– Cukrzyca daje dość charakterystyczny obraz w jamie ustnej. Niektóre objawy, np. suchość w ustach, pieczenie, kandydoza (drożdżyca) jamy ustnej, stany zapalne i infekcje dziąseł, krwawienia z nich czy trudno leczące się rany w ustach, a nawet zaburzenia smaku, mogą wskazywać na wahania poziomu glukozy we krwi. U dzieci typowe jest przedwczesne wyrzynanie się zębów stałych. Specyficznym objawem zaawansowanej cukrzycy, a dokładnie jej powikłania, tzw. kwasicy ketonowej, jest również utrzymujący się nieświeży oddech – informuje lek. stom. Monika Stachowicz z Centrum Leczenia i Profilaktyki Paradontozy Periodent w Warszawie.

Specjalistka podkreśla, że przy tego rodzaju nieświeżym oddechu wyczuwalny jest silny zapach acetonu, który przypomina słodką, owocową woń, a kwasica ketonowa może doprowadzić do śpiączki i stanowi bezpośrednie zagrożenie życia dla pacjenta.

Na tym jednak nie koniec.

- Cukrzyca sprawia, że wiele schorzeń jamy ustnej ma zaostrzony przebieg, a ich leczenie jest o wiele trudniejsze i dłuższe. Dlatego pacjent z cukrzycą wymaga innego podejścia podczas zabiegów stomatologicznych. Trudniej goją się np. rany po zabiegach stomatologicznych, rośnie także ryzyko infekcji, bo wysoki poziom cukru obniża odporność i uniemożliwia białym krwinkom zwalczanie bakterii – mówi ekspertka.

Co więcej, u pacjentów z cukrzycą, infekcje dziąseł osłabiają zdolność organizmu do kontrolowania poziomu cukru we krwi i upośledzają działanie insuliny.

Dlatego, widząc typowe dla cukrzycy objawy w jamie ustnej, dentyści coraz częściej reagują.

- Jeśli pacjent sygnalizuje, że dba o higienę, a mimo to zmiany chorobowe szybko postępują, a do tego w rodzinie pojawia się cukrzyca, to takiego pacjenta wysyłamy na badania krwi. Zwłaszcza jeśli dawno nie wykonywał badań kontrolnych, ma nadwagę i jest po 50-tce – mówi Monika Stachowicz, alarmując, że tego typu przypadków jest coraz więcej.

Szacuje się, że w Polsce ponad 6 proc. kobiet ma cukrzycę typu 1 lub 2. Wśród mężczyzn odsetek ten wynosi ponad 5 proc. Niestety spora część chorych o tym nie wie.

vik/zdrowie.pap.pl

Kłopoty ze wzwodem często wskazują na rozwijającą się chorobę serca i cukrzycę. Niestety, nadal mało kto zgłasza się z ich powodu do lekarza. A jest to działanie w tym wypadku wskazane, bo na długo wyprzedzają one często inne objawy chorób układu krążenia i metabolicznych.

Zaburzenia najczęściej pojawiają się po czterdziestce, ale spotyka się je także wcześniej – zwłaszcza w przypadku mężczyzn, którzy mają cukrzycę i choroby układu krążenia. Co istotne, często o tych chorobach jeszcze nie wiedzą, bo jedynym sygnałem mogą być tylko kłopoty w sypialni.

W roku 2010 na łamach „Circulation” dr Michael Bohm, kardiolog z Universität des Saarlandes opublikował badania dotyczące 1 519 mężczyzn z 13 krajów, biorących udział w testach dwóch leków na choroby układu krążenia. Mężczyźni byli pytani o zaburzenia erekcji na początku badań, po dwóch i po pięciu latach – na zakończenie badań. Początkowo zaburzenia wzwodu miało 55 proc. mężczyzn (dla całej populacji odsetek ten jest niemal dwa razy mniejszy – wynosi 30 proc.)

W ciągu pięciu lat obserwacji mężczyźni z zaburzeniami erekcji:

niemal dwa razy częściej umierali z powodu chorób serca,
dwa razy częściej dochodziło u nich do zawału serca,
1,2 razy częściej byli hospitalizowani z powodu niewydolności serca.

Byli także nieco bardziej (1,1 raza) narażeni na udar. Im większe były problemy z erekcją, tym bardziej rosło zagrożenie dla serca.

