Kooperatywa pomogła rodzinie przetrwać

Był rok 2000, kiedy to na Asma’a Al-Amlah spadł ciężar utrzymania rodziny. Jej mąż nabawił się kontuzji kręgosłupa i nie mógł pracować. Sytuacja była bardzo trudna – jak jedna kobieta ma zapewnić byt całemu domostwu? Ona jednak, zamiast załamywać ręce, postanowiła zająć je szyciem. W sprzedaży zrobionych własnoręcznie produktów rzemieślniczych pomogło jej pięć kobiet, które nazywały siebie „Klubem kobiet”. To był początek długoletniej współpracy kobiet z miejscowości Beit Ula.

– To pomogło mi przetrwać. Nie musiałam wychodzić na ulicę i prosić o pieniądze, a moje dzieci nie były zmuszone z rezygnowania z nauki, aby pracować na utrzymanie rodziny – opowiada Asma’a. – Po siedmiu latach leczenia mój mąż w końcu wydobrzał. Nasza sytuacja jest już stabilna. Jesteśmy szczęśliwi, a moje dzieci mają wykształcenie.

Dzisiaj Asma’a sama prowadzi treningi dla kobiet w klubie, który rozrósł się stukrotnie. Swoją pracą chce pokazywać kobietom, że też są w stanie wiele osiągnąć.

Kobiety siłą Beit Ula

Rejestracja do „Klubu kobiet” w Beit Ula została zamknięta po miesiącu – chętnych było za dużo. Mały klub, założony przez pięć sąsiadek w 1997 roku, dzisiaj liczy 500 członkiń. Początkowo klub spotykał się z niechęcią ze strony otoczenia. W społeczeństwie, gdzie to mężczyzna jest głową rodziny, trudno było zaakceptować, że kobiety mają własne sprawy, swoje spotkania, a co więcej – nawet własne biznesy! Dzisiaj chętnych pań jest coraz więcej.

– Naszym głównym celem jest dać kobietom siłę, zmienić ich sposób myślenia, podnieść poziom edukacji – opowiada nam Asma’a. Podczas cotygodniowych wtorkowych spotkań kobiety mogą porozmawiać, podzielić się swoimi problemami i radościami. Zarząd, do którego należy również nasza rozmówczyni, organizuje różne warsztaty i spotkania. Do Beit Ula przyjeżdżają lekarze, którzy opowiadają paniom, jak dbać o swoje zdrowie i o rodzinę, w razie potrzeby nawiązują kontakt z prawnikami, prowadzą warsztaty z wytwarzania słodyczy czy przetworów. Oprócz poczucia solidarności i wzajemnego wsparcia, uczą się nowych rzeczy, stają się bardziej świadome, a przez to silne i niezależne.

Dzięki współpracy z ARIJ (The Applied Research Institute Jerusalem, wieloletnim partnerem PCPM) i Fundacją PCPM rośnie nie tylko wiedza kobiet z Beit Ula, ale także ich domowy budżet.

– Koło każdego domu jest kawałek ziemi, który może być uprawiany – tłumaczy Asma’a. PCPM, we współpracy z ARIJ, zamontował w ogrodach dwudziestu kobiet nowe systemy nawadniania, które mają im pomóc w uprawach na tej suchej i niezbyt żyznej ziemi. Oprócz tego wspólnie remontujemy siedzibę „Klubu kobiet” według projektu miejscowej, młodej architektki. Ma być to miejsce nie tylko spotkań i warsztatów, ale również targ – kobiety będą mogły mieć swoje stoiska, na których będą sprzedawać uprawiane w przydomowych ogródkach warzywa i zrobione z nich przetwory.

Otrzymują narzędzia do pracy

Nie wszystkim kooperatywom idzie tak dobrze. Palestyńskie spółdzielnie mierzą się z szeregiem problemów, m.in.: brakiem odpowiednich uregulowań prawnych, małą wiedzą i praktyką w zarządzaniu i prowadzeniu kooperatywami, administracją, brakiem źródeł finansowania, narzędzi, technologii. Te i inne czynniki powodują, że wiele kooperatyw zamiast rozwijać się i wykorzystywać swój potencjał – upada.

Fundacja PCPM, oprócz wspierania “Klubu kobiet”, współpracuje obecnie z 10 spółdzielniami produkcyjnymi i 3 trzema sprzedażowymi. Dajemy narzędzia do pracy, instalujemy nowe technologie nawadniające, prowadzimy szkolenia z przedsiębiorczości i marketingu. Wspieramy i monitorujemy postępy grup, bo wierzymy, że kooperatywa to szansa, aby palestyńskie kobiety pokazały, co potrafią.

Źródło: PCPM

Podstawowym założeniem współpracy Fundacji PCPM z archeologami jest tworzenie miejsc pracy na wykopaliskach archeologicznych dla osób objętych programem pomocy. Zatrudnienie Syryjczyków, którym bardzo trudno znaleźć pracę i mieć regularny dochód, jest możliwe dzięki programowi Polskiego Centrum Pomocy Międzynarodowej „Cash for work” („Pieniądze za pracę”), finansowanemu z rządowego funduszu Polska Pomoc MSZ.

