Jakich oczekiwań pozbyć się wobec nowego partnera/partnerki, żeby nasz pierwszy raz był udany?
Warto wspomnieć, że czasem pierwszy raz z nowym partnerem, nawet w wieku 30-40 lat, może okazać się pierwszym razem w życiu. To coraz częściej pojawiająca trudność wśród moich pacjentów, dotyka ona szczególnie tych bardziej zaangażowanych w swoją karierę i rozwój zawodowy. Co do oczekiwań – dobrze byłoby uświadomić sobie, że pierwszy seks w nowej relacji rzadko bywa udany. Ponieważ nie znamy jeszcze swoich ciał oraz wzajemnych preferencji i upodobań. Zwykle musi minąć trochę czasu, zanim dwoje ludzi się pozna, choć nie zawsze jest to gwarancją sukcesu. Bo zdarza się, że temperamenty i oczekiwania dwojga partnerów czasem do siebie nie przystają. Stąd, mając ochotę na szybki seks w nowej relacji, warto chyba spróbować zdjąć z siebie wszelkie oczekiwania wraz z ubraniami.

Ponoć w czasie pierwszego seksu z nową osobą lepiej nie stawiać na kamasutrę, tylko proste pozycje, bo możemy się za bardzo stresować albo na siłę próbować dobrze wypaść, a to nie wychodzi nikomu na dobre…
Naturalnym jest fakt, że pierwszy raz zwykle bywa trochę stresujący dla obydwojga partnerów. Często zamiast na bliskość i przyjemność, nastawiamy się wtedy na wykonanie i cel. Takie rozbudowane oczekiwania wobec siebie i partnera mogą być źródłem stresu lub lęku, który na pewno nie pomaga w budowaniu intymności i bliskości w nowej relacji. Pierwszy seks to pierwsze poznanie, którego wynik może być różny, choć czasem trudno jest nam to przyjąć.

Czy zdarza się, że pragnie się kogoś „za bardzo”, a obawy związane z pierwszym stosunkiem powodują, że mężczyźni mają kłopoty z erekcją?
Kłopoty z erekcją są zwykle związane ze zbyt dużym napięciem i raczej nie mówimy tutaj o zbyt wysokim stopniu podniecenia, ale o zbyt dużym napięciu związanym ze stresem i lękiem. Często wynika ono z obawy przed tym „czy spełnię oczekiwania?”. Mówiąc o takim napięciu u mężczyzn, możemy mieć do czynienia z dwoma scenariuszami. W pierwszym, mężczyzna nie ma problemów z uzyskaniem erekcji, jednak jeśli poziom napięcia w jego ciele jest zbyt duży, może dojść do szybkiego wytrysku, który jest sposobem organizmu na poradzenie sobie ze stresem. A w przypadku, gdy oprócz napięcia pojawiają się również lęk i obawy, podniecenie może nie mieć szansy się rozwinąć, co z kolei może przełożyć się na trudności z uzyskaniem erekcji. W obydwu tych przypadkach można powiedzieć, że mężczyzna ten „chciał za bardzo” lub inaczej mówiąc miał w stosunku do siebie i swojej sprawności seksualnej zbyt duże oczekiwania, które poważnie go spięły.

Jak mądrze zareagować w takiej sytuacji?
Sądzę, że najlepszym rozwiązaniem jest próba zrozumienia partnera oraz emocji, które w danym momencie przeżywa. W tym aspekcie seks na pierwszej randce wydaje się przegrywać z seksem opartym na zbudowanej bliskości. Bo chyba trudno pytać poznanego kilka chwil temu faceta o jego stan emocjonalny i przemyślenia w tym zakresie. Choć czasem wystarczy powiedzieć nawet w trakcie: „Czuję, że możesz być trochę spięty.” albo po fakcie „Chyba obydwoje za bardzo chcieliśmy”. Takie nazwanie wspólnych emocji, paradoksalnie może tylko zbliżyć partnerów. Często jednak dzieje się tak, że partner w poczuciu zawodu i złości na siebie zamyka się w sobie, a partnerka, czując się odpowiedzialna za tę sytuację, może czuć się odrzucona lub niewystarczająco atrakcyjna.

