Tam wpada natomiast w szpony przeszłości, przed którą próbowała uciec przez ostatnią dekadę. Uwięziona na odludziu, w złowieszczym szklanym domu, osaczonym przez upiorną widownię mrocznego lasu, trafia w sam środek śmiertelnie niebezpiecznej intrygi. Wstrząsające wydarzenia sprawią, że będzie musiała stawić czoło nie tylko mordercy, ale i własnej przeszłości.

„W ciemnym, mrocznym lesie” to elektryzujący, trzymający w napięciu thriller psychologiczny, przez krytyków wymieniany jednym tchem z takimi bestsellerami, jak „Zaginiona dziewczyna” Gillian Flynn czy „Dziewczyna z pociągu” Pauli Hawkins.

Autorką tej wciągającej publikacji jest Ruth Ware, która dorastała w Sussex, na południowym wybrzeżu Anglii. Po ukończeniu studiów na uniwersytecie w Manchesterze przeprowadziła się do Paryża, po czym osiadła na stałe w północnej części Londynu, gdzie mieszka z mężem i dwójką dzieci. Pracowała jako kelnerka, księgarka, nauczycielka języka angielskiego oraz rzeczniczka prasowa. Po tych wszystkich przygodach przyszedł czas na książki. Zadebiutowała ona właśnie dzięki publikacji „W ciemnym, mrocznym lesie”

Źrodło: Prószyński Media

Twoja największa porażka?
Kolokwialnie mówiąc passa trzech „XXX” czyli spalone skoki, które towarzyszyły mi w moim najlepszym dotychczas sezonie. Zdarzało się, że wracałam z konkursu gdzie nie udało mi się oddać żadnego skoku mierzonego. Czułam ogromny niedosyt po sezonie gdyż wyniki mimo, że były najlepsze w karierze często były na tzw. „ zaliczenie” czyli wykonane na pół gwizdka. Bardzo dobre przygotowanie, wykonanie dobrego planu treningowego, który owocował dalekimi skokami niestety nie pozwolił mi na pokazanie 100 proc. predyspozycji, gdyż większość ze skoków to czerwona chorągiewka, która spędzała mi sen z oczu na długi, długi czas.

Na kim się wzorujesz? Do jakiego ideału dążysz? Kogo podziwiasz?
Od zawsze, wzorem jest dla mnie p. Irena Szewińska, zapewne wszystkim dobrze znana polska lekkoatletka, która specjalizowała się w biegach sprinterskich oraz skoku w dal. Od zawsze też byłam zafascynowana jej talentem, a także wyróżniającymi się ambicjami. Jest ze mną od początku mojej przygody z lekką atletyką. Postawiłam ją sobie za wzór z racji jest pracowitości, ogromnego optymizmu i konsekwencji w dążeniu do wyznaczonego celu. Niezwykle pozytywne jest również to, że mimo zakończenia swojej kariery z bogatym dorobkiem medalowym, rewelacyjnymi osiągnięciami nadal jest silnie związana ze sportem jako działaczka krajowych i międzynarodowych organizacji sportowych.

Jak wygląda twój typowy dzień treningowy?
Trenuję zazwyczaj w godzinach popołudniowych. Do południa, z racji tego, że studiuję dziennie,  jestem na uczelni. Do momentu rozpoczęcia treningu staram się wypoczywać po zajęciach, często „ucinając ” sobie popołudniową drzemkę. W trakcie zgrupowań treningi odbywają się dwa razy dziennie, organizm musi się szybko i poprawnie regenerować więc głównie stawiamy na wypoczynek. Dobra książka, sen, film, odnowa biologiczna to codzienność w trakcie dnia między rannymi i popołudniowymi treningami.

Jak porażki na ciebie wpływają? Mobilizują czy jednak na długo deprymują?
Dokładam wszelkich starań, aby ich uniknąć. Niezależnie od dyscypliny żaden sportowiec nie lubi przegrywać. Niestety sport jest tylko sportem a w nim bywa różnie i trzeba liczyć się z niepowodzeniami. Gdyby porażki wpływały na mnie deprymująco, już dawno nie byłoby mnie w sportowej rywalizacji. Początkowo towarzyszy mi smutek, żal, złość ale jak najszybciej wyciągam wnioski z dokonanego błędu i staram się o tym zapomnieć, a jeżeli gdzieś ta myśl wraca to obracam to w motor napędowy, który ma mnie motywować do jeszcze cięższej pracy, aby być jak najdalej od tych negatywnych uczuć.

