Po pierwsze pacjent powinien wykonać odpowiednie badania i zostać zdiagnozowany pod kątem celiakii. A po drugie powinien zostać uświadomiony na temat produktów, które mogą zawierać gluten, a w praktyce nie jest to prosta sprawa.  Gluten poza typowymi produktami bazującymi na mące pszennej, żytniej i razowej znajduje się także w kaszach (manna, kuskus, jęczmienna), gumach do żucia, parówkach, pasztetach, chipsach, lodach, budyniach czy nawet gorszej jakości wędlinach, serach i jogurtach. Dlatego też zanim pacjent przejdzie na dietę bezglutenową powinien wykonać badanie, które pozwolą na postawienie prawidłowej diagnozy.

Do tej pory celiakia była diagnozowana na podstawie badania przeciwciał antygliadynowych oraz antyendomysjalnych, biopsji jelita cienkiego a także występowania objawów świadczących o chorobie. Niemniej jednak przeprowadzenie badania poziomu przeciwciał nie zawsze daje wiarygodny wynik szczególnie u osób starszych oraz przebywających na diecie bezglutenowej. Natomiast biopsja jelita cienkiego jest badaniem inwazyjnym, dlatego też rodzice małych dzieci niechętnie decydują się na wykonanie tego badania. W związku z tym, że celiakia jest choroba genetyczną, kilka lat temu naukowcy opracowali test, który wykrywa u chorych dwa typy genów (HLA DQ2 i HLA DQ8) odpowiedzialnych za rozwój celiakii. U osób, które nie posiadają tych genów można praktycznie w 100% chorobę wykluczyć. Natomiast osoby, które te geny posiadają i jednocześnie występują u nich objawy charakterystyczne dla celiakii mogą już mieć często postawioną diagnozę.

Badania DNA na celiakię zostały w tym roku oficjalnie zarekomendowane przez międzynarodowe ośrodki naukowe jako jedna ze standardowych metod wykorzystywanych w zdiagnozowaniu celiakii.