Sprawdź, jaki jest prawidłowy wzrost masy ciała w ciąży w zależności od BMI przed zajściem w ciążę:

• BMI <18,5 kg/m2 przed zajściem w ciążę (niedowaga) + 12,5 – 18 kg w czasie całej ciąży;
• BMI 18,5–24,9 kg/m2 przed zajściem w ciążę (prawidłowa waga) + 11,5 – 16 kg w czasie całej ciąży;
• BMI 25–29,9 kg/m2 przed zajściem w ciążę (nadwaga) + 7 – 11,5 kg w czasie całej ciąży;
• BMI >30 kg/m2 przed zajściem w ciążę (otyłość) + 5 – 9 kg w czasie całej ciąży.

Eksperci zalecają, by przyszła mama dokładnie omówiła ze swoim lekarzem wszelkie kwestie związane z przybywaniem na wadze w czasie ciąży, dietą i aktywnością fizyczną. Może się okazać, że z uwagi na stan zdrowia zalecane przyrosty masy ciała będą inne niż podane wyżej. Okazuje się na przykład, że mogą one być inne dla kobiet ciężarnych z nadwagą i otyłością oraz stwierdzoną cukrzycą ciążową.

W ciąży nie wolno się odchudzać. Odchudzanie się może doprowadzić do niedożywienia płodu i mieć poważne konsekwencje dla jego rozwoju.

Dlaczego utrzymanie prawidłowego przyrostu w czasie ciąży jest ważne?

Dlatego, że daje dużo korzyści dla dziecka i matki. Natomiast za dużo kilogramów zarówno przed ciążą, jak i w jej trakcie naraża i kobietę, i dziecko, na znaczne problemy zdrowotne, w tym:

• cukrzycę u dziecka
• cukrzycę u matki
• nadciśnienie u matki
• nadmierną masę noworodka
• otyłość matki i dziecka
• poród przedwczesny
• żylaki u matki
• hemoroidy u matki.

Niedowaga i zbyt niski przyrost masy ciała matki także nie są prognostykiem dobrego zdrowia. W takiej sytuacji dziecko jest narażone na problemy z rozwojem, niską masę urodzeniową, cukrzycę i nadciśnienie w późniejszym wieku, a matka – na przedwczesny poród, anemię i problemy hormonalne.

Autorka: Justyna Wojteczek (zdrowie.pap.pl)

– Korelację pomiędzy demencją a BMI, obserwowaną w coraz większej liczbie badań populacyjnych, m.in. w naszym, należy rozpatrywać na dwóch poziomach – mówi główny autor badania, prof. Mika Kivimäki z Instytut Epidemiologii i Zdrowia UCL. – Jednym z nich jest bezpośredni wpływ nadmiaru tkanki tłuszczowej na rozwój demencji, a drugim wyraźna utrata masy ciała spowodowana demencją przedkliniczną. Sprawia ona, że osoby dotknięte demencją rzeczywiście mają wyższy od przeciętnego wskaźnik masy ciała około 20 lat przed rozwojem choroby, ale już w momencie jej wystąpienia ich BMI jest niższe, niż u osób zdrowych.

– Nasze najnowsze badanie potwierdziło zarówno silny wpływ otyłości na rozwój demencji, jak i to, że przed wystąpieniem pierwszych objawów otępienia dochodzi do znacznego spadku wagi spowodowanego zmianami metabolicznymi, jakie zaczynają się już pojawiać w organizmie – dodaje naukowiec.

Na potrzeby badania zespół prof. Kivimäki przeanalizował dane pochodzące z 39 różnych badań populacyjnych, zebrane łącznie od ponad 1,3 mln dorosłych mieszkańców Stanów Zjednoczonych i Europy (Wlk. Brytanii, Francji, Szwecji i Finlandii). Naukowcy zwracali uwagę na wagę oraz wzrost uczestników, a także szukali wśród nich przypadków demencji.

Okazało się, że w czasie 38 lat obserwacji u 6894 uczestników rozwinęła się demencja. Wszyscy chorzy około 20 lat przed wystąpieniem pierwszych objawów rzeczywiście mieli zbyt wysoki BMI: każde 5-jednostkowe zwiększenie wartości BMI wiązało się z 16-33 proc. wyższym ryzykiem rozwoju demencji (5 jednostek BMI dla osoby o wzroście 170 cm oznacza wagę 14,5 kg). Co ciekawe, w okresie bezpośrednio poprzedzającym wystąpienie choroby średni poziom BMI pacjentów był niższy w porównaniu do BMI uczestników zdrowych.

Autorzy badania przypominają, że w 2015 roku liczba osób z demencją osiągnęła prawie 45 milionów, czyli dwa razy więcej niż w 1990 roku. – Nasze badanie sugeruje zaś, że utrzymywanie prawidłowej masy ciała mogłoby zapobiec chorobie lub przynajmniej ją opóźnić – podkreślają.

Źródło: PAP – Nauka w Polsce