Tyle, że różnica między Mią (i pewnie większością podobnie jak ona myślących kobiet), a przeciętnym odbiorcą filmów porno (czyli facetem, który owszem patrzeć lubi, ale za grosz nie potrafi przełożyć tego, co widział na rzeczywistość) jest taka, że Mia lubi robić dobrze, będąc jednocześnie dopieszczoną.

Uprawiając seks nigdy nie skupiam się wyłącznie na sobie. Jakoś tak się składa, że dobieram sobie kochanków w taki sposób, że sama ich obecność i możliwość sprawiania im przyjemności jest już dla mnie rozkoszą. Daję więc rozkosz i w zamian oczekuję tego samego. Oczekuję, że kochanek będzie słuchał moich próśb i rozkazów (w zależności od konwencji), bo dostaje ode mnie to, co najlepsze. Tak to działa w realnym życiu. Tak to też działa w kobiecych fantazjach. Tak też powinno działać w filmach porno.

Cóż to bowiem za przyjemność – patrzeć na obrzydliwego, sapiącego gościa w skarpetkach, eksponującego swojego, często mało atrakcyjnego penisa i piękną zgrabną dziewczynę (zawsze młodą, z idealnym biustem i zgrabną pupą), która zachowuje się, jakby właśnie kochała się z bogiem seksu. Umówmy się – każdy film, nawet porno, musi mieć choć odrobinę związku z realnością. No chyba, że to jakieś „Gwiezdne wojny”, lub inny „Władca pierścieni”…

Dlatego czekam z niecierpliwością na rozsądnego twórcę tego gatunku kina, który w końcu domyśli się, że na rynku jest ogromna, nie zagospodarowana nisza – porno dla pań. Z odrobiną sensownej fabuły, z seksem pokazanym tak, że sprawia przyjemność nie tylko samcowi, ze szczyptą polotu.

Jakiś czas temu natknęłam się na pokaz slajdów zatytułowany „Porno dla kobiet”. A na zdjęciach: facet z uśmiechem oznajmiający, że wyniósł śmieci, przygotował kolację, opuścił deskę klozetową w łazience, albo deklarujący, że zamiast na mecz z kolegami woli pójść na zakupy z ukochaną… No błagam… Zastanawiam się, jaki sfrustrowany facet coś takiego wymyślił (bądź pozbawiona libido kobieta) i jak duże ma problemy w sypialni.

Drodzy Panowie (bo Paniom nie muszę tego mówić, założę się, że wiele się ze mną zgodzi), kobiety chętnie obejrzą z Wami porno. Znajdźcie tylko coś, co nie będzie ich napawało obrzydzeniem. I nie chodzi tu o obrzydzenie na widok seksu, ale najczęściej bohatera występującego w danej produkcji.

Jaki ma to wpływ na ich seksualne relacje z kobietami?
Trudno nie dać się uwieść wizji pornografii jako łatwej, prostej i przyjemnej drogi do zaspokojenia. Niestety, ta cukierkowa wizja potrafi bardzo wypaczać obraz seksu i seksualności. Ponieważ „idealni” w swym przerysowaniu aktorzy i aktorki, wydają się realizować jedynie niespełnione fantazje rzeszy scenarzystów i reżyserów tego typu produkcji, w których flirt ogranicza się zwykle do kilku słów, a relacja dwojga ludzi wydaje się być zupełnie marginalizowana i nastawiona jedynie na dłuższą lub krótszą kopulację. Stąd mężczyźni oglądający pornografię i nie mający zbyt dużych doświadczeń seksualnych, wnoszą w swoją seksualność i relacje z partnerką, nierealistyczne oczekiwania odnośnie wyglądu, sposobów przeżywania przyjemności i rozbudowanych konstelacji pozycji seksualnych. Wchodzą oni do łóżek często bardzo spięci i nastawieni jedynie na wyczyn, zapominając o bliskości i wspólnej przyjemności. Seks wtedy może przypominać, mówiąc dosadnie, masturbację za pomocą partnerki.

My, kobiety, oglądając filmy porno, mamy następujące wrażenie: nie ważne, jak brzydki, niechlujny, mało atrakcyjny jest bohater i tak na jego widok niemal orgazmu dostaje każda, nawet najbardziej atrakcyjna kobieta. Wiem, że trudno tego wymagać od filmów dla dorosłych i nie o realia tu chodzi, ale czy mężczyznom naprawdę nie przeszkadza aż taki brak realizmu?
Myślę, że nawet mało atrakcyjny facet chciałby być obiektem westchnień pięknych kobiet, dlatego tego typu filmy dają mu możliwości dowartościowania.
Stąd właśnie może wynikać tak ogromna różnorodność gatunków pornografii, bo ludzie, mając różne potrzeby oraz doświadczenia, próbują tam odnaleźć część siebie, swoich kompleksów, frustracji i obaw. Dlatego często pytam pacjentów, czy i jakiego rodzaju pornografię oglądają, bo może to bardzo wiele o nich opowiedzieć.
Bo z jakichś powodów mężczyzna wychowywany przez zaborczą matkę, ogląda pornografię ze starszymi kobietami, a ten którego ojciec katował jego matkę, może szukać pornografii z przemocą.

