W obliczu takiej globalnej katastrofy może się wydawać, że podjęcie akcji przez jednostkę niczego nie zmieni. Co roku do atmosfery emitujemy 36 miliardów ton dwutlenku węgla, a każdy z nas odpowiada za maleńki ułamek (choć nierówny, dla przykładu Brytyjczyk emituje średnio 5,8 tony, podczas gdy Hindus 1,8 tony). Nawet jeśli swoje emisje zdołamy uciąć, to miliardy innych ludzi mogą tego nie zrobić, nie wspominając o całym światowym systemie ekonomicznym, który nie zbacza ze swojej trajektorii. Wydaje się niemal niemożliwe, by nasze indywidualne działania mogły zmienić cokolwiek.

A jednak one mają znaczenie. Bo środowisko naturalne niszczeje z powodu kumulacji miliardów małych wpływów. Każdy nasz zakup, każda decyzja o podróży to głos w sprawie tego, jak traktujemy innych ludzi i środowisko. Nawet jeśli skutki nie są widoczne, to każdy taki głos ma znaczenie.

Nasze wybory pobrzmiewają na powierzchni globu i wspólnie tworzą pozornie niemożliwą do zatrzymania falę zniszczenia. A te wielkie, globalne instytucje, które wydają się wszechpotężne, składają się wyłącznie z naszych wspólnych poglądów na świat (przeszłych i aktualnych). Nie jesteśmy indywidualistami walczącymi z systemem bez twarzy: my jesteśmy systemem, który musi się zmienić.

Czy jednostka w ogóle istnieje?

Dowody naukowe z długiej listy dyscyplin wskazują, że nie jesteśmy samotnymi postaciami, choć często sami się jako takie postrzegamy. Można to zaobserwować na wiele sposobów. Na początek, każdy z nas składa się z 37 trylionów komórek, których cykl życia jest tak krótki, że w praktyce powstajemy na nowo co kilka miesięcy, sterowani kodem genetycznym, który jest dziedzictwem nie tylko ludzkości, ale całego życia na Ziemi.

Z kolei nasz umysł jest pod silnym wpływem innych ludzi – każde słowo, dotyk, feromon odebrany od innych wpływa na nasz układ nerwowy, więc w praktyce nie możesz nawet nazwać się tą samą osobą, która obudziła się dziś rano. Nowe badania nad sieciami społecznymi wskazują, że jesteśmy tak ściśle połączeni ze sobą myślami, zachowaniami i preferencjami, że te przepływają pomiędzy nami w sposób uniemożliwiający rozpoznanie, gdzie kończy się jeden umysł, a zaczyna drugi.

Dalej, nowe badania na polu psychologii środowiskowej wskazują, że gdy zdajemy sobie sprawę z tego, jak bardzo jesteśmy połączeni z resztą świata, zaczynamy bardziej dbać o innych i środowisko. Ta hipoteza była podnoszona najpierw przez filozofów tzw. „głębokiej ekologii”, jak Arne Naess, ale dziś została potwierdzona badaniami kwantytatywnymi.

Gdy ludzie czują się silniej związani z naturą (według różnych metod mierzenia związku), zwykle cieszą się większym szczęściem, poczuciem autonomii i rozwoju osobistego, a także silniejszymi postawami nastawionymi na ochronę środowiska. Podobnie, gdy ludzie czują się bardziej połączeni ze swoim otoczeniem społecznym, mają niższy poziom niepokoju, wyższy dobrostan i więcej empatii.

Wspólna zmiana

By skorzystać z tych zalet, musimy zmienić swoje nastawienie. Często mówi się, że gdy jesteśmy młodzi i optymistyczni, mamy zamiar zmieniać świat wokół nas, ale z wiekiem i nabytą wiedzą zdajemy sobie sprawę z daremności takich starań, stawiając w zamian na zmienianie siebie.

