I tak, w 13-letniej Delfinie zakochał się poeta Stanisław Starzyński, pisywał dla niej romantyczne wiersze, ale z uczucia tego, zapewne głównie przez wzgląd na różnicę wieku (Stanisław był ponad trzykrotnie starszy od swej wybranki), nic nie wyszło. Kolejny na liście adoratorów był Mieczysław Potocki – syn jednego z twórców konfederacji targowickiej. Ten młodzieniec, awanturnik, gwardzista carski, pierwszy padł przed Delfiną na kolana, aby poprosić o jej rękę. Ojciec późniejszej muzy Chopina nie chciał jednak zgodzić się na małżeństwo z lekkoduchem o zacnym nazwisku. Delfina jednak, przychylna absztyfikantowi, przekonała ojca i w 1825 roku, w wieku 18 lat, została mężatką. Zakochana w mężu urodziła mu pięcioro dzieci, jednak żadne z nich nie przeżyło. Mieczysław zaś, coraz bardziej sfrustrowany i… skąpy, zaczął znęcać się nad kobietą. Bił ją, głodził i więził. Delfina uciekła przed nim do Paryża.

Tam zaczęła romansować z Karolem Augustem hrabią de la Billarderie, paryskim uwodzicielem, który tak naprawdę ukształtował jej osobę. Zaczęła bywać na salonach, brylować w towarzystwie, spotykać się z kolejnymi mężczyznami, a przy tym – zawsze demonstrowała swoją pobożność. Rozwścieczony Mickiewicz nazwał ją nawet „największą z grzesznic”.
W 1830 roku Delfina poznała Fryderyka Chopina. Zafascynowana natchnionym kompozytorem, zakochała się w nim bez pamięci. Podobno najpierw spotykała się z nim pod pretekstem nauki gry na fortepianie, później nie szukała już żadnych pretekstów. Gorący romans przetrwał podobno cztery lata, a niektórzy mówią, że Delfina była największą muzą Chopina i że towarzyszyła mu podczas ciężkiej choroby w ostatnich dniach życia…

Delfina miała wielu kochanków. Był wśród nich Ferdynand książę Orleanu, bratanek Napoleona Hieronim Bonaparte, kochał się w niej Honoriusz Balzac, ale nie odważył się nigdy wyznać jej swojej miłości. Związana była z wielkim księciem Michałem, młodszym bratem cara. Po 1836 roku we Włoszech poznała Juliusz Słowackiego. Ale to nie on był największą miłością jej życia. W Neapolu w tym samym roku, co Słowackiego, spotkała Zygmunta Krasińskiego…

Ale los nie był łaskawy dla kochanków. Krasiński został zmuszony do poślubienia Elizy Branickiej, a Delfina nadal pozostawała w formalnym związku małżeńskim z Potockim. W odwecie za ślub Krasińskiego rzucała się w kolejne męskie ramiona. Na liście jej kochanków znaleźli się: dyplomata rosyjski Bugaj, hiszpański arystokrata Bedmar, generał Michał Mycielski i serdeczny przyjaciel Krasińskiego książę Jerzy Lubomirski, hrabia Aleksy Orłow…

Zygmunt jednak zabiegał nadal o względy Delfiny, jego działania doprowadziły nawet do tego, że przez jakiś czas Krasiński mieszkał w Nicei z nią i swoją żoną… Jednak, kiedy Branicka urodziła mu syna, Delfina postanowiła odejść. Jej losy splatały się jeszcze wielokrotnie z losami poety, aż do jego śmierci. Sama muza polskiego romantyzmu zmarła w wieku 70 lat, przez jednych podziwiana, przez innych odżegnywana od czci i wiary. Wiadomo jednak na pewno, że tyloma adoratorami i utworami tak muzycznymi, jak i poetyckim powstałymi na jej cześć, co Delfina, niewiele kobiet przed nią, czy po niej, mogło i może się pochwalić…

W 1830 młody Fryderyk wyjeżdża za granicę, ucieka przez powstaniem. Odwiedza Berlin i Wiedeń, aż dociera do Paryża. Jest zdolny, zaczyna komponować, coraz więcej i coraz odważniej. Po roku ma luksusowy apartament i ubiera się u najmodniejszego krawca w mieście. Zawsze podąża za najnowszymi trendami. Bywa na salonach, udziela lekcji gry na fortepianie. Grywa w małym gronie, jego występy są wydarzeniem, za które Paryż gotów zapłacić wiele. Powodzi mu się coraz lepiej. Książęta, hrabiowie, hrabinie, baronowe, Liszt, Mendelssohn, Słowacki, Mickiewicz, Norwid – młody Polak otacza się najlepszym towarzystwem.

Jest lwem salonowym. Co wieczór chadza do teatru lub na koncert, a później obowiązkowo na przyjęcie. Bryluje, czaruje, zniewala damy. Słowacki pisze o nim, że „na wielu przyjęciach bywało nudno, ale tylko do momentu, w którym w drzwiach nie pojawiał się Chopin.”

Jest jesień 1836 roku. Fryderyk spotyka swoją najsłynniejszą kochankę – George Sand. Ją ujmuje jego szlachetność, jego – odstrasza jej charakter, zachowanie, męski strój, cygaro w ustach, pewność siebie i nietypowa uroda. Sand jest rozwiedziona. Spokrewniona z trzema królami Francji, służbą domową i… wędrowny handlarzem ptaków. Fryderyk i pyskata Francuzka nawiązują dłuższy romans, który trwa prawie do końca życia kompozytora. Już po śmierci Fryderyka, do Francuzki trafiają listy miłosne, które z Paryża wywozi siostra kompozytora. Na prośbę pisarki, listy z mysłowickiej oberży wykrada podobno sam Aleksander Dumas syn. Nie są to zwykłe nudne listy, to erotyki, w których kochankowie opisują swoje miłosne uniesienie w sypialni. A może i nie tylko…

Jest jeszcze jedna kobieta w życiu Chopina, ale o tym romansie, bo prawdopodobnie taki był, mówi się mało. To Delfina Potocka. Muza i kochanka Zygmunta Krasińskiego. Delfina jest piękna, urocza, uwodzicielska. Nic dziwnego, że Fryderyk traci dla niej głowę. Podobno słynny „Walc minutowy”, który znawcy muzyki klasycznej uważają za jeden z najlepszych i najbardziej dynamicznych dzieł to odzwierciedlenie gwałtownego seksu Fryderyka i Delfiny… Podobno kompozytor pisał do niej erotyczne listy, podobno sporo w nich świntuszył, podobno w jednym z nich napisał: „Chciałbym znów wkraść się do twojej małej dziurki – Des-durki”. Podobno, bo oryginały listów zaginęły, a prawdziwości kopii nigdy nie potwierdzono…

Jest jesień 1849 roku. Kłopoty Fryderyka ze zdrowiem coraz bardziej się pogłębiają. To prowadzi do coraz większej obsesji na temat śmierci. A dokładniej na temat pochówku – Chopin boi się, że zostanie pogrzebany żywcem… Reżyser Jacek Koprowicz w wywiadzie z Jackiem Szczerbą dla „Wysokich Obcasów” przekonuje, że to właśnie ów lęk jest przyczyną tego, że serce Chopina zostało wycięte z jego klatki piersiowej i trafiło do Polski. Kompozytor przed śmiercią wymusza na siostrze, Ludwice, obietnicę, że tuż po stwierdzeniu zgonu jego zwłoki zostaną pozbawione tego organu.

Jest październik 1849 roku. Chopin jest już bardzo chory. Waży nieco ponad 40 kg. Prawdopodobnie ma gruźlicę, choć o tę chorobę lekarze spierają się do dziś. Ostatnio pojawiają się głosy o mukowiscydozie. Ostatnie tygodnie Fryderyk spędza przykuty do łóżka. Męczy się straszliwie, cierpi z powodu gorączki i drgawek, często zapada w stany letargu, a później wychodzi z nich mocnym, bolącym kasłaniem. Pluje krwią. Lekarze dają mu opium na uśmierzenie bólu. Przy łóżku pojawia się kobieta. Chopin mówi, że widzi anioła. To Delfina, która gra i śpiewa specjalnie dla niego…

Podobnie jak z urodzinami, ze śmiercią Chopina też jest problem. Podobno. Jedni mówią, że umrzeć pozwoliło mu pojednanie z Bogiem, inni, że Chopin… udusił się opłatkiem, który próbowano wcisnąć w niego na siłę podając komunię św., kiedy nie mógł już przełykać. Jeśli jednak jest w życiu Chopina coś, względem czego wątpliwości nie ma, to jest to jego ogromny talent. Tak do muzyki, jak i zdobywana kobiecych serc…