Kobiety w jednym z największych polskich zakładów przemysłowych epoki komunizmu wykonywały prace biurowe, kadrowe, administracyjne. Pracowały jako sprzątaczki i jako animatorki kultury. Stanowiły ok. 25% załogi, dlatego ich głos był mocno słyszalny w murach Stoczni Gdańskiej. Nierzadko parały się także ogromnie obciążającymi zadaniami.

- Kobiety wykonywały prace uzupełniające do zadań mężczyzn, jednak tylko pozornie były to lżejsze zajęcia. Często miały one ogromnie destrukcyjny wpływ na zdrowie. Wystarczy wspomnieć chociażby suwnicowe, które spędzały nawet osiem godzin dziennie w kabinie wielkości metr na metr pod samym dachem przykrytym papą, od czego stalowa konstrukcja ekstremalnie się nagrzewała i ciężko było wytrzymać. Praca w halach produkcyjnych była bardzo uciążliwa także na dole, ponieważ wszędzie unosił się kurz, odpady unosiły się do góry i były wdychane przez pracowników i pracownice. To wszystko dostawało się do płuc i często kończyło się, np. pylicą – mówi Tomasz Błyskosz, kierownik oddziału terenowego Narodowego Instytutu Dziedzictwa w Gdańsku.

Kobietą, która trwale zapisała jest w historii stoczni, jest Anna Walentynowicz. Niepozorna tyko z pozoru. Zaczynała jako spawacz, a następnie suwnicowa. Ze swoich zadań wywiązywała się niezwykle sumiennie: szybko zaczęła przekraczać zakładane normy produkcyjne, przez co otrzymała tytuł przodowniczki. Jednak sławę wśród stoczniowców zdobyła dzięki temu, że wielokrotnie wstawiała się za swoimi współpracownikami i pisała pisma do dyrekcji, w których domagała się poprawy warunków zatrudnienia oraz walczyła o ich prawa. W 1978 roku brała udział w zakładaniu związków zawodowych, przez co stała się ofiarą szykan ze strony kierownictwa zakładu i służb bezpieczeństwa. Jej zwolnienie 8 sierpnia 1980 roku zapoczątkowało strajki, podczas których powstała Solidarność. Jednym z żądań robotników w negocjacjach z szefostwem było przywrócenie Walentynowicz do pracy.

- Niestety, nie zachował się budynek, gdzie Anna Walentynowicz wykonywała swoje obowiązki, natomiast na terenie stoczni, w budynku 42 A można zobaczyć suwnicę, na której pracowała Pani Anna oraz specjalnie obejrzeć wystawę na jej temat. Dzięki temu na własnej skórze można poczuć, w jakich ciężkich warunkach to wszystko się odbywało – opowiada Błyskosz.

W 2020 roku Stocznia Gdańska będzie jedynym polskim kandydatem do wpisania na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Narodowy Instytut Dziedzictwa, który koordynuje projekt, chce zarazić ideą wszystkich Polaków i zachęcić ich do kibicowania tej inicjatywie. Dlatego instytucja zainicjowała kampanię „Stocznia Gdańska na listę UNESCO”! Jej celem jest opowiedzenie o historii kolebki Solidarności w nowoczesny sposób.

Źródło i zdjęcia: Archiwum Cyfrowe w Gdańsku

Lokalizacja hotelu sprawia, że jest on idealnym miejscem na odpoczynek oraz do korzystania z najważniejszych uroków miasta Gdańsk. Dobry dojazd do hotelu pozwala również  na odwiedzanie nieco dalszych atrakcji Trójmiasta i jego okolic.

Co czeka na Gości w pokojach? Każdy z nich jest starannie i bardzo estetycznie zaprojektowany oraz przestrzenny. Przyjeżdżając do tego gdańskiego Hotelu można zatem liczyć na komfortowy pobyt. Obiekt jest również dostosowany do potrzeb osób niepełnosprawnych.

Hotel Admirał to jednak nie tylko noclegi. To również idealne miejsce na zorganizowanie konferencji. Co więcej, Obiekt współpracuje z firmami, które organizują różnego rodzaju szkolenia lub panele dyskusyjne.

Centrum Gdańska to doskonałe miejsce do tego typu spotkań, a catering jaki zapewnia restauracja hotelu dodatkowo uatrakcyjni wszelkie eventy biznesowe. Na miejscu dostępny jest również parking płatny niestrzeżony, a ponadto wszyscy Goście mogą skorzystać z zabiegów kosmetycznych i masaży w hotelowym SPA.

Hotel Admirał jest otwarty również na specjalne prośby Gości i nietypowe zadania. Personel już niejednokrotnie zajmował się m.in. przygotowywaniem prezentów specjalnych do pokoju przed przyjazdem, organizował wycieczki dla Gości, dojazd do Obiektu czy pomagał w przygotowaniu odprawy lotniczej oraz w wielu innych sytuacjach.

Stali Goście mogą natomiast liczyć na specjalne rabaty i niespodzianki. Wszystko to nad malowniczą Motławą – w centrum Gdańska.

