Badanie penisa to wstydliwa sprawa, dlatego wielu mężczyzn w razie problemów ze zdrowiem intymnym zwleka z wizytą u lekarza do ostatniej chwili. Warto jednak sobie uświadomić, że rzadko kiedy problemy tego typu przechodzą same, a nieleczone – nawet te początkowo niegroźne (np. infekcje grzybicze) – mogą z czasem skutkować poważnymi problemami zdrowotnymi, jak bezpłodność czy nowotwór.

- W większości mężczyźni nie są specjalnie skłonni do zgłaszania się ze swoimi dolegliwościami, zwłaszcza dotyczącymi narządów płciowych, do lekarzy. Chcielibyśmy to zmienić – mówi dr hab. Marcin Matuszewski, ordynator Kliniki Urologii Uniwersyteckiego Centrum Klinicznego w Gdańsku, który wraz z lekarzami innych specjalności przyjmuje od niedawna w pierwszej w kraju Poradni Chorób Prącia. – Nigdzie w Polsce nie ma takiej placówki, a przecież rożnych chorób prącia jest bardzo dużo – dodaje.

Oczywiście, z przyczyn logistycznych nie wszyscy zainteresowani będą mogli korzystać z nowej placówki. Warto zatem przypomnieć ogólnie, gdzie mężczyźni mający różnego rodzaju problemy ze zdrowiem intymnym powinni szukać pomocy.

Choroby prącia – do kogo po pomoc

Zawsze warto zacząć od internisty, który być może sam będzie umiał coś zaradzić, a jeśli nie – podpowie dokąd udać się z problemem, a także wystawi stosowne skierowanie, np. do dermatologa, wenerologa czy urologa.

To właśnie wymienieni specjaliści leczą wszelkiego rodzaju infekcje prącia (bakteryjne, wirusowe, grzybicze), specyficzne zapalenia, choroby skóry, uczulenia, a także deformacje, łagodne zmiany oraz stany przednowotworowe i nowotworowe.

- U pacjentów najczęściej obawę budzą dwie sprawy: czy jego dolegliwości są związane z chorobą weneryczną, czy z rakiem. Rzeczywiście, nowotwór prącia to najgroźniejsza (szczególnie w sytuacji, gdy pacjent trafi do specjalisty zbyt późno) i tym samym najważniejsza choroba, którą się zajmujemy. Jest to równocześnie choroba stosunkowo rzadka – mówi dr Matuszewski.

W gdańskiej Poradni Chorób Prącia jednym z najczęściej wykonywanych badań w tego typu problemach jest dermatoskopia, która w powiększonym obrazie daje odpowiedź z jakiego typu zmianą mamy do czynienia. Pogłębiona diagnostyka może wymagać pobrania biopsji ze zmian skórnych/śluzówkowych.

- Obecny na miejscu dermatolog może zaordynować leczenie miejscowe lub wykonać zabiegi lecznicze niektórych rodzajów zmian prącia np. kriodestrukcję czy laseroterapię. Natomiast urolog ma możliwość wykonania zabiegów operacyjnych: od tych mniejszych, jak zabieg plastyki wędzidełka, czy zabieg obrzezania, po zaawansowane operacje usunięcia raków prącia z rekonstrukcją. Wspólna praca dermatologa i urologa umożliwia zatem kompleksową opiekę nad pacjentem, przeprowadzenie go przez całą ścieżkę – od momentu postawienia diagnozy do skutecznego leczenia – wyjaśnia prof. Roman Nowicki, ordynator Kliniki Dermatologii, Wenerologii i Alergologii UCK.

Najczęstsze objawy infekcji intymnej u mężczyzn

- ból przy oddawaniu moczu,

- plamki,

- krostki

- nalot na penisie,

- świąd,

- nieprzyjemny zapach.

Męski ginekolog…

Na tym jednak wcale nie kończy się lista fachowców zajmujących się męskimi problemami intymnymi. Kolejnym specjalistą – dedykowanym stricte męskim narządom płciowym – jest androlog, często nazywany odpowiednikiem żeńskiego ginekologa albo „lekarzem od jąder” . Zajmuje się on diagnozowaniem i leczeniem różnych problemów zdrowotnych dotyczących układu rozrodczego chłopców i mężczyzn, takich jak np. bezpłodność czy zaburzenia erekcji. Pomaga także mężczyznom z objawami andropauzy, czyli męskiego przekwitania. Przypomnijmy, że jest to zespół dolegliwości związanych z obniżonym poziomem męskich hormonów płciowych.

