Taka jest też ta sztuka: o niewzruszonej i zarazem beznadziejnej miłości pewnego nic nieznaczącego mężczyzny w średnim wieku do kobiety o zbyt szerokim sercu, by mogła pokochać tylko jednego. Powiada się, że tylko miłość prawdziwie ślepa potrafi wytrzymać wszystko, nawet najgorsze upokorzenia, ale bywa, że głupota takiej miłości graniczy z szacunkiem dla niewzruszonej wiary w siłę uczucia. Śmiech z naiwnego idioty czasem więźnie w gardle.

Sztukę reżyseruje Artur Tyszkiewicz, uchodzący za „specjalistę od Levina” twórca kilku znakomitych spektakli opartych o jego sztuki (m.in. w Ateneum wyreżyserował w 2011 r. „Shitza”). W głównych rolach Łukasz Simlat, Julia Kijowska, Grzegorz Damięcki.

Kolejne dramaty publikowała w „Dialogu”: „Polowanie” i „Totentanz. Czarna noc, czarna śmierć”. W roku 2020 otrzymała Stypendium Twórcze Miasta Krakowa, w ramach którego powstał dramat „Kateriny brak”. Jest też laureatką konkursu stypendialnego DRAMATOPISANIE organizowanego przez Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego, w ramach stypendium powstał „Wolny strzelec”.

Jej książka „Żywot i śmierć pana Hersha Libkina” cieszyła się w tym roku dużym uznaniem, choć jak zauważa Wojciech Szot: „dramat nie daje masowej popularności. Mimo to wciąż jest gatunkiem żywym, o czym przypomniała nam w tym roku Ishbel Szatrawska. »Żywot i śmierć pana Hersha Libkina« to opowieść straszna i śmieszna jednocześnie, intrygująca i wciągająca”. W tym brawurowym dramacie autorka ze swobodą i odwagą gra konwencjami, miesza współczesność i przeszłość.

Korzysta z tradycji dramatów Hanocha Levina, teatru Warlikowskiego i Krall, ale idzie dalej, a wszystko po to, żeby przyszpilić pojedynczy żydowski los i jednocześnie podważyć rozmaite stereotypy. Hersh Libkin z Łodzi, z getta i Auschwitz, trafia po wojnie do Hollywood. Ale zamiast do raju, trafia do fabryki koszmarów, bo akurat szaleje makkartyzm i polowanie na komunistów (czarna lista Hollywoodu). Szatrawska miesza tonacje, jest poważnie i groteskowo, queerowo i wzruszająco. A przede wszystkim, według Michała Nogasia, Szatrawska rozprawia się z wieloma demonami: antysemityzmem, homofobią, strachem przed wyjściem z szafy, niemożliwością bycia sobą. I pokazuje, co może przynieść wyzwolenie z lęku.

Oni nominowali: Małgorzata Bugaj (RMF Classic), Eliza Kącka (Uniwersytet Warszawski), Piotr Kofta (krytyk niezależny), Zofia Król (Dwutygodnik.com), Juliusz Kurkiewicz („Gazeta Wyborcza”, „Książki. Magazyn do czytania”), Maciej Libich (Magazyn „Wizje”, Uniwersytet Warszawski), Paulina Małochleb (Uniwersytet Jagielloński, blog „Książki na ostro”), Anna Marchewka (literaturoznawczyni i krytyczka), Michał Nogaś („Gazeta Wyborcza”, Radio Książki), Wojciech Szot (blog „Zdaniem Szota”).

Ponadto zgłoszeni zostali: Wiktoria Bieżuńska, Maciej Bobula, Wojciech Chamier-Gliszczyński, Urszula Chylaszek, Marcin Gaczkowski, Sabina Jakubowska, Aneta Kamińska, Maria Karpińska, Andrzej Muszyński, Sebastian Nowak, Agata Romaniuk, Patryk Pufelski, Radek Rak, Katarzyna Szaulińska, Wit Szostak, Filip Zawada.

Fot. Leszek Zych/ Polityka

Nominowana w tym roku książka „Feinweinblein” (Wydawnictwo Czarne) to właśnie zbiór trzech sztuk teatralnych. Jedna z nich to rozszerzona wersja dramatu „Feinweinblein”, za który autorka otrzymała Gdyńską Nagrodę Dramaturgiczną. Na jej podstawie powstał m.in. spektakl w Teatrze Współczesnym w Szczecinie; „Wujaszkowie” i „Morowe” nie miały jeszcze teatralnych realizacji. Zwrot w stronę teatru nie dziwi – forma dramatu odpowiada skłonności Murek do szybkiego dialogu, groteski i przede wszystkim niesłychanej wyobraźni językowej.

