Języki obce, a sprawa polska – sprawdziliśmy, jak jest

Badanie zostało przeprowadzone pod koniec listopada 2020 przez SW Research na zlecenie ESKK. Zrealizowano je na reprezentatywnej grupie ponad tysiąca Polaków, którzy są w różny sposób aktywni zawodowo (mają stałe zatrudnienie, pracują dorywczo czy prowadzą działalności gospodarcze). Badana grupa została także zróżnicowana pod kątem wykształcenia, zarobków oraz miejsca zamieszkania. Okazuje się, że pomimo ponad 16 lat, które mijają od wejścia naszego kraju w struktury Unii Europejskiej oraz znacznego otwarcia się polskiego biznesu na rynki zagraniczne, z naszą znajomością języków obcych wcale nie jest najlepiej. Wygląda na to, że tych, którzy znają język obcy w stopniu zaawansowanym (15,9%) oraz tych, którzy nie znają go w ogóle (14,7%) jest niemal tyle samo. Cała reszta przebadanej grupy reprezentatywnej to osoby, które znają język obcy na poziomie podstawowym (38,5%) oraz średniozaawansowanym, czyli takim, który umożliwia komunikację (36,3%).

Nie jest to zatrważający wynik, choć warto także zauważyć, że, opierając się na przeprowadzonym badaniu, nie mamy na rynku wielu specjalistów językowych. Osób z zaawansowaną znajomością języka obcego jest w Polsce jak na lekarstwo – to nawet nie jedna piąta całej populacji. Jak wypadamy na tle innych państw? Dane Eurosatu za 2016 rok pokazują, że mamy silną konkurencję: przykładowo Norwegowie znają biegle język obcy aż w 46,2%, Austriacy w 35,8%, a Duńczycy w 41,1%. Nieco gorzej jest z biegłą znajomością języków u Włochów (10,8%), Czechów (11,8%) czy Anglików (22%). Dane zgromadzone przez ESKK na przestrzeni ostatnich lat wskazują z kolei, że z roku na rok udział osób decydujących się na realizowanie kursów na poziomie zaawansowanym zwiększa się, jest to jednak nadal niewielki procent. Przykładowo w 2020 roku osób aspirujących do poziomu zaawansowanego było 10,58% jeżeli chodzi o język angielski, 2,90% w języku niemieckim czy 4,80% w języku francuskim. Poprzedni rok to kolejno dane: 8,17%, 2,99% oraz 4,42%.

Nasza systematyczność w nauce również pozostawia wiele do życzenia: niespełna 25% przebadanych przez SW Research uczy się języka obcego krócej niż 2 lata, 23,5% zamyka okres szlifowania umiejętności w przedziale od 3 do 5 lat, niemal 27% ankietowanych doskonali swój język już powyżej 5-ciu lat. Aż jedna czwarta z nas zakończyła z kolei swoją językową edukację wraz z końcem szkoły.

Języki obce w pracy

Większość z przebadanych osób albo nie uczy się i nie planuje nauki języków obcych (33,2%), albo chciałaby się ich nauczyć, ale twierdzi, że nie ma na to czasu lub pieniędzy (33,3%). Te dane wyjątkowo zaskakują biorąc pod uwagę fakt, że aż 48,5% z nas zdecydowanie deklaruje, że nauka więcej niż jednego języka obcego pozytywnie wpływa na nasze zarobki. Dlaczego zatem tych języków się nie uczymy? A może po prostu w siebie nie wierzymy? Tych, którzy aktualnie uczą się języka obcego (20,3%) lub w najbliższym czasie rozpoczynają kurs (13,1%) jest łącznie nieco ponad 33%. Jest to o połowa mniej w stosunku do tej części z nas, która chciałaby się języków uczyć, ale nie potrafi w sobie odnaleźć motywacji, żeby rozpocząć kurs. ESKK dodaje, że na przestrzeni ostatnich 30 lat, oraz przekroczonego miliona studentów w trakcie tego czasu, studentów uczących się więcej, niż jednego języka jest niewielu. To niespełna 60 tysięcy kursantów, co daje zaledwie 7% całej grupy.

- Dziś edukacja językowa jest naprawdę bardzo szeroko dostępna, szczególnie w porównaniu do innych szkoleń, kursów, studiów podyplomowych itp. Dzięki najnowszym technologiom i kursom online kształcenie językowe jest także stosunkowo mało kosztowne. Warto także zauważyć, że języków można się bardzo skutecznie uczyć w takiej właśnie w formule, czego niestety nie można powiedzieć o innych kategoriach samokształcenia, np. zawodowego. Taka forma nauki, przy odrobinie systematyczności potrafi przynieść naprawdę świetne efekty w niedługim czasie. Warto też pamiętać, że nie trzeba dysponować specjalnym talentem, by opanować język w stopniu komunikatywnym – to mit, który zniechęca wielu z nas. Co prawda możemy różnić się od siebie tempem i łatwością jego przyswajania, ale z całą pewnością komunikatywna znajomość języka obcego jest w zasięgu ręki każdego z nas – komentuje Karolina Lewandowicz-Koszlajda, Dyrektor Marketingu ESKK.

Może należy jednak odwrócić pytanie i zastanowić się, czy języki obce są nam w ogóle w pracy potrzebne? Okazuje się, że tak. Nieco ponad jedna trzecia z nas (35,2%) używa w pracy języka obcego, w 81,6% jest to język angielski. Następne miejsca to kolejno język niemiecki, rosyjski oraz włoski. Z kolei aż 39,5% z nas używa w pracy drugiego języka obcego (najczęstszymi drugimi językami są: niemiecki, angielski oraz rosyjski).

Języki są nam zatem potrzebne. Być może nawet bardziej potrzebne niż mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka – nie wiemy bowiem, czy odsetek osób deklarujących posługiwanie się językiem obcym w pracy (35%) wynika z takiego właśnie zapotrzebowania rynkowego, czy może jest odzwierciedleniem naszych umiejętności. Jedno jest jednak pewne – znajomość języków obcych traktujemy jako solidną inwestycję w swoją karierę i wysokość wypłaty. Coś jednak hamuje nas przed jej realizacją.

