Centrum Dożywiania w Gordhim niesie pomoc niedożywionym dzieciom. Każdego dnia do ośrodka trafiają maluchy wymagające specjalistycznej pomocy. Jednym z nich jest mały Amet, którego widzicie na załączonym zdjęciu.

– Aby pomóc skutecznie w Centrum Dożywiania w Gordhim, musimy kupić minimum 8, a najlepiej ponad 20 ton żywności dla głodujących dzieci i leków – wylicza dr Wojciech Wilk, prezes Polskiego Centrum Pomocy Międzynarodowej.

Mieszanka sojowo-kukurydziana, batony wysokoenergetyczne i pasta z orzeszków ziemnych z dodatkiem oleju roślinnego, mleka w proszku, witamin i składników mineralnych (tzw. plumpy’nut) to żywność ratująca życie, ale też najłatwiejsza w transporcie. – Konwój z Nairobi musi ruszyć przed 15 marca, żeby dotrzeć na miejsce na czas – wyjaśnia dr Wilk. – Transport, który planujemy możliwy będzie tylko przed rozpoczęciem pory deszczowej. Później ulewne deszcze rozmyją drogi – dodaje szef PCPM. Dlatego prosimy o każdą wpłatę i udostępnianie zbiórki.

Zbiórka na Facebooku: https://www.facebook.com/donate/296294761046138/2120453281366975/

MOŻESZ PRZEKAZAĆ WPŁATĘ NA KONTO FUNDACJI PCPM:
18 1140 1010 0000 5228 6800 1001 z dopiskiem: Sudan Południowy

Więcej informacji znajdziecie Państwo tutaj: https://pcpm.org.pl/wesprzyj-pcpm/pomoz-ofiarom-glodu-sudan-poludniowy

#SudanGłoduje

Seniorki z Gdańska przez kilka miesięcy zrobiły na drutach prawie trzysta czapek! Kolorowe, w paski, z pomponami albo bez, grubsze i trochę cieńsze, a do niektórych jeszcze szaliki w komplecie. To wszystko praca pani Anny Miękiny i jej siedmiu koleżanek, seniorek z Gdańska. Dzieło ich rąk, nad którym pracowały kilka miesięcy. Dwie duże torby takich darów kobiety przekazały Fundacji PCPM. Czapki przemierzyły tysiące kilometrów i dziś trafiły już do pierwszych dzieciaków, mieszkających w obozowiskach dla uchodźców w Libanie.

PCPM wspiera Syryjczyków niemal od początku kryzysu, bo od 2012 roku. Każda kolejna zima to dla nas nowe wyzwanie. Pomocy jest zbyt mało, by skutecznie zabezpieczyć ludzi przed pogarszającą się pogodą w miesiącach zimowych. Symboliczny gest pani Anny i jej szlachetnych współpracowniczek pokolorował zimę kilkuset dzielnym młodym właścicielom wełnianych prezentów. Także małego Faresa, dla którego wspólnie z Wami zbieraliśmy pieniądze na leczenie.

To może być piękny początek jeszcze piękniejszej akcji. Bo my wiemy, jak pomagać. Planujemy zabezpieczyć namioty, w których żyją uchodźcy specjalnymi płachtami, dzięki którym wnętrza namiotów będą zabezpieczone przed chłodem, wiatrem i niesprzyjającymi warunkami. Zapotrzebowanie jest ogromne, ale naszym celem jest pomóc tym najbiedniejszym, pozostawionym samym sobie. Możecie nam w tym pomóc.

Zimne, zawilgocone i nietrwałe. Namioty, w których mieszkają syryjscy uchodźcy w Libanie w zimowych miesiącach przestają być domem. Stają się prawdziwym niebezpieczeństwem. Każda noc spędzona na wychłodzonej gąbce, zastępującej łóżko to katorga. PCPM ma cel: ocieplić zimę. Pogody nie zmienimy, ale uczynimy ją mniej uciążliwą: zabezpieczając namioty przed chłodem. Brak pomocy w najzimniejszych miesiącach to dla syryjskich uchodźców wyrok. Dlatego Wasza pomoc jest tu niezbędna.