„Wujaszkowie” to historia arcypolska – z Paderewskim, Marszałkiem, Narutowiczem, ułanami, siwkami i przede wszystkim polskimi wujaszkami i ich anegdotami. „Materią jej literatury staje się wszystko, co składa się na polską podświadomość traumatyczną: zwłaszcza niedopowiedzenia i przemilczenia, którym potrafi nadać wyraz i temperaturę emocjonalną” – pisze Eliza Kącka, dodając, że Weronika Murek należy do wąskiego grona autorów, którzy pojmują i stosują ironię.

„I w tym sensie pozostaje uczennicą Gombrowicza, choćby nie była pod jego bezpośrednim wpływem. Kiedyś z tekstów Murek odczytywane będą polskie strachy, wstręty, niemożności, ograniczenia, izolujące nas od normalności.”

Z kolei Paulina Małochleb doceniła jej twórczy i ożywczy sposób sięgania do przeszłości. Murek wypełnia znane schematy nowymi znaczeniami: „na nowo opowiada o małych ojczyznach, o tożsamości narodowej, poczuciu wojennej krzywdy, przypomina o tęsknocie za wojną – bardzo groźniej, a dzisiaj coraz bardziej aktualnej”.

Fot. ⓒ POLITYKA / Leszek Zych

W filmie Campillo euforia spotyka rozpacz, a przyspieszone bicie serca przypomina tykanie odliczającego czas zegara. Bo o wyścig z czasem tu chodzi: są wczesne lata 90., epidemia AIDS zbiera we Francji żniwo przy cichej zgodzie rządu i koncernów farmaceutycznych. Zmowę milczenia wokół choroby akcjami, marszami, happeningami starają się przerwać aktywiści z paryskiego ACT UP. „120 uderzeń serca” to pełen pasji i furii portret młodości, rasowe, rozdyskutowane kino polityczne i poruszająca love story. To także zbiorowy portret pokolenia, chyba ostatniego, które tak namiętnie wierzyło w możliwość zmiany i w to, że politykę trzeba uprawiać na ulicach. Wyróżniony Grand Prix przez canneńskie jury (na czele którego stał Pedro Almodóvar) film Campillo jest powrotem do lat 90.: reżyser sam był aktywistą ACT UP, a jego partner zmarł na AIDS.

Na siłę „120 uderzeń serca” składa się szereg obrazów – metafor. Punkt wyjścia to doskonały scenariusz. Jednak film zawdzięcza swój idealny kształt talentowi Campillo, który w doskonały sposób potrafi oddać nastroje zarówno zbiorowe, jak i poszczególnych bohaterów. Pedro Almodovar, przewodniczący jury MFF w Cannes 2017

Paryż płonie. W rytm transowej muzyki kipi gniew, rodzi się potrzeba działania. Tu i teraz. Sight and Sound

Wzrusza. Angażuje. Na politycznej scenie rzuca światło na to, co najważniejsze: człowieka. Variety

Poruszający i przekonujący bez łatwego moralizowania. The Hollywood Reporter

Wolność, równość i to, co najważniejsze: miłość. Time Out

Zwycięski film „120 uderzeń serca” pokazuje rozgorączkowaną Europę przed erą Internetu, kiedy inaczej wyglądały relacje między ludźmi. Ta nadaktywność bohaterów staje się dla nich najlepszym sposobem na życie. Tadeusz Sobolewski w imieniu Jury Festiwalu All About Freedom

Nagrody:

Grand Prix oraz Nagroda Międzynarodowej Federacji Krytyków Filmowych FIPRESCI na MFF w Cannes 2017

6 nagród Cezara 2018: Najlepszy Film, Najlepszy Scenariusz Oryginalny (Robin Campillo), Najlepsza Drugoplanowa Rola Męska (Antoine Reinartz), Najlepszy Debiut Aktorski (Nahuel Pérez Biscayart), Montaż, Oryginalna Ścieżka Dźwiękowa.

Europejskie Nagrody Filmowe 2017: 2 nominacje (Najlepszy europejski film roku, Najlepszy europejski aktor roku: Nahuel Pérez Biscayart), nagroda w kategorii: Najlepszy montaż.

MFF San Sebastian 2017: Nagroda specjalna.