Co na to pracodawcy?

Aż 67,9% badanych twierdzi, że znajomość języków obcych na ich stanowisku nie była wymagana (miejmy w pamięci fakt, że niemal połowa z nas jest przekonana, że znajomość więcej, niż jednego języka obcego wpływa na wysokość zarobków). 13% respondentów odpowiada z kolei, że znajomość języka była wymagana, ale w praktyce używana jest bardzo rzadko. Jedynie 12,1% z nas twierdzi, że pracodawca wymagał językowych umiejętności i w praktyce są one często w użyciu. Co zastanawiające – tylko 7% badanych regularnie i na co dzień pracuje w języku obcym. Być może języki obce nie są zatem tak wielkim „towarem deficytowym”?
Ogłoszenia o pracę umieszczane na największych w Polsce portalach rekrutacyjnych nie pozostawiają jednak wątpliwości. Już na pierwszy rzut oka widać, że wymóg dotyczący znajomości języka obcego na różnych poziomach zaawansowania, jest bardzo częstym ich elementem. Sporo widać także ogłoszeń zredagowanych już w języku obcym, najczęściej angielskim lub niemieckim. Warto również dodać, że znajomość języka obcego w ogłoszeniach pojawia się nie tylko w przypadku rekrutacji pracowników wyższego szczebla, ale także na niższych stanowiskach. Nawet jeżeli po otrzymaniu pracy nie używamy zatem swoich zdolności językowych, to są nam one często niezbędne, by tę pracę dostać.

Niestety, z badania wynika także, że tylko 15,5% pracodawców dofinansowuje naukę języków obcych dla swoich pracowników. A dziś, szczególnie w dobie pandemii, może okazać się to prostsze niż kiedykolwiek wcześniej. Bogactwo i finansowa przystępność kursów online sprawia, że edukacja językowa może stać się nie tylko ważną kwestią rozpatrywaną pod kątem działań z zakresu employer branding, ale także konkretnym profitem i odpowiedzią pracodawców na potrzeby pracowników znajdujących się na home office.

- Paradoksalnie lockdown może stać się świetną okazją do tego, żeby „odczarować” naukę języków obcych we własnym zakresie. Mamy dziś wszyscy zdecydowanie większe doświadczenie w funkcjonowaniu w przestrzeni online. Zdążyliśmy już sobie udowodnić, że jesteśmy tak samo skuteczni w realnej rzeczywistości, jak i w tej wirtualnej. W ESKK odnotowaliśmy spory wzrost zainteresowań kursami językowymi w drugim kwartale 2020 odnotowaliśmy aż 40% więcej logowań do naszej platformy e-learningowej oraz aż o 74% więcej aktywności edukacyjnych, na które składają się m.in. odtworzenia lekcji online, uruchomienia audiobooków czy realizowanie testów. Oznacza to, że brak czasu czy ogólne zabieganie może być realną przyczyną, dla której z kursów rezygnujemy. Wiemy też, że wyjątkowo skutecznym motywatorem są pracodawcy, którzy coraz częściej decydują się finansować lub dofinansowywać naukę swoich pracowników. Także w tym wypadku formuła online niesie wiele korzyści, jak np. brak potrzeby ustalania jednego terminu, który pasuje wszystkim uczestnikom kursu czy wgląd do postępów w nauce. Takie działania stały się też ciekawym pomysłem na „home office” i formą wsparcia dla wszystkich tych zatrudnionych, którzy przebywając w domu więcej, niż zwykle wreszcie mają czas i energię na to, by zainwestować w swoje językowe umiejętności – dodaje Magdalena Szajbe, Dyrektor Zarządzający ESKK.

Oczywiście jak wszystkie kwestie dokładnie badane przez naukowców, związki wykształcenia ze zdrowiem mają skomplikowaną naturę. Jednak nie da się przeoczyć takich zjawisk, jak to zaobserwowane przez zespół badaczy, którzy kilka lat temu pod lupę wzięli stan zdrowia i długość życia (także długość życia w zdrowiu) mieszkańców Warszawy. Okazało się na przykład, że mieszkańcy stołecznej Pragi przeciętnie żyją o 10 lat krócej niż ci z Wilanowa!

– Na stan zdrowia największy wpływ ma struktura wieku oraz poziom wykształcenia – komentował wówczas prof. Bogdan Wojtyniak z Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego – Państwowego Zakładu Higieny.

Jak wyjaśniał, od dawna już w badaniach epidemiologicznych poziom wykształcenia jest najczęściej używaną miarą statusu społeczno-ekonomicznego. W dużej mierze od niego, a nie od jakości leczenia zależy bowiem nasz stan zdrowia. Potwierdzają to badania epidemiologiczne.

Sprawdź, jakie w Polsce są nierówności w zdrowiu

Sposób na dobre zdrowie? Dobre wykształcenie

Według opublikowanej niedawno pracy autorstwa naukowców z University of York, obok innych problemów, w krajach o dużym rozwarstwieniu społecznym pojawiają się kolosalne rozbieżności w zdrowiu.

„W wielu miastach np. Wielkiej Brytanii i USA obserwujemy różnice w spodziewanej długości życia sięgające 5 -10 lat, a nawet 15-20 lat między najbogatszymi i najbiedniejszymi dzielnicami” – piszą naukowcy na łamach pisma „The BMJ”.

Mechanizmów, które za tym stoją, z pewnością jest wiele. Ale zauważono, że osoby, które ukończyły tylko obowiązkową edukację, mają na starość gorsze zdrowie. Jedno z ostatnich doniesień na ten temat pochodzi od naukowców z Uniwersytetu w Genewie.

W latach 1990-2015, jak wyjaśniają badacze, spodziewana długość życia mężczyzn wzrosła w Szwajcarii z 78 do 82 lat, a kobiet – z 83 do 86 lat. W świetle takiego postępu zrodziło się pytanie o liczbę lat przeżytych w zdrowiu. Analiza informacji na temat ponad 11,5 miliona osób pokazała wyraźne znaczenie wykształcenia w tej sferze.