Więcej na: www.admiralhotelgdansk.pl

Lato bywa męczące. Skwar, duszne powietrze, ostre słońce. Do tego opuchnięte stopy, niebezpieczeństwo udaru i przegrzania. Jesień natomiast, to idealny czas na dłuższe lub krótsze spacery. A nawet jeśli pada, to można przeczekać na gorącej herbacie, dobrej kawie, czy krzepiącej czekoladzie w niewielkiej restauracji. Gdzie warto pojechać? Na pewno do Krakowa, ale tam już wszyscy byli. Może zatem Wrocław, Poznań lub Trójmiasto?

Pokochaj Wrocław

Wrocław to jedno z najpiękniejszych polskich miast. Aby zwiedzić przynajmniej połowę, potrzebny jest naprawdę długi spacer. Tu wszystko zachwyca, od zabytków po atmosferę. Na początek warto zobaczyć Ostrów Tumski, największy kompleks kościelny we Wrocławiu, siedzibę arcybiskupstwa. Główną budowlą jest gotycka katedra pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela, inne zabytki Ostrowa to gotycki dwupoziomowy kościół św. Krzyża i św. Bartłomieja, romańsko-gotyckie kościoły św. Idziego i św. Marcina, dom kapituły. Tak naprawdę w Ostrowie Tumskim można spędzić cały dzień i nie czuć upływającego czasu.

Wrocławski rynek należy do jednych z największych i najpiękniejszych w Polsce z zapierającym dech w piersiach ratuszem. Jesienny spacer wśród kamieniczek sprawia, że można przenieść się w czasie. Szczególnie urocze są dwie średniowieczne, połączone ze sobą arkadą kamieniczki „Jaś i Małgosia”. Dobrze również zarezerwować sobie czas na Panoramę Racławicką. To jedno z niewielu miejsc na świecie, gdzie można podziwiać relikt dziewiętnastowiecznej kultury. Wielkie malowidło (15x114m), dzięki specjalnej perspektywie, oświetleniu, krętych podejściach niemalże „przenosi” widza w inną rzeczywistość. Pomysłodawcą Panoramy był znany lwowski malarz Jan Styka, który zaprosił do współpracy znakomitego batalistę Wojciecha Kossaka. Każdy z widzów, podziwiających dzieło bierze niemalże udział w spektaklu złudzeń i czuje się jak na polu walki. Efekt jest niezapomniany.

Witajcie w Gdańsku

Trójmiasto cięgnie się wzdłuż Zatoki Gdańskiej pasmem o długości 45 km. Aglomerację tworzą trzy miasta: kosmopolityczny Gdańsk (z bogatą historią), modny ośrodek wypoczynkowy Sopot oraz miasto portowe Gdynia. Wystarczą dwa dni, by odwiedzić te miasta, choć warto pamiętać, by się nie forsować. Najważniejsza jest przyjemność ze zwiedzania.

Dobrze wybrać się w tygodniu, gdy większość ludzi pracuje. Jest wtedy spokojniej. Mimo chłodu, można też zaplanować krótki spacer po plaży. Skorzystają z niego zwłaszcza ci, którzy cierpią na niedoczynność tarczycy. Co więcej – mówi się, że ze zdrowotnego punktu widzenia – jesienne spacery są znacznie lepsze niż letnie. Mocniejszy wiatr dużo lepiej „przynosi od strony morza” wzbogacone cząsteczkami jodu powietrze.

Wracając do zabytków: zacznijmy od Gdańska. Wyprawę można zacząć od spaceru malowniczymi uliczkami: Mariacką i Długą, z imponującymi kamienicami. Następnie Złota Brama, Wielka Zbrojownia, Dwór Artusa, Dwór Bractwa św. Jerzego, Muzeum Morskie, liczne zabytkowe kościoły, Wielki Młyn oraz pomnik Poległych Stoczniowców. Dużo? Można z czegoś zrezygnować, każdy powinien dopasować program wycieczki do swoich możliwości. W drugi dzień warto pojechać do katedry oliwskiej, gdzie przy odrobinie szczęścia można trafić na jeden z organowych koncertów. Na koniec – obowiązkowo – spacer po bulwarze w Gdyni lub sopockim molo.

Poznań i Wielkopolska

Stolica Wielkopolski od wieków rozwijała się w dwóch kierunkach – ekonomicznym i artystycznym. Do dzisiaj jest prężnym centrum ekonomicznym regionu, a do Poznania jako ośrodka kulturalnego na konkurs skrzypcowy im. Henryka Wieniawskiego lub festiwal teatralny Malta zjeżdżają turyści z całego świata. Nie sposób również przecenić walorów krajobrazowych Poznania, jako miasta malowniczo położonego nad Wartą, wśród licznych rezerwatów przyrody i jezior.

