SENSORY4™ to nowoczesna platforma multimedialna pozwalająca wykreować tętniącą życiem przestrzeń. System łączący dynamiczną, wyświetlaną grafikę, z wielokanałowym dźwiękiem o kinowej jakości sprawią, że osoby odwiedzające wystawę, będą się mogły znaleźć niemal we wnętrzu obrazów Van Gogha. Wszystkie powierzchnia galerii – ściany, kolumny, sufit, a nawet podłoga przemienią się w pasjonującą opowieść o życiu i twórczości mistrza i pomogą się przenieść widzom do Holandii, Paryża, Arles, Saint-Rémy de Provence oraz Auvers-sur-Oise gdzie powstawały największe arcydzieła Van Gogha.

fot. materiały prasowe organizatorów wystawy

Dotąd wystawa Van Gogh Alive prezentowana była m.in. w Mediolanie, Florencji, Szanghaju, Petersburgu i Singapurze oraz Warszawie. W ostatnim z miast, odwiedziło ją ponad 100 tysięcy osób! W Krakowie, prezentowana będzie zabytkowym budynku Dworca PKP, który dawna stał opustoszały. Już dzisiaj wiadomo, że stanie się on centrum wystawienniczym kolejnych wydarzeń kulturalnych w Krakowie.

Osoby odwiedzające wystawę Van Gogh Alive będą mogły doświadczyć życia i twórczości mistrza, nie tylko w sposób multimedialny. W czasie wystawy będzie można odwiedzić pokój, niemal identyczny jak ten, w którym tworzył artysta.

Kolejnym ważnym elementem, który odróżnia wystawę Van Gogh Alive od tradycyjnych wystaw, jest fakt, że nie ma na niej zakazu fotografowania, ani filmowania. Osoby które ją odwiedzą, oprócz bezpośrednich doznań związanych z wystawą, będą mogły zabrać ze sobą multimedialne pamiątki w postaci zdjęć i filmików.

fot. materiały prasowe organizatorów wystawy

Gośćmi specjalnymi premierowego pokazu, będą Anna Dymna oraz Podopieczni Fundacji Anny Dymnej „Mimo Wszystko”. Są to dorosłe osoby z niepełnosprawnością intelektualną, które korzystają z warsztatów terapii artystycznej w „Dolinie Słońca”. Prace dwójki z nich, staną się integralnym elementem krakowskiej wystawy Van Gogh Alive. Dotąd, w żadnym miejscu na świecie, nie było tego typu ingerencji w wystawę. Skąd taki pomysł?

- W maju tego roku w Galerii 2 Światy na krakowskim Kazimierzu, odbyła się wystawa pt. Przerobili Van Gogha w czasie której zaprezentowane zostały prace artystów z Doliny Słońca, część z nich inspirowana była Van Goghiem. Inicjatywa tak bardzo nam się spodobała, że postanowiliśmy zaprosić Fundację do współpracy i zaprezentowania prac jej Podopiecznych w ramach naszej wystawy. – mówi Ewa Król-Bednarczyk, rzecznik prasowy wystawy Van Gogh Alive.

Dzięki tej inicjatywie, osoby odwiedzające wystawę, będą mogły zobaczyć, że wokół żyją i tworzą osoby, które podobnie jak Van Gogh, zmagają się z poważnymi problemami zdrowotnymi lub niepełnosprawnością i przez ogromną część społeczeństwa nadal nie są dostrzegane, ani rozumiane. Tymczasem twórczość artystyczna (na własną miarę), jest dla nich źródłem radości i siły. Dzięki niej, możemy lepiej poznać i zrozumieć ich świat.

Osoby odwiedzające wystawę, będą mogły wesprzeć artystów, nabywając symboliczną cegiełkę. Przekazana darowizna, zostanie przeznaczona na rzecz Podopiecznych Republiki Marzeń Fundacji Anny Dymnej „Mimo Wszystko”, która zajmuje się promocją twórczości osób niepełnosprawnych.