„Dane na temat mężczyzn, którzy ukończyli edukację na obowiązkowym poziomie, pokazują brak wzrostu oczekiwanej długości życia w zdrowiu po 2000 roku. Zatrzymuje się ona na 73 latach” – zwraca uwagę autor badania prof. Adrien Remund. W przypadku Szwajcarów ze średnim wykształceniem, liczba lat przeżytych w zdrowiu rośnie aż do 78, a u najbardziej wykształconych – do 81 lat!

W  roku 1990 różnica w tym względzie, między najlepiej i najgorzej wyedukowanymi mężczyznami wynosiła 7,6, a w 2010 – 8,8 lat, co oznacza wzrost rozbieżności. W przypadku kobiet różnice te również się pojawiły, ale były mniejsze. Dane na ten temat były jednak mniej dostępne ze względu na ograniczony dostęp do edukacji kobiet urodzonych przed połową XX w.

Wykształceni więcej się leczą i lepiej dbają o zdrowie

Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) zwróciła uwagę, że Szwajcaria ma doskonały system zdrowia w kwestii nagłej, krótkoterminowej pomocy, ale potrzebuje ulepszenia w zakresie zapobiegania chorobom. To jedna z przyczyn, dla których szwajcarska analiza mogła przynieść takie rezultaty.

„Nasze badanie jest zgodne z wynikami analizy OECD, ponieważ różnice między ludźmi z obowiązkowym i wyższym wykształceniem można wytłumaczyć z pomocą nierówności społeczno-ekonomicznych. Czynniki te sprawiają, że ludzie o niskich dochodach rezygnują z regularnych wizyt medycznych lub je odkładają tak długo, jak to możliwe, czy unikają badań, które nie są refundowane” – wyjaśnia prof. Michel Oris z Uniwersytetu w Genewie.

Inni naukowcy zwracają też uwagę na ta takie elementy wpływu krótszej edukacji, jak gorszy dostęp do leków, mniej dokładne stosowanie się do zaleceń lekarza, a także ogólnie gorszy styl życia, w tym mniej zdrową wagę, palenie tytoniu czy zaniedbanie nadciśnienia.

Warto w tym kontekście zauważyć, że zgodnie z analizami NIZP-PZH, w Polsce wśród palaczy najmniejszą grupę stanowią osoby z wykształceniem wyższym.

Wykształcenie to mniejsze ryzyko chorób i lepsze radzenie sobie z nimi

Międzynarodowy zespół specjalistów doniósł niedawno na łamach pisma „Europace”, że wśród ponad tysiąca pacjentów z migotaniem przedsionków osoby niewykształcone częściej nie stosowały się do terapeutycznych zaleceń, a także były mniej świadome możliwości związanych z podawanymi lekami krwawień i rzadziej zdawały sobie sprawę, że mogą nadal podejmować codzienne czynności.

Z kolei badacze z University of  Minnesota zauważyli niedawno, że mężczyźni i kobiety z najniższym wykształceniem mają większe ryzyko rozwoju chorób sercowo-naczyniowych, niż osoby najlepiej wykształcone. Do takich wniosków naukowcy doszli po przeanalizowaniu informacji na temat prawie 14 tys. osób w wieku 45-64, obserwowanych od 1987 do 2013 roku. Słabo wykształconych mężczyzn zachorowało 59, a dobrze wyedukowanych – 42 proc. Wśród kobiet liczby te wynosiły odpowiednio 51 i 28 proc.

Co ciekawe, pozytywny wpływ wykształcenia utrzymał się nawet po uwzględnieniu elementów statusu społecznego, takich jak dochody, zawód czy wykształcenie rodziców. „Nasze wyniki podkreślają potrzebę dalszego obniżania rozbieżności w ryzyku chorób sercowo-naczyniowych związanych z różnicami w wykształceniu” – piszą naukowcy.

Po uszkodzeniu mózgu lepiej regeneruje się ten wykształcony

Jak zauważyli badacze z Johns Hopkins University, wyższy poziom edukacji pomaga np. szybciej wyleczyć się ze skutków urazu mózgu, który wymaga pobytu w szpitalu i ośrodku rehabilitacyjnym. Naukowcy odkryli, że osoby z wykształceniem przynajmniej na poziomie koledżu mają aż siedem razy więcej szans na wolność od inwalidztwa po takim urazie niż osoby, które nie ukończyły szkoły średniej.

„Po urazie mózgu tego typu, u niektórych osób dochodzi do utrzymującej się przez resztę życia inwalidztwa, podczas gdy u innych, przy podobnym uszkodzeniu, następuje całkowite wyleczenie” – podkreśla autor badania, dr Eric B. Schneider.

Naukowcy nie są pewni mechanizmów stojących za dokonanymi obserwacjami. Stawiają hipotezę tzw. rezerwy poznawczej. Duża rezerwa oznaczałaby, że mózg może mieć większe zdolności do adaptacji po uszkodzeniu.

„Ludzie z większą rezerwą poznawczą mogą inaczej dochodzić do zdrowia, co pozwala im powrócić do stanu sprzed urazu, lepiej się przystosować i uformować nowe ścieżki w mózgu, które będą kompensowały ubytki” – wyjaśnia dr Schneider.

Specjalista nie wyklucza, że dłuższa edukacja zwiększa tę korzystną rezerwę.

„To, czego się dowiedzieliśmy, wskazuje na potencjalną wartość nauki i angażowania się w wymagające intelektualnego wysiłku aktywności. Podobnie, jak utrzymujemy siłę naszych ciał, aby pomóc sobie wrócić do zdrowia po chorobie, musimy utrzymywać mózg w jak najlepszej formie” – dodaje ekspert.

Edukacja a demencja: mniej pozytywnych korelacji

Niektóre badania wskazywały też, że lepsze wykształcenie i związana z nim rezerwa poznawcza do pewnego stopnia chroni przed demencją.