Nic dziwnego – miażdżyca zwęża naczynia krwionośne zarówno penisa, jak i mięśnia sercowego.

Dlaczego zaburzenia erekcji pojawiają się wcześniej niż symptomy choroby serca? Decyduje o tym prosta hydraulika: naczynia krwionośne prącia są po prostu węższe i w związku z tym szybciej się zatykają, uniemożliwiając prawidłowy wzwód.

Także cukrzyca może prowadzić do problemów z erekcją i to nie tylko dlatego, że sprzyja miażdżycy. Nadmiar cukru we krwi może uszkadzać ważne dla prawidłowego wzwodu włókna nerwowe. U mężczyzn chorujących na cukrzycę problemy w sypialni pojawiają się o 10-15 lat wcześniej niż u zdrowych.

Niedawno czasopismo „Diabetic Medicine” opublikowało metaanalizę 145 badań, której głównym autorem jest dr Damiano Pizzol z Operational Research Unit of Doctors with Africa Cuamm w Beira (Mozambik). Jak z niej wynika, zaburzenia erekcji występują u ponad połowy mężczyzn chorujących na cukrzycę.

Badania obejmujące w sumie ponad 88,5 tys. mężczyzn przeprowadzono głównie w Azji i Europie. Połowa badań dotyczyła osób z cukrzycą typu 2 (występująca najczęściej u dorosłych). W jej przypadku zaburzenia erekcji ma 66,3 proc diabetyków, podczas gdy w cukrzycy typu 1 (która ujawnia się zwykle w dzieciństwie lub okresie dorastania) odsetek ten wynosi prawie połowę mniej – 37,5 proc.

Liczba chorych na cukrzycę typu 2 stale rośnie – nie tylko ze względu na rosnącą liczbę mieszkańców Ziemi, ale także z powodu epidemii otyłości i starzenia się społeczeństw. Według danych Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) w roku 1980 było na świecie 108 milionów diabetyków – obecnie jest ponad 400 milionów. Ich odsetek wzrósł prawie dwukrotnie – z 4,7 na 8,5 proc.

Jak uważa dr Pizzol, zaburzenia erekcji to sygnał alarmowy rozwoju cukrzycy, często wykrywanej dopiero w kilka lat po wystąpieniu pierwszych objawów. W Polsce bywa to sześć, a nawet osiem lat. U wielu chorych cukrzyca wykrywana jest dopiero wtedy, gdy doszło już do zawału serca czy udaru mózgu.

Gdyby część z nich nie zlekceważyła wcześniejszych zaburzeń erekcji, być może dałoby się zapobiec poważnemu uszczerbkowi na zdrowiu. Nie mówiąc już o tym, że leczenie choroby podstawowej – przyczyny zaburzenia erekcji, poprawia jakość życia seksualnego.

Paweł Wernicki (www.zdrowie.pap.pl)

Chłopcy, u których faza dojrzewania właściwego nastąpiła w wieku 9 – 13 lat byli blisko dwukrotnie bardziej narażeni na wczesny rozwój cukrzycy typu 2 (przed 57 rokiem życia) niż chłopcy, u których faza ta wystąpiła pomiędzy 15 a 18 rokiem życia (niezależnie od wskaźnika masy ciała przed 18 rokiem życia).

Uczestnicy, którzy wcześnie dojrzewali byli także o 27 proc. bardziej narażeni na rozwój późniejszej cukrzycy (tj. po 57 roku życia).

Kolejny etap gromadzenia danych nastąpił po 30 roku życia badanych i trwał przez ponad 30 lat. W tym czasie cukrzycę typu 2 zdiagnozowano u 1851 mężczyzn (średnia wieku w momencie diagnozy wynosiła 57,2 lat).

Wczesne dojrzewanie było związane z większym prawdopodobieństwem rozwoju cukrzycy typu 2 także po wzięciu pod uwagę wskaźnik masy ciała mężczyzn w wieku 20 lat.

„Te wyniki są kolejnym dowodem na to, że wczesne dojrzewanie ma negatywny wpływ na zdrowie. Choć mechanizm stojący za tą zależnością nie jest jeszcze poznany, możliwe, że wcześniejsze dojrzewanie prowadzi do gromadzenia nadmiernej brzusznej tkanki tłuszczowej, co z kolei wpływa na kardiometaboliczne czynniki ryzyka, takie jak wysokie ciśnienie tętnicze, cukrzyca czy zaburzony poziom cholesterolu i triglicerydów ” – komentuje autorka badań prof. Jenny Kindblom.

