We wtorki – cykl „9 miesięcy”. Redakcja pokaże jak przebiega proces ciąży, zarówno z punktu widzenia matki jak i dziecka, tydzień po tygodniu. „Ściąga z szafy”  to nowość, która będzie prowadzona przez stylistkę Annę Męczyńską, która stworzyła niezapomniane wizerunki bohaterów w kultowym już serialu „Prawo Agaty”. Tym razem wychodzi naprzeciw oczekiwaniom widzów i pomoże im dobrać stylizacje  z własnej szafy.  Na koniec metamorfozy bohater odcinka otrzyma fotoksiążkę, w której znajdą się nowe, zaproponowane stylizacje.

„Niedoskonała mama” to cykl, który będzie w środy. Macierzyństwo bywa też trudne, dlatego „Dzień Dobry TVN” pokaże jak radzić sobie z codziennymi sprawami, aby jak najlepiej wykorzystać ten piękny okres w życiu. Natomiast, znany z Internetu Wiesiek w swoim nowym cyklu, udzieli porad jak samemu wykonać drobne naprawy i remonty w domu. Dzięki temu każdy będzie przygotowany na wypadek małych awarii. W czwartki – tematy ekonomiczne. W prosty sposób redakcja przedstawi metody jak uporać się z kłopotliwymi sytuacjami, które dotykają domowy budżet. A także jak światowe kryzysy i sytuacja polityczna mogą wpływać na codzienną ekonomikę każdego człowieka. Dodatkowo, powraca cykl Odważ(E)ni z Dominiką Gwit, która przedstawia historie ludzi, którzy znacząco schudli i dzięki temu zmienili swoje życie. Dla uzupełnienia redakcja proponuje premierowy cykl – O(D)żywieni, w którym znana miłośniczka zdrowego żywienia Daria Ładocha pomoże swoim bohaterom ułożyć pełnowartościowy jadłospis. Dieta przecież to nie tylko odchudzanie, to także zdrowe żywienie.

W czwartki swój nowy cykl poprowadzi również Andrzej Sołtysik. W „Poradniku Kinomana” będzie prezentował filmowe premiery kinowe na nadchodzący weekend, a także nowości na antenie TVN Fabuła.

Piątkowy poranek umilą informacje ze świata showbiznesu które poprowadzi znany z programu „X Factor” – Paweł Binkiewicz. „Biba” jako reporter będzie realizował reportaże z „czerwonego dywanu” z lekkim przymrużeniem oka.Będzie to uzupełnienie informacji showbiznesowych, które od poniedziałku do czwartku będzie relacjonować Agnieszka Jastrzebska.

Nowością tego dnia będzie również cykl prowadzony przez Krzysztofa Gojdzia, popularnego lekarza medycyny estetycznej.  Doktor przeanalizuje jak czas wpływa na organizm, wyjaśni wszelkie procesy w nim zachodzące, a także pokaże sposoby jak zapobiec starzeniu. Oprócz tego w „Dzień Dobry TVN” codziennie mnóstwo gwiazd, wyjątkowych okazji do świętowania, newsów zza kulis oraz konkursowych atrakcji. Podczas programu widzowie codziennie – przez cały wrzesień będą wygrywać świetne nagrody – m.in. samochody! Między innymi dlatego warto śledzić jubileuszowy sezon „Dzień Dobry TVN”.

„Dzień Dobry TVN” – w weekendy od godziny 8:30, a od poniedziałku do piątku o godzinie 8:00 w TVN.

Marcin Prokop: Nie zapraszamy do studia ludzi, którzy mogliby, w tej sytuacji, w której się znajdują, nie okazywać należytego szacunku. Nie zapraszamy ich również po to, żeby się z nimi boksować. To nie jest telewizja, w której ma się wydarzyć mecz gladiatorów, jak to bywa w innych programach, gdzie chodzi o spektakularną kłótnię i różnicę poglądów. U nas ma być miło, sympatycznie, przyjemnie, a czasami również trudno i pod górkę, bo niektórzy rozmówcy chcą się spowiadać z rzeczy niewdzięcznych. Na przykład Janusz Palikot, który mówił o spadających notowaniach i posłach odchodzących z jego partii. Kiedy ma najgorszy moment w swoim życiu politycznym, to wiadomo, że nie będzie to lekka rozmowa. Nigdy nie przekraczamy nawiasu szacunku do gościa i liczymy na wzajemność. Są natomiast rozmówcy, z których trudno jest wydobyć odpowiedź na pytanie, taką jakiej spodziewalibyśmy się w ciągu trzy minutowej rozmowy.

