Po pierwszej płycie „500 zeta”, która rozeszła się jak się świeże bułeczki, Żelazne Waginy wracają z nowym materiałem. Odnaleziona w antykwariacie płyta winylowa pierwszego światowego feministycznego zespołu punkowego, w skład którego wchodziła Maria Curie-Skłodowska, Aleksandra Piłsudska i inne ikony polskiego ruchu kobiecego, staje się inspiracją do nagrania drugiej płyty Żelaznych Wagin – „Cześć i chwała bohaterkom”.

W piosenki zostają wplecione nagrania polityków, biznesmenów i biskupów, pozyskane w ramach pracy wywiadowczej. Aby sprofesjonalizować produkcję dziewczyny zatrudniają managerkę – byłą prezydent Warszawy HGW – i jadą w pełną zwrotów akcji trasę po Polsce.

Ścigane przez Duszpasterza hipsterów i służby specjalne trafiają na Festiwal Piosenki Reżimowej do Hardkorowa, kręcą dla TVP pilota serialu „Królowe królów” o pierwszych żonach Mieszka, odwiedzają klasztor sióstr Opętanek i przenoszą się w czasie do laboratorium chemiczno-dźwiękowego Marii Curie-Skłodowskiej, gdzie przeobrażają się w superbohaterki…

Rusz w szaloną trasę koncertową z Żelaznymi Waginami! Start trasy i warszawska premiera materiału z nowej płyty 9 i 10.05 o godz. 20.00. w Małej Warszawie (dawna Fabryka Trzciny) ul. Otwocka 14, Warszawa.

Premierze towarzyszyć będzie wernisaż memów autorki plakatu i wizualizacji – Marty Frej.

Źródło: materiały prasowe

To paradoks, że położone nad wodą miejsce, które mogłoby byś bezpieczną przystanią, stało się jednym z najbardziej niebezpiecznych miejsc w Rio. Maré oddziela wyspę uniwersytecką od reszty miasta, ale auta zamożniejszych mieszkańców nie zatrzymują się na trasie – mijają fawelę wiaduktem, za wysokim ogrodzeniem.

Właśnie w tym swoistym getcie w 1979 urodziła się i wychowała Marielle. Czarna młódka podzieliła los wielu rówieśniczek: musiała zacząć pracę już w wieku 11 lat, by przynieść choć kilka reali do domu. Podobnie też młodo została matką (w wieku 19 lat) i podobnie do wielu kobiet nie mogła liczyć, że ojciec dziecka obejrzy się za nią czy wspomoże w wychowaniu córki.

Ale Marielle nie tylko podjęła się bycia matką z pełnym zaangażowaniem. Rok po narodzinach córeczki zaczęła starać się o studia. Do 2002 udało jej się napisać pracę licencjacką i została absolwentką nauk społecznych. Wkrótce później została magistrem administracji publicznej na prestiżowym Uniwersytecie Federalnym Fluminense.

Temat jej pracy magisterskiej mówi bardzo wiele o tym, co w młodości liczyło się dla Marielle: „UPP: Sprowadzenie faweli do trzech liter”. UPP to oddziały pacyfikacyjne policji, które znane są z bardzo brutalnych i gwałtownych interwencji w najbiedniejszych osiedlach Rio de Janeiro.

W teorii mają przywracać porządek w dzielnicach opanowanych przez gangi. W praktyce często same stanowią rodzaj gangu, zagrożenie dla zwykłych mieszkańców. W 2000 Marielle straciła bliską osobę wskutek postrzału z niewiadomego kierunku i to ukształtowało jej wybory życiowe: postanowiła zawalczyć o lepszą fawelę dla wszystkich.

Marielle w 2007 roku zaczęła pracę jako konsultantka przy radnym prof. Marcelo Freixo z Partii Socjalizmu i Wolności. Równocześnie udzielała się w organizacjach pozarządowych promujących społeczeństwo obywatelskie. Nie zatrzymała się na tym.

W 2016 roku, w wieku 37 lat, wystartowała w wyborach do rady wielkiego Rio. Kandydatów było ponad 1500, a miejsc 51. Cóż może samotna czarnoskóra matka przy takiej konkurencji? To doskonale pokazał jej wynik wyborczy: piąte miejsce z prawie 50 tysiącami głosów! Właśnie jej autentyczna historia i przekaz promujący lepsze traktowanie wykluczonych grup okazały się kluczem do sukcesu. Marielle w trakcie kampanii potrafiła przyciągać tłumy.