Jaki masz cel w sporcie?
Na ten moment moim celem jest wrócić na skocznię prezentując wysoką formę. W ostatnich latach tego zabrakło, gdyż przygotowania nie szły po mojej myśli z racji kontuzji,  z którymi borykałam się na co dzień. Jeżeli zdrowie będzie dopisywało oczywiście moim wyznacznikiem jest piąć się w mojej konkurencji na najwyższy szczebel, osiągając rekordy życiowe, a co za tym idzie zdobywać medale na docelowych imprezach.

Co cię motywuje do treningów i ciężkiej pracy?
Sport zawsze był mi bliski, swoje pierwsze kroki w lekkiej atletyce stawiałam już w wieku 13 lat. Początkowo była to zabawa, lubiłam rywalizować i cieszyłam się z każdej wygranej. W sporcie dzieci i młodzieży niewiele trzeba było wysiłku, aby osiągnąć sukces. Jednak później przekonałam się na własnej skórze, że tylko ciężką pracą można osiągać swoje cele. Nigdy nic nie przychodziło mi łatwo, zawsze musiałam włożyć bardzo dużo pracy w to co robię, aby zobaczyć nawet niewielki efekt, choćby w postaci poprawy wyniku nawet o 10-20cm, co wydaje się niewiele. Sport jest piękny, trudno od niego odejść, jest bardzo zakorzeniony we mnie. Jestem na tyle z nim związana, że to mnie napędza do codziennego wysiłku. Z motywacją bywa różnie, raz jest większa raz mniejsza , ale nigdy jej nie brakuje.

Jakie cechy charakteru powinien posiadać dobry sportowiec?
Tak naprawdę w dużej mierze to właśnie sport kształtuje charakter. Niejeden trener tak powiada i uważam, że jest to święta prawda. Moim zdaniem każdy sportowiec powinien być wytrwały w tym co robi, zdeterminowany, sumienny, pracowity. Nie powinna być mu obca asertywność. Powinien mieć silną psychikę, gdyż często dobre przygotowanie fizyczne nie idzie w parze z „ głową”, dlatego też tak ważna jest silna psychika.

Często mówi się, że sport na poziomie wyczynowym, to ogromne wyrzeczenia. Jakie jest twoje zdanie na ten temat?
Skłamałabym mówiąc, że nie jest. W sporcie wyczynowym wszystko podporządkowane jest pod trening, a to mówi samo za siebie. Liczne wyjazdy na zgrupowania, zawody uniemożliwiają choćby obcowanie na co dzień z przyjaciółmi spoza sportowej rodziny. Poświęcenie to słowo, które każdym calu odzwierciedla życie wyczynowego sportowca. Jeśli nie skok w dal, to co (śmiech)?
Jako mała dziewczynka miałam wiele marzeń, jednak życie pokierowało mną tak, że dziś jestem skoczkinią w dal. Przygoda z królową sportu zaczęła się dla mnie w tak wcześnie, że nie miałam okazji spróbować czegoś innego.
A jeżeli mowa o obecnej chwili… jeżeli nie skok w dal… to na pewno praca w banku. Miałam już okazję zebrać tam bardzo duże doświadczenie jako młodsza specjalistka do spraw obsługi klienta. Mija już drugi rok odkąd zrezygnowałam z pracy na rzecz sportu. Postawiłam na jedną kartkę. Niestety sport wyczynowy kiedyś się kończy i trzeba patrzeć daleko w przyszłość. Dziś jestem przekonana, że w banku sprawdzałabym się i czuła dobrze. Do tej pory miło wspominam zespół w którym pracowałam i cenię sobie doświadczenie, które zdobyłam a w życiu chyba właśnie o to chodzi aby łączyć przyjemne z pożytecznym.