To zazwyczaj ludzie, którzy mają coś do powiedzenia?

Na przykład Beata Tyszkiewicz, która ma swoją narrację. Odpowiada na pytanie, które sama sobie zadaje, zazwyczaj ignorując to, co pada z drugiej strony. Jest damą, więc jej wolno i nie wypada jej przerywać. Zwykle opowiada o rzeczach, które nie mają związku z głównym tematem rozmowy. To jest w niej bardzo urocze i szalenie to lubię. Natomiast, jeśli pani Beata przychodzi z konkretnym zadaniem wypowiedzenia się na dany temat, to bywa to trochę irytujące i nie do końca wiadomo jak, będąc dżentelmenem, powiedzieć wielkiej damie, że chcielibyśmy jednak wrócić na tor, który porzuciliśmy piętnaście minut temu.

A politycy?

Nie jest łatwo, bo zawodowo kłamią. Jeżeli już mamy takich ludzi w studiu, uwielbiam obserwować, jak zamiast odpowiadać na pytania, wejść w jakąś szczerą relację z dziennikarzami, którzy nie chcą im zrobić krzywdy, tylko dowiedzieć się prawdy, budują swój PR. Jak tworzą czary z mleka. Jak się wiją i pełzają, żeby tylko nie dać się złapać w szczypce prawdy, że się tak wyrażę.

Ma pan jakieś sposoby na zdarcie tych masek? Mamy autopromocję na najwyższym poziomie w telewizji śniadaniowej, która jest miła i niekoniecznie ma pan do dyspozycji takie narzędzia, jak dziennikarze programów publicystycznych.

Ja jestem fanem asertywnej uprzejmości. Jeśli widzę, że ktoś ewidentnie łże, to nie użyję tego sformułowania wobec gościa, ale powiem, że według mojej wiedzy mija się z prawdą. To jest bardziej kwestia formy naszych wypowiedzi, a nie treści, bo treść powinna być zdecydowana i jednoznaczna. Mając trudnych rozmówców, wiedząc, że będą chcieli jakoś wybrnąć z sytuacji, w której się znaleźli, nie odpuszczamy, ale robimy to z Dorotą na dwa sposoby. Ona ma raczej charakter tarana, który prze przed siebie i nie zważając na przeszkody wali z byka, a ja jestem tym, który stara się znajdywać subtelności, niuanse i wtrąca zdania typu „Ale z drugiej strony” itd.

Jest pan dyplomatą i tym „dobrym”?

Bardziej tym, który wierzy, że rzeczywistość nie jest zero-jedynkowa, zdecydowanie nie czarno-biała. Staram się znajdować półtony, więc w tej kwestii dość dobrze się uzupełniamy. Nigdy się na rolę „złego” i „dobrego” policjanta nie umawialiśmy, tak po prostu wyszło.

Cały tekst dostępny w drukowanym wydaniu EksMagazynu (nr 27).

Gdy zaczynałaś stawiać pierwsze kroki w dziennikarstwie segment „people” w Polsce dopiero raczkował. Dlaczego zdecydowałaś się zająć tą tematyką, a nie na przykład polityką?
W „Polityce” szczerze mówiąc zaczynałam. W czasie studiów byłam tam na stażu w dziale „Kultura”. Jeszcze w czasie studiów zainteresowałam się PR-em, który w Polsce też wtedy raczkował i tym zajmowałam się przez rok, ale ciągnęło mnie do dziennikarstwa. Pamiętam taki obrazek, stoję przed kioskiem i zastanawiam się w jakim piśmie chciałabym pracować?  Zobaczyłam okładkę VIVY!, na której był Przemek Saleta i Paulina Tomborowska. Pomyślałam: „Fajnie byłoby tam pracować!”. Tak się stało. Trafiłam do redakcji VIVY!, zupełnie z ulicy i dostałam do napisania newsy w rubryce „Światowe życie”. Usiadłam przed komputerem i tak się zaczęło.