PAP Nauka w Polsce, koc/ ekr/

Ze statystyk wynika, że powikłania oczne pojawią się u 99 proc. pacjentów z cukrzycą typu 1 i u 60 proc. pacjentów z cukrzycą typu 2.

Popularny jęczmień to potoczna nazwa ostrego, miejscowego zakażenia powiek. Powstaje na skutek zaczopowania ujścia oraz zakażenia gruczołów łojowych w oku.

Jeśli dotyczy gruczołów przyrzęsowych Zeissa lub gruczołów rzęskowych (potowych) Molla mamy do czynienia z jęczmieniem zewnętrznym. Jeśli jęczmień rozwija się w gruczołach tarczkowych Meiboma, określa się go jako jęczmień wewnętrzny.

Jęczmień wewnętrzny, czyli ostre bakteryjne zapalenie gruczołów tarczkowych Meiboma najczęściej wywołane przez gronkowce.

- Typowy, ostry jęczmień to klasyczne wskazanie do miejscowego leczenia przeciwbakteryjnego. Jęczmień związany jest z infekcją bakteriami gram dodatnimi i takie też leki przeciwbakteryjne powinny być stosowane w leczeniu tego schorzenia – mówi dr Anna Ambroziak, okulistka, członek zarządu Polskiego Towarzystwa Okulistycznego (PTO). – Jeśli to możliwe, unikajmy politerapii, gdyż tego powierzchnia naszego oka nie lubi, łatwo nie wybacza i szybko nie zapomina, a leczenie przeciwinfekcyjne stosujmy w oparciu o zasadę „krótko i mocno”, zgodnie z wiedzą naukową i doświadczeniem klinicznym – dodaje specjalistka.

Dysfunkcja gruczołów Meiboma to obecnie najczęstsza przyczyna suchego oka prowadząca do odparowywania zarówno naszych własnych, jak i sztucznych łez.

W jej leczeniu jako podstawę postępowania stosujemy higienę brzegów powiek, termoterapię i masaż. U wielu pacjentów skuteczne są także suche, ciepłe okłady stosowane przez kilka minut dwa, trzy razy dziennie. Można je wykonywać za pomocą rozgrzanych kompresów, małego słoiczka wypełnionego ciepłą wodą lub… gorącego, ugotowanego jajka.

- Nowoczesne leczenie to zabiegi rewitalizujące gruczoły, a tym samym powierzchnię oka i pobudzające produkcję emulsji zwanej łzami, szczególnie korzystnie wpływające na wydzielinę lipidową (która zapobiega odparowywaniu łez – głównej przyczynie suchego oka). Jeżeli spojrzymy na powierzchnię oka, na to, co się dzieje w przednim odcinku, to poza zmianami refrakcji, zespołem suchego oka, istnieje wiele dodatkowych czynników ryzyka związanych z wahaniami cukru i cukrzycą, np. skłonność do częstych infekcji – mówi okulistka.

Jęczmieniowi sprzyjać może również obniżona odporność skutek przebytych chorób czy długotrwały stres. Nawracające jęczmienie i gradówki mogą być również objawem nieskorygowanej wady wzroku, szczególnie u dzieci i młodzieży.

Monika Wysocka, zdrowie.pap.pl

Zdecydowaną większość przypadków cukrzycy – około 95 proc. – stanowi tzw. cukrzyca typu 2, która jest spowodowana nabytym zmniejszeniem wrażliwości komórek organizmu na insulinę. W takiej sytuacji, organizm wytwarza coraz większe ilości insuliny, co w końcu doprowadza do wyczerpania jej zapasów i rozwoju choroby.

Ale eksperci Instytutu Żywności i Żywienia (IŻŻ) przekonują, że cukrzycy typu 2 można skutecznie zapobiegać, a nawet ją cofać, w przeciwieństwie do cukrzycy typu 1 – spowodowanej trwałym uszkodzeniem komórek trzustki produkujących insulinę (wiąże się to z koniecznością przyjmowania przez chorych insuliny przez całe życie).