Niektóre męskie problemy mogą też wymagać wizyty u lekarza seksuologa.

Chodzi o różne możliwe problemy dotyczące szeroko pojętego współżycia seksualnego, takie jak np. zaburzenia pożądania, obniżenie sprawności seksualnej czy brak satysfakcji z seksu. Warto wiedzieć, że seksuologia to interdyscyplinarna specjalizacja, która zajmuje się płciowym życiem człowieka zarówno w sferze psychiki jak i ciała. Seksuolog zwykle uzyskuje wcześniej tytuł lekarza medycyny w dziedzinie psychiatrii, ginekologii lub urologii, może więc pomóc w wielu różnych sytuacjach.

Monika Wysocka, zdrowie.pap.pl

Z badań przeprowadzonych na początku roku wynika, że ponad połowa Polek nie bada się regularnie, bo nie ma takiej potrzeby – deklaruje, że nie ma problemów zdrowotnych. Te, które się badają, najczęściej wykonują cytologię (67 proc. wskazań) i USG dróg rodnych (47 proc.), 10 proc. kobiet w Polsce robi test na obecność wirusa HPV, który może być jedną z przyczyn raka szyjki macicy.

Leczenie ginekologiczne: wstydliwy temat

Jedną z największych przeszkód w odbywaniu regularnych wizyt ginekologicznych jest też wstyd. 59 proc. Polek (7,6 miliona!) podczas pierwszej wizyty u ginekologa odczuwało wstyd, a blisko połowa deklaruje, że miała poczucie wstydu. 25 proc. respondentek przyznało, że wstydzi się momentu wejścia na fotel ginekologiczny, a 21 proc. odczuwa skrępowanie także podczas samego badania.

- Wstyd to jedna z emocji najtrudniejszych w doświadczaniu. Destrukcyjnie wpływa na nasze wewnętrzne przekonanie, że możemy coś zmienić i robić lepiej. Pojawia się, kiedy w naszej ocenie zrobiliśmy coś wbrew regułom życia społecznego. Aby pokonać wstyd, należy przeanalizować sytuację, jaka wzbudza w nas wstyd, odpowiedzieć sobie na pytanie, jakie reguły i normy złamałyśmy i czy rzeczywiście tak jest, zaakceptować własne słabości i niedoskonałości. Niezwykle często właśnie nagość traktujemy jako łamanie zasad współżycia społecznego, niepotrzebne eksponowanie własnej seksualności. Tymczasem w kontekście wizyty u lekarza nagość jest czymś naturalnym – tłumaczy dr Magdalena Nowicka, psycholog różnic indywidualnych z Uniwersytetu SWPS.

W końcu nie da się zbadać ginekologicznie bez odsłonięcia intymnych części ciała, ale lekarz czy lekarka, którzy takie badanie wykonują, są w tym kierunku kształceni.

Z przytoczonego badania wynika, że najtrudniejszym momentem podczas wizyty u ginekologa jest sytuacja, gdy lekarz mówi: „Proszę się rozebrać” – aż 43 proc. młodych kobiet odczuwa wtedy wstyd, choć w szerszej grupie wiekowej (do 65 lat) jest on relatywnie mniejszy – deklaruje go co trzecia pacjentka (31 proc.).

Specjaliści zachęcają do przełamania bariery wstydu, na przykład dzięki wsparciu bliskiej osoby.

– Bardzo ważne, by ta osoba nie miała negatywnych przekonań na temat takiej wizyty, wspierała nasze poczucie własnej wartości i umacniała nas, że takie badanie ma służyć przede wszystkim ochronie zdrowia, a w przyszłości także szczęściu kobiety – dodaje dr Nowicka.

Jak przygotować się wizyty u ginekologa

Ginekolog-położnik dr n.med. Grzegorz Południewski z Kliniki Gameta w Warszawie radzi:

- jeśli to Twoja pierwsza wizyta, to warto zapytać, jak będzie ona wyglądała i jak usiąść na fotelu ginekologicznym;

- przy każdej kolejnej – nie obawiaj się powiedzieć lekarzowi o wszelkich symptomach, dolegliwościach, które Cię niepokoją, a są związane np. z miesiączką czy współżyciem;

- pamiętaj, że przychodząc do ginekologa, przychodzisz po pomoc – masz prawo czuć się komfortowo i być wysłuchana, jeśli cokolwiek Ci nie odpowiada, mów o tym otwarcie.