Jak wówczas wyglądała redakcja?
To były złote czasy tego magazynu. Jacek Rakowiecki, dla mnie absolutny mistrz, był redaktorem naczelnym. W VIVIE! pracowało wówczas około 60 osób, reklamodawcy czekali w kolejce, aby opublikować swoją reklamę. Redakcja mieściła się w mieszkaniu, w kamienicy przy ulicy Górnośląskiej. Kuchnia była jego centralnym punktem. Piotr Najsztub gotował dla wszystkich swoje popisowe dania: spaghetti, bigos albo rosół. Byliśmy jak rodzina. Często zostawaliśmy w redakcji, mimo, że nie mieliśmy już nic do roboty, bo atmosfera była tak niezwykła, że nie chciało się wychodzić z pracy. Już nigdy później nie pracowałam w takim miejscu. W głowie mam taki obrazek z tamtego czasu – wszyscy rano spotykamy się i pijemy kawę w kuchni, rozmawiamy, śmiejemy się. Kolegia redakcyjne też były wyjątkowe, bo wówczas w biurach można było palić, więc po pół godzinie, w pokoju naczelnego, oprócz dymu niewiele można było zobaczyć (śmiech).

Chwilę później trafiłaś do Twojego Stylu.
Ta “chwila” w VIVIE! trwała prawie 7 lat. Następnie miałam przyjemność pracować z Jolą Pieńkowską. Zaprosiła mnie do redakcji Twojego Stylu jako szefa działu zagranicznego i działu kultury. Początkowo prowadziłam oba i w międzyczasie tworzyliśmy rubrykę „Styl bywania”. Przebudowaliśmy to pismo całkowicie. W czasach, gdy Jola była naczelną, pomimo ogólnego spadku czytelnictwa magazynów, Twojemu Stylowi udało się oprzeć tej tendencji. To zasługa jej ogromnego profesjonalizmu. Jest dla mnie, obok Jacka Rakowieckiego, zawodowym autorytetem i wiem, że szalenie dużo się od niej nauczyłam.

Jak rozpoczęła się twoja przygoda z telewizją?
W czasie gdy pracowałam w Twoim Stylu byłam zapraszana do „Dzień dobry TVN”, gdzie raz w tygodniu robiłam przegląd wydarzeń z show biznesu. W międzyczasie o 180 stopni zmieniło się moje życie osobiste. Urodziłam syna, chwilę później córkę. I zrobiłam sobie dłuższą przerwę w pracy. Gdy Vincent skończył dwa lata, poczułam, że to dobry moment, aby powoli wracać do zawodu. W czasie mojego urlopu macierzyńskiego z Twojego Stylu odeszła Jola i wiedziałam, że to już nie jest miejsce dla mnie. Zadzwonili z „Pytania na śniadanie” i tam przez kilka wakacyjnych tygodni prowadziłam „Czerwony Dywan”. Jednak, ze względu na duży sentyment do TVN-u, gdy padła propozycja z „Dzień Dobry TVN”, bez wahania ją przyjęłam. Tak się zaczęła moja przygoda z telewizją.

Cały materiał jest do przeczytania w EksMagazynie nr 24

Program „Dzień Dobry TVN” zadebiutował we wrześniu 2005 roku. Przez pierwsze dwa lata był emitowany wyłącznie w weekendy. We wrześniu 2007 roku liczba wydań została zwiększona do siedmiu w tygodniu. Przez 9 lat emisji zdążył już zgromadzić wierną widownię, która codziennie, od poniedziałku do niedzieli, rozpoczyna dzień od słów „Dzień Dobry TVN”. W 2015 roku redakcja będzie obchodzić dziesięciolecie. Jubileusz jest dowodem na to, że program cieszy się niesłabnącą sympatią widzów. „Dzień Dobry TVN” w paśmie emisji jest liderem rynku telewizyjnego. Ogląda go miesięcznie średnio ponad 2 miliony osób.
Na pierwszej linii zawsze są prowadzący, ale redakcję tworzą też reporterzy, którzy dzielnie wspierają każde wydanie swoim materiałem. Oni są zawsze gotowi do poświęceń w poszukiwaniu ciekawych tematów i rozmówców. Jako pierwsi relacjonują największe wydarzenia, spotykają się z najpopularniejszymi gwiazdami w Polsce i na świecie, prowokują, testują, nie boją się wyzwań. Wszystko dla widza. Ekipa reporterów jest od zawsze bardzo mocna. W ostatnim czasie pojawiły się „nowe twarze”. Urszula Chincz, Mateusz Hładki to najświeższe transfery! Filip Chajzer, Kinga Burzyńska, Katarzyna Olubińska, Marcin Sawicki, Anna Wendzikowska, Agnieszka Jastrzębska i Bartek Jędrzejak– są znani publiczności od wielu lat.
– „Wydajemy siedem programów na żywo w tygodniu. Każdy trwa około trzech godzin. Prezentujemy Państwu najświeższe i mam nadzieję najlepiej podane tematy. To do nas przychodzą największe gwiazdy, artyści, politycy, celebryci. Bardzo cenny jest dla nas też kontakt z normalnym człowiekiem. Wkładamy dużo serca, żeby to pielęgnować. Można to zrobić wyłącznie w zgranym, profesjonalnym zespole. Cieszę się, że mogę w takim pracować.” – mówi Ewa Baj.

DDTVN gwarantuje wachlarz tematów najwyższej jakości. Dla redakcji najważniejsza jest dbałość o widza i serwowanie mu niekonwencjonalnie podanej rozrywki, wartościowych informacji oraz premierowych wydarzeń i materiałów zza kulis. W sezonie jesiennym nie jest inaczej. Redakcja może pochwalić się nowościami, m.in. cyklem „Prosty rachunek”. To magazyn ekonomiczny, który pokazuje przykłady osób mających problemy o podłożu ekonomicznym. Redakcja stara się je w prosty sposób wyjaśnić i rozwiązać. Kolejna propozycja to reportaże, w których bohaterami są osoby, dziedziczące po swoich przodkach zawody, pasje, firmy. Wśród nowości, od listopada będzie cykl o kobietach, które nie mogą uporać się z problemami swojego ciała po ciąży: jego estetyką, kondycją, zdrowiem. Redakcja „Dzień Dobry TVN” pomoże im znaleźć odpowiedniego specjalistę, rozwiąże wiele, czasami również, wstydliwych problemów.

To tylko kilka z pośród szeregu nowości, które pojawiły się i pojawią na jesień w „Dzień Dobry TVN”. A redakcja skrywa jeszcze kilka sekretów, które ucieszą i zaskoczą niejednego widza!

Emisja: poniedziałek–piątek, godz.8.00-11.00, sobota–niedziela, godz. 8.30–11.00

Walczysz z tym idealizmem?
Trochę tak, chociaż moja fryzura na to nie wskazuje (śmiech).
Gdyby ktoś kazał ci wejść do Gangesu, żeby sprawdzić, co w nim pływa…
Nie wahałbym się ani chwili. Pracowałem kilka lat w dziale newsów w stacji TVN Warszawa. Była to dosyć hardcorowa, wzorowana na najlepszych amerykańskich wzorcach redakcja. Tam nie było przebacz. Jeśli było odbijanie KDT (Kupieckie Domy Towarowe w Warszawie – przyp. red.), to między demonstrantów i policjantów, trzeba było wejść. Ja sam oberwałem kamieniem ze cztery razy, ale cóż…lubię adrenalinę, która towarzyszy takiej „prawdziwej” reporterce.

Pamiętasz okoliczności?
Pierwszy raz uderzono mnie kamieniem na paradzie gejów, potem dostałem metalową rurką podczas odbijania KDT. 11 listopada oberwałem petardą, a na meczu Polska-Rosja podczas Euro butelką. Litrową. Rozbiła się na kamerze.

Wpisujesz takie akcje w ryzyko zawodowe?
Tak. I absolutnie nie obrażam się za to na moją pracę. Już nie mogę się doczekać 11 listopada i szczytu alterglobalistów. Mam ciary! Wszyscy mówią: „co to będzie, co to będzie”, a ja lubię być w środku wydarzeń. Wiem też, że mało jest takich osób, które nie czują strachu, może kilku fotoreporterów. Sporo pozmieniało się po sytuacji ze spaleniem wozu TVN, kiedy okazało się, że to nie przelewki i ludzie z „Faktów” i TVN 24 otrzymali zakaz wchodzenia w środek akcji. Ja mam taką zasadę, że jeśli idę w tłum, to w towarzystwie małej kamery, staram jak najmniej rzucać się w oczy. Nie ma wozu, kurtek TVN, wszystko dzieje się w mniejszej skali.

Bywało niebezpiecznie?
Dwa razy miałem gigantyczne szczęście. Podczas meczu Polska-Rosja, jak już pakowaliśmy sprzęt do samochodu, a trzeba dodać, że miała tam miejsce gigantyczna zadyma, ruszyła na nas grupa rozjuszonych kiboli Legii. Ja byłem już zabunkrowany w środku, a za mną wsiadał operator. Robił to bardzo wolno i nie widział, że na nas idą. Mówię do Jacka: „pośpiesz się”, ale on – z głową w bagażniku – nie wiedział, o co mi chodzi. Za chwilę byli już przy nas, z nastawieniem bojowym i wyzwiskami na ustach. Pomyślałem: „Wyjdę, zabiją mnie. Jeszcze z tą moją ulizaną fryzurą…ale z drugiej strony nie zostawię kolegi.” Wysiadłem i widzę, że jeden patrzy na mnie. Odliczam sekundy do pierwszego strzału i nagle on mówi: „K…Zygmunt! Uwielbiam cię! Jak ty te koty rozdawałeś!!! Zdjęcie z Zygmusiem!.