Ale by zmierzyć się z wielkimi problemami świata potrzebujemy tak naprawdę obu nastawień – zmiany i świata, i siebie. Właściwie to jeszcze bardziej zniuansowane, ponieważ zmienienie siebie jest kluczowe dla zmiany świata. Zdanie sobie sprawy z tego, jak bardzo jesteśmy połączeni, owocuje bardziej etyczną i odpowiedzialną postawą.

Jak więc to osiągnąć? Znów, świeże naukowe badania pomagają, wskazując najbardziej skuteczne podejścia. Zaangażowanie w życie społeczności i edukacja środowiskowa podnoszą naszą świadomość związku z innymi i otoczeniem, podobnie jak medytacja. Nawet gry komputerowe i książki bywają projektowane tak, by podnosić naszą empatię. To z kolei uświadamia nam, że jesteśmy częścią czegoś znacznie większego i pozbawia złudzenia, że stanowimy tylko wyizolowaną jednostkę.

Dlatego, choć wkład pojedynczej osoby w walce ze zmianami klimatu jest niewidoczny, każdy z nas stanowi element większej całości. Jesteśmy silnie połączeni ze sobą na fizycznym i umysłowym poziomie i gdy zdamy sobie z tego sprawę, zaczynamy działać inaczej, z większą wrażliwością i dbałością o otaczający świat.

Nasze wzajemne połączenia oznaczają także, że pozytywne zachowania mogą wpływać na wielu innych. Kiedy zdamy sobie sprawę, że jesteśmy częścią kolektywu, możemy mierzyć się ze zmianą klimatu.

Autor: Prof. Tom Oliver, University of Reading (tekst przetłumaczony i przedrukowany na licencji creative commons, oryginał dostępny na The Conversation)

Obecnie firma ma prawie 100 oddziałów w całym kraju i zatrudnia tysiące osób. Beata wie, jak sprawić, by pacjent był pełen radości z wyzdrowienia, a personel chętnie szedł do pracy.

Empatia wyznacza jej codzienny rytm pracy, a bezinteresowna miłość do drugiego człowieka to wartość, którą kieruje się traktując ją jako nadrzędną i stawiając wyżej wszystkich innych.

Oto backstage z sesji „7 WSPANIAŁYCH” BEATA DRZAZGA zrealizowanego w ramach projektu SUKCES JEST KOBIETĄ.

Ale czy da się wpłynąć na ludzi i zniechęcić ich do jedzenia mięsa? W prostym badaniu sprawdzili to naukowcy z brytyjskiego Lancaster University. Pokazali uczestnikom zdjęcie cielątka, a obok danie z cielęciny. Zdjęcie byka, a obok dania z wołowiny. Ale również zdjęcia małego i dorosłego kangura z mięsem z nich. Badanych poinformowano, że potrawa powstała z tego konkretnego zwierzęcia.

Skąd pomysł na kangura? Celem było zweryfikowanie, czy egzotyczne zwierzę będzie wywoływało podobne skojarzenia do domowego. I okazuje się, że nie ma wielkiej różnicy, a przynajmniej w kwestii egzotyki zwierzęcia. Jest natomiast ogromna różnica w zależności od wieku. Na małe kangury i cielątka badani tracili apetyt najczęściej.

Doprecyzujmy: badane kobiety. U mężczyzn spadek apetytu nie był tak duży, choć również występował. Podobnie było w kolejnym badaniu, w którym pytano uczestników o ochotę na mięso. Pytania były zadawane albo bez żadnej dodatkowej informacji, albo ze zdjęciem cielęcia, albo ze zdjęciem dorosłej krowy. Również w tym przypadku zdjęcie małego zwierzęcia wywoływało najsilniejszą reakcję, tymczasem przy zdjęciu dorosłej krowy apetyt prawie nie spadał.

– Wyniki mogą odzwierciedlać większą emocjonalność kobiet wobec dzieci i stąd zdolność do empatii wobec zwierząt. Dodatkowo, mięso kojarzone jest z męskością, od stereotypu prehistorycznego mężczyzny jako myśliwego do spożywania białka zwierzęcego jako budulca mięśni. Kobiety nie łączą z mięsem swojej tożsamości w równym stopniu – uzasadnia dr Jared Piazza.