Do ginekologa: czy tylko po leczenie?

Polki do ginekologa wybierają się najczęściej, gdy pojawi się jakiś problem natury zdrowotnej lub gdy chodzi o ciążę – przed nią lub w trakcie. Trzecią przyczyną jest chęć rozpoczęcia współżycia. Profilaktycznie idziemy do lekarza znacznie rzadziej.

- Wizyta u ginekologa powinna być dla kobiet tym samym co wizyta u fryzjera czy dentysty. Trzeba się umówić i przynajmniej raz w roku się pokazać. Do wizyty nie trzeba się jakoś specjalnie przygotowywać. I przede wszystkim nie bać się, bo fotel ginekologiczny może najwygodniejszy nie jest, za to profilaktyczne badanie można przeprowadzić zazwyczaj bardzo sprawnie i bezboleśnie – zachęca dr nauk med. Grzegorz Południewski, lekarz ginekolog-położnik.

Warto, bo jak pokazują badania 51 proc. kobiet po zakończeniu wizyty odczuwa spokój, a co trzecia (33 proc.) – zadowolenie z siebie.

Oprac. Monika Wysocka, zdrowie.pap.pl

Źródło: badanie przeprowadzone na zlecenie Gedeon Richter przez Instytut Badawczy ARC Rynek i Opinia.

W ciągu pierwszych dwóch trymestrów ciąży (1-27 tydzień) lekarz ginekolog najczęściej rekomenduje comiesięczne wizyty kontrolne. Następnie ich częstotliwość może zwiększyć się do dwóch wizyt w miesiącu, a po upływie ósmego miesiąca dobrze, aby przyszła mama pojawiała się w gabinecie ginekologa raz na tydzień. Nawet, jeżeli czuje się doskonale, nie powinna rezygnować z ustalonych wcześniej (regularnych) wizyt u lekarza. Dają one pewność, że ciąża rozwija się prawidłowo, a zdrowiu matki i dziecka nic nie zagraża. W przypadku pojawienia się jakichkolwiek niepokojących objawów (np. nagłego i intensywnego bólu brzucha, krwawienia z dróg rodnych) kobieta powinna natychmiast udać się do ginekologa, aby zdiagnozować ich źródło i w razie potrzeby błyskawicznie wdrożyć pomoc medyczną.

Jakie badania powinnam wykonać podczas ciąży?

Zakres wymaganych badań, którym powinna być poddana każda kobieta w ciąży jest ściśle określony w przepisach Ministerstwa Zdrowia. W pierwszym trymestrze specjalista wykona przede wszystkim: morfologię krwi (wraz z określeniem grupy krwi – w kontekście ryzyka wystąpienia konfliktu serologicznego), test na nosicielstwo kiły (WR), badanie ogólne moczu, cytologię oraz kontrolę ciśnienia tętniczego krwi. W drugim trymestrze regularnie powinny być powtarzane badania ogólne moczu, morfologia i kontrola ciśnienia krwi. Dodatkowo, ok. 25. tygodnia ciąży, specjalista zleci wykonanie testu obciążenia glukozą (tzw. krzywa cukrowa), w celu wykluczenia tzw. cukrzycy ciężarnych. W trzecim trymestrze istotna jest również diagnostyka w kierunku wykrycia paciorkowców typu B. Do badań prenatalnych zaliczają się także przeprowadzane regularnie: USG i KTG oraz test PAPP-A (pozwalający określić ryzyko wystąpienia m.in. zespołu Downa).

Jestem w ciąży – czy mój organizm może się „buntować”?

„Bunt” organizmu kobiety ciężarnej może objawiać się m.in. zmianami nastroju, częstszym oddawaniem moczu czy zwiększeniem apetytu. Wśród „objawów” ciąży pojawiają się ponadto: poczucie chronicznego zmęczenia, bóle piersi, podwyższona temperatura ciała, zawroty głowy, omdlenia i poranne mdłości. Ich występowanie nie jest regułą – u niektórych kobiet można zaobserwować ich nasilenie, a u niektórych ciężarnych nie występują one w ogóle.

Czy w czasie ciąży mogę odżywiać się bez zmian, czy jednak powinnam zmienić dietę?