Koneksje rodzinne uratowały ci życie…
Tak (śmiech). Druga taka sytuacja miała miejsce rok temu, podczas zamieszek prawicowców w czasie obchodów 11 listopada. Stałem wśród dosyć mocnej grupy i nagle chłopaki mówią: „Panie Chajzer, pan się odsunie, bo teraz będziemy n…ać kamieniami!”. Mam nadzieję, że budzę jakąkolwiek sympatię, przez to, że zawsze staram się być z ludźmi i przy ludziach. Nie lubię tworzyć dystansu, nie znoszę egzaltacji samym sobą, ostentacji. Wyniosłem to z domu. Ojciec wychował się w mocno robotniczej Pradze, ja w bloku na Ursynowie. W mojej pracy trzeba uważać, żeby nie zapaść na „chorobę telewizyjną”.

Poproszę o symptomy?
Ludziom przewraca się w głowie. Wydaje się im, że są ponad. Tracą kontakt z rzeczywistością i nie potrafią rozmawiać z ludźmi. To jest irytujące i śmieszne. Radia i prasy to nie dotyczy.

Pojechałbyś na wojnę, jako korespondent?
Ciężko mi teoretyzować. Gdybym dostał konkretną propozycję, musiałbym o niej pomyśleć. Trudno powiedzieć, czy tak, czy nie. Dużo zależałoby od miejsca. Do Syrii i Afganistanu bym nie poleciał. Chyba (śmiech).

Jaki masz sposób na rozmowy z ludźmi?
To cecha ludzi inteligentnych – dopasować się do rozmówcy. Ja mam taki patent, że staram się nie stwarzać dystansu. Jak rozmawiasz z kibicem, to dwie, trzy k…musisz wpleść. Jak rozmawiasz z emerytką, to dobrze wiedzieć, co dzieje się u Hosera w diecezji. Brakuje mi w telewizji fajnych reporterek. Odpowiednika Martyny Wojciechowskiej, kobiety z pasją, która nie boi się ubrudzić.

Przyznasz się do dziennikarskiej wpadki?
Wolę o nich nie pamiętać… Nie przypominam sobie nic humorystycznego, bardziej traumatyczne historie. Pomylenie nazwiska prezydenta i wiceprezydenta Warszawy, kiedy jeden o coś oskarżony, a drugi kompletnie niewinny…Ale to był wstyd!

Czy dziennikarstwo to nadal zawód z misją?
Teraz nie zajmuję się stricte interwencjami. Kiedyś miałem ogromne poczucie misji, bo moją specjalizacją były drogi. Zajmowałem się dziurami. Tyle, ile ja serca włożyłem w te dziury, to powinny się łatać samą moją dobrą wolą (śmiech). To niesamowite, jak ogromną sympatię można sobie zaskarbić stając w obronie grupy, którą wszyscy koszą. Poczynając od stacji benzynowej, a kończąc na bramkach na autostradzie. Jak rozstawialiśmy się z kamerą, ludzie wysiadali z samochodów, by nam dziękować. A jak mnie nienawidzili w urzędach!

Mamy dopływ świeżej krwi dziennikarskiej?
Sprawa rozbija się o pytanie: studiować czy nie studiować.

A ty jak uważasz?
Jak ktoś lubi mieć takie hobby, jak studia, bo to jest tylko hobby, to czemu nie? Tyle, że jest to propozycja dla dzieciaków z bogatych domów albo dla ludzi, którzy mają w sobie bardzo dużo determinacji. Tak naprawdę, punktem wyjścia do pracy w mediach jest staż. Bardzo często darmowy i taki, który może trwać rok, dwa, a czasami trzy. Potem są głodowe pensje, w stylu 300-400 zł. Fajnie, jak możesz sobie na to pozwolić, a jeśli nie, musisz dorabiać w KFC. Najwięcej można nauczyć się pisząc. Ja zacząłem, kiedy miałem 18 lat Na samym początku, w Super Expressie zarabiałem 370 zł, co wystarczało na dojazdy.

Cały materiał dostępny jest w 18. numerze EksMagazynu – do kupienia w Empikach, salonach Relay i InMedio w całej Polsce.