie tylko w spodniach, ale i w męskim garniturze. Przy czym, uczyniła to z tak wielką swobodą, że odtąd męski garnitur stał się eleganckim strojem damskim, zrównanym w prawach z tradycyjnym kostiumem.
W ten oto sposób spodnie stały się również damskim strojem zakładanym i w czasie odpoczynku (w kurortach, w domu), i do pracy, jak również na wieczór. Jedna z ostatnich sztuk męskiej garderoby została „zdobyta” i zaadaptowana przez modę damską…

Agnieszka Jelonkiewicz
konsultantka wizerunku, historyk sztuki, ekspert z dress code’u. Jedna z bohaterek książki „Sukces jest kobietą! Piękna twarz biznesu”. Szkoli Zarząd i naczelne kierownictwo firm z profesjonalnej autoprezentacji i etykiety w biznesie. Przygotowuje wizerunek medialny ekspertów i rzeczników prasowych. Prowadzi zajęcia dydaktyczne dla młodzieży i grona pedagogicznego.
Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz
FB Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz

Spodnie w pracy? cz.I

Redakcja — Mon, 23 Mar 2015 13:00:42 +0000

A nie zawsze tak było. Dawniej nie do zaakceptowania był widok kobiety ubranej w spodnie – będące typowo męskim strojem. Nic więc dziwnego, że kobiety walcząc o swoje prawa zawsze ubierały się „po męsku”. W czasie rewolucji francuskiej (1789 r.) protestowały przeciw społecznej i politycznej dyskryminacji ubrane w długie surduty i czapki frygijskie – ówczesny symbol wolności. I chociaż po rewolucji francuskiej moda damska „wróciła na swoje miejsce” nadal było kilka kobiet, które wciąż nosiły się „jak mężczyźni”. Aurore Dudevant, bliżej znana jako George Sand (1804-1876), pisarka kwestionująca podwójną moralność, chodziła w męskich garniturach, sztybletach (butach za kostkę) i paliła fajkę. Elementem prowokacji było też uprawianie przez nią szermierki i chodzenie na strzelnicę. Także słynna aktorka Sarah Bernhard (1884-1923) nosiła męskie stroje. A już w latach 20. XX wieku kostium ze spodniami stał się wręcz uniformem wyzwolonych kobiet – garçonnes. Kostium ze spodnaimi stał się bardzo szybko popularny zarówno wśród kobiet pracujących, jak i niepracujących zawodowo. Zapewne dzięki jego praktyczności i dużej wygodzie w noszeniu. Spodnie jednak nadal budziły kontrowersje. Nosiły je więc tylko najodważniejsze z pań, nawet jeśli słyszały żarty krótkowzrocznych starszych dam mylących tak ubrane kobiety z młodymi chłopcami.
Musiało upłynąć jeszcze trochę czasu, potrzebny był też przykład wielkiej gwiazdy łamiącej tabu, by panie mogły swobodnie sięgnąć po ostatni – do tej pory nie „wyrwany” przez modę – przyczółek męskiej elegancji. Mowa oczywiście o garniturze…

Damski strój biurowy cz. III

Redakcja — Wed, 11 Mar 2015 13:00:48 +0000

Ludzie zaczęli się szybciej przemieszczać, a bardziej dynamiczny styl życia spowodował zmiany w modzie. Kobiety – po raz pierwszy w historii mody – odsłoniły nogi, na których twardo stały na ziemi, ale także przechadzały się po ulicach miast, zatrzymując się w kawiarni, sklepie lub kinie. Odsłoniły ramiona i ręce (w dzień!) i zaczęły je coraz częściej opierać o kierownicę samochodu. Zyskały wygodne ubrania pozwalające na dynamikę ruchu, jakiej wymagał od nich nowoczesny styl życia. Zaczęły nosić fryzury łatwe w pielęgnacji (skróciły lub ścięły włosy) oraz wygodne kapelusze, które przestały być balastem zagrażającym równowadze ciała.

Nastała epoka demokratyzacji mody i ujednolicania fasonów, nadających się dzięki maszynie do szycia do taniego kopiowania. Wynalezienie nowych tkanin (jak sztuczny jedwab) przyczyniło się do obniżenia cen odzieży. Sztuczny jedwab dobrze się prał i świetnie nosił. Najważniejsze jednak było jego wykorzystanie w produkcji pończoch! Dotychczasowe pończochy (z prawdziwego jedwabiu) były drogie i bardzo nietrwałe.