W radzie miasta zaczęła realizować to, z czym szła do wyborów. Upominała się o kobiety będące ofiarami przemocy, o prawa reprodukcyjne, o godne traktowanie mieszkańców faweli. Walczyła też o prawa mniejszości LGBT, sama była biseksualna.

Jeszcze przed urodzeniem córki była związana z Mônicą Terezą Benício, do której wprowadziła się wreszcie w 2017. Rodziny obu kobiet były bardzo przeciwne ich związkowi, dlatego kobiety kilkakrotnie rozstawały się w trakcie. Choć Brazylia może wydawać się bardzo otwartym krajem (np. małżeństwa homoseksualne są legalne od 2013), to w społeczeństwie mniejszość boryka się z wieloma problemami, od braku akceptacji po zabójstwa na tym tle.

Marielle miała już zaplanowany ślub z Mônicą Terezą, na wrzesień 2019. Niestety, 13 marca tego roku nieznani sprawcy zamordowali ją na ulicy. Do samochodu wiozącego ją i jej asystenta podjechało dwóch sprawców. Zginęła Marielle i jej kierowca, asystent został ranny. Sprawców nigdy nie ustalono, ale sprawa została – tak publicznie, jak i przez władze – potraktowana jako egzekucja. Marielle miała trzy rany postrzałowe głowy i jedną szyi, nie miała szans przeżyć.

Zabójstwo Marielle wywołało falę oburzenia. Podobnie jak na jej wiece, tysiące ludzi wyszły na ulice. Choć zabójstwa obrońców praw człowieka w Brazylii nie są niczym nowym, w tym przypadku ofiarą padła wschodząca gwiazda polityki w jednej z najważniejszych metropolii. Żeby było gorzej, ustalono, że kule tkwiące w jej głowie zostały zakupione przez policję federalną w Brasilii w 2006 roku. Minister bezpieczeństwa publicznego zaczął się tłumaczyć, że musiały zostać skradzione z magazynu pocztowego, ale musiał szybko wycofać się z tego – nieprawdziwego – wyjaśnienia. Do dziś śmierć Marielle nie została wyjaśniona. Amnesty International domaga się od nowego prezydenta Brazylii Jaira Bolsanaro, by ten doprowadził śledztwo do końca i oddał działaczce sprawiedliwość. Apel ten można wesprzeć, pisząc osobisty list do Bolsanaro.

Tragedia Merielle Franco została opisana m.in. przez światowej sławy dziennikarza Glenna Greenwalda, który znał ją prywatnie. Podobnie jak inni obserwatorzy i dziennikarze śledczy, Greenwald zwraca uwagę, że ktokolwiek zlecił zabójstwo społeczniczki, wiedział doskonale jak będzie prowadzone śledztwo w tej sprawie i jak utrudnić wykrycie sprawców.

Franco nie była typem zawodowego polityka. Była radykalna w swoich poglądach i nie bała się robić sobie potężnych wrogów. Oto, jak opisał ją Greenwald, w odpowiedzi na próby „ugrzeczniania” jej poglądów w brazylijskich mediach:

„Oto najtrudniejsze, najbardziej złożone i najważniejsze tematy, które trzeba podjąć przy opisywaniu Franco: jej nieustępliwy, dzielny aktywizm przeciwko bezprawnym batalionom policji. Jej sprzeciw wobec interwencji wojskowej [w fawelach – przyp. red.]. I, przede wszystkim, jej rosnąca siła jako czarnej, homoseksualnej kobiety z faweli, której celem było nie dołączenie do brazylijskiej polityki, ale zmiana tejże.”

– Tak postrzegam feminizm, chodzi w nim po prostu o upodmiotowienie kobiet – stwierdziła podczas szczytu organizowanego w tym tygodniu przez magazyn „Fortune”. Lennox nie tylko jest znaną piosenkarką i tekściarką, to również aktywistka na rzecz praw kobiet i profilaktyki AIDS. Założyła organizację pozarządową The Circle, by umożliwić kobietom posiadającym takie możliwości pomoc koleżankom z innych krajów, żyjącym w biedzie.

