Panuje też przekonanie, że to mężczyźni nie mogą bez seksu wytrzymać, znam jednak panów, którzy długo nie są w związkach, nie „zaliczają” jednonocnych przygód, zwyczajnie nie uprawiają fizycznej miłości. Jak sobie z tym radzą?
Seks i związana z nim przyjemność jest jedną z podstawowych potrzeb dla większości ludzi, stąd myślę, że zarówno mężczyznom, jak i kobietom, może brakować seksu, choć przyczyny tego braku mogą być różne. Z moich doświadczeń wynika, że faceci, częściej niż kobiety, wykorzystują seks lub masturbację do redukowania napięcia emocjonalnego (stres, lęk itp.). Dla nas seks częściej jest potrzebą ciała, a dla kobiet równie ważny jest aspekt emocjonalny każdego zbliżenia. Większość mężczyzn odczuwających popęd seksualny i nie mogących go zrealizować z partnerką, używa masturbacji, by zredukować napięcie. Kobiety statystycznie rzadziej się masturbują, jednak coraz częściej potrafią o tym otwarcie mówić, stąd dowiadujemy się, że nie jest to domena jedynie mężczyzn.

A jeśli już tego seksu nie ma, czym mężczyzna jest w stanie go zastąpić?
Część moich pacjentów ma swoje sposoby na zredukowanie towarzyszącego im napięcia seksualnego, którego nie mogą realizować z partnerką. Jednym z nich jest aktywność fizyczna, podczas której, wraz ze spadkiem napięcia w organizmie, wytwarzane są endorfiny, hormony szczęścia, podobne, jak podczas seksu. Jednak nawet taki substytut nie jest w stanie na dłuższą metę zastąpić realnych zbliżeń z partnerką.  

Jednak fizyczność pozostaje fizycznością. Czy mężczyzna nie uprawiający seksu kilka lat, zmienia się w jakiś sposób osobowościowo? Przecież nie może to pozostać bez wpływu na codzienne funkcjonowanie?
Nie znam badań, które wiązałyby brak seksu ze zmianami w osobowości. Jeśli jednak brak seksu powiążemy z brakiem związku, to z czasem możemy go odczuwać jako wyraz braku pożądania, miłości i akceptacji ze strony drugiej osoby. To może sprawiać, że zacznie na tym cierpieć nasze poczucie wartości, pewność siebie i atrakcyjności. Każdy potrzebuje czuć się kochany, dlatego często mówi się o sfrustrowanych i zrzędliwych starych kawalerach i pannach, których nikt nie kocha. Jeśli potraktujemy seks jako coś więcej, niż kontakt fizyczny, wtedy jego brak może bardzo wpływać na nasze życie oraz postrzeganie siebie i innych osób.

Poruszę w tej rozmowie jeszcze wątek czegoś, co wydaje się totalnie niemożliwe, znam jednak takie przypadki – co, kiedy mężczyzna ma powiedzmy 30 lat i jest dziewicą….
Trzydziestoletni prawiczek to wcale nie jest taka rzadkość, jak by się mogło wydawać. Zwykle jest to związane z pewnymi deficytami w zakresie umiejętności interpersonalnych oraz z lękiem przed niespełnieniem oczekiwań ewentualnej partnerki. W ostatnich latach ten lęk jest dodatkowo podkręcany przez wszechobecną pornografię, która kreuje bardzo nierealistyczny obraz seksu. Młody mężczyzna, oglądający tego typu materiały, może odczuwać kompleksy dotyczące swojego ciała, np.: wielkości penisa, jak i obawy przed seksem prezentowanym jako wielogodzinna kopulacja w dziesiątkach pozycji. Taki obraz seksu może faktycznie spinać, bo ma on zwykle niewiele wspólnego z tym, co dzieje się w łóżku typowego Kowalskiego. Co więcej, im dłużej taki mężczyzna nie będzie konfrontował się z rzeczywistością, tym z wiekiem trudniej mu będzie rozpocząć swoje życie seksualne.

Czy taka, dojrzała już osoba, jest w stanie stworzyć owocny związek?
Kusi mnie, żeby zapytać o jakiej dojrzałości tutaj mówimy, czy metrykalnej, czy emocjonalnej? Bo to, że ktoś ma 30 lat, nie jest równoznaczne z tym, że jest dojrzałym mężczyzną. Niektórzy dojrzewają o wiele później, są też tacy, których bliscy wspierają ich w tym, żeby nigdy nie musieli dojrzeć i wziąć odpowiedzialności za swoje życie. Często taką osobą jest matka, dla której syn jest jedyną opoką i całym światem i nie chcąc go stracić, uczy go bezradności i utrzymuje w pewnej zależności od siebie. Stąd, jeśli ktoś już dojrzeje do bycia dojrzałym, to wtedy z pewnością będzie w stanie stworzyć dobry związek.