Otwarcie wystawy Van Gogh Alive dla publiczności, odbędzie się w sobotę, 20 sierpnia o godz. 10:00. Szczegóły oraz informacje na temat cen biletów www.vangoghalive.pl

Ktoś właśnie kończy obiad, ktoś zastanawia się, co wybrać, ktoś inny liczy, ile ma pieniędzy i na co mu wystarczy… Dziś najpopularniejsza jest golonka i schabowy z kurczaka. Z ziemniakami i surówką z białej kapusty. Golonka to rarytas, jest w menu zwykle tylko dwa razy w tygodniu. Schabowy z kurczaka zjeść można codziennie. Do wyboru zwykle jest jeszcze wątróbka i udko z kurczaka – pieczone, z kością. Ziemniaki – puree, na specjalne zamówienie można dostać frytki, ale czeka się na nie dłużej, tak z 15 minut.

Za barem i w kuchni uwija się pani Kasia – trzydziestoletnia blondynka, ani gruba, ani chuda, włosy związane w koński ogon, niebieski fartuch, paznokcie pomalowane na czerwono, oczy na niebiesko – pod kolor fartuszka. Pani Kasia zna tu, na Zachodnim, wszystkich. Taksówkarzy, złodziei, właścicieli sklepików, bezdomnych i handlujących w przejściach podziemnych tymi wszystkimi tanimi chińskimi przedmiotami, które jakimś cudem sprzedają się na tyle, żeby można było zarobić na życie…

Pan Henio
Przy jednym ze stolików siedzi mężczyzna około sześćdziesiątki. Czarna, wytarta, skórzana kurtka ze ściągaczem nieco poniżej pasa, taka, jak z filmów z lat 80., krótko ostrzyżone włosy z lekką łysiną, czarny wąs, niebieskie dżinsy, adidasy. Je ogórkową, za chwilę pani Kasia poda mu golonkę z ziemniakami i kiszonym ogórkiem. Stali bywalcy tak właśnie nazywają sympatyczną kelnerkę – panią Kasią. A ona – o tych stałych bywalcach wie bardzo dużo. Bo, jak już tak przychodzą, to zwykle lubią sobie pogadać o życiu. I nawet nie trzeba ich specjalnie wypytywać. Przyzwyczajają się do człowieka i mówią sami.

„To pan Henio. Naprawdę ma na imię Władysław, ale wszyscy mówią na niego pan Henio. Nie wiadomo, dlaczego. Jeździ taksówką. Z tego, co wiem, od ponad dwudziestu lat. Zwykle przychodzi z samego rana, jako pierwszy klient, kiedy schodzi z nocnej zmiany. Pije dwie sypane kawy bez mleka, je jajecznicę na boczku, a później bierze jeszcze Coca Colę na drogę. Bardzo miły człowiek. Chociaż trochę z innej epoki. Jak przychodzi i dyżur był słaby, po przestał pół nocy na postoju i niewiele zarobił, zawsze narzeka na „system”. Mówi, że za komuny było lepiej, może i nie było całej tej wolności, ale człowiek przynajmniej miał uczciwą pracę i starczało do pierwszego. Jego żona choruje na cukrzycę. Mają syna, skończył jakieś studia, ale nie mógł znaleźć pracy i wyjechał do Anglii. Siedzi już tam ze cztery lata, nie przelewa mu się, jak i rodzicom. Więc pan Henio narzeka. Innej, lepszej pracy nie znajdzie, w jego wieku i bez szkoły trudno. To jeździ na taksówce. Często wspomina, jak kiedyś, jeszcze za komuny, a nawet na początku lat 90. ludzie mieli dużo pieniędzy. Potrafili zamawiać taksówkę do Serocka, ba, co tam Serocka, do Pułtuska, na nawet do Ostrołęki, jak dobrze popili. A to będzie ze 150 kilometrów. Dziś już takich zamówień nie ma.”

Cały artykuł znajduje się w najnowszym, 9. numerze EksMagazynu.