Podkreśla oczywiście, że mężczyźni również muszą przekonać się do ruchu na rzecz praw kobiet. Przy okazji pochwaliła zmianę prawa w Malawi, gdzie zakazano brania dziewczynek za żony. Dzięki pracy ONZ oraz miejscowych liderów – mężczyzn – udało się podnieść minimalny wiek zaślubin do 18 lat.

Lennox wspięła się na szczyt sławy w latach 80., gdy śpiewała jako wokalistka Eurythmics. Dziś poświęca większość czasu na działalność na rzecz kobiet i zwiększanie świadomości o HIV/AIDS. Tematem zajęła się kilkanaście lat temu, gdy Nelson Mandela przedstawił epidemię HIV/AIDS jako de facto ludobójstwo na ludności RPA, zwłaszcza dotykające kobiet i dzieci.

O ile postęp w walce o lepszą profilaktykę jest widoczny, w wielu rozwijających się krajach nierówność, presja społeczna czy brak edukacji sprawiają, że kobiety są szczególnie narażone na zakażenie. W Afryce Subsaharyjskiej kobiety i dziewczynki stanowią większość populacji żyjącej z HIV, a AIDS jest przyczyną największej liczby zgonów wśród kobiet w wieku produkcyjnym (dane WHO).

– Myślimy o tej chorobie w szczególny sposób, ale rzadko zdajemy sobie sprawę, kto jest w epicentrum afrykańskiej pandemii, a mówimy o młodych dziewczynkach i kobietach – alarmuje Lennox.

Autor: Anna Pujol-Mazzini, redakcja Ros Russell, Thomson Reuters Foundation. Tłumaczenie: Michał Karaś

Simone była najstarszą córką w mieszczańskiej, paryskiej rodzinie, wychowaną w surowym katolicyzmie. Jako nastolatka myślała o tym, żeby zostać zakonnicą. Kiedy dorosła, kryzys wiary sprawił, że stała się ateistką. W wieku 21 lat opuściła dom, aby studiować na Sorbonie i poświęcić się nauce. W 1929 roku ukończyła filozofię. W tym samym roku również spotkała Jean Paula Sartre’a. Związek ten kształtował całe jej życie. Simone i Jean byli najlepszymi przyjaciółmi i kochankami, wzajemnie inspirowali się i wpływali na swoją twórczość. Simone nigdy nie zgodziła się poślubić Sartre’a ponieważ nie chciała, aby ich związek był ograniczany przez społeczne normy. Każde z nich spotykało się też z innymi partnerami. Para stworzyła nawet trójstronną relację, która zresztą stała się inspiracją do książki wydanej przez de Beauvoir w 1943 r. „L’invitee”. Książka porusza egzystencjalne kwestie dotyczące relacji z drugim człowiekiem, sumienia.

Simone rozpoczęła karierę pedagogiczną w 1931 w szkole średniej w Marsylii. Podczas lat spędzonych w charakterze nauczyciela Simone uwiodła wiele młodych studentek. Ostatecznie została zawieszona, w pracy dydaktycznej z powodu skarg o molestowanie seksualne. Simone zyskała rozgłos w 1949 roku wydając „Drugą płeć”. To 972 stronicowy traktat, który analizuje powody, dla których miejsce kobiety w społeczeństwie jest gorsze od mężczyzny. Publikacji towarzyszyły ogromne kontrowersje. W niektórych kręgach książkę potraktowano jako pornografię, a Watykan umieścił ją na liście ksiąg zakazanych.

„Druga płeć” została wydana też USA, w 1953 r., ale była tylko cieniem oryginału, ze względu na fatalne tłumaczenie. W 2009 roku ponownie pojawiła się na amerykańskim rynku, już właściwie przetłumaczona.

Po II Wojnie Simone dała się poznać jako polityczna aktywistka, krytykując kapitalizm,  i broniąc komunizmu. Jej późniejsza kariera pisarska skupiała się m.in. na starzeniu. W 1964 roku, opublikowała książkę, w której opisuje śmierć matki, w 1981 dokumentującą ostatnie lata życia jej partnera. Simone de Beauvoir umarła sześć lat po de Sartrze. Spoczęli we wspólnym grobie. Simone de Beauvoir sama nigdy nie uważała się za filozofkę. To dzieła, które napisała sprawiły, że tak została postrzegana.