Jedną z największych zalet filmu „Raz się żyje” są role aktorskie. Mimo, że jego gwiazdorska obsada wcześniej była kojarzona z ambitnym repertuarem, scenariusz rozbawił ich do tego stopnia, że postanowili zrobić wyjątek i wziąć udział w komediowym projekcie.

W naiwnego Harolda wcielił się uznany brytyjski aktor David Oyelowo, dwukrotnie nominowany do Złotego Globu za rolę w „Selmie” i „Słowiku”. Również dla Joela Edgertona rola w „Raz się żyje” stanowiła lekką odmianę od dotychczasowego wizerunku, aktor bowiem rok wcześniej nominowany był do Złotego Globu za „Loving”. Nie mówiąc już o filmowej famme fatale, w którą brawurowo wcieliła się zdobywczyni Oscara za „Monster” się Charlize Theron. Jeśli tej mieszanki dołączyli Amanda Seyfried, Thandie Newton i Sharlto Copley mamy gwarancję przyjemnie czasu spędzonego w kinie.

I choć „Raz się żyje” bywa momentami smoliście czarną komedią, film opowiada pozytywną historię, która może zainspirować niektórych widzów do przewartościowania własnego życia.

„Raz się żyje” w kinach od 20 kwietnia!

Bezkompromisowa komedia akcji w duchu takich hitów jak KAC VEGAS i MILLEROWIE!

Film producentów ATOMIC BLOND, DZIENNIKA ZAKRAPIANEGO RUMEM I OKRUCIEŃSTWA NIE DO PRZYJĘCIA.

Gwiazdorska obsada w komedii o facecie, który dopiero, gdy straci wszystko i zostanie sam, znajdzie w sobie moc, by po raz pierwszy iść na całość!

Reżyseria: Nash Edgerton

Obsada:

•        Amanda Seyfried („Mamma Mia”, „Kochajmy się do święta”, „Wciąż ją kocham”)

Gatunek: komedia akcji

Dystrybucja w Polsce: Monolith Films

Sprawa Jenson została opisana w książce “Class Action” (2002 r.), a ta z kolei posłużyła za scenariusz do filmu North County, który na ekranach kin pojawił się w 2005 roku. Główną rolę, molestowanej w miejscu pracy Lois Jenson, zagrała Charlize Theron. Za swoją kreację została nominowana do Oscara. Jenson rozpoczęła pracę w kopalni w marcu 1975 roku. Od tego czasu, łącznie z innymi kobietami, stała się obiektem ataków słownych, doświadczyła gróźb i zastraszania. W 1984 roku kobieta wysłała skargę do Minnesota Department of Human Rights. Tydzień później przebito wszystkie opony w jej samochodzie. W 1987 roku Jenson miała na koncie „prawie – sukces” w walce o godne traktowanie w kopalni, przyznano jej 6 tys. dolarów odszkodowania, którego jednak kopalnia jej nie wypłaciła.

Początek sprawy sięga 15 sierpnia 1988 roku kiedy adwokat Paul Sprenger (w jego rolę w filmie North Coounty wcielił się Woody Harelson – przyp.red.) wniósł pozew w imieniu Lois E. Jenson oraz Patricii S. Kosmach przeciwko Eveleth Taconite Co. Lois Jenson odeszła z pracy w kopalni 25 stycznia 1992 roku. Niedługo potem zaobserwowano u niej objawy stresu pourazowego. Pierwszy mały sukces Jenson odniosła pod koniec 1992 roku, kiedy to sąd uznał, że kopalnia powinna była zapobiec molestowaniu i nakazał edukację wszystkich pracowników kopalni w tym temacie. Część procesu dotyczące stricte krzywdy kobiet przebiegała z przeszkodami. Wyznaczony przez sąd przedstawiciel wycenił straty kobiet na 10 tys. dolarów na osobę. Ta wycena została podważona i proces miał rozpocząć się na nowo.

Dzień przed jego rozpoczęciem 15 kobiet, które wniosły pozew zbiorowy dogadało się z kopalnią na kwotę 3,5 mln dolarów do podziału (grudzień 1998 r.). Podczas trwania procesu, w 1994 roku zmarła Pat Kosmach, która jako pierwsza zdecydowała się towarzyszyć Jensen w walce przeciwko kopalni.

W „The Road” samego momentu zagłady nie widzimy. Widzimy świat „po”. Przez pryzmat Ojca i Syna, starających się przeżyć. I to „po” jest tak naprawdę przerażające. Nie wiemy tak naprawdę, co się stało. Czy użyliśmy w końcu zbyt dużej ilości broni atomowej, czy unicestwiła nas, Ziemian, jakaś gigantyczna asteroida. Możemy się tylko domyślać, obserwując wędrówkę dwóch bohaterów przez spaloną, pozbawioną roślin i żywych zwierząt szarą pustynię.

Bohaterowie przemierzają oczywiście Amerykę (Stanom Zjednoczonym jakoś zawsze najbardziej się obrywa z okazji końców świata), kierując się w stronę wybrzeża z nadzieją, że coś tam zostało. Inni, dobrzy ludzie, jedzenie, jakaś oaza życia. Ale pewności nie ma i to również przeraża.

Podróż dwóch wychudzonych i wygłodzonych postaci w łachmanach, które muszą ratować się jeszcze przed dzikimi bandami rabusiów i morderców zjadających ludzkie mięso, przeplatają obrazy z przeszłości. Dowiadujemy się, że kiedyś było sobie szczęśliwe małżeństwo oczekujące dziecka. A później, nagle, wszystko zamarło. Przyszła ciemność, ogień, strach, koniec wszystkiego, co znamy. Zostały zgliszcza i nadzieja, która jednak bardzo szybko się wyczerpuje, podobnie jak resztki żywności, pochowane w opuszczonych piwnicach i domach bez mieszkańców.

Film wyreżyserował John Hillcoat, bardzo dobrą ścieżkę dźwiękową, która współtworzy mroczny i niepokojący klimat stworzył Nick Cave. W rolach głównych możemy zobaczyć Viggo Mortensena, Charlize Theron, Roberta Duvalla.

Największą jego zaletą jest sposób opowiadania historii. Powolny, męczący, odrażający, wzbudzający niepokój. Patrząc na ekran myślimy sobie… A co, jeśli tak właśnie wyglądałby koniec świata? Jak to, tak bez efektów specjalnych, wybuchów, superbohaterów ratujących ludzkość? Tak zwyczajnie stało się coś, co wszystko zniszczyło? I co byśmy zrobili postawieni w sytuacji bohaterów? Zakończyli swoje męki szybko i najmniej boleśnie, jak to możliwe, czy też wierzyli, że warto czegoś szukać, że tam, daleko, ktoś jeszcze ocalał i nasze życie tak naprawdę jest coś warte?

Nie jest to film wybitny, ale muszę przyznać, że „The Road” to całkiem przyjemna odmiana po wszystkich katastroficznych superprodukcjach, na które byliśmy skazani w ostatnich miesiącach. Film o końcu świata, na którym trzeba pomyśleć o życiu? Okazuje się, że to jednak możliwe. I za to ogromny plus.