Lepiej powoli się poznawać, budować bliskość, przechodzić kolejne etapy relacji seksualnej czy iść „na całość” za głosem ciała?
To może brzmieć dziwnie w kontekście tworzenia relacji, ale mam przekonanie, że nasze ciało często dobrze nam podpowiada, choć dość rzadko go słuchamy lub nie potrafimy tego robić. Bo często bywa tak, że próbujemy uprawiać seks, podczas gdy nasze ciało jest spięte, zamknięte na przyjemności i związany z nią relaks. Myląc napięcie seksualne z napięciem emocjonalnym (stres, lęk).
To, co w ciele, łączy się oczywiście z tym, co w głowie. Więc, gdy czujemy się bezpiecznie i ufamy sobie, nasze ciało jest bardziej skłonne poszukiwać różnych form przyjemności. Stąd czasem pójście za impulsem jest jedynie przedmiotowym rozładowaniem, któremu bliżej jest do masturbacji za pomocą partnera, niż uprawiania seksu czy kochania się.

Czy warto jeszcze przed pierwszym spotkaniem w łóżku, wyłożyć swoje upodobania i fantazje, czy też nakładamy w ten sposób zbyt dużą presję na partnera?
Myślę, że warto to zrobić jedynie w przypadku, gdy nasze upodobania są w jakimś zakresie specyficzne i wiemy, że bez określonego sposobu stymulacji, gadżetu czy rodzaju gry miłosnej, nie osiągamy podniecenia i przyjemności. Warto o tym uprzedzić szczególnie w sytuacjach, gdy nasze upodobania mogą w jakiś sposób naruszać granice drugiej osoby. W innych przypadkach wspólne fantazjowanie warto zostawić sobie na później. A już na pewno nie mówimy o swoich doświadczeniach seksualnych z poprzednimi partnerami, bo to może okazać się gwoździem do trumny dla seksualności w danej relacji.

Jak zachować się, kiedy w łóżku przytrafi się nam jakaś gafa? Czy rozładowanie sytuacji żartem jest uniwersalnym sposobem?
Przy założeniu, że wejdziemy do tego łóżka na odpowiednim etapie znajomości, który wynika z naszych potrzeb, to szansa, że spotkają nas tam jakieś trudności jest raczej mała. Bo spotkamy się dla przyjemności i budowania bliskości, a nie osiągnięcia serii orgazmów. Oczywiście o tym, co się dzieje w łóżku, warto jest rozmawiać. A jeśli śmiejemy się, to warto zwrócić uwagę na to, czy robimy to wspólnie. Bo seksualność jako delikatna materia, bywa częstym podłożem naszych kompleksów, więc warto być na to uważnym.

Co robić, jeśli nowo-poznany mężczyzna podoba się nam, jesteśmy nim zainteresowane, ale w łóżku ewidentnie coś nie gra, żar pożądania zaczyna przygasać i pojawia się rozczarowanie? Warto pracować nad dobrym, wspólnym seksem czy lepiej dać sobie spokój?
Sądzę, że może to być ważna informacja, której nie można bagatelizować. Może ona świadczyć chociażby o tym, w jakich rolach ustawiamy się w tej nowej relacji. Jeśli czujemy się „zbyt bezpiecznie”, możemy ze sobą rozmawiać godzinami, czujemy, że możemy na sobie polegać, ale nie ma tzw. chemii, to może jest nam bliżej do ról przyjaciół niż partnerów? Sądzę, że nie warto takiej relacji od razu skreślać, ale też warto dzielić się z partnerem swoimi odczuciami, może czasem wystarczy nazwać taką trudność i swoje potrzeby w tym zakresie. Warto pamiętać, że seks bywa świetnym barometrem temperatury uczuć, zaangażowania oraz poziomu namiętności w danej relacji.