W tym czasie nastąpiła też wielka ekspansja kina. Gwiazdy srebrnego ekranu z mocnym makijażem miały niesamowitą siłę rażenia. Momentalnie stały się wzorcami do naśladowania dla milionów kobiet, które zaczęły masowo kopiować ich makijaż. Do tej pory dla damy makijaż był zbędny i nieprzyzwoity. Teraz stał się wręcz niezbędnym dopełnieniem wizerunku nowoczesnej kobiety.
Nowy typ szminki wysuwanej z etui stał się znakiem rozpoznawczym ówczesnych podlotków. Umalowane usta uważano za ogromnie szykowne, podobnie jak sam rytuał publicznego ich malowania. Użycie szminki i puderniczki stało się odtąd bardzo modną czynnością. Za popularyzację makijażu odpowiedzialny był głównie Max Factor – twórca makijażu filmowego. Malował wielkie gwiazdy tamtych lat: Glorię Swonson, Gretę Garbo, Polę Negri, Joan Crawford. Wkrótce linia kosmetyków Max Factor, zaczęła się znakomicie sprzedawać, w czym na pewno pomogły gwiazdy reklamujące te wyroby w prasie. Z czasem – gdy kosmetyki stały się coraz tańsze – wszystkie kobiety zaczęły się powszechnie malować i tak pozostało do dziś.

Kiedy kobiety zaczęły nosić do pracy garnitur? Dlaczego powstał dress code? Zapraszam na kolejny artykuł.

Damski strój biurowy cz.I

Redakcja — Mon, 16 Feb 2015 14:00:06 +0000

I nawet w najstarszych kulturach strój nie tylko okrywał, ogrzewał, ale też zawsze wyróżniał i zdobił. Męski strój biurowy związany jest z rewolucją przemysłową. Pod koniec XIX wieku w miastach powstała nowa klasa ludzi administracji i biur. W tym samym czasie wynalezienie maszyny do szycia przyczyniło się (pierwszy raz w historii mody) do stworzenia jednakowej odzieży szytej już na skalę przemysłową. Tak narodził się męski strój dla nowej klasy urzędniczej. Był nim garnitur, który potem odegra dużą rolę w modzie damskiej. Ale po kolei.

Damski strój biurowy związany jest z emancypacją kobiet. Kobieta najpierw musiała wyjść z domu i zdobyć prawo do tego, by móc pracować. Sprzyjały temu lata 20. XX wieku. Był to czas narodzin kobiety wyzwolonej, chłopczycy, a w modzie dokonał się skok w nowoczesność. Miały na to wpływ nowe kierunki artystyczne: futuryzm i kubizm. Dzięki nim klarowność linii i funkcjonalizm widoczny w ówczesnej architekturze znalazł swe miejsce i we wzornictwie przemysłowym. Z kolei rewolucja przemysłowa i techniczna przyczyniła się do powstania nowych urządzeń znacznie ułatwiających wykonywanie prac domowych. W konsekwencji kobiety zaczęły spędzać coraz więcej czasu poza domem. Podjęły się pracy zarobkowej i obok typowych zawodów takich jak krawcowa, bona do dzieci, gospodyni, zaczęły wykonywać pracę biurową. Ta stała się odtąd klasycznym damskim zajęciem, umożliwiającym kobietom niezależny byt.

Kiedy powstał kostium? Skąd wzięła się moda na krótkie włosy? Jak powstał dress code? Wszystkich dociekliwych czytelników zapraszam na kolejne odcinki historii mody biurowej.

Agnieszka Jelonkiewicz – konsultantka wizerunku, historyk sztuki, ekspert z dress code’u. Jedna z bohaterek książki „Sukces jest kobietą! Piękna twarz biznesu”. Szkoli Zarząd i naczelne kierownictwo firm z profesjonalnej autoprezentacji i etykiety w biznesie. Przygotowuje wizerunek medialny ekspertów i rzeczników prasowych. Prowadzi zajęcia dydaktyczne dla młodzieży i grona pedagogicznego.

Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz
FB Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz

Zdrowe biuro?

Ela Prochowicz — Mon, 28 Jan 2013 05:50:03 +0000

Tak samo jak pracodawcy powinni mieć świadomość swoich obowiązków, tak i pracownicy powinni znać przysługujące im prawa – zarówno te pisane, jak i zdroworozsądkowe. Przepisy zawarte w Kodeksie pracy dokładnie precyzują sytuacje, po zaistnieniu których pracownikowi biura przysługuje prawo do rozwiązania umowy bez zachowania terminu wypowiedzenia. Jedną z nich jest oświadczenie wydane przez lekarza potwierdzające szkodliwy wpływ wykonywanej pracy na jego zdrowie. W tej sytuacji, oprócz możliwości rezygnacji z pracy w trybie natychmiastowym, podwładnemu przysługuje prawo do odszkodowania za czas równy okresowi wypowiedzenia. Jednak czy takie sytuacje mają miejsce?