Każda kobieta chce być piękna i mieć zgrabne ciało. Co poleciłabyś paniom, które nie uprawiają sportu zawodowo tak jak ty, ale nadal chcą dobrze wyglądać, a niestety obowiązki domowe, praca, bycie mamą stają im na drodze do zgrabnej sylwetki.
Myślę, że każda kobieta jest w stanie wygospodarować codziennie pół godziny, aby poćwiczyć. Nie musi być to aktywność w klubie fitness, czy na powietrzu. W dzisiejszych czasach internet jest taką skarbnicą wiedzy, że każda z Was znajdzie coś dla siebie w postaci ćwiczeń, które są tam prezentowane. Aktywność fizyczna jest coraz bardziej popularna, dlatego zachęcam wszystkie kobiety, aby zrobiły coś dla siebie. Jeżeli będziecie widziały minimalne efekty Waszej pracy, Wasza motywacja do działania będzie coraz silniejsza. Najtrudniejszy jest pierwszy krok …z biegiem czasu poświęcicie ulubiony serial na rzecz aktywności, aby dopełnić swój zapracowany dzień. Każda z Nas lubi ładnie wyglądać, ale uświadamiam że to nie tylko ładny ubiór, modna fryzura, subtelny makijaż, ale przede wszystkim zgrabna sylwetka.

Jak to jest mieć chłopaka, który również zawodowo uprawia sport? To przeszkadza czy pomaga w związku?
Zdecydowanie pomaga. Przede wszystkim dobrze się rozumiemy i nadajemy na tych samych falach. Mamy w sobie oparcie. Staramy się wspólnie spędzony czas dostosowywać do treningów, aby każde z nas wykonało jak najlepszą pracę, dlatego zwykle dzień zaczynamy od pójścia na trening. Wspólnie analizujemy wykonane jednostki i nakręcamy się do pracy z myślą o dobrych wynikach w sezonie.

Czy zdarza wam się razem trenować?
Pewnie, że tak. Jeżeli tylko jesteśmy razem, zawsze wychodzimy na treningi o tej samej porze, choć oczywiście nasze treningi znacznie się od siebie różnią (śmiech ). Często sobie pomagamy na treningach. Przy okazji ja zdobywam doświadczenie i uczę się chodu sportowego, a Łukasz (Nowak, uzdolniony chodziarz – przyp.red.) dokształca się w planie treningowym skoczków.

Kilka miesięcy temu wydałaś płytę „Po drugiej stronie lustra”. Po jej przesłuchaniu mam odczucie, że ta płyta jest optymistyczna. Czy to miłość tak na ciebie podziałała?
Wszystkie zmiany, które zaszły w moim życiu w ciągu ostatnich paru, lat miały ogromny wpływ na brzmienie tej płyty. Cieszę się, że wzięłam głęboki oddech i przewartościowałam pewne rzeczy. Teraz zupełnie inaczej patrzę na niektóre sprawy. Nawet, gdy rano jest ciemno, ja pełna entuzjazmu wstaję i cieszę się tą chwilą.

Czy praca w studio nad płytą, przy boku ukochanego mężczyzny, rozprasza czy mobilizuje?
Ja do tego podeszłam bardzo profesjonalnie. Wyłączyłam się na myślenie, że nagrywam płytę z ukochanym, traktowałam Leszka (Leszek Wronka, producent muzyczny – przyp. red.) jak profesjonalnego producenta. I wiedziałam, że muszę dać z siebie sto procent.

Wydaje mi się, czy masz w sobie teraz więcej energii.
Wiesz, ta energia się u mnie wybudziła na nowo. Zamknęłam pewien etap mojego życia i faktycznie dużo lepiej się z tym czuję. Na pewno miłość dodaje człowiekowi skrzydeł, ale zaszła też we mnie wewnętrzna zmiana. Już nie przejmuję się tym, że mam gorszy dzień. Jeśli tak jest, bardzo szybko przywołuję się do porządku i mówię sobie, że nie ma sensu się dołować. Życie jest piękne!

Nowa płyta jest bardzo „irlandzka”. Skąd zainteresowanie tymi brzmieniami?
To trwa dosyć długo. Na poprzedniej płycie były już utwory inspirowane muzyką irlandzką. Ta muzyka mnie fascynuje, uważam że jest baśniowa, trochę tajemnicza. Nagranie tej płyty uświadomiło mi też, że w tę stronę muzyczną chcę podążać. Ponadto wiem, że oprócz niszowych zespołów, nikt takiej muzyki w Polsce nie gra. Myślę, że mogę zagospodarować sobie tę „półkę” muzyczną.