Podstawowym elementem jest całkowite i bezwzględne zrezygnowanie ze spożywania alkoholu. Nawet najmniejsza dawka może doprowadzić do groźnych powikłań – uszkodzenia mózgu, serca czy wątroby dziecka, deformacji twarzy, opóźnionego przyrostu wagi, przedwczesnego porodu czy poronienia. Regularne spożywanie alkoholu w ciąży może doprowadzić do wystąpienia tzw. alkoholowego zespołu płodowego. Warto podkreślić, że zabronione jest również palenie papierosów, które zwiększa ryzyko wystąpienia wad rozwojowych i może doprowadzić do poronienia.

Zarówno w czasie ciąży, jak i do czasu zakończenia karmienia piersią kobieta powinna zmodyfikować swoją dietę. Istnieją takie grupy produktów, które mogą być szkodliwe dla dziecka, dlatego należy je wyeliminować. Należą do nich przede wszystkim: surowe mięso (ciężarna powinna spożywać gotowane potrawy), ryby i nabiał, nadmiar cukru, wątróbki zwierzęce, kawa (zawarta w niej kofeina), orzechy ziemne (mogące doprowadzić do reakcji alergicznych). W razie pojawienia się wątpliwości, czy przyszła mama może spożywać dany produkt, należy zasięgnąć opinii lekarza specjalisty.

Jakie leki mogę przyjmować w czasie ciąży, a z których powinnam zrezygnować?

Już podczas pierwszej wizyty u ginekologa, przyszła mama powinna poinformować o wszystkich środkach, które regularnie przyjmuje – zarówno o lekach, jak i suplementach diety. Niektóre z nich mogą być bardzo szkodliwe dla dziecka, dlatego kobieta nie powinna ich stosować zarówno w czasie ciąży, jak i po porodzie (do momentu zakończenia karmienia piersią). Do środków zakazanych należą m.in. środki przeciwbólowe zawierające ibuprofen, naproksen, kodeinę czy aspirynę, środki przeciwtrądzikowe z witaminą A, doustne leki na cukrzycę oraz niektóre antybiotyki.

Podczas ciąży kobieta powinna dostarczać organizmowi odpowiednią dawkę mikroelementów i witamin dla siebie oraz swojego dziecka. Dlatego też zapotrzebowanie na nie zdecydowanie zwiększa się w tym okresie. Poziom mikroelementów i witamin można wyrównywać dietą lub odpowiednią suplementacją. Odpowiednią, czyli skonsultowaną z lekarzem specjalistą podczas wizyty. Najpotrzebniejszymi mikroelementami dla kobiet w ciąży są: kwas foliowy, żelazo, cynk, wapń i witamina D.

Czy powinnam zapisać się do szkoły rodzenia?

Zapisanie się do szkoły rodzenia może być istotne zwłaszcza w pierwszej ciąży. Szkoły rodzenia nie tylko przekazują teoretyczną wiedzę na temat porodu, sposobu pielęgnacji niemowląt, pokonywania obaw przed porodem, ale pozwalają również „przećwiczyć” m.in. karmienie, przewijanie czy kąpanie noworodków. W zajęciach zazwyczaj uczestniczą również mężczyźni, którzy mogą tym samym przygotować się do nowej, życiowej roli. Spotkania z innymi kobietami, które również spodziewają się dziecka, pozwolą na wymianę doświadczeń, oczekiwań, zdobycie wiedzy, a także nawiązanie nowych kontaktów.

Czy sposób prowadzenia ciąży kobiety z wadą wzroku, różni się od innych przypadków?

Przede wszystkim wada wzroku obliguje ciężarne kobiety do częstszych kontroli u okulisty (zwłaszcza na kilka tygodni przed porodem, aby ustalić sposób rozwiązania ciąży). Niektóre wady wzroku (np. jaskra) wymagają zmiany leczenia, ponieważ większość leków nie może być stosowana przez ciężarne kobiety.

Powszechnie panuje opinia, że wszystkie ciężarne kobiety z wadą wzroku, zostają poddane cesarskiemu cięciu podczas porodu. To nieprawda! Wskazaniem do tego zabiegu jest wada wzroku przekraczająca 6 dioptrii, przy czym istotniejszy niż sama wada jest stan siatkówki oczu. Jeżeli jest ona uszkodzona lub słaba, lekarz zaopiniuje przeprowadzenie cesarskiego cięcia, ze względu na duże ryzyko rozwarstwienia siatkówki (z powodu wysiłku, który jest podejmowany przez kobietę podczas naturalnego porodu).

Czym jest karta ciąży?