Jednak autorzy pracy, opublikowanej w tym roku w piśmie „ Neurology”, zwracają uwagę na dostępne sprzeczne wyniki w tej dziedzinie i twierdzą, że taka zależność nie istnieje.

„Siłą naszej analizy jest to, że była oparta na większej liczbie uczestników obserwowanych przez dłuższy czas niż w poprzednich badaniach” – podkreśla autor pracy, dr Robert S. Wilson.

„Możliwe, że wkład wykształcenia w rezerwę poznawczą zależy także od innych czynników, takich jak doświadczenia życiowe czy determinanty biologiczne, ale wyniki te nie wykazały związku między wyższym poziomem edukacji a wolniejszym tempem pogarszania się myślenia i pamięci czy późniejszym przyspieszeniem tych ubytków, kiedy już pojawi się demencja” – informuje dr Wilson.

Uzyskane wyniki niekoniecznie oznaczają jednak, że nie warto się uczyć. Naukowcy wykryli pozytywną korelację między wykształceniem a możliwościami intelektualnymi ochotników na początku badania.

Badacze zwracają jednocześnie uwagę, że formalna edukacja uczestników zakończyła się kilka dekad przed rozpoczęciem eksperymentu, więc wpływ na wyniki mogły mieć inne aktywności podejmowane w późniejszych etapach życia, jak np. nauka nowego języka, aktywności społeczne czy wymagająca intelektualnego wysiłku praca.

W większości aspektów edukacja pomaga, ale warto uważać

Jak to zwykle bywa, także w przypadku badań nad wykształceniem i zdrowiem naukowcy dochodzą do różnych, czasem sprzecznych wniosków. W świetle tego, zespół z University of California, San Francisco przeprowadził analizę wielu badań na temat relacji zdrowia z obowiązkowej edukacji. Na podstawie prawie 90 prac przeprowadzonych w 25 krajach badacze stwierdzają, że „osiągnięcia w edukacji mają wpływ na większość aspektów zdrowia, w większości pozytywny, w niektórych przypadkach negatywny”.

Jednocześnie analiza pokazała niewielki związek ze śmiertelnością, paleniem i otyłością. Czy więc wykształcenie może zaszkodzić?

Niestety, na przykład regularne, wielogodzinne ślęczenie nad książkami raczej nie należy do aktywności, które ludzkie ciało najbardziej lubi. Naukowcy z University of Bristol odkryli np., że dłuższa edukacja to większe ryzyko krótkowzroczności. Już wcześniej zauważono korelację, ale nie było wiadomo, czy to godziny nauki psują oczy czy też osoby z gorszym wzrokiem więcej się uczą.

Aby rozwiązać tę zagadkę, autorzy nowego badania sprawdzili dane na temat prawie 70 tys. kobiet w wieku 40-69 lat – ich predyspozycji genetycznej, lat spędzonych na nauce i stanu wzroku.

Zdaniem naukowców, każdy dodatkowy rok edukacji statystycznie oznaczał zwiększenie krótkowzroczności o 0,27 dioptrii. Naukowcy zwracają więc uwagę, że być może ulepszenia wymagają sposoby, w jaki młodzi ludzie się uczą. Kształcić warto się chyba nie tyle jak najwięcej, co mądrze, tak, aby zyskał zarówno umysł, jak i ciało.

Marek Matacz dla zdrowie.pap.pl, PAP Zdrowie

Źródła:
Doniesienie prasowe na temat nierówności pod względem zdrowia

Doniesienie prasowe na temat długości życia w zdrowiu

Doniesienie prasowe na temat migotania przedsionków

Doniesienie prasowe na temat chorób sercowo-naczyniowych

Doniesienie prasowe na temat urazów mózgu

Doniesienie prasowe na temat ryzyka demencji

Praca naukowa z analizami badań na temat edukacji i zdrowia
https://www.sciencedirect.com/science/article/abs/pii/S0277953618303733

Doniesienie prasowe na temat krótkowzroczności

Raport dotyczący stanu zdrowia mieszkańców stolicy w latach 2012-2014 (2015) z uwzględnieniem danych za rok 2015

Poniższych trzech pakietów szukajcie w punktach sprzedaży prasy.

Od 11 lutego 2020 przez miesiąc

2 książki: Maria Skłodowska-Curie i Julisz Verne

Cena 14,99 zł

Do swoich wielkich czynów wykorzystała małe laboratorium, talent i ogromną wytrwałość w pokonywaniu trudności. Dzięki temu stała się cenionym naukowcem i otrzymała dwie Nagrody Nobla – i to w czasach, kiedy uważano, że nauką powinni się zajmować tylko mężczyźni. Udowodniła światu, że talent i wysiłek wystarczą, aby być wielkim badaczem. Na tym polegało bohaterstwo Marii Skłodowskiej-Curie.

Dzięki wielkiemu zamiłowaniu do pisania, duchowi odkrywcy i przede wszystkim niezwykłej wyobraźni Juliusz Verne napisał kilkadziesiąt powieści czytanych z zapartym tchem przez wszystkie pokolenia. Autor wspaniałych opowieści o niezwykłych podróżach. Najbardziej znane to: „W 80 dni dookoła świata”, „Dwadzieścia tysięcy mil podmorskiej żeglugi” czy „Podróż do wnętrza Ziemi”. W swoich porywających fantastyczno-naukowych opowieściach opisał rzeczy, które dopiero miały się pojawić.

Od 3 marca 2020 przez miesiąc

2 książki: Albert Einstein i Fryderyk Chopin

Cena 24,99 zł

Poznaj historię wybitnego naukowca Alberta Einsteina. W dokonaniu wielkich czynów pomogły mu ogromna chęć, aby wszystko kwestionować, znajomość matematyki oraz spora szczypta intuicji. Dzięki tym cechom odkrył teorię względności, która pokazuje nam, że czas i przestrzeń nie zawsze są takie same, lecz się zmieniają. Te i wiele innych niesamowitych odkryć uczyniło go najważniejszym naukowcem w historii świata.