Dystrykt Akkar, jeden z najbiedniejszych regionów Libanu, położony tuż obok granicy z Syrią, stał się domem dla dziesiątek tysięcy syryjskich uchodźców. Ponad 100 tysięcy ludzi jest zarejestrowanych, wielu przebywa tu nieformalnie. Zmagają się nie tylko z wojenną traumą, ale też z życiem na wygnaniu, które przypomina raczej wegetację. Teraz poradzić muszą sobie z kolejnym niebezpieczeństwem – nadciągającą zimą.

Temperatura w północnej części kraju jest przynajmniej o 6-7 stopni Celsjusza niższa niż na przykład na wybrzeżu. Wyjątkowo mroźne są grudzień i styczeń. Wtedy też najczęściej odnotowuje się przypadki poważnych wyziębień lub nawet śmiertelnych zamarznięć.

-  Wiemy, jak pomagać. Planujemy zabezpieczyć namioty, w których żyją uchodźcy specjalnymi płachtami, dzięki którym wnętrza namiotów będą zabezpieczone przed chłodem, wiatrem i niesprzyjającymi warunkami.  Zapotrzebowanie jest ogromne, ale naszym celem jest pomóc tym najbiedniejszym, pozostawionym samym sobie. Bez Waszej pomocy to się nie uda.  Najzimniejsze miesiące w roku to czas, w którym uciekinierzy z Syrii nie otrzymają żadnego wsparcia. Brak funduszy na pomoc zimową to dla nich wyrok – podkreślają przedstawiciele Fundacji PCPM.

Wyobrażasz sobie spędzić całą zimę w namiocie? To codzienność tysięcy uchodźców. Pomóż nam ją zmienić i sfinansować ocieplanie namiotów. Zatrzymaj zimę z nami.

MOŻESZ PRZEKAZAĆ WPŁATĘ NA KONTO FUNDACJI PCPM:
61 1140 1010 0000 5228 6800 1003 z dopiskiem: Zima

Więcej informacji znajdziesz na stronie PCPM.

PCPM na Facebooku: Polskie Centrum Pomocy Międzynarodowej (PCPM)

Po reformie z 2010 roku odpowiedzialność za budowę straży w Kenii spadła na barki poszczególnych hrabstw. Okazało się wtedy, że dojazd do pożaru zajmuje więcej niż kilka godzin, a na 49 mln mieszkańców jest jedynie 40 strażnic pożarowych. Brakowało sprzętu, podstawowych umiejętności i zaufania. Dlatego od 2014 roku PCPM, dzięki środkom z programu Polska Pomoc, pomaga rozwijać kenijską służbę tak, jak wcześniej w Etiopii i Sudanie Płd. Do tej pory zostało przeszkolonych ponad 40% kenijskich strażaków z 30 jednostek.

– W niektórych regionach Kenii wspieraliśmy rozwój straży pożarnej praktycznie od zera. W hrabstwie Murang’a 4 lata temu jeszcze straży pożarnej nie było – opowiada prezes PCPM, dr Wojciech Wilk. Teraz o bezpieczeństwo mieszkańców dba tam 35 strażaków. Do dyspozycji mają 4 wozy ratowniczo-gaśnicze (w tym jeden dostarczony przez PCPM) oraz trzy jednostki.

BEZPIECZNI TAKŻE NAD WODĄ

Kenijscy strażacy wiedzą już jak walczyć z ogniem, ale mieszkańcy kraju bezpiecznie chcą czuć się także nad wodą i wiedzieć, że mogą liczyć na skuteczną pomoc podczas powodzi takich jak w kwietniu i maju tego roku. Niestety, wielu kenijskim strażakom brakuje podstawowych umiejętności w tym zakresie. Dlatego prowadzone przez Polaków szkolenia z ratownictwa wodnego są niezbędne by przygotować kenijskich strażaków do prowadzenia powodziowych akcji ratunkowych.

Aktualnie instruktorzy z Polski prowadzą szkolenie z ratownictwa wodnego dla 50 osób z położonego nad Oceanem Indyjskim hrabstwa Kilifi. Kursanci podzieleni zostali na dwie grupy. Członkowie ochotniczej formacji ratowników wodnych Coast Sea Survival Organisation Kilifi biorą udział w szkoleniu podstawowym. Bardziej zaawansowanych praktyk uczą się natomiast zawodowi ratownicy i strażacy, pełniący służbę w stacjonarnych jednostkach ratowniczych na wybrzeżu Kenii, którzy szkolenie podstawowe mają już za sobą.