Co to jest insulina?

Jest to hormon produkowany w trzustce, który umożliwia wykorzystanie przez komórki organizmu cukrów i tłuszczów dostarczanych z pokarmem. Dzięki insulinie możliwe jest przetwarzanie cukrów i tłuszczów w energię niezbędną do funkcjonowania organizmu. Najbardziej znanym przejawem jej działania jest jednak regulowanie stężenia cukru we krwi.

Chcesz uniknąć cukrzycy? Mierz obwód w talii!

Okazuje się, że wcale nie trzeba robić drogich i skomplikowanych badań, aby stwierdzić u siebie podwyższone ryzyko zachorowania na cukrzycę. Jednym z najważniejszych sygnałów ostrzegawczych jest zbyt duży obwód w talii.

Naukowcy dawno już udowodnili fakt, że otyłość brzuszna (zwana też trzewną, wisceralną albo otyłością typu jabłko) jest najgroźniejszym dla zdrowia człowieka typem otyłości, prowadzącym do licznych chorób przewlekłych (z zagrażającymi życiu chorobami układu krążenia i nowotworami włącznie).

Dwa progi alarmowe

Eksperci IŻŻ ostrzegają, że obwód talii powyżej 94 cm u mężczyzn i 80 cm u kobiet stanowi jeden z istotnych czynników ryzyka rozwoju cukrzycy typu 2. Im jest on większy, tym ryzyko to jest wyższe. Obwód talii przekraczający 102 cm u mężczyzn i 88 cm u kobiet jest już naprawdę bardzo groźny dla zdrowia – wiąże się z nim występowanie licznych zaburzeń metabolicznych i powikłań. Obwód talii mierzy się w połowie odległości między dolnym brzegiem żeber, a górnym brzegiem grzebienia kości biodrowej.

- Jeśli mężczyzna ma obwód w talii przekraczający 94 cm, a kobieta powyżej 80 cm, to już wtedy powinna się zapalić pierwsza czerwona lampka ostrzegawcza i to nawet pomimo tego, że wskaźnik BMI takiej osoby może wciąż jeszcze mieścić się w normie (BMI pomiędzy 18,5 a 24,9) – podkreśla prof. Barbara Cybulska z IŻŻ.

Cukrzyca a wskaźnik masy ciała (BMI)

Fakty są nieubłagane. Według danych Międzynarodowej Federacji Diabetologicznej (IDF) aż 50 proc. osób cierpiących na cukrzycę typu 2 stanowią osoby z nadwagą (BMI między 25 a 30), a kolejne 40 proc. osoby z otyłością (BMI powyżej 30).

Jak widać, inwestycja w centymetr krawiecki, dbałość o utrzymywanie prawidłowej masy ciała lub jej redukcja, w przypadku osób z nadmiarowymi kilogramami, bardzo się opłacają, bo mogą skutecznie uchronić nas przed cukrzycą i jej drastycznymi konsekwencjami.

- Podwyższone stężenie cukru we krwi nie boli, ale konsekwencje cukrzycy są naprawdę bardzo poważne. Należą do nich m.in.: udary, zawały, demencja, niewydolność serca, stopa cukrzycowa, ślepota i niewydolność nerek. Około 80 proc. chorych na cukrzycę umiera z powodu chorób układu krążenia. Przyczynia się do tego fakt, że cukrzyca dwukrotnie zwiększa ryzyko chorób naczyń krwionośnych. Średnio cukrzyca skraca życie o 6 lat – ostrzega prof. Longina Kłosiewicz-Latoszek z IŻŻ.

Nie bez znaczenia jest też fakt, że przyjemniej jest mieć sylwetkę szczupłą niż pulchną. Życie bez zbędnych kilogramów jest więc naprawdę lżejsze, dosłownie i w przenośni.

Czy leki mogą zwiększać ryzyko cukrzycy?

To fakt! Niestety, lecząc wiele innych poważnych chorób, takich jak np. miażdżyca czy schizofrenia, możemy w efekcie działań ubocznych leków zwiększyć u siebie ryzyko rozwoju cukrzycy. O jakie leki chodzi? Eksperci IŻŻ podają następujące przykłady:

- statyny,

- tiazydy,

- glikokortykoidy,

- beta-blokery nieselektywne.

