Klienci zupełnie inaczej podchodzą do produktu, gdy jest on rekomendowany przez znajomych, ponieważ samo go używali. Sprawdza się to 72% przypadków. Marka sama w sobie, jej wartość i  popularność, na pewno stanowią siłę (wpływ na decyzję średnio co drugiego badanego) ale już rekomendacje sprzedawców (24%) czy sama reklama (16%) nie są wystarczającym powodem, by sięgnąć po produkt. Zdarza się również, że konsumenci zdobywają informacje o marce w sieci, ale zdecydowanie częściej zdarza się to panom. Prawdopodobnie wynika to z ich wrodzonej naturze poznawczej.

Bardzo często do reklam poszczególnych produktów angażowani są celebryci. Idole, którym społeczeństwo ufa, mają oni zagwarantować firmie znacznie lepszą sprzedaż i sprawić, by dany produkt, podobnie jak gwiazda, stał się lubiany. Opinie dotyczące tego rodzaju wykorzystania osoby publicznej są jednak podzielone. Blisko 50% badanych osób uważa, że obecność znanej persony w reklamie nie ma żadnego znaczenia zarówno dla nich, jak i dla produktu, który zostanie przez nich wybrany. Zazwyczaj twierdzą tak jednak osoby młodsze oraz te lepiej wykształcone. Z kolei prawie 40% ankietowanych ludzi mówii, że dla nich bywa istotne to, kto akurat promuje daną rzecz.

Mimo, że to nie celebryci nie są dla nas najważniejsi, gdy staramy się wybrać odpowiedni produkt to zupełnie inaczej podchodzimy do opinii znajomych. Czasami wystarczy wyłącznie mała rekomendacja kogoś z bliskich, by ustosunkować się pozytywnie do tego, co zamierzamy kupić. Rekomendacje bliskich są mile widziane w odniesieniu do praktycznie wszystkich kategorii produktowych, stosunkowo najrzadziej używki, suplementy diety oraz biżuteria.Tylko co szósta osoba w tym częściej mężczyźni i osoby starsze, deklaruje, że raczej nie zdarza jej się dokonywać zakupu pod wpływem bliskich.

Źródło: Grupa IQS

Niezależnie od tego, które miejsce w zajął to stanowił istotną personę, która zawsze była blisko czołówki. Nie zawsze był jednak idealny. W wielu kwestiach kompletnie się nie sprawdzał. Można zapytać jak to możliwe? Mimo niepodważalnego geniuszu zwyczajnie nie był w stanie zapanować na przykład nad swoim życiem prywatnym, a historie o dwóch różnych skarpetkach, które nosił wydają się być a to najlepszym dowodem.

Geniusz ponosił czasami klęski także w życiu zawodowym. Nic dziwnego, bycie naukowcem, geniuszem, a do tego ówczesnym celebrytą wiele od niego wymagało. W nauce poniósł klęskę próbując przez 30 lat zajmować się połączeniem opracowanej przez siebie teorii grawitacji z teorią elektromagnetyzmu. Niestety, rozwój fizyki poszedł w zupełnie innym kierunku. Nie da się jednak ukryć, że jego wyjątkowość zachwycała i zachwyca do dzisiaj. W końcu nie każdemu naukowcowi udało się zyskać taką popularność i być wspominanym jeszcze na długo po swojej śmierci.

Jego praca naukowa nie zawsze była rozumiana nawet przez niego samego. W 1925 r. powstała mechanika kwantowa, do której Einstein się przyczynił, ale nigdy się z nią nie pogodził. Nie mógł zaakceptować wynikających z niej konsekwencji, takich jak to, że proces pomiaru wpływa na mierzony obiekt. Sądził, że rzeczywistość musi istnieć niezależnie od obserwatora i że teoria powinna to opisywać. „Nie chciał iść, jak mówił, na „zgniłe kompromisy”.

Na kompromis nie przystał także wtedy, gdy leżał już na łożu śmierci. Kiedy w kwietniu 1955 r. pękł mu tętniak aorty po odzyskaniu przytomności nie pozwolił na podanie mu morfiny i poddanie się operacji, zresztą bardzo wtedy ryzykownej. Jak sam twierdził, wykonał już w życiu to co powinien, więc chciał odejść w sposób elegancki.

Więcej o Albercie Einsteinie można przeczytać w opracowaniu Jerzego Kierula, który od lat zajmuje się biografiami najbardziej znamienitych ludzi nauki. Książka ukazała się nakładem Państwowego Instytutu Wydawniczego w ramach cyklu „Biografie Sławnych Ludzi”.

Źródło: www.naukawpolsce.pap.pl