Gdyby kobiety kręciły filmy porno, na pewno bardziej skupiałyby się na fabule. Rozumiem, że panom wystarczają „momenty”?
Na szczęście kobiety kręcą filmy erotyczne (bo trudno nazwać to pornografią). Są to obrazy diametralnie inne od całego nurtu porno. Oprócz rozbudowanej fabuły, pojawia się tam kobiece spojrzenie na seksualność i sam stosunek. Jest tam bardzo wiele emocji, relacji i bliskości, nawet tej tworzonej jedynie na chwilę. Obszarem zainteresowania kamery nie są same narządy podczas kopulacji, jak często dzieje się w filmach porno. To twarze bohaterów pokazują wszystko, czego nie musi pokazywać już kamera. W tych filmach pojawia się również przestrzeń dla wyobraźni, tak mało docenianej w tradycyjnych filmach porno.

Oglądanie filmów pornograficznych może zaszkodzić?
Skoro można uzależnić się praktycznie od wszystkiego, to filmy i zdjęcia pornograficzne nie stanowią tutaj wyjątku. Co więcej, uzależnienie od nich potrafi być nawet bardziej destrukcyjne, niż powszechnie znane uzależnienia. Jak każde uzależnienie, tak i to, powoduje powolną degenerację w najważniejszych obszarach życia danej osoby, a także dotyka jego bliskich. Uzależnieni, spędzając coraz więcej czasu na poszukiwaniu i oglądaniu pornografii, coraz bardziej są wycinani z życia społecznego, zawodowego i relacji z bliskimi.

Jak się leczy z uzależnienia od tej formy rozrywki?
Żeby zacząć się leczyć, trzeba najpierw dostrzec problem i chcieć zmian w swoim życiu.
Podobnie, jak w innych uzależnieniach, całą terapię zaczyna się od abstynencji, co okazuje się być najtrudniejszym krokiem. Zwykle wychodzi na jaw, że masturbacja towarzysząca oglądaniu pornografii, miała na celu rozładowanie napięcia nie seksualnego, ale emocjonalnego (stres, lęk, smutek). W trakcie terapii pracuje się nad innymi sposobami rozładowywania tego napięcia oraz nad wyrażaniem emocji, bo to właśnie ich tłumienie w sobie, powoduje to napięcie, z którym dana osoba nie potrafi poradzić sobie inaczej niż przez masturbację.

Cały materiał dostępny w 17. numerze EksMagazynu.

Po raz pierwszy terminu pinku eiga, czyli różowe filmy, użyto w latach 60. Zanim jednak nazwa ta przyjęła się na stałe, obrazy tego typu określano mianem „filmów erodukcji” (erodakushon-eiga) lub „filmów za 3 miliony jenów” (sanbyakuman-eiga) ze wzglądu na wysokość budżetu na ich wyprodukowanie. Nieduże środki pieniężne, jakimi dysponowali twórcy, powodowały, że filmy trwały przeważnie około 60 minut, często miały charakter amatorski, a ich produkcją zajmowały się małe i niezależne wytwórnie. I oczywiście epatowały scenami erotycznymi.

Nurt pinku eiga nie ma swojego odpowiednika w kinematografii zachodniej. Często na Zachodzie określany jest jako pornografia, jednak bliżej mu do zachodnich filmów w stylu „erotica,” „soft porn” czy też „sexploitation”.  

To panująca w latach 60. w Japonii cenzura doprowadziła do ukształtowania się charakterystycznego stylu tych filmów. Bowiem japońskie ograniczenia cenzorskie sprawiły, że prawnie zakazano pokazywania genitaliów, włosów łonowych oraz seksu w ujęciu hardcore. Dlatego w odróżnieniu od zachodniego, japońskie kino erotyczne musiało dokonać czegoś więcej, niż tylko pokazywać sceny seksu. Pewne rzeczy wymagały zupełnie innych środków przekazu.

Filmy pinku eiga często zawierały sceny gwałtu, przemocy i perwersji. Natomiast bohaterami były na przykład więźniarki, gangsterzy yakuzy wyżywający się na kobietach bądź samurajowie katujący gejsze. Idealnie wpisywało się to w filozofię Japonii, gdzie rola kobiety w społeczeństwie była niższa niż mężczyzny. Przyjęte było, iż japońskie kobiety musiały słuchać swoich mężczyzn oraz spełniać ich wszelkie zachcianki.  

Warto zobaczyć…

W żadnym innym państwie na świecie oprócz Japonii różowe filmy nie odegrały tak znaczącej roli. Mimo, iż w latach 80. nadeszła nowa fala pornografii, która spowodowała, że popularność i jednocześnie liczba tworzonych w tym stylu filmów znacznie zmalały, pinku eiga nadal powstają i mają swoich zwolenników. Wśród znanych twórców japońskiego kina, którzy rozpoczynali swoją przygodę z filmem od pinku eiga, znaleźli się m.in. reżyserzy  Kiyoshi Kurosawa czy Masayuki Suo.

Rafał Tomański, autor książki Tatami kontra krzesła, przekonuje: – Jest to jedna z nielicznych możliwości podejrzenia japońskiej duszy i mentalności. Różowe kino jest rdzennie japońskie zarówno w sposobie myślenia, jak  i pokazywania akcji, dlatego w nim można zobaczyć, co tak naprawdę dla nich samych jest ciekawe, inspirujące, a przede wszystkim – podniecające. Różowe kino jest – w pewien sposób – kluczem do świadomości i do serc Japończyków. Jeżeli mamy taką szansę, żeby je zobaczyć, to polecam wstyd i przyzwoitość zostawić bez żalu w domu.