TWORZENIE NOWYCH MIEJSC PRACY DLA SYRYJSKICH UCHODŹCÓW

Choć libański region Akkar bogaty jest w zabytkowe budowle i piękne krajobrazy, mieszkający tam Libańczycy i syryjscy uchodźcy żyją raczej ubogo. Polscy archeolodzy badając pałac w Bire i kulturową wartość regionu, jednocześnie dają pracę jego mieszkańcom. W pracach, które prowadzili w sierpniu, pomagali im zatrudnieni przez PCPM Syryjczycy.

W dalszej perspektywie jest doprowadzenie do tego, aby wiedza o dziedzictwie kulturowym regionu oraz odpowiednie nim zarządzanie stało się jednym z filarów miejscowej gospodarki – twierdzi Karol Juchniewicz. – Działania archeologów mają na celu rozpoznanie całego regionu pod kątem wartości kulturowej i turystycznej oraz przygotowanie planu zarządzania dziedzictwem kulturowym we współpracy z Departamentem Starożytności Libanu (DGA).

Paradoksalnie, ze względu na złą sytuację ekonomiczną, Akkar ma dużą szansę na rozwój w oparciu o turystykę. – tłumaczy archeolog. – Prowincja jest niezwykle bogata w stanowiska archeologiczne i zabytkowe budowle. Jednocześnie jest jednym z najmniej zurbanizowanych regionów Libanu, dzięki czemu zachwyca pięknem krajobrazu.

PAŁAC Z CZASÓW IMPERIUM OSMAŃSKIEGO

Chcąc połączyć zdobywanie wiedzy o archeologii prowincji z pomocą dla najbardziej potrzebujących mieszkańców Akkaru oraz uchodźców syryjskich, archeolodzy wraz z PCPM rozpoczęli program prospekcji terenowej oraz badań wykopaliskowych w pałacu emirów Akkaru z czasów Imperium Osmańskiego – w Serai Merheb w Bire.

Pałac jest prywatną własnością i wciąż należy do rodziny Merheb, która doprowadziła do wpisania go na listę zabytków narodowych Libanu. Do lat 60- tych używany był w całości jako siedziba mieszkalna. Obecnie jego środkowa cześć jest zrujnowana. Dzięki życzliwości właściciela, Mohamada Merheba, archeolodzy mogli rozpocząć badania budowli właśnie tutaj, zapoczątkowując projekt archeologiczno-humanitarno-rozwojowy.

OCHRONA DÓBR KULTURY

Projekt jest wyjątkowy nie tylko ze względu na szanse, jakie stwarza mieszkającym w Akkar syryjskim uchodźcom, ale też z uwagi na jego naukową wartość. Choć stojące obiekty architektury z okresu osmańskiego doczekały się opracowań historycznych, to archeologia tego okresu jest w Libanie bardzo słabo znana. Jak dotąd nie przeprowadzono żadnych regularnych badań wykopaliskowych poświęconych tej części historii kraju. Okres osmański jest najmniej rozpoznanym archeologicznie okresem na Bliskim Wschodzie – twierdzi Karol Juchniewicz. – Tym większe znaczenie mają zatem nasze badania w Bire.

Dzięki współpracy z rodziną Merheb oraz całą miejscową społecznością promujemy nie tylko wiedzę o historii i kulturze regionu, ale także świadomość potrzeby ochrony dóbr kultury. Zabytki wydobyte nielegalnie podczas rabunkowych wykopalisk mają o wiele mniejszą wartość niż te same obiekty odpowiednio wyeksponowane i przyciągające turystów – tłumaczy archeolog.

SUKCESY POLSKICH ARCHEOLOGÓW

Jak dotąd w ramach prospekcji terenowej namierzono kilkadziesiąt nowych stanowisk archeologicznych, większość o bardzo wysokiej wartości naukowej i edukacyjno-turystycznej. Wśród nich są m.in. dwa zamki z epoki krucjat. Inny zamek, Gibelakar, znany wcześniej, został dzięki działaniom archeologów objęty specjalna ochroną DGA.

Poza tym prace archeologiczne odsłoniły pozostałości pierwszego pałacu rodziny Merheb, najprawdopodobniej z początku XVIII wieku. Prawdziwym odkryciem są jednak mury jeszcze wcześniejsze. Ze względu na niewielkie rozmiary wykopów, ich datowanie nie jest jeszcze znane, ale archeolodzy są przekonani, że należą do budowli, która stała w tym miejscu przed przybyciem klanu Merheb do Akkaru. Częściowo potwierdzona więc została miejscowa legenda mówiąca o „zamku” lub „forcie” pod pałacem. Dalsze prace z pewnością pozwolą na rozwiązanie tej zagadki.

Prace archeologiczne w Bire są kontynuacją projektu, który rozpoczął się w 2017. Ideą przewodnią naszych działań jest połączenie badań archeologicznych oraz pomocy rozwojowej świadczonej przez PCPM – opowiada archeolog Karol Juchniewicz.

Badania archeologiczne w Bire od początku są elementem planu pomocy rozwojowej opartej na najbardziej wartościowym zasobie prowincji Akkar – dziedzictwie kulturowym.

Fundacja PCPM
media@pcpm.org.pl ,
tel. +48 690 900 887

Facebook: PCPM.NGO
Twitter: @FundacjaPCPM
Instagram: fundacjapcpm