Christian Clavier nie znał sztuki teatralnej, ale po przeczytaniu scenariusza zaangażował się w projekt z wielkim entuzjazmem. Od razu polubił postać, którą miał zagrać: Nie znałem sztuki teatralnej. Przeczytałem jedynie scenariusz, nie miałem żadnych punktów odniesienia, jednak od razu polubiłem swoją postać. André jest od początku przekonany, że młodzieniec, który wtargnął w jego życie, twierdząc, że jest jego synem, to oszust! Myślę, że można odczuwać wobec niego pewną empatię: ma mnóstwo wad, ale jest bardzo zabawny, bo sytuacja go przerasta i będzie musiał stopniowo się do niej dostosować. Problemy z jakimi zmagają się państwo Proiux, sprawiają, że oboje mają ochotę zaakceptować ten niedorzeczny pomysł i uwierzyć, że ów czterdziestolatek jest ich dzieckiem. Tym, co moim zdaniem, łączy mojego bohatera z widzem, jest jego kartezjański rys: od początku jest przekonany, że Patrick to uzurpator. To pasjonujące.

Z dużą sympatią odnosi się również do swojej filmowej partnerki, Catherine Frot, z którą spotkał się na planie drugi raz, po tym jak zagrali wspólnie w filmie „Les Babas Cool” 35 lat temu…

Catherine gra w tym filmie zupełnie inaczej niż ja i właśnie to sprawia, że nasz duet jest taki ciekawy: jest opętana przez tę postać i przez niezwykle silne emocje, jakie odczuwa na widok tego człowieka, który twierdzi, że jest jej synem i wybija jej małżeństwo z rutynowych torów. To wspaniałe, gdy komedia zbudowana jest zgodnie z zasadą, którą Amerykanie nazywają „parallel lines” – każdy aktor odgrywa postać „po swojemu” i spotykają się one dopiero pod sam koniec.

Stworzyliśmy prawdziwy duet i obdarzaliśmy się wzajemną uwagą. Catherine to wspaniała aktorka, profesjonalistka, która wie, w jaki sposób wykorzystywać swój talent. Bardzo dba o wizerunek, nie popełnia błędów w doborze ról i gra bez fałszywych nut. Oczywiście nie miałem co do tego wątpliwości, więc na planie nie byłem zdziwiony! W codziennej pracy aktorskiej Catherine to prawdziwy Rolls Royce; właśnie takie partnerki lubię.

Film w kinach od 8 czerwca.
Dystrybucja w Polsce: Bestfilm.

Thiéry stanął przed wyzwaniem adaptacji tekstu na potrzeby filmu. Jak sam przyznaje – najważniejszym zadaniem było rozwinięcie historii, opartej na sztuce teatralnej. Intryga w filmie jest taka sama jak w sztuce, jednak w teatrze jej nośnikiem są głównie dialogi, a akcja toczy się w jednym miejscu. Tu należało dodać postaci, znaleźć plenery… Poczułem wielką wolność z tym związaną. Bardzo lubię pisać dialogi, jednak uświadomiłem sobie, że dziesięciostronicowa scena w teatrze, może zmieścić się w kilku linijkach scenariusza filmowego, i że ożywiają ją jeszcze inne elementy.

Główną osią sztuki jest bezdzietna kobieta, gotowa na każde szaleństwo, by tylko zaadoptować to, które pojawia się w jej życiu. Taki problem może poruszyć każdego – zarówno mężczyznę, jak i kobietę: każdy z nas miewał kłopoty z rodzicami! „Skąd wziąć dowód, że ta osoba jest lub nie jest moim synem?”, „czy każdy musi kochać swoje dzieci?”, „czy można pokochać nie swoje dziecko?”. Te pytania są stare jak świat i podstawowe, jeśli chodzi o kwestię kształtowania się osobowości człowieka, dlatego czułem, że zwracam się do szerokiego grona odbiorców.

Duże wsparcie w swoim debiucie Thiéry otrzymał od odtwórców głównych ról: Christiana Claviera i Catherine Frot. Cały czas przyglądałem się ich pracy i miałem dla nich różne propozycje, jednak często zdawałem się także na ich doświadczenie. Każdy autor ma charakterystyczne dla siebie „brzmienie”, styl. Catherine i Christian dawali mi to, czego sobie życzyłem, a następnie oferowali mi różne warianty, co okazało się wspaniałe na etapie montażu, bo dzięki temu mieliśmy całą gamę możliwości. To cudowni aktorzy, obdarzeni niezwykłym instynktem, zdolni zaproponować wiele opcji tego samego ujęcia.

W „Momo” grają w sposób inny, niż ten, z którym zazwyczaj kojarzą się widzom: bawią nas i wzruszają, ale także – są bardziej wyważeni.

Film w kinach od 8 czerwca

Dystrybutor w Polsce: Bestfilm