Jest uznawany za jednego z najgenialniejszych twórców muzyki romantycznej. Fryderyk Chopin wyróżniał się wielkim zamiłowaniem do muzyki, ogromną wyobraźnią i niezwykłą wrażliwością. Dzięki nim skomponował jedne z najpiękniejszych utworów na fortepian w historii. Podczas tworzenia inspirował się muzyką oraz folklorem Polski.

Od 24 marca 2020 przez miesiąc

2 książki: Leonardo da Vinci i Marco Polo

Cena 24,99 zł

Leonardo da Vinci miał w sobie ogromną chęć budowania różnych urządzeń, które sobie wyobraził, ciekawość świata, wielkie zdolności do pracy i niesamowity talent. Dzięki tym cechom stworzył wspaniałe dzieła sztuki, jak Gioconda czy Ostatnia Wieczerza.

Dzisiaj wystarczy wsiąść w samolot żeby po kilku godzinach lotu znaleźć się na drugim końcu świata. Jednak nie zawsze tak było. W średniowieczu podróż oznaczała długą przygodę, pełną niebezpieczeństw i trudności. Dla młodego Marco Polo zamiłowanie do odkrywania obcych kultur i zwyczajów było silniejsze niż strach i postanowił wyruszyć w niezwykle długą podróż do tajemniczych Chin, gdzie spędził wiele lat. Podczas swoich wypraw odkrył niesamowite rzeczy, nieznane wówczas w Europie.

Dzięki tym książkom dzieci dowiedzą się, jak talent, wyobraźnia, siła charakteru, umiejętność walki z przeciwnościami losu sprawiły, że nasi bohaterowie zmienili świat na lepszy!

Na stronie www.kultowy.pl można zamówić książki o innych osobach z kolekcji „Moi bohaterowie”:

Kleopatra, Neil Armstrong, Archimedes, Nelson Mandela, Frida Kahlo, Mikołaj Kopernik, Michał Anioł, Mozart, Anna Frank, Galileusz, Beethoven, Maria Montessori, Karol Darwin, Martin Luther King, Hipatia, Isaac Newton.

Sześć lat temu założyły magazyn dla kobiet. Dziś są ogólnopolskim, prężnie działającym wydawnictwem oraz aktywną agencją eventową. Nie ma dla nich pomysłu nie do zrealizowania! GM Lifestyle – wydawca książki „Sukces jest Kobietą”, książek dotyczących zdrowego stylu życia oraz powieści dla kobiet, a także ogólnopolskiego dwumiesięcznika EksMagazyn oraz FIT Magazyn, i portali lifestyle’owych, organizator setek kulturalnych przedsięwzięć i eventów, kampanii społecznych, produkcji wideo oraz realizacji telewizyjnych, to firma stworzona od podstaw przez dwie młode, energiczne i pomysłowe kobiety. Od sześciu lat udowadniają one, że biznes ma kobiecą twarz, twarz sukcesu, marzeń, wytrwałości i kreatywności!

Na potrzeby projektu „Sukces jest Kobietą” właścicielki Wydawnictwa postanowiły zjednoczyć rywalizujące na co dzień media. – Książkę o kobietach biznesu patronatem objął jeden z najpoczytniejszych portali w Polsce – Interia.pl, a także ceniony przez specjalistów portal Money.pl! To cieszy, bo dowodzi tego, że my, przedsiębiorcze kobiety, mamy wsparcie w największych mediach i w nas samych – mówi Aneta Zadroga. – Co więcej, zaproszenie do współpracy przyjęły także pisma Businesswoman&Life, a także EksMagazyn – u sterów których stoją odważne, przedsiębiorcze panie! Potrafiły zjednoczyć siły po to, żeby promować kobiecą przedsiębiorczość! To bardzo ważne przedsięwzięcie, jedyne tego rodzaju w Polsce i fakt, iż do niego doszło i udało nam się zjednoczyć tyle tak różnych i wspaniałych bizneswoman, już jest ogromnym sukcesem polskich kobiet biznesu – podkreśla.

- Mam to szczęście, że na swojej drodze często spotykam kobiety, które są dla mnie uosobieniem słowa „sukces”. I wcale nie mam na myśli wyłącznie sukcesu zawodowego. Kobiety maja fenomenalną zdolność wychodzenia z rozmaitych opresji życiowych, radzenia sobie w kryzysowych sytuacjach, pokonywania trudności. Mężczyźni (w niczym im nie umniejszając) nie w takim stopniu jak kobiety. Kobietą sukcesu jest dla mnie moja Mama, która w wieku 50. lat miała odwagę pójść na studia, o których zawsze marzyła i ukończyć je z doskonałym wynikiem. Kobietą sukcesu jest dla mnie przyjaciółka, która pomimo tego, że wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazywały, że nie powinna tego robić, założyła własną firmę. Kobietą sukcesu jest dla mnie znajoma artystka, która konsekwentnie idzie swoją, niekomercyjną drogą – mówi Anna Chodacka. – Bardzo lubię przebywać w towarzystwie kobiet, które są siebie świadome, dobrze się czują same ze sobą, wiedzą czego chcą. Kobietą sukcesu byłaby dla mnie np. kobieta, która rzuca karierę zawodową po to, żeby być panią domu. Pod warunkiem, że to jest właśnie to, czego chce. Kobietą sukcesu jest dla mnie każda mama, która z powodzeniem godzi karierę zawodową z wychowywaniem dzieci, życiem rodzinnym. Takie historie mogłabym mnożyć. Każdą z tych kobiet podziwiam i od każdej z nich próbuję się nauczyć czegoś, co pozwoli mi pełniej i bardziej wartościowo żyć. Bardzo ważnym składnikiem sukcesu jest dla mnie fakt, że ktoś potrafi przyznać się do słabości, błędu czy niekompetencji. Uważam to za akt odwagi. Za tym jednak musi pójść postanowienie poprawy w postaci słowa „przepraszam”, chęci nauki czy dokształcenia się. Uważam, że kobieta powinna zdefiniować pojęcie „sukcesu” sama dla siebie i żyć tak, aby to pojęcie nie było tylko pustym frazesem – podkreśla.