Kenijczycy uczą się, jak zorganizować skuteczne działania ratownicze z użyciem i bez użycia sprzętu (kamizelek ratowniczych, kasków, butów do pracy w wodzie, noszy). Oprócz tego ćwiczenia obejmują pierwszą pomoc dla poszkodowanych w wypadkach nad wodą, rzucanie kołem ratunkowym, rzutką i liną, podchodzenie do osoby tonącej, chwyty i sposoby holowania poszkodowanych, techniki wynoszenia z wody, podejmowanie poszkodowanych na skuter wodny i wiele innych. Wszystko to zarówno w teorii w sali wykładowej na plaży, gdzie za tablicę służy deska medyczna, jak i w praktyce.

Tymczasem w hrabstwie Meru w Kenii trwają zaawansowane szkolenia z zastosowania technik linowych w działaniach ratowniczych. Bierze w nich udział 15 osób, w tym 2 z Tanzanii.

SZKOLENIA PRZYNOSZĄ EFEKTY

Wydarzenia w Kenii śledzimy na bieżąco i stale jesteśmy w kontakcie z kenijskimi strażakami. Dlatego widzimy, że nasze szkolenia przynoszą efekty, a Kenijczycy mogą być dumni z przeprowadzonych akcji.
Postępujące zmiany klimatyczne powodują w Afryce coraz więcej powodzi. W kwietniu strażacy kenijscy, dzięki mostom linowym i mostom z drabin, których konstrukcji uczyli się razem z instruktorem z Kielc, uratowali z powodzi 21 osób.

W lipcu wyszkoleni przez Polskie Centrum Pomocy Międzynarodowej Kenijczycy z sukcesem zakończyli akcję ratunkową w Kanunga Village – uratowali noworodka, uwięzionego na głębokości około 18 metr! Kobieta w szoku poporodowym wrzuciła dziecko do latryny. Ratownicy z Kiambu Town i Thika ostrożnie zjechali na linach i uratowali chłopca.

Zarówno liny, jak i aparaty oddechowe, które mieli strażacy ze względu na brak tlenu w latrynie, zakupione zostały dla kenijskiej straży przez PCPM w ramach projektu finansowanego przez Polską Pomoc. – Nic nie daje strażakowi większej dumny niż ocalenie ludzkiego życia – napisał na swoim facebookowym profilu po akcji strażak z Kenii Ngugi Davie.
Kenijczycy wspaniale spisali się też na początku listopada, gdy w Malindi w Kenii zawalił się 7-piętrowy budynek, który pogrzebał kilkanaście osób. Miejscowi strażacy, przeszkoleni przez PCPM w ramach projektu Polskiej Pomocy, uratowali z gruzów 16 rannych!

Pierwsze efekty wspólnej pracy polskich i kenijskich strażaków i instruktorów już są widoczne, a będzie się działo jeszcze więcej. Pierwszy w Kenii Profesjonalny Ośrodek Szkoleniowy dla Strażaków w Kiambu rośnie w oczach. Od maja 2019 będzie mógł wykształcić 120 nowych strażaków rocznie.

- My także nie mogliśmy przejść obok dramatu chłopca i jego rodziny obojętnie. Poprosiliśmy Was o pomoc. Dzięki szczodrości i dobremu sercu naszych darczyńców, udało się zebrać 27 715,60 zł – mówią przedstawiciele Fundacji PCPM.

W namiocie w obozowisku dla uchodźców syryjskich w Libanie mieszka sześcioosobowa rodzina. Ich życie kręci się wokół półtorarocznego Faresa, który choruje na padaczkę i dziecięce porażenie mózgowe. Malec całymi dniami leży bezwładnie na materacu, nie potrafi jeść. Oddycha płytko i niespokojnie, od czasu do czasu wydając jedynie ciche jęki.