Jak w ogóle „obchodzić się” z takim mężczyzną, zakładając, że jesteśmy jego partnerką, tyle, że jeszcze nie seksualną?
Myślę, że należy wystrzegać się wchodzenia przy takim facecie w rolę matki. Stąd powyższe pytanie powinno brzmieć raczej: „Jak zadbać o siebie w takiej relacji i nie przyjmować nie swojej odpowiedzialności?”. Bo jeśli w tej relacji ma kiedyś pojawić się seks, to dobrze, jeśli będzie w niej miejsce na mężczyznę i kobietę w roli partnerów, a nie matkę i syna. Bo, jak wiadomo, seksu między matką a synem nigdy nie będzie, a jeśli nawet się pojawi, to nie rokuje to pozytywnie.

Brak relacji partnerskich
Wiele osób niestety nie rozmawia o sprawach łóżkowych ze swoimi partnerami. Co moim zdaniem jest błędem, ponieważ każdy z nas ma swoje fantazje i oczekiwania wobec swoich partnerów. I tutaj pojawia się problem. Oto prosty przykład: kobieta oczekuje od swojego partnera np. pieszczot, a mężczyzna od razu przechodzi do konkretu. Jeśli relacje przykładowej pary byłyby na dobrym poziomie, a w związku ludzie rozmawialiby ze sobą o swoich oczekiwaniach, to takich jak i innych problemów, z którymi się spotykam byłoby o wiele mniej. W obecnych czasach ludzie skupiają się na robieniu kariery, a wieczorem są zmęczeni, czy ze stresowani pracą i nie mają ochoty na seks. Zmęczenie także zabija wrażliwość i zdolność rozumienia drugiej połówki. W takich przypadkach warto wybrać się do specjalistów seksuologów, którzy pomogą poukładać w głowie różne rzeczy związane z relacjami między parami. Po takich wizytach ludzie dopiero dostrzegają, że coś robią źle.

Kompleksy i zdrada…
Kompleksy także mogą być powodem unikania intymnych relacji miedzy dwojgiem kochających się ludzi. Jeśli jeden z partnerów ma kompleksy, o których wstydzi się rozmawiać, może unikać właśnie takiej relacji . Zauważmy, że kompleksy, tak jak każdy problem, o którym się nie mówi może się pogłębić. W związkach zdarzają się takie preteksty choćby: „Nie dzisiaj kochanie bo boli mnie głowa”, czy „Przestań kotku, jutro muszę wcześniej wstać”. Pamiętajmy, że każdy z nas ma jakieś kompleksy, a nikt nie jest przecież idealny. Dlatego warto rozmawiać o nich i pogodzić się z tym jakimi osobami jesteśmy. Każdy z nas jest przecież na swój sposób wartościowym partnerem dla drugiej osoby. Kolejnym bardzo ważnym powodem unikania seksu jest zdrada. Jeśli jeden z partnerów zdradza swoją drugą połówkę, to zdarza się tak, że nie ma on ochoty na bliski kontakt z osobą, z którą faktycznie jest w związku. Warto się zastanowić czy zdrada jest spowodowana tym, że jeden z partnerów jest niedojrzały na stały związek. Ale jak to przy zdradzie, w raz unikaniem zbliżeń intymnych prędzej czy później i tak to wyjdzie ona na jaw, a nasz partner będzie rozczarowany i zraniony. Wspomnę jeszcze o zaburzeniach seksualnych, które bardzo często występują w związkach i o których się także nie mówi. Chcę dodać, że w większości przypadków zaburzeń seksualnych klientów, które to powodują unikanie stosunków z drugą polówką są wyleczalne. Należy tylko odważyć się udać do seksuologa, i zasięgnąć jego porady a po paru wizytach będziemy się cieszyli w pełni bliskością z partnerem i satysfakcją z seksu.

Zwięzłe podsumowanie
Tak na koniec: pamiętajmy, że nadmiar seksu bywa zabójczy dla pożądania, sprowadza u partnerów znużenie i niechęć do siebie. Pomysł zdrady w takim przypadku może wydać się całkiem atrakcyjny, choćby dlatego, że inny partner będzie mniej wymagający, a kontakt pozbawiony napięcia, które towarzyszy partnerom, którzy kochają się na zapas. I tak, zamiast się chronić, można sprowokować zdradę. Natomiast bez seksu oraz bez podniecenia seksualnego nasza seksualność wygasa, co skutkuje dystansem do partnera i uciekaniem przed bliskością. Decyzja oczywiście należy do każdego z nas. Chociaż biorąc pod uwagę reguły związku to poświęcenie dla drugiej osoby jest jego ważnym elementem. Więc dlatego warto się nad tym zastanowić.

Autorem tekstu jest psycholog/seksuolog Piotr Nowak