Zwiedzanie Poznania najlepiej rozpocząć od Ostrowa Tumskiego i położonej tam katedry, miejsca, w którym najprawdopodobniej odbył się chrzest Polski, gdzie powstało pierwsze polskie biskupstwo, gdzie spoczęli twórcy polskiej państwowości: Mieszko I, Bolesław Chrobry. Stąd można przejść na stary rynek do Muzeum Bambrów i ratusz z koziołkami poznańskimi. Nieopodal znajduje się zamek Przemysłu, Muzeum Narodowe i liczne zabytkowe kościoły. Innymi atrakcjami jakie czekają na zwiedzających w Poznaniu są m.in.: ZOO, Biblioteka Raczyńskich, Muzeum Archeologiczne.

Wokół Poznania na miłośników przyrody czeka Wielkopolski Park Narodowy z licznymi jeziorkami polodowcowymi, Muzeum Arkadego Fiedlera w Puszczykowie, a w pobliskim Rogalinie pałac i liczące nawet 700 lat, największe w Europie dęby. Również nie tak daleko, bo 30 km od Poznania, mieści się zespół zamkowy w Kórniku z przepięknie utrzymanymi ogrodami, których walory można dostrzec szczególnie wiosną.

Ich styl nie poddaje się żadnej panującej modzie artystycznej, choć można wskazać inspiracje surrealizmem i konceptualizmem, w przypadku Matsubary i Przyborka, a nawet Froesego, wyrażane w formule inscenizacji. Minimalizując znaczenie perspektywy matematycznej podporządkowują ją swej skrajnie introwertycznej wizji, w której diagnozują stan umysłowości i duchowości z przełomu XX i XXI wieku, poszukując za pomocą sfery snu niezmiennych i stałych wartości” – piszą na stronie organizatorzy wystawy. Pokazom zdjęć towarzyszą wykłady i spotkania. 20 sierpnia w g. 18 – 21 będzie mowa o teorii fotografii.

Program:
Krzysztof Jurecki: Jak interpretować obraz fotograficzny? O najważniejszych koncepcjach w teorii fotografii. Od Rolanda Barthes,a do Georges’a Didi-Hubermana.
-Joachim Froese: Zapisane w przeszłości. Fotografia a martwa natura.
-Grzegorz Przyborek: „Pamięć obrazów”. Moje poglądy na istotę fotografii.
Wystawa potrwa do 29 sierpnia.

CSW Łaźnia
ul. Jaskółcza 1
Gdańsk
Źródło: www.laznia.pl

Artysta w procesie rozmów z bohaterami próbował dociec, jakie zabarwienie emocjonalne mają ich wspomnienia z dzieciństwa spędzonego w Polsce. Te wspomnienia zarejestrowane kamerą wideo są skonfrontowane ze zdjęciami konkretnych miejsc, o których rozmówcy wspominają w swoich wypowiedziach. Wystawa wykorzystuje elementy badania socjologicznego, ale jednocześnie ucieka od czysto dokumentalnej konwencji. Fotograficzne tropy i narracyjne ciągi tworzą formę otwartą, wymagającą od widza rozwinięcia.  Projekt „Great Island” jest częścią artystyczno-badawczego projektu MITTEL poświęconego współczesnej mitologii Europy środkowej.

Krzysztof Miękus – (ur. w 1975 roku) fotograf, kurator wystaw, dziennikarz. Absolwent Uniwersytetu Warszawskiego (dyplom w Instytucie Filozofii), Szkoły Reportażu Collegium Civitas oraz Studium Fotografii ZPAF. W latach 2000-2006 współpracował z miesięcznikiem „Pozytyw” jak również Yours Gallery w Warszawie. W 2007 roku był kuratorem generalnym Międzynarodowego Festiwalu Fotografii „Transfotografia” w Trójmieście. Obecnie pracuje jako kurator i artysta niezależny. Wykłada historię fotografii w Europejskiej Akademii Fotografii w Warszawie. Współpracuje z festiwalami fotografii (Rencontres de la Photographie w Arles, Miesiąc Fotografii w Krakowie), międzynarodowymi konkursami (między innymi KTR, CEE PhotoFund). Zajmuje się przede wszystkim dokumentem w kontekście sztuki współczesnej. Współautor (wraz z Adamem Leszczyńskim) książki-reportażu „Naznaczeni – Afryka i AIDS” dotyczącej problemu HIV/ AIDS w Afryce (wydawnictwo Trio, Warszawa 2003). W 2006 roku brał udział w publikacji i wystawie „Małopolska – Fotografie” na zlecenie Małopolskiego Instytutu Kultury. Stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Europe-Asia Foundation, Visegrad Fund, fundacji Pro Helvetia. Krzysztof Miękus jest tegorocznym laureatem Stypendium dla twórców Kultury ufundowanego przez Marszałka Województwa Pomorskiego. Projekt zrealizowany dzięki wsparciu Samorządu Województwa Pomorskiego.

Wystawę można oglądać do 22 sierpnia 2010 r.

Muzeum Narodowe w Gdańsku
Gdańska Galeria Fotografii
ul. Grobla I 8/11
Gdańsk

Źródło – www.muzeum.narodowe.gda.pl