Cały materiał jest do przeczytania w EksMagazynie nr 22, maj-czerwiec 2014

Babska przyjaźń…
Najbardziej doskonała. Bardzo rzadko zdarza się przyjaźń pomiędzy kobietą, a mężczyzną. Mam raczej przyjaciółki. Takie, z których strony nigdy nie poczułam zazdrości, ani ja im niczego nie zazdrościłam. Znamy się od wielu lat. Zawsze sobie pomagamy, wspieramy się, doradzamy sobie i świetnie się razem bawimy.

Sukienka, w której czuję się kobieco…
Uwielbiam styl projektanta Tomka Olejniczaka. Jego projekty są bardzo, bardzo kobiece, ale nie jest to seksowność wulgarna, wyuzdana i tania, a elegancka i subtelna. Wszystkie fasony w interesujący sposób podkreślają kobiecą sylwetkę. Trochę odsłaniają, ale też pozostawiają rąbek tajemnicy. Czasami takie zestawienie działa lepiej, niż super skąpa bielizna.

Szczere relacje w show-biznesie…
Wspólny plan filmowy, spektakl, na pewno łączy, ale to zawsze jest połączenie na czas trwania danej produkcji. Mam jedną przyjaciółkę, którą poznałam, kiedy już grałam i byłam aktorką – jest to Marta Dąbrowska. I to jest jedyna moja przyjaźń, która zrodziła się nawet nie tyle w pracy, co w tej samej branży. Z koleżankami z planu nigdy nie miałam większych problemów. Było fajnie, ale nie przeradzało się to w głębsze relacje.

*Weronika Książkiewicz – Urodziła się 21 sierpnia 1981 roku w Moskwie. W 2005 roku ukończyła wydział aktorski Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi (Polska). Pojawiła się gościnnie w wielu serialach takich, jak „Plebania”, „Kryminalni”, „Pitbull” czy „Prawo miasta”. Po raz pierwszy na dużym ekranie pojawiła się w 2004 roku, gdy zagrała w filmie „Ciało moje”. Specjalizuje się w rolach komediowych – w 2008 roku była częścią obsady filmów „Ile waży koń trojański?” i „Rozmowy nocą”, trzy lata później zagrała w „Los numeros”, a 2013 rok rozpoczęła rolą Simony w „Podejrzanych zakochanych”. Ma na koncie role w dramatach – w 2005 roku wystąpiła w filmie „Karol – człowiek który został papieżem”, a w 2008 roku w „Małej Moskwie”.

Cały materiał jest do przeczytania w EksMagazynie nr 22, maj-czerwiec 2014

Jak znajduje pani czas na te wszystkie rzeczy?
Wystarczy dobra organizacja i planowanie. Jeśli się trzymasz planu to wszystko da się pogodzić.

Jest też czas na dbanie o siebie? Wygląda pani rewelacyjnie, z roku na rok coraz młodziej.
Dziękuję bardzo, ale zobaczymy, co to będzie za 20 lat (śmiech). Ja jestem sama ciekawa, co zobaczę wtedy w lustrze. Ale szczerze, to ja nic takiego specjalnego nie robię. Po prostu dbam o siebie.

W jaki sposób?
Mądrze się odżywiam, nie palę papierosów, nie piję alkoholu w dużych ilościach, a ostatnio prawie w ogóle go nie piję. To ma kolosalne znaczenie. Uprawiam sport – chodzę na basen. Spaceruję, śpię minimum 8 godzin. To wszystko!

Prowadzenie takiego programu jak „Świat się kręci”, to duże wyzwanie?
Przede wszystkim, prowadząc ten program, czuję dużą radość. Byłeś dzisiaj na nagraniu, więc miałeś okazję to wszystko, co tu się dzieje, zobaczyć od kuchni. Mam wspaniały zespół, który w ten program wkłada swoje serce. Dajemy z siebie maksimum, solidnie się przygotowujemy do każdego wydania. Jak jestem dobrze przygotowana, to mogę wszystko, nawet tańczyć piruety na lodzie. (śmiech).