Platforma spotkań b4KwB to cykliczny projekt, organizowany co roku. Jest to niepowtarzalna okazja do przełamywania swoich barier, kształcenia postaw, czy też nabywania praktycznych umiejętności niezbędnych w przyszłej karierze zawodowej. Projekt skierowany był przede wszystkim do studentów oraz absolwentów specjalności Komunikacja w Biznesie na UEP, ale nie tylko!

Not. Agnieszka Słodyczka, GM Lifestyle
Fot. Franek Mazu/GM Lifestyle

Prowadzące wykłady ubrała marka:

Zabawka jest prosta i niezwykle funkcjonalna. Kształtem przypomina smoka, ma w sobie otwory, do których dziecko może wtykać różnokolorowe guziczki, nie za duże, bo mieszczące się w dziecięcej dłoni, i nie za małe, czyli takie, których maluszek nie jest w stanie połknąć. Guziki są tylko w kilku podstawowych kolorach, tak aby niepotrzebnie nie odwracały uwagi; co poprawia koncentrację dziecka do selekcji kolorów, liczenia ich i tworzenia własnych tęczowych kompozycji.

Zabawka przeznaczona jest dla dzieci od 1 roku życia ale śmiało można ja kupić dla dziecka, które już siedzi, raczkuje i zaczyna powoli się wspinać i podpierać – czyli wiek ok. 10 miesięcy. Krzesełko wykonane jest solidnie, więc bez wątpienia można je też potraktować jako chodzik. Niewielka waga pozwala na przemieszczanie się malucha z krzesełkiem. Max i Dax, dwa urocze smoki doskonale wpiszą się w każde wnętrze.

Więcej o krzesełkach można przeczytać na stronie www.maxidax.pl

Magda U., 35 lat
Urodziła właśnie bliźniaki. Pracodawca zatrzymał dla niej miejsce pracy. Jednak ona postanowiła zostać z dziećmi dłużej. Po trzech latach okazało się, że co innego ma dla niej wartość i tak właściwie to czas zmienić pracę.

Marek K., 39 lat
Przez lata pracował w jednej organizacji. W przeszłości nie musiał szukać pracy, bo praca sama go znajdywała. I tak jednego dnia został zwolniony, a praca go już nie szukała. Powinien odnaleźć się na rynku pracy, tylko że nigdy tego nie robił, a co za tym szło, zupełnie nie wiedział, jak ma do tego podejść.

Agnieszka C., 27 lat
Trzy lata po studiach. Mówi, że wysyła setki CV i nawet na rozmowę nie chcą jej zaprosić. Już straciła nadzieję i motywację.

Natalia E., 42 lat
Uwielbia się szkolić i edukować. Ma skończoną masę kursów. Jest jedyna w swoim rodzaju. I jedyna bez pracy w swoim towarzystwie. Ale przecież wszyscy powinni ją chcieć zatrudnić. Przecież ona ma motywację i wiedzę, którą chętnie się podzieli.

Basia S., 35 lat
Tak właściwie to nigdy nie dowiedziała się, co chciałaby w życiu robić. Zawsze miała pracę, ale nigdy nigdzie nie zagrzała miejsca za długo. Miała pecha, trafiała na beznadziejnych przełożonych. Nie inwestowali w nią. Za mało płacili. A teraz patrzą na nią, jak na skoczka i mówią, że nie jest wartościowa. Ale przecież to nie jej wina, że tak się ułożyło.

Wszystkie te osoby mają jakieś doświadczenia. Prawdopodobnie z wieloma z nich możemy się utożsamić. Często nie mamy czasu na analizę tego, co nas otacza, a co gorsza, często w pędzie życia gubimy to, co dla nas ważne. Wszystkie te osoby straciły swój czas, bardzo cenny czas, dokonując nieświadomych i nieprzemyślanych decyzji. Warto przeliczyć, ile tak naprawdę straciliśmy podejmując decyzje przy okazji. Doradztwo zawodowe mogłoby temu zapobiec. Zyskalibyśmy więcej i stracili znacznie mniej czasu.

Doradztwo zawodowe to inwestycja. Warto też pamiętać, że wiedza to jedyna rzecz, której nam nikt nie zabierze. Dzięki doradztwu zawodowemu można :
– skrócić czas poszukiwania pracy
– zmienić zawód nie robiąc przy tym sobie krzywdy
– zrozumieć jak działa rynek pracy
– uświadomić sobie swoje preferencje i mocne strony
– zdiagnozować i zaplanować zmianę naszych mankamentów
– dostrzegać sygnały płynące z miejsca pracy i z rynku
– świadomie i bezpiecznie podejmować decyzje zawodowe znając i przewidując wszelakie konsekwencje

Co równie ważne, nie dać się zaskoczyć, gdy życie podejmuje decyzję za nas.

Nauka języka obcego może być równie ciekawa jak podróżowanie po świecie. Metoda wkuwania słówek z podręczników przechodzi do lamusa i jest zastępowana mobilnymi metodami edukacji, takimi jak: prowadzenie rozmów przez Internet z obcokrajowcami, korzystanie z multimedialnych aplikacji, słuchanie audiobooków czy zagranicznych stacji radiowych on-line.

Fenomen takiej nauki polega na połączeniu edukacji z rutynowymi czynnościami, które nie są czasochłonne i nie wymagają dużego wysiłku. Aby mieć dostęp do mobilnych narzędzi nauczania, wystarczy kilka minut – już po zalogowaniu się na specjalnej stronie zrzeszającej ludzi z całego świata, można porozmawiać w wybranym języku. Równie szybko można przejrzeć multimedialne fiszki ze słówkami oraz frazy umieszczone przez szkoły językowe na Facebooku.