Najlepszy film Festiwalu All About Freedom, Gdańsk

Tytuł oryginalny: 120 battements par minute
Tytuł angielski/międzynarodowy: 120 Beats per Minute
Reżyser: Robin Campillo
Występują: Nahuel Pérez Biscayart, Arnaud Valois, Adèle Haenel, Jean-François Auguste, Saadia Bentaïeb
Kraj produkcji: Francja
Rok produkcji: 2017
Data premiery: 11 maja 2018
Język oryginalny: francuski
Gatunek: dramat obyczajowy
Czas trwania: 140 min.
Dystrybucja: GUTEK FILM

Poza wykonywaniem tych obowiązków, Andrei dorabia też w pizzerii, a więc tam, gdzie pracuje jego współlokator, Kola (Piotr Rogucki). To sporo zajęć jak na młodego człowieka, dlatego coraz bardziej oddala się on od nauki. Zauważa to jednak jego promotorka Marta (Silvia Delfino), która szczerze doceniając jego talent, chce mu pomóc się rozwijać. W tym celu kontaktuje go ze swoją przyjaciółką Anną (Claudia Gerini), piękną, 40-letnią właścicielką galerii sztuki, która poszukuje tłumacza do przełożenia na włoski pamiętnika jej męża Alexa, tragicznie zmarłego w wypadku Niemca.

Andrei podejmuje się wykonania tego zadania. Nie wie wtedy jednak, jak trudno będzie je wykonać i w jaki sposób wpłynie ono na całego jego życie. Pamiętnik, który przychodzi mu tłumaczyć stanowi jedno wielkie wyznanie miłosne. Nie jest ono natomiast skierowane do Anny, czego bohaterowi nie udaje się zachować w tajemnicy. Zdradzona Anna rozszyfrowuje go i zupełnie załamuje się tymi informacjami. To załamanie Anny zbiega się w czasie z coraz większą fascynacją młodego tłumacza. Czuje on fascynację nie tylko pięknem i dojrzałością Anny, ale i światem luksusu, w którym ona żyje. Rozpoczyna się między nimi namiętny romans, dający spełnienie i upust ich najskrytszym pragnieniom. Wszystko ma jednak swoją cenę, a oni oboje przynależą przecież do dwóch zupełnie różnych rzeczywistości…

Reżyserem dramatu „Tłumacz” jest Massimo Natale. Jego premiera zaplanowana jest na 26 sierpnia br.

Scenariusz filmu oparty został na książce „The Blind Side: Evolution of the Game” Michaela Lewisa. A to znaczy, że opowiada prawdziwą historię Michaela Ohera, czarnoskórej gwiazdy futbolu amerykańskiego. Ten na pierwszy rzut oka mało rozgarnięty chłopak z IQ na poziomie 80 punktów w młodości był bezdomny. Chodził do szkoły, sypiał w pralni, albo sali treningowej, tułał się od jednej do drugiej rodziny zastępczej. Aż pewnego dnia bardzo bogata amerykańska rodzina bez wad (aż trudno uwierzyć oglądając film, że coś takiego jest możliwe) zaprosiła do w pewną deszczową zimną noc do siebie. I tak został już u nich na stałe…

Okazało się, że chłopak nie tylko nie jest taki głupi, na jakiego wygląda, ale też ma talent sportowy, o jakim wielu może jedynie marzyć. A jak wiadomo, w Stanach dobry sportowiec to skarb dla każdej uczelni… I tak oglądamy perypetie Leigh Anne Touhy (Sandra Bullock), która postanowiła zbawić świat, a ponieważ jej konto bankowe na to pozwala, kobieta stara się wywiązać z tego zdania jak najlepiej.

Naiwna to historia, bardzo amerykańska i równie bardzo przewidywalna. Banalna i kiczowata, ale jakże piękna. Dynamicznie nakręcona, ze świetnymi postaciami i odrobiną nostalgii za szczęśliwym, idealnym życiem. Oglądając ten film pomyślałam sobie, że to dobrze, że powstał i zauważyła go Akademia, i nawet to, że przyniósł Sandrze Oscara jest w porządku. Cukierkowa historia, która nie zdarza się w prawdziwym życiu? A owszem, bo przecież film oparto na prawdziwej historii. A że nie do uwierzenia? Odzwyczailiśmy się chyba od dobrych historii w kinie. Bez strzelanin, wyszukanych efektów specjalnych, przerysowanych dramatów i psychologicznych komplikacji. A świat przecież jest prosty i bardzo się cieszę, że było w ubiegłym roku kilka filmów, które to przypomniały. „The blind side” na pewno nie wzbudzi w nikim negatywnych emocji. A że dostarczy trochę amerykańskiego wzruszenia? Cóż w tym złego? Dla porywającej Sandry Bullock warto!