Cały materiał jest do przeczytania w EksMagazynie nr 22, maj-czerwiec 2014

Jak odbierasz, to co się wokół ciebie wydarzyło?
Dla mnie ten rok był przełomowy, jeśli chodzi o media i telewizję. Natomiast jeśli chodzi o pracę, to nie do końca. Pracuję jako aktorka od ładnych paru lat i jakoś sobie radzę. Faktycznie, pewnie dzięki temu, że to zamieszanie w mediach było tak duże, otrzymałam propozycję zagrania w serialu „M jak Miłość”.

To chyba nie będzie twoja pierwsza rola w serialu?
To będzie pierwsza tak duża rola serialowa. Wcześniej pojawiałam się w serialach, ale były to głównie epizody. Natomiast ja od lat jestem związana z teatrem i tam gram dosyć dużo, więc praca w serialu to dla mnie nowe wyzwanie.

A gdybyś miała porównać i określić, gdzie czujesz się lepiej: w teatrze czy w serialu?
W serialu wszystko trwa długo. Dosyć długo kręci się jedno ujęcie, które później na ekranie oglądamy kilka sekund. Później jest przerwa, na makijaż, na przebranie i nagrywamy kolejną scenę. Po czym znów następuje przerwa…, i tak w kółko. W serialu proces pracy jest zdecydowanie dłuższy, niż w teatrze. Poza tym, ja lubię adrenalinę, a teatr mi jej dostarcza. Dodatkowo publiczność mnie nakręca. Odpowiadając na twoje pytanie, gdybym już musiała się określić, to wybrałabym teatr.

Przed twoim pojawieniem się w reklamie, brałaś też udział w programie X Factor. Śpiewasz jeszcze i planujesz coś robić w tym kierunku, może nagrać płytę?
Tak, ja śpiewam cały czas. Czy nagram płytę? Na to pytanie dziś ci nie odpowiem, bo to pokaże czas. Śpiewam w Teatrze Roma, np. w „Deszczowej Piosence” i w „Ale musicale”, więc wszystkich chętnych do posłuchania mnie, zapraszam właśnie tam.

Apropos śpiewania, to czytałem, że pochodzisz z Opola, a to miasto zobowiązuje…
No właśnie (śmiech). Pamiętam, jak od małego podglądałam próby przed festiwalem, zbierałam autografy od występujących tam artystów. Uwielbiam Festiwal Opolski, gdy przez ostatnie dwa lata z rzędu nie mogłam w nim uczestniczyć, byłam niepocieszona. Czułam, że czegoś mi brak, bo oglądanie festiwalu w telewizji nie oddaje magii i atmosfery tego miejsca.

Pochodzisz z Opola, studiowałaś w Krakowie, teraz mieszkasz w Warszawie. Gdzie czujesz się najlepiej?
Chyba nadal wybrałabym Opole. Z tych wszystkich miast, które wymieniłeś mam największy sentyment właśnie do niego. Tam się wychowałam i spędziłam większą część swojego życia. Mam tam rodzinę, przyjaciół, swoje miejsca. Mogę powiedzieć, że kocham to miasto. Ale również bardzo lubię Gdynię, bo tam też chwilę mieszkałam i mam tam siostrę. Mam sentyment do Krakowa, bo to miasto przypomina mi czasy studenckie. Do Warszawy nie mam sentymentu, bo w niej mieszkam aktualnie, ale ją sobie oswoiłam.

A gdybyś mogła wybrać z mapy świata miejsce, gdzie chciałabyś jeszcze pomieszkać?
Najbardziej odpowiadałoby mi takie miejsce, gdzie byłoby ciepło, świeciło słońce i była piaszczysta plaża. A z drugiej strony, żeby również były góry i dobre warunki do jazdy na nartach (śmiech). To raczej niemożliwe, więc na razie zostaję w Warszawie!