Karta ciąży to bardzo ważny dokument wydawany przez ginekologa, który potwierdza, że kobieta spodziewa się dziecka. Znajdują się w niej wszystkie informacje dotyczące matki i rozwijającego się dziecka – grupy krwi (ważne zwłaszcza w przypadku wystąpienia konfliktu serologicznego), data ostatniej miesiączki, przewidywany termin porodu, informacje nt. przebytych ciąż i porodów, wyniki badań USG, krwi i moczu oraz na obecność przeciwciał w kierunku różyczki, toksoplazmozy i cytomegalii. Niezwykle istotna jest regularność wpisów – dzięki temu w razie nagłej potrzeby, inny specjalista będzie posiadał komplet danych o ciężarnej kobiecie i jej dziecku. Przyszła mama powinna zawsze posiadać przy sobie kartę zdrowia.

Źródło: 38 PR

Ewa swojej pierwszej wizyty u ginekologa nie zapomni nigdy. Wybrała się na badania dość późno, bo dopiero kiedy miała 21 lat. – Poszłam po to, żeby przygotować się do świadomego współżycia z moim partnerem. Chciałam wybrać najlepszą dla siebie metodę antykoncepcyjną. Jakież było moje zdziwienie, kiedy po tym, jak poinformowałam lekarkę, że jestem dziewicą, usłyszałam pytanie: „To po co w ogóle przychodzić do ginekologa” – wspomina 30-letnia kulturoznawczyni. – Później było jeszcze lepiej. Na pytanie o najlepszą dla mnie metodę antykoncepcji, usłyszałam, że najlepszy jest seks dopiero po ślubie. Oraz, że prezerwatywę mogę sobie kupić w każdym kiosku, a nie zajmuję czas lekarzowi. Byłam oburzona – podkreśla Ewa.

Małgorzata, 29-letnia bankowiec przyznaje, że zanim znalazła swojego zaufanego ginekologa, minęło kilka lat. – Trafiałam naprawdę na różnych lekarzy, czasami zastanawiałam się, kto dał im pozwolenie na wykonywanie zawodu. Jeden, mężczyzna w średnim wieku, powiedział mi, że apetycznie wyglądam „tam na dole”. Kiedy zapytałam, co ma na myśli, dorzucił, że mam wyjątkowo ładną waginę. Miałam wtedy ochotę zapaść się pod ziemię ze wstydu – opowiada kobieta. – Z kolei inna z lekarek była tak niedelikatna, że badanie mnie zwyczajnie bolało. Na szczęście trafiłam w końcu na dobrego lekarza, ale wiem, że nie jest to tak łatwe, jak może się wydawać i rozumiem strach młodych kobiet przed wizytą w gabinecie – dodaje Małgorzata.

Ów strach tłumaczą też badania. Na podstawie rozmów prowadzonych w telefonie zaufania dla kobiet oraz e-maili przychodzących do Grupy Edukatorów Seksualnych „Ponton” powstała lista zachowań ginekologów, które pacjentki najczęściej wymieniały jako niekomfortowe.

Chamstwo niekontrolowane

Są wśród nich: zwracanie się do kobiet w bezosobowej formie, np. „usiądzie, rozbierze się”, czy niechęć lekarzy do jasnego i precyzyjnego informowania na temat stanu zdrowia kobiety. Często zdarza się również, że ginekolog odmawia kobiecie przepisania jej antykoncepcji hormonalnej. Co więcej, podczas badań nieraz pojawiają się kąśliwe uwagi lekarza na temat wyglądu, czy nawet stanu zdrowia pacjentki.

Najtrudniejszą sytuację mają w tej sytuacji młode dziewczęta, które po raz pierwszy wybierają się do lekarza. Te, które nie ukończyły 18. roku życia często są ignorowane jako pacjentki. Zdarzają się sytuacje, kiedy lekarz nie chce przepisać antykoncepcji hormonalnej z powodu swoich przekonań religijnych. Ginekolog ma bowiem prawo odmówić wystawienia recepty na pigułkę, jeśli kłóci się to z jego światopoglądem. Mało która pacjentka wie jednak, że w takiej sytuacji ginekolog ma również obowiązki. Powinien wskazać kobiecie inny gabinet, w którym jej oczekiwania zostaną spełnione.

Z badań Federacji na Rzecz Kobiet i Planowania Rodziny wynika również, że Polki praktycznie nie korzystają z finansowanych przez NFZ badań dotyczących profilaktyki raka szyjki macicy oraz raka piersi. – Na te badania kierowane są kobiety w określonych przedziałach wiekowych. Pacjentka, która po prostu chciałaby się przebadać, często do tych programów się nie kwalifikuje. Zdarza się też, że kobiety w ogóle nie wiedzą, że takie programy istnieją – podkreślają autorzy raportu.

