W czasach starożytnych na półwyspie kwitło życie, powstawały i rozwijały się najpierw greckie, rzymskie, a potem bizantyjskie miasta. Dziś znajduje się tu jeden z parków krajobrazowych poprzecinany szlakami Afrodyty i Adonisa. Po dawnych czasach pozostały nieliczne ślady – ruiny bizantyjskiego kościoła w Meleti, osiedle antyczne w Konono, grobowce nieznanego pochodzenia wykute w skale.

Półwysep można eksplorować na różne sposoby: wybierając się na pieszą wycieczkę, rowerem górskim, samochodem z napędem na cztery koła lub drogą morską z porty rybackiego w Latchi wzdłuż poszarpanej linii wybrzeża. Broszurę z szczegółowym opisem szlaków pieszych i rowerowych można dostać w punktach informacji turystycznej. Wytrwałym polecamy odwiedziny najdalej wysuniętego przylądka Arntaoutis. Znajduje się tu automatyczna latarnia morska i wrak osiadłego na mieliźnie statku, a wielbiciele nurkowania przeżyją niezapomniane chwile pod wodą. Wąwozy, jaskinie, pionowe ściany skalne i łuki wykute przez prądy morskie w skałach to coś, co warto zobaczyć.

Wiosną i jesienią nad półwyspem przelatują tysiące migrujących ptaków, podróżujących pomiędzy Europą, Azją a Afryką. Rozgrzane słońcem, piaszczyste plaże zachodniego wybrzeża Akamas to z kolei ważne lęgowisko żółwia zielonego.

W południowej części wyspy śniadanie (próyevma) serwowane w tańszych hotelach to zazwyczaj skromny zestaw kontynentalny, czyli kawa lub herbata, sok pomarańczowy i tosty z białego chleba, do których podaje się kosteczki masła opakowane w cynfolię oraz dżem. Jeśli do tego dostanie się plasterek żółtego sera lub halloúmi, należy się uważać za wybrańca losu. Gość, który ma ochotę na bardziej pożywny zestaw w stylu angielskim (na przykład jajka na bekonie), musi za niego zapłacić, ale może też w ogóle zrezygnować z porannych posiłków w hotelu na rzecz specjalnych barów śniadaniowych w mieście. Hotele wyższych kategorii (ponad dwugwiazdkowe) zwykle przygotowują dla gości bardziej wyszukany zestaw w formie szwedzkiego stołu.

Na północy Cypru najczęściej serwuje się popularne śniadanie tureckie: chleb, beyaz peynir (ser biały), kaşar (ser żółty), oliwki i kawa lub herbata (albo niedrogi sok). Elegantsze hotele dodają ten zestaw do zimnego bufetu z wędlinami, pieczywem i owocami.

Zarówno w popularnych kurortach, jak i mniej znanych miejscowościach restauracje podają przede wszystkim dania mięsne. Według niektórych opinii narodowa potrawa cypryjska to kleftikó (gr.) albo küp kebap (tur.) – tłusty kawałek mięsa jagnięcego lub koziego z chrząstką, które piecze się z warzywami, aż stanie się kruche. Służą do tego piece, które widuje się na podwórzach wielu wiejskich domów.

Ostatnio wspomniane danie traci popularność, gdyż Cypryjczycy wolą chudsze soúvla – kawałki baraniny lub mięsa koziego pieczone na rożnie. Inna potrawa z mięsa jagnięcego to nieduże, lecz smaczne kotlety zwane payidhákia (gr.) albo pîrzola (tur.). Kawałki wieprzowiny pieczone na rożnie nazywają się souvláki (gr.) lub şiş (tur.). Na północy często można trafić na zestaw o nazwie pełny kebab. Kelner podaje na stół soczyste kąski prosto z rusztu. Znajdują się wśród nich plastry kiełbasy, baranie nerki i kawałki jagnięciny.

Rzadziej podaje się kurczaka, zamiast którego restauracje często serwują gołębie (wprowadzone do cypryjskiego jadłospisu przez Wenecjan) oraz coś z dzikiego ptactwa, np. przepiórki.

Afélia to gulasz wieprzowy w czerwonym winie i sosie z nasion kolendry, przyrządzane oczywiście wyłącznie w restauracjach greckich, których nie obowiązuje islamski zakaz spożywania mięsa wieprzowego. Na całym obszarze wyspy można zjeść szeftália/şeftalya, czyli siekane mięso z cebulą i przyprawami zapakowane w kiszkę.

Plastry bakłażanów i ziemniaków przykryte mielonką, którą przyprawiono sosem z dodatkiem mleka i bulionu z białego mięsa noszą na Cyprze nazwę moussakás/musaka i są smaczniejsze na południu. W północnej części wyspy podaje się też bakłażana jako karnîyarîk, czyli bez sosu i ziemniaków, ale z większą ilością mięsa.

Ślady bytności człowieka na terenie Pafos, tak jak i na całym Cyprze, sięgają niepamiętnych czasów. Miasto zostało założone prawdopodobnie na początku XIV w. p.n.e. Uważa się, że od samego początku istniał tu silny kult Afrodyty (wywodzący się zapewne z przedgreckiego kultu płodności, inna teoria mówi o obcym, niegreckim pochodzeniu kultu Afrodyty), o czym świadczyć może poświęcona jej słynna na cały świat grecki świątynia, którą zbudowano tu już w XII w. p.n.e.

W I w. apostoł Paweł ze świętym Barnabą i Janem Markiem spotkali w mieście maga, fałszywego proroka żydowskiego Elimasa Bar-Jezusa, który im się sprzeciwiał, gdy ci głosili prokonsulowi Sergiuszowi Pawłowi. Dlatego Paweł na pewien czas oślepił czarownika, a Sergiusz Paweł pod wpływem tego cudu nawrócił się na chrześcijaństwo.

W epoce hellenistycznej Pafos znacznie przybrało na znaczeniu, stając się stolicą wyspy. Zaczęło jednak podupadać już pod rządami Rzymu. W średniowieczu, najpierw w rękach Bizancjum, później Wenecjan, wreszcie Turków Osmańskich, miasto niemal zupełnie straciło swoje dawne znaczenie, a prym wiodły porty Larnaka, Kirenia i Famagusta, rolę głównego ośrodka administracyjnego wyspy przejęła natomiast Nikozja. W 1103 r. w Pafos przebywał w drodze do Ziemi Świętej król Danii Eryk I, który tutaj zmarł i został pochowany w lokalnej bazylice (kościół uległ zniszczeniu podczas trzęsienia ziemi). Obecnie na tym miejscu znajduje się tablica pamiątkowa ku czci króla.

Sytuacja Pafos jako mało ważnego miasteczka nie zmieniła się pod rządami Brytyjczyków, ani po odzyskaniu niepodległości przez Cypr w latach sześćdziesiątych XX wieku. Dopiero interwencja Turcji w 1974 roku, a w konsekwencji utrata portów Kirenii i Famagusty przez południową część wyspy na rzecz Cypru Północnego skłoniła rząd południowocypryjski do inwestycji w Pafos, dzięki czemu miasto jest dziś ważnym ośrodkiem portowym i turystycznym południowej części wyspy.