Cały materiał jest do przeczytania w EksMagazynie nr 21, marzec-kwiecień 2014

O cytatach
Piksele są bardzo pedantyczne, wszystko od razu chciałabym zamienić w zgrabnego JPG – a. Piksele zamieniają teksty w obrazki – tak było w przypadku współpracy z poetą Michałem Zabłockim i cyklu Multipoezja. Inspiracją do tekstów z dymków Pikselowych postaci są bardzo często prywatne sytuacje, cytaty znajomych, przejęzyczenia i neologizmy z sieci, teksty z internetu, statusy z gadu-gadu. Kiedy ktoś mówi coś fajnego, wyciągam komórkę lub notes. Nikt się jeszcze nie obraził za spikselowanie. Zresztą zazwyczaj pytam znajomych o zgodę. Pierwszy zapis każdego Piksela powstaje tradycyjnie, na kartce papieru. Potem warstwa tekstowa i wizualna zostaje przekształcona w bardziej cybernetyczną formę. Przez bardzo długi czas Piksele dotyczyły mojego życia, tego co mnie dotyczy, co mnie boli i zajmuje moje myśli. Wtedy jednak nie docierały do szerokiego grona. Teraz już tak nie jest, nie jestem aż tak bardzo ekshibicjonistyczna. Nauczyłam się czerpać inspirację, z tego co jest na zewnątrz.

O powracających związkach
Niektórzy pytają, dlaczego robię wyłącznie pesymistyczne i smutne Piksele. Zawodowo zajmuje się projektowaniem, a więc upiększaniem rzeczywistości i sprawianiem, aby była przystępna, ładna i zachwycała estetycznie. To logiczne, że twór zwany autorem musi mieć odskocznię. Z jednej strony naprawiam świat, a z drugiej opisuje jego mroczną stronę. Tematem Pikseli są przeważnie związki, bo większość narodziła się pod wpływem sytuacji między kobietą a mężczyzną. To temat, który jest ponad wszystkim. Nawet, kiedy mam zlecenie na Piksela „o czymś”, a nie o ludziach, to i tak przemycam człowieka. Ostatnio chodziło o ekologię. I co? Powstał Piksel z dwoma dziewczynami. Jedna z nich pyta „Jak to możliwe, że przyjaźnisz się ze swoim byłym?”, na co ta druga odpowiada: „Jak to jak? Przecież to recykling!”. Nie myślę o niczym innych, jak o mężczyznach. I kobietach oczywiście.

O szaleństwie w sieci
Obserwuję to co dzieje się w internecie: blogi, Demotywatory, wszelkiego rodzaju twórczość młodych ludzi w sieci. Kiedy miałam 13 lat nie byłam tak zgorzkniała, nie miałam tylu przemyśleń. Nie wiem, na czym są oparte – czy na własnych przeżyciach, czy na wtórnych informacjach z netu, do których ja nie miałam dostępu? Ci ludzie, w wieku 18 lat, czują się jak czterdziestolatkowie, bo wiedzą już wszystko, wszystko już przeżyli. Kiedy byłam nastolatką, miałam kilku przyjaciół, z którymi utrzymywałam bezpośredni kontakt i łączyły mnie z nimi bliskie związki emocjonalne. Dziś otacza nas wielość relacji. Na Facebooku mam kilka tysięcy znajomych. To jest dziwne. W liceum byłam tak nieśmiała, że miałam problem, żeby podejść do kogoś i się przedstawić. Internet ułatwia interakcje. Na moim etapie rozwoju to jest dobre, ale nie wiem, czy mając lat 14 – 16, i będą introwertyczką, nie zwariowałabym od pewnego nadmiaru. W sieci miałabym szybki i łatwy kontakt z setką ludzi, ale co gdybym musiała z nimi rozmawiać w realu? W momencie kształtowania osobowości to nie wydaje się najbezpieczniejsze.

*Agata Dębicka – Nowohucianka, absolwentka wzornictwa form przemysłowych na krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, popularna blogerka. Zawodowo zajmuje się grafiką, ilustracją, komiksem (min. identyfikacja wizualna festiwalu FAMA 2008, 2009, 2010, Nowohuckiego Festiwalu Filmowego, opracowanie poligrafii promującej poetycki projekt eMulitpoetry.eu, udział w polskich i międzynarodowych projektach społeczno-artystycznych), a także multimediami (autorskie teledyski, projekcje multimedialne do spektakli Teatru Łaźnia Nowa lub Teatru Figur). Interesuje się internetem i jego wpływem na relacje międzyludzkie. Brała udział w wystawach m.in. „Love jak M” w Galerii Kuluary, w Pałacu Kultury i Nauki (2006), „Letni Nieletni” w Galerii Zachęta (2010). Od 2007 r. prowadzi bloga www.agde.blox.pl. Piksele można zobaczyć na www.facebook.com/piksele