Językowe podróże internautów

Do ostatnich hitów wspomagających proces nauczania języków należą platformy internetowe przeznaczone dla osób, które chciałyby porozmawiać z obcokrajowcami z różnych części świata. Nowych znajomych można poznać m.in. na czacie za pośrednictwem amerykańskiej platformy edukacyjnej Livemocha.com. Bezpłatny dostęp umożliwia prowadzenie rozmów na dowolny temat, taki jak m.in.: szkoła, praca, rezerwacja hotelu.

W ten sposób można poprawić swoją znajomość języka podczas rozmowy zarówno z native speakerami, jak i osobami z innych krajów, np.: Shadi z Syrii uczy angielskiego, Czeszka Lenka S. pisze w języku francuskim a Matt L. z USA udziela korepetycji on-line z amerykańskiego w zamian za lekcje polskiego. Internauci, którym zależy na podszkoleniu się w mowie, mogą skorzystać z serwisu MyHappyPlanet.com, gdzie ludzie z różnych części świata rozmawiają za pośrednictwem Skype. Aby otrzymać dostęp do listy użytkowników, wystarczy podać informacje dotyczące miejsca pochodzenia oraz język, który chcemy poznać.

Nauka w kilka minut

Za najbardziej skuteczną metodę nauki uważa się częste powtarzanie niewielkiego materiału. Dlatego egzamin zdają multimedialne aplikacje na Facebooku, które codziennie na profilu użytkownika publikują kilka słówek w danym języku. W Polsce jednym z najpopularniejszych profilów jest fan page Nie mam czasu na naukę , który generuje treść dla ponad 37 tys. użytkowników. Na podobnej zasadzie działa serwis Fiszkoteka.pl , gdzie za pomocą tekstu, dźwięku i grafiki internauci przyswajają sobie słownictwo podzielone tematycznie.

Inną metodą mobilnej nauki języka jest słuchanie tzw. audiobooka w formacie AUDIO lub mp3, w którym lektor tłumaczy zarówno obcojęzyczne zwroty, jak i gramatykę: – Audiobooki są przeznaczone dla osób aktywnych, które przebywają często w podróży, uprawiają sport czy zajmują się małymi dziećmi. Oprócz wygodnej formy, nagrania pozwalają na szybsze rozumienie tzw. „żywego języka” oraz nabycie odpowiedniego akcentu – mówi Magdalena Szajbe z ESKK, szkoły specjalizującej się w nauczaniu języków obcych na odległość.

Warto również słuchać muzyki w danym języku za pośrednictwem zagranicznych stacji radiowych. Audycji warto szukać w katalogach internetowych, jak np. Mikesradioworld.com , gdzie znajdują się stacje z niemal całego świata. W ten sposób internauci mają okazję podszkolić się m.in. w języku tureckim, holenderskim czy norweskim. Z kolei osoby, które zamiast dźwięków wolą obraz, mogą w prosty i przyjemny sposób nabrać płynności językowej poprzez oglądanie kreskówek bądź obcojęzycznych filmów z polskimi napisami.

Bartosz Barłowski: Zgadza się, i faktycznie takie gry również są produkowane. Jednak patrząc na to z drugiej strony, ktoś się solidnie napracował, żeby taką „strzelankę” wymyślić. Samo jej powstawanie to jest już proces, który wymaga myślenia, olbrzymiej wiedzy i kreatywności, czyli ma funkcję edukacyjną. Tyle, że dla tworzącego. Poza tym człowiek od zawsze w coś grał, kiedyś były to kości czy szachy, a teraz są gry komputerowe.

Widział pan różne systemy edukacyjne: uczył się pan w Kanadzie, Irlandii, Egipcie i w Polsce

Tak, moi rodzice są Polakami. Urodziłem się w Kanadzie, ale ze względu na pracę taty, często podróżowaliśmy i tam gdzie akurat byliśmy, chodziłem do szkoły.

Gdzie było najciężej?

W Polsce.

Dlaczego?

To było dla mnie największe wyzwanie, żeby przez tę edukację przebrnąć. Skończyłem studia informatyczne w Polsce, teraz jestem studentem MBA. W Polsce uczy się informatyki dosyć jednostronnie. Jestem przekonany, że z tych ludzi będą świetni programiści, będą pisać bazy danych, będą uczestniczyć w zaawansowanych projektach, itd. Zapomina się w Polsce, że informatyka to też zabawa, np. gry komputerowe.

A w Egipcie?

To była szkoła w Kairze. Miałem wtedy 8-10 lat i byłem jedynym białym dzieckiem w szkole. Dla nich to było tak samo wyjątkowe jak dla mnie. Wręcz miałem wrażenie, że jestem dla nich jakimś wzorem. Uczyłem się egipskiego i angielskiego. Egipska szkoła uderzyła mnie bardzo fajnym nastawieniem do nauki sztuki, plastyki. Pamiętam dużą wolność. Nauczycielka pytała nas, co chcemy rysować. Ktoś powiedział, że samochodzik, to pokazywała jak narysować samochodzik. W Polsce na plastyce rysowaliśmy to, co było narzucone.

To chyba był pan trochę solą w oku dla polskich nauczycieli?

Byli tacy, którzy mnie bardzo lubili, a byli tacy, którzy mnie nie lubili. Na przykład pani od angielskiego. Ja uważam, że mówię perfekcyjnie po angielsku, ale miałem trudności, żeby zaliczyć np. gramatykę, której ta pani wymagała. To było dla mnie takie zderzenie pewnych oczywistych rzeczy, ze szkołą, i to było dla mnie trudne. Ale przebrnąłem, zdałem maturę, skończyłem informatykę, teraz jestem studentem MBA

Edukacja była najtrudniejsza, ale zdecydował się pan założyć firmę właśnie w Polsce

Moi rodzice są Polakami. Ja się czuję w połowie Polakiem, w połowie Kanadyjczykiem. Widząc jak wygląda tworzenie gier komputerowych w Kanadzie, stwierdziłem, że pokażę to w Polsce. Tak też robię. Najbardziej w Vancouver Film School podobało mi się podejście do całego procesu projektowania gier, który traktowany jest, jako całość, w której jest miejsce na project managera, programisty, grafika. Poza tym uczyli mnie niezwykle doświadczeni ludzie, którzy swoją wiedzę zdobywają nie tylko z książek, ale w praktyce. Dla przykładu: zajęcia z project managementu prowadził człowiek, który miał za sobą historię stworzenia trzech firm, studia web deweloperskie i kilka poważnych przeprowadzonych projektów. W Polsce niestety nadal rzadko zdarza się, że u wykładowcy czy nauczyciela praktyka idzie w parze z teorią. Przyznaję, że nie była to najtańsza edukacja.