- Niektóre leki mogą indukować cukrzycę. Na przykład powszechnie stosowane statyny, choć dobrze chronią przed zawałem, to jednak zwiększają też oporność tkanek na insulinę – mówi prof. Barbara Cybulska.

Przyjmowanie statyn jest koniecznością dla znacznej części osób z przewlekłymi chorobami układu krążenia.

- Inny przykład to olanzapina, która skutecznie leczy schizofrenię, ale może powodować, niestety, jako skutek uboczny, znaczący przyrost masy ciała u pacjentów – mówi dr Magdalena Białkowska z IŻŻ.

Nie wolno jednak takich leków unikać, jeśli lekarz je zalecił. Ale warto wziąć pod uwagę ich potencjalne skutki uboczne i spróbować im przeciwdziałać. Jak?

Dbając o zachowanie szczupłej sylwetki. Dlatego otrzymując na nie receptę warto zainwestować w wizytę u dietetyka.

Nadmiar telewizji może sprzyjać cukrzycy

Okazuje się, że nie bez znaczenia dla ryzyka rozwoju cukrzycy jest nasz sposób spędzania wolnego czasu, co dotyczy również korzystania z mediów.

- Z badań wiemy, że oglądanie telewizji przez 2 godziny dziennie zwiększa ryzyko cukrzycy typu 2 aż o 20 proc., a ryzyko chorób sercowo-naczyniowych o 15 proc. – mówi prof. Longina Kłosiewicz-Latoszek.

Z badań naukowych jasno wynika, że u osób z grup podwyższonego ryzyka, czyli np. obciążonych chorobą dziedzicznie albo z rozpoznanym już stanem przedcukrzycowym, zmiana stylu życia na zdrowy (właściwa dieta, regularna aktywność fizyczna, odstawienie używek) i związana z tym redukcja masy ciała, zmniejszają ryzyko zachorowania na cukrzycę aż o 50-85 proc.

- Stan przedcukrzycowy staje się coraz większym problemem społecznym, ale zmiana stylu życia może go skutecznie cofnąć, zapobiegając rozwojowi cukrzycy typu 2 lub ten rozwój mocno spowalniając. Narzędziem prewencji i hamulcem rozwoju stanu przedcukrzycowego jest Piramida Zdrowego Żywienia i Aktywności Fizycznej, popularyzowana przez IŻŻ. To nasza polisa antycukrzycowa – przekonuje prof. Mirosław Jarosz, dyrektor IŻŻ.

Na tym jednak nie koniec dobrych wiadomości.

- Z mojego lekarskiego doświadczenia wynika, że cukrzyca typu 2 jest chorobą odwracalną. Może się ona cofnąć, gdy chory się odchudzi – podkreśla prof. Barbara Cybulska.

Potwierdzają to inni lekarze i dietetycy.

- Mam w rodzinie jednego cukrzyka, który schudł o 30 kilo i dzięki temu wyzdrowiał – dodaje prof. Longina Kłosiewicz-Latoszek.

Eksperci przyznają, że znane są też przypadki cofania się cukrzycy w efekcie chirurgicznego leczenia otyłości, co tylko potwierdza fakt, że kluczem do walki z cukrzycą jest skuteczne leczenie otyłości.

Cukrzyca a stan przedcukrzycowy: czym się różnią

Stan przedcukrzycowy:

- glikemia (stężenie glukozy we krwi) na czczo pomiędzy 100-125 mg/dl,

- glikemia w 120. minucie doustnego testu tolerancji glukozy między 140 a 199 mg/dl.

Cukrzyca:

- glikemia na czczo powyżej 126 mg/dl,

- glikemia w 120. minucie doustnego testu tolerancji glukozy powyżej 200 mg/dl

Eksperci szacują, że na cukrzycę cierpi w Polsce ponad 3 mln osób, z czego około 1 mln o tym nie wie. Osób ze stanem przedcukrzycowym jest jeszcze więcej, około 5 mln. O tym, czy będzie ich dalej przybywać czy też ubywać zdecydujemy w dużej mierze my sami, poprzez swój styl życia.

Co jeść, żeby uniknąć cukrzycy: trzy skuteczne diety

Eksperci ostrzegają, żeby w ramach profilaktyki i leczenia cukrzycy nie stawiać na modne i często nieracjonalne diety odchudzająca, polecane przez znajomych, celebrytów czy dr Google’a. W tej dziedzinie najlepiej poradzić się lekarza lub wykwalifikowanego dietetyka.

- Mogę polecić trzy różne diety, które dobrze nadają się do tego celu: po pierwsze żywienie zgodnie z zasadami Piramidy Zdrowego Żywienia i Aktywności Fizycznej IŻŻ, po drugie dietę DASH, a po trzecie tradycyjną dietę śródziemnomorską. W diecie przeciwcukrzycowej warto zwrócić uwagę zwłaszcza na jakość spożywanych węglowodanów i wybierać produkty spożywcze o niskim indeksie glikemicznym (IG poniżej 55) – radzi Aleksandra Cichocka z IŻŻ.

Co to jest indeks glikemiczny?

To specjalna skala, która służy do uszeregowania produktów spożywczych w zależności od tego, jak po ich spożyciu zwiększa się stężenie glukozy we krwi. Przykłady produktów o niskim IG: nierozgotowane zboża (płatki owsiane, kasza gryczana, ryż brązowy), mleczne napoje fermentowane, większość warzyw i roślin strączkowych, orzechy, nasiona, pestki.

Wiktor Szczepaniak (zdrowie.pap.pl)

Porównano dwie grupy szczurów. Część z nich była karmiona na początku ich dobowej fazy aktywnej, a druga część – na starcie ich fazy spoczynku, a więc w okresie dnia, gdy szykowały się do spania. Efekt to drastycznie podniesiony poziom trójglicerydów w drugiej grupie, choć w obszarze mózgu odpowiedzialnym za cykl dobowy nie wykryto istotnych zmian.

Wysoki poziom tłuszczu we krwi jest powiązany z cukrzycą czy chorobami serca. To z kolei choroby, które również u ludzi są w istotny sposób powiązane z ignorowaniem przez nas zegara biologicznego. Gdy ignorujemy sygnały organizmu i jemy nocą mimo to, możemy w istotny sposób zwiększać ryzyko wystąpienia omawianych schorzeń.

– Fakt, że potrafimy zignorować nasz zegar biologiczny, jest istotny dla naszego przetrwania. Możemy zdecydować o spaniu za dnia, gdy nocą walczymy o życie. Jednak robienie tego często, jak przy pracy zmianowej, lub siedzenie do późna, w dłuższej perspektywie nam szkodzi. Zwłaszcza jeśli w czasie przewidzianym na sen często jemy – komentuje autor badania Ruud Buijs.

Źródło: Experimental Physiology

Zależność pomiędzy długością snu a ryzykiem cukrzycy wykazywano juz podczas wcześniejszych badań, jednak badania uwzględniające jedynie kobiety w ciąży nie były szeroko zakrojone – dodaje dr Reutrakul.

Naukowcy poddali analizie osiem badań, w których udział wzięło łącznie 17 308 kobiet w ciąży. Dane dotyczące długości i jakości snu pozyskane zostały na podstawie kwestionariuszy wypełnianych przez uczestniczki (tylko w przypadku jednych badań kobiety nosiły akcelerometry).

Po zestawieniu wyników badacze ustalili, że średnia długość snu wynosząca mniej niż 6 godzin dziennie miała związek z blisko 2-3-krotnym zwiększeniem ryzyka wystąpienia cukrzycy ciążowej w porównaniu z kobietami, które spały dłużej.

Naukowcy zauważają, że należy kontynuować badania, by ustalić czy wydłużenie czasu snu może pozytywnie wpłynąć na obniżenie ryzyka cukrzycy ciążowej.

Źródło: PAP – Nauka w Polsce

Niestabilny oraz podwyższony poziom cukru we krwi prowadzi do uszkodzenia komórek budujących naczynia krwionośne, co uniemożliwia prawidłową cyrkulację krwi w organizmie. Gorsze ukrwienie narządów płciowych oznacza ich mniejszej wrażliwości, a więc słabsze odczuwanie bodźców intymnych. Cukrzyca ma też negatywny wpływ na działanie układu nerwowego. Długotrwałe podwyższenie poziomu cukru we krwi prowadzi do upośledzenia włókien nerwowych, przez co informacje dochodzące z narządów płciowych w trakcie seksu przekazywane są przez nerwy zbyt wolno lub nawet wcale.