Z badań Ergotest 2009 przeprowadzonych przez Fellowes Polska oraz Polskie Stowarzyszenie Pracowników Służby BHP wynika, że zaledwie 1 proc. polskich stanowisk biurowych spełnia wszystkie minimalne wymagania dotyczące ergonomii, a ponad połowa nie spełnia większości z nich. Nadal wielu pracowników wykonuje swoje obowiązki w nieprzyjaznym i niekomfortowym środowisku, a bardzo często – wręcz w zagrażających zdrowiu warunkach (65 proc. badanych).

Najczęstszymi, negatywnymi skutkami pracy biurowej są problemy ze wzrokiem na skutek pracy przy komputerze (80 proc. mężczyzn i 90 proc. kobiet), dolegliwości układu mięśniowo-szkieletowego ze względu na siedzący tryb pracy, narażenie na emisję szkodliwych substancji (jak mikropyłki wydzielane przez drukarki laserowe i kserokopiarki), Cumulative Trauma Disorders (psychiczne i fizyczne urazy występujące w stałym miejscu), a także obciążenia psychiczne i stres, na które pracownicy biurowi narażeni są praktycznie każdego dnia.

Te niewinnie wyglądające czynności, jak klikanie myszką, stukanie palcami w klawiaturę, drukowanie kilku kartek dziennie, to tak naprawdę ogromny trud dla organizmu. Podczas ośmiogodzinnego dnia pracy przed komputerem oczy człowieka wykonują 30 tysięcy ruchów, a palec wskazujący odczuwa obciążenie porównywalne do wysiłku mięśni nóg podczas 40-to kilometrowego marszu. Z kolei użycie kserokopiarki lub wydruk jednej kartki papieru z drukarki laserowej powoduje uwolnienie do powietrza mikropyłków – związków metali ciężkich, ozonu i cyny wydzielanych przez tonery w czasie pracy urządzeń elektronicznych. Trafiają one do płuc człowieka wraz z wdychanym powietrzem mogąc stać się przyczyną bólów głowy, schorzeń skórnych, trudności w oddychaniu czy kłopotów z koncentracją. Tym gorzej, że narażony jest nie tylko pracownik, przy którego biurku stoi wspomniana drukarka czy ksero, ale wszystkie osoby znajdujące się w danym pomieszczeniu. Co więcej, badania prowadzone przez naukowców Instytutu Medycyny Środowiskowej Centrum Medycznego Uniwersytetu we Freiburgu (Institute of Environmental Medicine and Hospital Hygiene – IUK) mają pokazać czy mikropyłki wydzielane przez drukarki i ksero wpływają na uszkodzenia ludzkiego DNA i mogą powodować poważniejsze schorzenia, jak np. raka płuc.

Jak się ubrać do biura?

Ela Prochowicz — Thu, 31 May 2012 12:00:44 +0000

Minimalizm, brak ekstrawagancji, elegancja – to cechy, które najczęściej charakteryzują biurowe stylizacje. Jeśli jesteś pracownikiem biura i brak Ci pomysłów na stylizacje, zerknij na nasze propozycje.

Telepracownik wyposaża biuro

Ela Prochowicz — Fri, 17 Jun 2011 02:06:49 +0000

Przysługują mu takie same prawa co do warunków zatrudniania, dni wolnych, szkoleń, podnoszenia kwalifikacji zawodowych, czy też awansu.

Przedsiębiorca zatrudniający pracownika w formie telepracy ma obowiązek dostarczenia mu niezbędnego sprzętu do wykonywania pracy (komputer, telefon, biurko), pokrycia kosztów związanych z jego instalacją oraz utrzymaniem. Ponadto, pracodawca musi zapewnić telepracownikowi pomoc techniczną oraz – w razie potrzeby – także szkolenia z obsługi komputera lub innego sprzętu wykorzystywanego przy pracy. Jeżeli obie strony postanowią inaczej, pracownik może korzystać ze swojego prywatnego sprzętu wykonując obowiązki służbowe. Należy pamiętać o uwzględnieniu w umowie zasad używania sprzętu oraz jego ubezpieczenia.

Pracownikowi należy się zwrot kosztów za korzystanie ze swojego sprzętu, np. komputera, drukarki lub telefonu – ekwiwalent w wysokości określonej w porozumieniu lub regulaminie. Przy ustalaniu tej kwoty pracodawca powinien sprawdzić zużycie sprzętu, jego rynkową cenę oraz ilość wykorzystanego materiału na potrzeby pracy. Ponadto, należy także wziąć pod uwagę koszt rachunków, np. za wykonane połączenia telefoniczne oraz internet.

Pracodawca powinien także ustalić sposób komunikowania się z pracownikiem oraz formę sprawowania nad nim kontroli. Należy pamiętać także o tym, że w miejscu pracy telepracownika obowiązują przepisy BHP, z których pracownik musi zostać przeszkolony na koszt pracodawcy.

autorem komentarza jest Anna Świebocka–Nerkowska, Dyrektor Departamentu Rozwoju Kapitału Ludzkiego Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości.