Niestety, na samobójstwo decydują się często młodzi ludzie. W grupie wiekowej 15-29 lat to już druga najczęstsza przyczyna śmierci (po wypadkach drogowych). Z kolei w najmłodszym analizowanym przedziale, 15-19 lat, to druga przyczyna u dziewcząt (po komplikacjach okołociążowych) i trzecia u chłopców (po wypadkach i napaściach).

Sposoby odebrania sobie życia są zróżnicowane. W USA najskuteczniejsze i łatwo dostępne jest użycie broni palnej, a w niektórych krajach Azji najbardziej dostępnym „wyjściem” jest picie pestycydów, ponieważ nie ma na nie odtrutki.

Decyzja o sposobie jest jednak drugorzędna, najważniejsza to ta o zakończeniu życia. Według Światowej Organizacji Zdrowia większość tego rodzaju wyborów można by odwrócić, gdyby osoby myślące o samobójstwie otrzymały niezbędne wsparcie. WHO dysponuje sprawdzonymi strategiami wsparcia dla osób stojących przed dramatyczną decyzją. Takie działania powinny być prowadzone w ramach ministerstw zdrowia, ponieważ wiele przyczyn leży w zdrowiu psychicznym i fizycznym.

Choć niektóre choroby psychiczne, jak schizofrenia paranoidalna, zwiększają ryzyko takiego czynu, to nie należy demonizować chorób psychicznych jako takich. Często po ostateczne rozwiązanie sięgają osoby bez historii chorób mentalnych, za to znajdujące się w chwili ekstremalnego stresu. Dlatego innym sposobem jest utrudnienie samego czynu poprzez ograniczenie dostępu do najskuteczniejszych metod. Dla przykładu, odcięcie powszechnego dostępu do pestycydów na Sri Lance mogło uratować ok. 95 tys. osób w latach 1995-2015.

W USA z kolei co roku ok. 20-22 tysiące osób dokonuje samobójstwa z użyciem broni palnej, w tym ok. tysiąc dzieci. Gdyby dostęp do niej był bardziej ograniczony – np. związany z wymogiem oceny psychologicznej lub z wymaganym okresem oczekiwania – można by uratować wiele istnień. To tym bardziej istotne, że osoby po jednej nieudanej próbie samobójczej najczęściej nie decydują się na kolejną – pestycydy i pistolet nie dają takiej szansy.

Mitchell uznał, że powinien napisać do Melissy, ponieważ inni rodzice zaoferowali wsparcie jemu, gdy zamachowiec zamordował mu 17-letniego syna podczas strzelaniny w Parkland. Teraz, gdy usłyszał, jak 16-letnia córka Melissy została rozstrzelana w szkole, przyszła kolej na wsparcie od niego. – Poczułem, że powinienem się z nią skontaktować. Chciałem spłacić to wobec kogoś – tłumaczy Mitchell w rozmowie z „Time”.

Tak rodzi się łańcuch powiązań pomiędzy rodzicami zamordowanych dzieci. Jedno pisze do drugiego, potem dochodzą kolejni. Często sami mówią o sobie, że należą do „klubu”. Nie ma on żadnej formalnej struktury ani reguł członkostwa. Nie wstępuje się do niego samodzielnie, trafia się wskutek katastrofy niszczącej porządek życia. – To klub, którego nigdy w życiu nie chcesz być członkiem. Ale jak już wchodzisz, to na dobre – opowiada Nicole, matka Dylana, który zginął w wieku 6 lat podczas rzezi dokonanej na pierwszoklasistach w Sandy Hook.

Ani angielskie wyrażenie „school shooting”, ani polskie tłumaczenie „strzelanina w szkole” nie oddaje tego, co dzieje się z przerażającą regularnością w amerykańskich szkołach. Tu nie ma wielu strzelców walczących ze sobą, to masowa egzekucja dokonywana z pomocą półautomatycznej lub automatycznej broni na bezbronnych ofiarach. Może trafić na każdego, bo napastnicy wchodzą do miejsc, gdzie ofiar jest na pęczki.

Dla rodziców należących do „klubu” to oznacza, że wciąż przybywa członków. Wciąż są nowi, do których należy wyciągnąć dłoń, skontaktować się, pozwolić im przepracować niewyobrażalną stratę. Bo tu nie pomaga psycholog, a skupienie mediów na rodzinach ofiar to kwestia dni. Gdy wydarzy się kolejna strzelanina kamery jadą w nowe miejsce.

– Gdy tracisz dziecko w tak brutalny i publiczny sposób, zalewa cię fala wsparcia. Z początku. Ale gdy czuwania się kończą i media odjeżdżają, wtedy zaczyna być naprawdę źle. Bo świat idzie naprzód, a ty już nie. Nie możesz. To ból, któremu nie umkniesz – tłumaczy Sandy Phillips, której 22-letnia córka została zamordowana wraz z 11 innymi osobami w kinie w Aurorze.

Większość osób, z którymi rozmawiali dziennikarze „Time” w pracy nad reportażem, opisuje stratę części siebie, trwałą i głęboką. – Miałem dobre życie, wręcz błogosławione. Ale została ruina. Moje dziecko nie żyje. Nie tylko nie żyje. Ona nie „odeszła”, nie „zmarła”. Moja córka została postrzelona dziewięć razy w szkole. Została zamordowana – mówi łamiącym się głosem Andrew Pollack. Jego 18-letnia córka Meadow była jedną z ofiar w Parkland.

Gorąco polecamy oryginalny i kompletny tekst dostępny za darmo na łamach „Time”.