Zdarza się zatem, że diabetycy mają znacznie mniejszą ochotę na seks. Niejednokrotnie te problemy wiążą się również z czynnikami psychologicznymi. Panie mające cukrzycę często borykają się z nadwagą, a to sprawia, że czują się mniej atrakcyjne. Pewności siebie nie dodają im również siniaki będące efektem wstrzykiwania sobie insuliny. Co więcej, cukrzyca to bezdyskusyjnie poważna choroba, więc może towarzyszyć jej dodatkowy stres, który nie wpływa pozytywnie na chęć do zbliżeń.

U pań mierzących się z cukrzycą od czasu do czasu pojawia się także suchość pochwy, która potrafi wywołać uczucie dyskomfortu podczas stosunku. Jak wynika z badań, kobiety chorujące na cukrzycę typu 1 borykają się z problemem suchości pochwy dwa razy częściej niż kobiety zdrowe.

Nie są to wyimaginowane problemy. Dotykają wielu chorych na cukrzycę. Co istotne, liczba chorych z roku na rok drastycznie rośnie. Według badań, co jedenasta osoba w Polsce cierpi na cukrzycę. Niestety, statystyki pokazują, że aż 1 na 3 osoby z cukrzycą nie jest świadoma swojej choroby.

Źródło: Profile

Leczenie przypadłości związanych z zaburzeniami erekcji jest możliwe i pozwala przywrócić sprawność seksualną. Pacjent nie zawsze daje sam sobie szansę. Problemy z erekcją stanowią dla panów temat wstydliwy. Mężczyźni niechętnie mówią o tych zaburzeniach, bo wiążą się ze sferą emocjonalną i poczuciem własnej wartości. Tu poniekąd koło się zamyka ponieważ to właśnie stres czy problemy emocjonalne mogą również powodować problemy z erekcją.

Zaburzenia erekcji nie są traktowane jako problem zdrowotny. Podczas gdy kobieta może się zgłosić do ginekologa bez skierowania, przyjęcia do urologa są limitowane, a do seksuologa – nie zostały objęte koszykiem świadczeń. Także leki stosowane w zaburzeniach erekcji nie są refundowane, choć problemy w życiu seksualnym nie pozostają bez wpływu na zachowania społeczne. Jednak nie dbając o swoje zdrowie mężczyźni sami siebie skazują na problemy z erekcją.

Mężczyźni nie mają nawyku dbania o zdrowie i zwykle uważają, że problem rozwiąże taka, czy inna pigułka, na przykład kupiona w internecie. Czasem kupują leki fałszowane gipsem czy glukozą. Mając pecha można trafić na podróbki tych medykamentów, które potrafią uzależnić.

Dobrze jest zatem rozmawiać z partnerem o tego typu problemach i namawiać go, aby korzystał z porad lekarzy i regularnie wykonywał badania. Niepozorne problemy ze sprawnością seksualną mogą stanowić źródło wielu znacznie poważniejszych problemów.

Źródło: www.naukawpolsce.pap.pl

Wyniki uzyskane przez zespół doktora Qi Suna z Harvardu oparto na ankietach, przeprowadzonych wśród 200 tys. Amerykanów. Jednak już pojawiają się głosy, że rezultaty można będzie podważyć – istnieje bowiem prawdopodobieństwo, że osoby jedzące dużo białego ryżu po prostu prowadzą mniej zdrowy tryb życia.
Po uwzględnieniu wieku i innych czynników sprzyjających cukrzycy okazało się, że osoby spożywające tygodniowo 5 lub więcej 150-gramowych porcji ryżu białego były o 17 proc. bardziej narażone na cukrzycę niż ci, którzy zadowalali się miseczką ryżu miesięcznie.

Natomiast jedzenie brązowego ryżu miało efekt przeciwny – zapobiegało pojawieniu się cukrzycy. 1-2 porcje brązowego ryżu tygodniowo zmniejszały ryzyko cukrzycy o 11 procent w porównaniu z jedną miseczką na miesiąc. Autorzy badań oceniają, że zastąpienie 1/3 porcji białego ryżu brązowym zmniejszyłoby ryzyko cukrzycy o 16 procent, a całkowite zastąpienie białego ryżem brązowym, makaronem i chlebem pełnoziarnistym dałoby redukcję ryzyka o 1/3.