Czego potrzeba, żeby powstała dobra gra komputerowa?

10 lat temu, żeby napisać dobrą grę trzeba było mieć bardzo dobre umiejętności programistyczne. Obecnie jest to prostsze, bo na rynku dostępne są tzw. silniki do projektowania gier. Programiści zajmują się tym, żeby napisać super silnik do gry, a potem do pracy siadają inne osoby: scenarzyści, graficy, koncept artyści, itd. Często są to darmowe silniki. Poza tym jest duża społeczność, która sobie pomaga.

Gry, w pana opinii, mają na celu naukę poprzez zabawę. Czy w całej tej zabawie nie ginie wtedy idea nauki?

Ja może opowiem taką historię. Kiedy byłem mały byłem wręcz uzależniony od gier. Grałem w nie po 12 godzin dziennie. Pewnego dnia nie grałem, robiłem coś innego, nadal siedząc przy komputerze. Do mojego pokoju weszła mama. Ona zawsze była przeciwniczką tego mojego grania. Od razu chciała zacząć na mnie krzyczeć. A ja mówię: „Mamo ja teraz nie gram. Ja się uczę jak robić gry”. I chyba mi uwierzyła i powiedziała tylko: „to siedź”. Wierzę, że gry mogą odegrać dużą rolę w edukacji i, że mogą się one przydać nauczycielom. Programista zanim zacznie programować to musi umieć świetnie matematykę. Grafik musi umieć świetnie rysować zanim coś zaprojektuje a programista włoży to w grę. Uważam, że edukowanie poprzez gry nie przeszkodzi normalnej nauce

A proszę dać mi przykład gry, którą można by wykorzystać na zajęciach z 10-latkami

Taki „Minecraft” choćby. To jest bardzo popularna obecnie gra i grają w nią bardzo młodzi ludzie. Jej celem jest po prostu układanie klocków. Są różne wersje klocków, np. takie, które są ziemią, drewnem, wodą, lawą. I robi się eksperymenty, np. miesza się wodę z lawą i otrzymuje się ziemię. Można nawet tworzyć pewne algorytmy w samej grze, co jest bardzo rozwijające. W tej grze można np. zaprogramować kalkulator i wtedy młody człowiek uczy się jak zbudowany jest kalkulator.

Ale ciężko sobie wyobrazić, że dzieci siedzą w klasie i grają sobie w „Minecraft” przez 45 minut, bo wszyscy pomyślą, że nic nie robią

No i tu doszliśmy do sedna problemu. Gry są postrzegane, jako strata czasu. Myślę, że żeby przekonać nauczycieli do takich metod, trzeba by im pokazać jak silniki gier działają. Zresztą w grach jest teraz mocny trend, żeby użytkownikowi dawać grę, w której ta rzeczywistość będzie zależała od niego, że będzie taka jak on to ją wykreuje. Zresztą dzieci same chcą w to iść, a skoro mają już tysiące godzin przegranych w różne gry, i właściwie o tym tylko rozmawiają, to, dlaczego tego nie wykorzystać. Proszę sobie wyobrazić, że w planie lekcji pojawia się przedmiot „Gry komputerowe”.

I pewnie byłoby tak, że zgłosiłyby się wszystkie dzieci. Rodzice byliby dosyć sceptyczni.

Dlatego trzeba by im, podobnie jak nauczycielom wytłumaczyć, dlaczego warto. Podsunąć metody. Posłużę się też przykładem: deweloper gry „Half-life 2” robi taki projekt, w którym zaprasza szkoły, do siedziby firmy i dzieci uczą się jak zrobić w tej grze własny poziom. Te dzieci są niesamowite zaangażowane i bardzo zainteresowane. I takie dziecko uświadamia sobie w tym momencie, że, żeby stworzyć tę rzeczywistość w grze, tak jak mu się podoba, to musi mieć wiedzę, np. z zakresu fizyki, żeby wiedzieć jak to potem zadziała w grze. W dzisiejszej edukacji problemem jest utrzymanie uwagi dziecka. Ono nie wie, po co ma się tej fizyki uczyć. A jak zobaczy, że może ją potem wykorzystać w grze to będzie się jej uczyć chętniej.

Czy wyobraża pan sobie polską szkołę za 20 lat, która uwzględnia w programie gry komputerowe?

Oczywiście, że tak. Poza tym, pamiętajmy, że Polacy zawsze byli świetnymi programistami, jednymi z najlepszych na świecie. Nawet Barrack Obama, prezydent USA, dostał ostatnio grę „Wiedźmin 2”, stworzoną przez polskie studio, w prezencie

Czy jest dolna granicy, kiedy można wykorzystywać gry w edukacji?

No właściwie, kiedy dziecko zaczyna reagować na bodźce ze świata, rozróżniać kolory, kształty, to można je już zaangażować w taką grę. Dziecko dąży do interakcji, kiedy naciska klawisz i widzi, że na ekranie pojawia się 1 czy 2, to jest to bodziec, który odbiera. Dla dzieci projektuje się gry, które uczą np. alfabetu. W iTunes jest cała sekcja gier edukacyjnych. Warunkiem jednak, aby ta funkcja edukacyjna była spełniona, jest żeby ktoś dorosły uczestniczył z dzieckiem, w tej grze.

Anna Chodacka