Badanie wskazuje również na prawidłowość dostrzegalną w świecie zwierząt. Nie jest niespotykane, że samice przyjmują pod opiekę młode nawet innych gatunków zwierząt, zwłaszcza w przypadku wszystkożernych, a przecież w tej grupie są właśnie ludzie.

Źródło:  Anthrozoos

Ta popularność nie trwała jednak zbyt długo. Z czasem ich miejsca zaczęły zajmować osoby o niskim  poziomie narcyzmu, a wysokim poziomie inteligencji emocjonalnej. Było im bowiem znacznie łatwiej zbudować trwały kontakt. Później znacznie bardziej była również doceniana ich umiejętność zdobywani przyjaciół i zjednywania sobie ludzi. Ich sukces wiąże się również z empatycznym reagowaniem na innych, a także umiejętnością udzielania wsparcia.

Inteligencja emocjonalna nie zawsze jest jednak oceniana pozytywnie. Można ją również wykorzystać w negatywnych celach. Wynik badania nie oznacza też, że osoby narcystyczne mają niższy poziom inteligencji emocjonalnej.

W badaniu naukowcy wykorzystali specjalny test inteligencji emocjonalnej, opracowany przez dr Magdalenę Śmieję z Instytutu Psychologii UJ. Opiera się on na koncepcji innego członka grupy badawczej – prof. Petera Saloveya z Yale University. Salovey stworzył teorię i metodę pomiaru inteligencji, umożliwiającą oddzielenie prawdziwej zdolności rozumienia procesów emocjonalnych od bezpodstawnych przechwałek, że posiada się takie zdolności.

W swoim badaniu naukowcy przeanalizowali zachowania i poglądy ponad 270 studentów z 15 realnych grup rówieśniczych. Badane osoby wypełniły kwestionariusz miar narcyzmu, samooceny i test inteligencji emocjonalnej oraz wskazały, które osoby w swojej grupie lubią najbardziej. Pierwszy dane naukowcy uzyskiwali na samym początku semestru, kiedy badani się nie znali. Kolejny pomiar następował po trzech miesiącach, kiedy studenci mieli już więcej informacji o swych koleżankach i kolegach.

Źródło: www.naukawpolsce.pap.pl

Uczona powiedziała w wywiadzie dla „LiveScience”, że przyjęła hipotezę, iż ludzie bardziej empatyczni lepiej potrafią reagować na potrzeby partnera, co z kolei jest odwzajemniane. Jej zdaniem, takie cechy charakteru są szczególnie ważne w przypadku młodych kobiet, które na ogół są bardziej powściągliwe i trudniej jest im przełamać pierwsze bariery w kontaktach seksualnych.

Adena Galinsky wzięła pod uwagę częstotliwość osiągania orgazmu, a także zadowolenie z seksu oralnego, zarówno ze strony partnera, jak wobec niego. Biorąc to pod uwagę z przeprowadzonych przez nią badań wynika, że kobiety mają większą satysfakcję z seksu, gdy wykazują większe poczucie własnej wartości, są niezależne i bardziej empatyczne.

W przypadku mężczyzn najważniejsza okazała się zdolność do empatii. Skłonność do niezależności sprzyja u nich częstszemu osiąganiu orgazmu. Większe poczucie własnej wartości sprzyja natomiast osiągania zadowolenia z okazywanego partnerce seksu oralnego.

Badania wykazały też, że orgazm osiąga 87 proc. mężczyzn oraz 47 proc. kobiety. Młodzi mężczyźni bardziej też byli zadowoleni z okazywanego partnerce seksu oralnego. Galinsky twierdzi, że wynika to z tego, że wykazują oni większą chęć do tego, by zadowolić swą partnerkę.

Źródło: PAP – Nauka w Polsce