Rodzina Faresa na leki i mleko w proszku dla niemowląt (jedyny pokarm, który przyjmuje chłopiec) wydaje miesięcznie 320 dolarów, choć ich przychód dla sześcioosobowej rodzinny wynosi niecałe 200 dolarów. Jednym z „żywicieli rodziny” jest brat Faresa – 8-letni Azam, który codziennie pomaga w sklepie z zasłonami. Niestety stała praca nie pozwala chłopcu na naukę w szkole. Ponadto rodzina popadła w długi w aptece i u właściciela terenu, na którym mieszkają.

Dzięki hojności Polaków, możemy choć odrobinę ulżyć rodzinie chłopca w trudach życia na uchodźstwie. Szczególnie, że mama Faresa spodziewa się kolejnego dziecka. Rodzina dostała kartę płatniczą, na którą przez najbliższy rok będziemy przelewać 320 dolarów miesięcznie na leczenie chłopca i pokarm dla niego. Pierwsza transza już została przekazana Syryjczykom. Za pozostałe pieniądze Fares otrzyma pomoc fizjoterapeuty w klinice w Bire, współprowadzonej przez Fundację PCPM i zostaną pokryte koszty transportu do lekarza. Specjalistyczna rehabilitacja ma „obudzić” mięśnie chłopca. Dzięki temu łatwiej będzie mu chociażby jeść i nabierze sił. Fundacja stara się także zorganizować dla chłopca wizytę lekarza specjalisty z Polski. Choć nie ma szans na całkowite wyzdrowienie, jego codzienne życie stanie się choć odrobinę lżejsze i bardziej godne.

To wielka ulga dla całej rodziny. Gdy w progu ich namiotu pojawili się pracownicy PCPM, rodzice i babcia byli zaskoczeni. Po chwili trudno im było ukryć wzruszenie. Przynajmniej jedna z ich trosk, o pieniądze, jest trochę mniejsza. Mama chłopca musi teraz również zadbać o własne zdrowie. Jest w siódmym miesiącu ciąży. Poprzez regularne wizyty będziemy sprawdzać, jak idą postępy w leczeniu Faresa i jak samopoczucie jego mamy. Dokładamy wszelkich starań, żeby następne dziecko urodziło się w bezpiecznych i godnych warunkach, całe i zdrowe.

Gotowe do samodzielnego montażu domy zostały zapakowane do 10 ciężarówek (1000 kartonów o łącznej wadze ok. 88 ton) i w czwartek ciężarówkami wyruszyły z Polski do Iraku. Do Mosulu dotrą w ciągu trzech tygodni. Jeden dom o wadze ok. 160 kg kosztuje 6100 złotych. Wartość wszystkich przekazanych domów to ponad 3 mln złotych.

Po porażce militarnej ISIS w Iraku mieszkańcy Mosulu chcieliby wrócić do swoich domów. Jednak miasto jest kompletnie zniszczone. W odbudowie zniszczonych przez wojnę domową miejscowości pomagać im będzie Polskie Centrum Pomocy Międzynarodowej.

Wysłaliśmy 500 tymczasowych domów modułowych, które mają służyć jako tymczasowe schronienia dla wracających uchodźców. Będą umieszczane zarówno na obrzeżach miasta, ale też w bezpośrednim sąsiedztwie zniszczonych budynków tak, aby ułatwić mieszkańcom rozpoczęcie trudnego i wymagającego procesu odbudowy zniszczonego przez wojnę domową kraju.

Powierzchnia jednego domu to 17,5 metrów kwadratowych. Każdy z nich zaopatrzony jest w panel solarny, lampę diodową z wyjściem USB, co pozwoli na ładowanie urządzeń elektrycznych. Schronienia są szczelne, odporne na trudne warunki atmosferyczne, zaopatrzone w moskitiery i stabilne drzwi wejściowe, które zwiększą poczucie bezpieczeństwa oraz zapewnią mieszkańcom większą prywatność. Żywotność takiego domu to ok. 3 lata. To czas, który pozwoli setkom irackich rodzin odbudować swoje domy w jednym z największych miast w Iraku (trzecim po Bagdadzie i Basrze), brutalnie przejętym przez ISIS w 2014 roku i odbitym z ich rąk ponad rok temu.

Projekt jest sfinansowany z budżetu państwa za pośrednictwem Kancelarii Prezesa Rady Ministrów realizuje Fundacja PCPM. Ich dystrybucję na miejscu wśród potrzebujących rodzin zapewni UNHCR.