Łamane są także prawa kobiet w okresie okołoporodowym, choć wszystkie w okresie ciąży, porodu i połogu mają prawo do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej, finansowanych ze środków publicznych. Taka opieka należy się ciężarnym niezależnie od tego, czy posiadają ubezpieczenie zdrowotne, czy też nie. W trakcie ciąży kobieta ma m.in. prawo do trzykrotnego badania USG płodu. Tymczasem w polskich gabinetach i przychodniach zdarzają się przypadki, w których możliwy termin wykonania USG w placówce publicznej służby zdrowia wypada… po terminie porodu.

Szczerze mówiąc to odwieczny problem. Obecnie nie mój, gdyż praca w placówce prywatnej daje mi możliwość badania i przyjmowania tylko pacjentek pełnoletnich, reszta musi mieć zgodę opiekuna prawnego. W przypadku państwowych ośrodków refundowanych przez Narodowy Fundusz Zdrowia jest to nieco kłopotliwe. Teoretycznie po 16 roku życia możemy wystawić receptę na tabletki antykoncepcyjne, ale nie możemy badać pacjentki bez zgody opiekuna i samej pacjentki. Niestety, niejednokrotnie jest to jednoznaczne, ponieważ bez badania, nie wypiszemy recepty.

Wiele, szczególnie bardzo młodych kobiet skarży się na nieprofesjonalne zachowanie lekarzy w czasie wizyty np. osobiste komentarze na temat wyglądu czy wyboru środka antykoncepcji. Czy lekarz ma prawo do ocen?

Młode dziewczyny są szczególnie wrażliwe na niektóre stwierdzenia, czasami zupełnie nieszkodliwie wypowiedziane przez lekarza. Musimy bardzo uważać, co mówimy, ale wiemy niestety, że pacjenci boją się zapytać, a opacznie zrozumiane zdanie może wyrządzić wiele złego. Nie mamy prawa do oceny, mamy prawo powiedzieć, że dana tabletka jest niedopasowana do pacjentki. Ważne, aby wyjaśnić dlaczego i z jakiego powodu uważamy, iż inna tabletka, bądź jej brak jest lepszym rozwiązaniem. Pamiętajmy, że są bezwzględne i względne przeciwwskazania do stosowania hormonalnej terapii dwuskładnikowej antykoncepcyjnej i mamy obowiązek to weryfikować przy każdej wizycie.

Czym powinniśmy się kierować szukając dobrego lekarza ginekologa?

Dobry i zły jest przymiotnikiem bardzo subiektywnym, wykorzystywanym ostatnio na forach internetowych. Specjalistów należy oceniać w aspekcie kompetencji, wykwalifikowania, a od strony pacjenta : miły, przystępny, rozmowny. Wszyscy wiemy, że lekarza nie wybiera się z ogłoszenia. Najczęściej jest polecony przez innego pacjenta. Na stronach internetowych możemy sprawdzić jego kwalifikacje, ale jak zostają one wykorzystane, tam odpowiedzi nie uzyskamy. Moim zdaniem każdy pacjent ma swój typ lekarza – jeden potrzebuje opiekuna, inny nadzorcy, ale większość pacjentów jest zadowolonych, gdy lekarz wyjaśnia plan diagnostyki i leczenia.

Na czym polega w praktyce prawo pacjenta do informacji na temat stanu zdrowia?

Pacjent ma prawo do informacji na temat swojej choroby i jej powikłań. Lekarze nie powinni bać się trudnych pytań, nawet jeśli nie mają gotowej odpowiedzi. W chwili obecnej każda placówka powinna być zaopatrzona w dostępne dla pacjentka prawa pacjenta. Wynika z nich między innymi, że proponowana diagnostyka i leczenie musi być przedstawione pacjentowi i w pełni zaakceptowane. W zgodzie na leczenie musi być wyszczególnione możliwe alternatywne leczenie oraz powikłania. W dobie narastających spraw roszczeniowych w stosunku do pracy służby zdrowia, obecna zgoda na leczenie czy zabieg to niestety nierzadko kilka stron do przebrnięcia przez zdenerwowanego pacjenta. Mówię, niestety, gdyż często sformułowania w tych zgodach są zupełnie nieczytelne, ale tylko w tej formie niepodważalne prawnie. Pytam więc, komu ma to służyć?

rozmawiała Joanna Jałowiec