Czy układ: starsza kobieta – dużo młodszy mężczyzna dobrze się sprawdza?
Takie związki mają rację bytu, chociaż przeważnie jest tak, że mężczyzna, jako zdobywca, powinien mieć młodsze partnerki. My bardzo często, nieświadomie, szukamy partnerek, które mogą być kolejnymi matkami dla naszych dzieci. Cechy, których pożądamy, kojarzą się nam z młodością. Dojrzała partnerka może być atrakcyjna, jeśli jej kochankowi imponuje jej status materialny i społeczny. Taka kobieta może być pomocna, wspierać, utrzymywać – może być w pewnym sensie przedłużeniem mamy. Nie jestem tylko pewny, czy, jeśli partnerzy wejdą w taki układ, może rozwinąć się ognista seksualność. Wchodząc w takie role, jak matka-syn, zaczynamy się tak zachowywać…

Rozmawiała: Karina Maciorowska

Jak to jest być „specjalistą od seksu”? Znajomi pytają pana czasem ukradkiem o jakąś poradę, tak mimochodem, jak pyta się znajomego mechanika o kłopot z samochodem?
Pytają. Choć staram się nie występować w roli seksuologa czy psychoterapeuty dla swoich bliskich, czy znajomych, to faktycznie zdarza się tak, że mimochodem nasze rozmowy schodzą na ten temat. Co tu dużo mówić, seksualność jest bardzo atrakcyjnym i wdzięcznym tematem rozmów. Jednak bardziej humorystyczne sytuacje dotyczą osób świeżo poznanych, które przypadkowo dowiadują się o moim zawodzie. Np. kiedyś, podczas kontroli policyjnej, funkcjonariusz dowiedziawszy się o mojej profesji, sprawdzając dokumenty, opowiadał mi o problemach, które ma „jego kolega” z żoną i bardzo wnikliwie i z dużą troską dopytywał, czy potrzeby seksualne tej „żony kolegi” są normą. No cóż, prawda jest taka, że o tym seksie to często nie mamy z kim porozmawiać, bo nie wynosimy takiego nawyku z domu rodzinnego, dlatego nawet wtedy, kiedy jest okazja, to czasem trudno nam mówić o sobie.

Jak długo pan pracuje i na czym tak naprawdę pańska praca polega?
W zawodzie pracuję ponad dziewięć lat i na początku mój wiek budził szczere zainteresowanie pacjentów, bo utarło się, że seksuolog to starszy, dystyngowany pan. A tutaj siedzi jakiś młodziak i zadaje intymne pytania (śmiech).
Ja już na początku studiów wiedziałem, czym się chcę zajmować, stąd, dzięki różnym korzystnym zbiegom okoliczności i konsekwentnej pracy, ani się obejrzałem, kiedy wręczono mi certyfikat seksuologa klinicznego. Jak się później okazało, zdobyłem go jako najmłodsza osoba w historii Polskiego Towarzystwa Seksuologicznego. Mimo upływu czasu, znajomi z branży ciągle w żartach wypominają mi mój wiek.
A moja praca polega głównie na uważnym słuchaniu i dawaniu zrozumienia oraz oczywiście dzieleniu się z pacjentami posiadaną wiedzą i doświadczeniem, jednak wychodzę z założenia, że to pacjent jest zawsze większym ekspertem od swojej seksualności niż ja. Kwestia tylko tego, żeby go na tą wiedzę otworzyć i dać impuls do zmian.

Gdyby miał pan ocenić podejście Polaków do spraw seksu, jakie zmiany w myśleniu czy też zachowaniu pana najbardziej zaskakują?
Mam nieustające wrażenie, że nasza wiedza na temat seksu i seksualności coraz poważniej odstaje od kreowanego przez media i kulturę obrazu seksu otwartego, bezproblemowego i coraz bardziej wyuzdanego. Bardzo często naszą wiedzę budujemy na erotyce, porno, mitach i powielanych stereotypach, rzadziej na specjalistycznej wiedzy i doświadczeniach innych osób. Bo mam wrażenie, że ciągle panuje u nas przekonanie mówiące o tym, że „o seksie się nie mówi, seks się uprawia”. Więc, jeśli mówimy o seksie lub oglądamy sceny erotyczne, to zwykle płynie stamtąd przekaz mający mało wspólnego z rzeczywistością. Prezentowany tam seks jest idealny, pozbawiony kompleksów i zwykle bardzo udany. Więc, jeśli mamy problemy z tym, co wszystkim innym tak świetnie wychodzi, to chyba musimy być poważnie zaburzeni. Dlatego na pierwszej wizycie pacjenci często walczą z zażenowaniem i wstydem związanym z tym, że to właśnie oni potrzebują pomocy seksuologa. Myślę, że jeśli potrafilibyśmy rozmawiać otwarcie o seksie, to seksuolodzy mieliby znacznie mniej pracy.

Cały materiał jest do przeczytania w EksMagazynie nr 21, marzec-kwiecień 2014

Zmierzam oczywiście do tematu seksualności. A, że przekłada on się na cały związek, zaczęłam od pytania bardzo ogólnego. Bo ta małomówność męska dotyczy też sfery erotycznej. Rzadko który mężczyzna lubi i chce rozmawiać z partnerką na przykład o fantazjach seksualnych…
Każdy z nas, chcąc nie chcąc, ma tendencje do powielania dobrze znanych wzorców, najczęściej zaczerpniętych z domu. Stąd, jeśli w takim domu seks i seksualność była tematem tabu i nie rozmawiało się o niej, to też nie powinniśmy się dziwić, że w dorosłym życiu trudno jest nam się przełamać. Inny, często przytaczany przez pacjentów przekaz z domu, brzmi: ”o seksie się nie rozmawia” lub „prawdziwi mężczyźni nie rozmawiają o seksie”.

Jak w takim razie wydobyć z partnera jego pragnienia? Nie zawsze przecież umiemy czytać w myślach…
Tutaj trudności mogą zaczynać się u samych podstaw, to znaczy, „brakuje nam słów” nie potrafimy nazywać narządów i poszczególnych etapów gry miłosnej. Zwykle stosujemy określenia medyczne lub wulgaryzmy. Stąd często pierwszym krokiem jest stworzenie w parze własnego słownika wspólnej seksualności. Parom takie ćwiczenia bardzo się podobają, a ich wyobraźnia jest w tej materii nieograniczona: magiczny róg, rakieta czy sekretna komnata i trusia, to tylko jedne z tych grzeczniejszych określeń narządów.

A co z pikantną korespondencją, szeptaniem do ucha, itp. Czy panowie po prostu nie lubią ubierać w słowa swoich seksualnych myśli czy zwyczajnie nie potrafią tego robić?
Jeśli już uda nam się wyedukować i rozwinąć nasz słownik, tworząc swoisty kod intymny, wtedy kolejną trudnością jest rozwój zaufania do partnerki. Czasem trudno jest nam zaufać partnerowi i uwierzyć w to, że nasze fantazje przyjmie z aprobatą. Bo raczej nikt z nas nie chce zostać uznany za zboczeńca, choć z mojej praktyki wynika, że pojęcie normy w łóżku może być naprawdę szerokie…

Z poprzednich pytań wynika kolejne. Kiedy, powiedzmy w dłuższym związku, pojawia się nuda w sypialni. Jak z tym walczyć i co ważniejsze – jak sprawdzić, czego oczekuje mężczyzna?
Mi nuda kojarzy się nie z brakiem zajęć, a z rosnącym napięciem, które sprawia dyskomfort we wzajemnym przebywaniu. Wcześniej przecież potrafili godzinami przesiadywać ze sobą, jedynie przytulając się lub patrząc sobie w oczy, a teraz trudno jest razem wytrzymać nie mając w zanadrzu jakichś zajęć. Jeśli uznamy, że seks jest wypadkową relacji, to właśnie o nią należy zadbać w pierwszej kolejności, bo napięcia w relacji wpływają na ochotę na seks i jego jakość. Jeśli na przykład jesteśmy w konflikcie z partnerem i trudno jest nam mu ufać, to czy w łóżku będziemy chcieli powiedzieć mu o swoich skrytych fantazjach i wspólnie je realizować?

Jak mężczyźni pobudzają wyobraźnię w sferze seksu? Ich inspiracje kończą się na opowieściach kolegów i filmach porno? A może zdarza im się sięgnąć po kobiece pismo, zajrzeć do Kamasutry czy poczytać na przykład coraz bardziej popularne powieści erotyczne?
Różne badania potwierdzają, że bodźce wzrokowe są dla nas, facetów, bardzo istotne w tworzeniu fantazji oraz pobudzenia seksualnego. Mężczyźni często szukają materiałów wizualnych (zdjęcia, filmy), jednak to, na co trafiamy, w różny sposób może oddziaływać na naszą ochotę na seks. Ponieważ dostępne w sieci materiały mogą wypaczyć nasz obraz seksualności oraz oczekiwania względem siebie i partnerki. To może zaowocować powstawaniem kompleksów dotyczących wyglądu oraz sprawności lub wzrostem wymagań w wymienionych obszarach względem partnerki. Choć rzadko się do tego przyznają, to wiem też, że mężczyźni czasem, chcąc dowiedzieć się więcej o kobietach, sięgają po pisma kobiece i poradniki. Oczywiście z różnym skutkiem.

Tekst pochodzi z 21. numeru EksMagazynu.

Czym różni się to od zagrywek kobiet?
Kobiety w swoich związkach chcą się czuć ważne i kochane, bo to sprawia, że mogą czuć się bezpiecznie. Gdy nie potrafią otwarcie nazywać i egzekwować swoich potrzeb, wtedy zaczynają używać manipulacji. W swojej grze poszukują dowodów na to, że są najważniejsze dla partnera i kochane bezwarunkową miłością. Mogą na przykład pozostawiać pewne niedopowiedzenia, każąc mężczyźnie domyślać się na zasadzie „gdybyś mnie kochał, to wiedziałbyś, czego potrzebuję”. Taki mechanizm może skutecznie wpędzać partnera w poczucie winy, a partnerkę stawiać w roli ofiary męskiego braku czułości. Czasem, by osiągnąć swoje cele, panie stosują również szantaż, którego dość powszechną odmianą jest szantaż łóżkowy. Seks staje się tutaj rodzajem nagrody za dobre sprawowanie, które przy pewnym poziomie niedopowiedzeń nie jest wcale takie łatwe do realizacji. Bo nie wiadomo do końca, czego potrzebuje partnerka i jakie zachowania będą nagradzane. To może powodować pewien zamęt i frustrację obydwojga partnerów.

Mówi się, że mężczyźni są raczej mniej złożoną konstrukcją niż kobiety. A jednak potrafią wodzić za nos równie dobrze. Jak rozpoznać typ manipulatora?
Pierwszą cisnącą mi się na usta odpowiedzią jest: włączyć obrady sejmu. Tam możemy zaobserwować manipulacje w formie mistrzowskiej (śmiech). Mówiąc prościej, osoba manipulująca nie mówi wprost o swoich prawdziwych celach i intencjach i bardzo często używa tzw. komunikacji cyrkularnej, pozostawiającej wiele niedopowiedzeń i niejasności. Rzadko odpowiada wprost na pytania i nie mówi o swoich prawdziwych potrzebach. Manipulacja to nie tylko krytyka, to również umiejętnie użyte pochlebstwa, których chyba każdy z nas ma pewien niedosyt i słysząc je pod swoim adresem, rzadko szuka drugiego dna.

Skąd bierze się u mężczyzn potrzeba używania manipulacji? Trzeba się z tym urodzić czy też jest to kwestia wychowania, socjalizacji, znajomych?
Musimy wyjść z założenia, że manipulują oczywiście obydwie płcie. A także – że nie zawsze pojęcie manipulacji da się jednoznacznie zdefiniować. Myślę tutaj chociażby o takim pojęciu, jak seksapil, które może być uznawane albo za narzędzie manipulacji albo jedynie za pewną uroczą przypadłość kobiet. Specyfika osiągania celów każdej z płci jest inna, choć często jest wyrazem braku umiejętności lub obawą przed bezpośrednim komunikowaniem swoich potrzeb u danej osoby. Zdarzają się oczywiście osoby o rysie psychopatycznym, których drugą naturą jest manipulacja, lecz na szczęście nie wszyscy mężczyźni to psychopaci. Taki sposób realizacji swoich potrzeb najczęściej wynosi się z domu, to tam młody człowiek obserwuje, jak rodzice się komunikują, jak wyrażają potrzeby, jak egzekwują oczekiwania. Jeśli w takim domu wiele rzeczy dzieje się nie wprost i pojawia się dużo szumu komunikacyjnego, to młody człowiek używanie manipulacji traktuję jako normę. Sami wiemy, że nie brakuje domów, w których pojawia się sporo mało konstruktywnej krytyki, wpędzania w poczucie winy, obarczania odpowiedzialnością czy szantażu emocjonalnego. Te wszystkie elementy nie sprzyjają budowaniu poczucia własnej wartości i autonomii, i mogą sprawiać, że człowiek w swoim dorosłym życiu, poszukując swojej wartości i akceptacji innych, zaczyna często w sposób zupełnie nieświadomy stosować manipulację.

Cały materiał znajduje się w 16. majowo – czerwcowym wydaniu EksMagazynu.

Jak mężczyzna może zareagować na zdradę partnerki? Potrafi wybaczyć i zapomnieć?
Dotychczas uważano, że mężczyźni są o wiele bardziej zazdrośni, kiedy kobieta zdradza ich z pobudek czysto seksualnych np.: z młodszym, lepiej zbudowanym i sprawniejszym mężczyzną. To przekonanie ma również ewolucyjne uzasadnienie, ponieważ mężczyźni byli przez tysiąclecia uczeni, żeby być bardzo czujnymi w sprawach seksu, a to dlatego, że nigdy nie mogli być całkowicie pewni, że to właśnie oni są ojcami własnego dziecka.
Najnowsze badania proponują jednak alternatywne wytłumaczenie tej teorii. Psychologowie Kenneth Levy i Kristen Kelly z Uniwersytetu Stanowego w Pensylwanii twierdzą, że różnice w zazdrości mogą być zakorzenione bardziej w naszych charakterach, będących skutkiem osobistych historii i doświadczeń wyniesionych ze związku, niż samej płci.
Przeprowadzone badania dowiodły, że osoby, które czują się bardziej dotknięte zdradą fizyczną, są ze sobą związane bardziej aspektami seksualnymi niż prawdziwą, emocjonalną zażyłością. A mężczyźni, którzy byli w związku o silnej bliskości psychicznej, o wiele boleśniej odczuwali zdradę emocjonalną niż cielesną.
Z tym wiąże się również to, czy potrafimy wybaczać i zapominać. Trudniej jest zapomnieć o zdradzie emocjonalnej, która rujnuje to, na czym opierał się dotychczasowy związek. Natomiast zdradę fizyczną łatwiej jest zaakceptować, gdy jest to jednorazowy „skok w bok”, bo gdy się powtarza częściej, to może stanowić zły prognostyk na przyszłość danej relacji.

A co kiedy zdradza mężczyzna? Jak radzi sobie z wyrzutami sumienia, zakładając oczywiście, że zależy mu na związku? Jak zabiega o wybaczenie?
Zdradzającego mężczyznę można rozpoznać nie tylko po tym, że zaczyna o siebie bardziej dbać i rzadziej bywa w domu. Paradoksalnie, zdrada jako rodzaj trójkąta w relacji, na początku może stabilizować pierwotny związek. To znaczy, że zdradzający mężczyzna może chodzić bardziej uśmiechnięty i szczęśliwy, a ten uśmiech i szczęście może promieniować na jego relacje z partnerką, które mogą wręcz rozkwitać.
Aby poradzić sobie z wyrzutami sumienia, taki mężczyzna bardzo chętnie obdarowuje swoją partnerkę podarunkami, demonstruje uczucia i przywiązanie. Stara się również zadośćuczynić zdradę w seksie. Stąd na początku romansu stała relacja może bardzo na tym zyskać. I nie chodzi tu tylko o uśpienie czujności partnerki i złagodzenie wyrzutów sumienia, ponieważ – paradoksalnie – niewierni panowie bywają zadowoleni ze swoich związków i czują znacznie większą więź emocjonalną ze stałą partnerką (madonną) niż z kochanką (ladacznicą).

Mężczyźni często powtarzają, że jednorazowy „skok w bok” to tak naprawdę nie jest zdrada, zdradza się dopiero, kiedy ma się dłuższy romans…
Taka postawa świetnie obrazuje naturę nas, mężczyzn, ponieważ w naszym rozumieniu jednorazowy seks nie powoduje żadnych konsekwencji dla relacji i stałej partnerki, a dopiero długotrwały romans może negatywnie wpłynąć na stałą relację.
Taką postawę potwierdzają też badania, według których 70 proc. mężczyzn uważa, że dla dobra związku, do jednorazowego „skoku w bok”  nie należy się przyznawać.
Dopiero romans kojarzy nam się z ewentualnymi konsekwencjami dla nas samych i pierwotnego związku, choć oczywiście na początku nowej relacji niewielu panów się nad tym zastanawia.

Fragment materiału pochodzi z najnowszego wydania EksMagazynu. Cały artykuł znajdziecie w 15. numerze EksMagazynu.

Dla mężczyzny, dla którego liczy się tylko on, kobieta zawsze będzie dodatkiem, przedmiotem, czy też taki osobnik potrafi zauważyć coś poza czubkiem własnego nosa?
Jeśli wyjdziemy z założenia, że próżność jest jedynie przykrywką dla różnych niepewności i niskiego poczucia wartości danej osoby, to dla mężczyzn rzeczywiście jednym ze sposobów na podniesienie swojej wartości może być wartościowa tzn. atrakcyjna partnerka. Wtedy taka kobieta może stać się drogocennym i upragnionym „przedmiotem”, który znajdzie swoje miejsce gdzieś pomiędzy dobrym zegarkiem a wypasionym samochodem. Taki układ nie jest oczywiście intratny dla kobiety, ponieważ wszystkie dobra z czasem wymagają wymiany na lepsze…

Kiedy duma i satysfakcja z siebie zamienia się w tę uciążliwą cechę charakteru?
Obydwie te cechy dobrze służą człowiekowi w odpowiednich proporcjach, lecz czasem występują w dość karykaturalnym nasileniu. Bardzo często ich funkcją jest tworzenie „pawiego ogona”, którego zadaniem jest nie tylko zachęcenie ewentualnej partnerki, ale też odwracanie uwagi od tego co mało męskie, słabe i niedojrzałe.

Podsycać próżność partnera, czy próbować ją wyplenić? Co ma większe szanse na powodzenie?
Myślę, że najpierw trzeba się przyjrzeć funkcji tej próżności i jeśli jest to jedynie zasłona, to zacząć ją wspólnie powoli odsłaniać. Potrzeba do tego sporej dozy cierpliwości i akceptacji dla tego, co tam zobaczymy. Bo jeśli nasz partner poczuje, że jest akceptowany bez potrzeby ciągłego prężenia klaty, to może z czasem stwierdzić, że jest mu ono całkowicie niepotrzebne.
Jeśli natomiast próżność jest jedną z cech charakteru naszego wybranka, to warto zastanowić się czy taka relacja więcej nam daje, czy zabiera. Bo próżność jednej osoby może kojarzyć się z pustką, którą druga musi nieustannie zapełniać lub zakrywać przed światem.

Cały materiał znajdziecie w XIII numerze EksMagazynu.

Jak wygląda związek z wiecznym chłopcem?
Psychologia posługuje się pojęciem syndromu Piotrusia Pana – nigdy niedojrzewającego chłopca, który, tak jak 7-letni chłopczyk w książce J. M. Barrie „Piotruś Pan”, wiele zaczyna, niewiele kończy, składa wiele obietnic, ale mało z nich dotrzymuje. Celem Piotrusia jest po prostu dobra zabawa. Jedyne, o co jest w stanie dbać, to praca, która służy mu do realizacji tego celu.
Kobieta, z którą Piotruś się spotyka musi się nim zachwycać i adorować go. Muszą jej się podobać pomysły Piotrusia i musi chętnie je realizować. Oczywiście powinna być dla niego opiekuńcza, czuła, wyrozumiała, ale też koniecznie atrakcyjna, zawsze zadowolona i zawsze chętna do zabawy. Kiedy kobieta zaczyna stawiać Piotrusiowi jakiekolwiek wymagania i granice, on najczęściej odchodzi. Tak, jak Piotruś z książki, który zostawił Wendy, kiedy zaproponowała mu, żeby został u niej i dorósł razem z nią.
Wieczny chłopiec nie potrafi zbudować trwałej i prawdziwie bliskiej więzi z drugą osobą, ponieważ nie jest zdolny zrozumieć i uszanować potrzeb partnerki. Ucieka od kobiet, które go kochają i osób, które próbują czegokolwiek od niego wymagać. Najlepiej czuje się w związkach wolnych, luźnych, gdzie nikt nie oczekuje od niego żadnych deklaracji i zobowiązań. Taki układ najbardziej mu odpowiada, ponieważ nie wymaga podejmowania odpowiedzialności, której boi się jak ognia.

Co jest powodem męskiej „niedojrzałości” emocjonalnej?
Pierwszą nasuwającą mi się odpowiedzią jest: niemądrze wychowująca go matka. Taka, która nie uczy odpowiedzialności, rozpuszcza, a często również i manipuluje. Taki chłopiec zaczyna wyczuwać jej nastroje, stąd w dorosłym życiu tak dobrze „czuje” kobiety. Niedojrzali emocjonalnie mężczyźni często są synami matek, które starają się wynagrodzić im brak ojca. Od dziecka są oni uczeni, że ich potrzeby są najważniejsze, stąd często wyrastają na nieodpowiedzialnych egocentryków. Takie matki często wyręczają swoich synów, poświęcają się dla nich i starają się, żeby wszystko mieli. A za to, z czasem, stają się jedynymi i najważniejszymi kobietami w ich życiu. Podświadomie starają się one uzależniać swoich synów od siebie, tak by bardziej niż relacja matka-syn, tworzyli układ partnerski i czuli się za matki odpowiedzialni. To dlatego Piotruś Pan, chociaż ma już prawie 40 lat, nie może zaangażować się w żaden związek z inną kobietą, bo uważa, że byłaby to zdrada wobec matki. Tym bardziej, że matki Piotrusiów każdą kobietę traktują jak rywalkę. Nierzadko jest tak, że wielu Piotrusiów wręcz mieszka z mamą albo blisko niej, codziennie się ze sobą kontaktując. W takiej relacji z Piotrusia Pana z matką trudno o miejsce na poważny związek.