Panie starały się zakrywać swoje wdzięki przepasając się pledami lub ubierając długie suknie. Znana nam dzisiaj spódnica przeszła zatem przez wiele przeobrażeń. W świadomości masowej spódnica jako niezależny element garderoby zaistniała dopiero na początku ubiegłego wieku. Modę na nią wylansowały sufrażystki. Problematyczna zawsze była jej długość. Kobiety jeżdżące ponad 100 lat temu na rowerze z pewnością miały z nią spore problemy. W latach 20. spódnice drastycznie, jak na tamte czasy, skrócono. Popularne stały się wąskie, plisowane modele za kolana, niektóre kobiety nosiły jednak nieco krótsze fasony.

Asymetryczne kroje pojawiły się natomiast pod koniec lat 20. Wtedy to panie zaczęto widywać w spódnicach krótszych z przodu lub ze zwisającymi rogami. Taki krój eksponował figurę i podkreślał kobiece kształty. Podobne zadania miały spódnice ołówkowe, które pojawiły się w latach 40. Dokładnie taką nosiła ikona lat 50. Marilyn Monroe. Trzeba jednak przyznać, że to nie był jedyny fason, w jakim ją widywano.

W 1947 roku Christian Dior zrewolucjonizował krój spódnicy, prezentując nowa sylwetkę zwaną New Look: dopasowany żakiet połączył z mocno rozkloszowanym dołem do połowy łydki. Zmiana była spektakularna. Na uszycie nowego modelu spódnicy zużyć trzeba było ogromną ilość tkaniny, wcześniej w trudnych wojennych i powojennych czasach nikt na taką rozrzutność nie mógłby sobie pozwolić. Ten model był wtedy symbolem prosperity lat 50 i w takiej stylizacji często widzimy Marilyn Monroe, zarówno na fotografiach jak i w filmach.

W latach 60. przyszedł czas na mini, której rozpowszechnienie zawdzięczamy młodzieżowej rewolucji. Brytyjka Mary Quant, wykorzystując pomysł francuskiego projektanta André Courrèges, postanowiła stworzyć wygodny strój do pracy i na co dzień dla swojego pokolenia. Dzięki tym działaniom narodziła się właśnie spódniczka mini. Spore znacznie dla popularyzacji tego fasonu miała pierwsza supermodelka Twiggy, jedna z ikon ówczesnego swingującego Londynu. Ta spódniczka zjednała kobiety z różnych warstw. W połączeniu z wysokimi butami z winylu nosiły ją zarówno sekretarki jak i damy z zamożnych, szlacheckich rodów.

Moda kołem się toczy, stąd też w latach 70. powrót do długości maxi. Wtedy najbardziej pożądane stały się jednak hippisowskie spódnice we wzory i falbany. Popularne w tym czasie były również dżinsowe i zamszowe spódnice o kroju A. W latach 80. silnym trendem stał się biznesowy, korporacyjny look wykreowany przez Giorgio Armaniego. Elegancka, wąska spódnica przed kolana oraz żakiet z szerokimi ramionami to wymarzony kostium dla businesswomen tamtej dekady: pewnych siebie kobiet sukcesu z silnym charakterem. Takich jak bohaterki serialu „Dynastia”. Lata 90. to kolejny już zwrot ku przeszłości. Popularny stał się vintage oraz boho.

Źródło: Veneo

Choć historia perfum posiada swoje korzenie u starożytnych Egipcjan to źródło artystycznego zdobienia flakonów znajduje się w kolebce zachodniej cywilizacji – starożytnej Grecji. To oni słynęli z najpiękniejszych flakoników, zdobionych ręcznie, malując na nich kształty zwierząt. Projektowano buteleczki do noszenia w postaci wisiorów, ozdobione kamieniami półszlachetnymi. Z czasem stały się ekskluzywnym dodatkiem do wieczorowych kreacji. Nawet biżuteryjne wyroby jak kolczyki i pierścionki posiadały małe pojemniczki z pachnącym płynem. Flakoniki perfum były rękodziełem artystów, jubilerów i złotników. Szklane naczynia na perfumy pojawiły się gdy został zreformowany wynalazek dmuchanego szkła. Pierre Dinand był pierwszym projektantem luksusowych flakoników. Natomiast Serge Mansau skupiał uwagę na wyprowadzeniu piękna natury na mały pojemniczek. Stworzył flakoniki m.in. dla Diora, Hermesa czy Cerruti. Niepowtarzalnym stylem oznacza się Van Cleef & Arpels, który zaprojektował m.in. Feerie Gold. Flakonik został uwieńczony wróżką siedzącą na granatowej kryształowej kuli.

W 1950 roku słynny Salvador Dali zaprojektował flakonik do perfum Monsieur Marquay by Marquay. Buteleczka miała unikatowy charakter, przedstawiała stylowego mężczyznę z kapeluszem i zawiązaną muchą. Białe pudełko oznakowane słynnymi wąsami Dali i jego podpisem stało się znakiem rozpoznawczym marki. Sześć lat później Christian Dior wprowadził na rynek Diorissimo. Ciepła i radosna nuta konwalii urzeka swoją niewinnością, by nie utracić delikatności  została zamknięta w eleganckim, gładkim kryształowym szkle.

Słynne J’adore od Diora zachwyciło swoim kształtem wiele kobiet na całym świecie. Złota łza zwieńczona przeźroczystą kulą czy też zgrabna kobieca sylwetka. A może w końcu akcent afrykańskich obręczy, gdzie ideałem kobiecej sylwetki jest smukła szyja otoczona złotą spiralą.

Skoro zapach sprawia kobietom tyle zadowolenia tak samo jak forma fiolki w której znajduje się ulubiona kompozycja. Producenci wpadli na znakomity pomysł by dodać jeszcze jedną przyjemność – diamenty. Pożądane przez miliony kobiet doskonale komponują się z zapachem. Jednym z najdroższych zapachów świata jest kompozycja zapachowa Clive Christian No. 1. Flakonik wart godnej uwagi, a miłośnicy kryształowej fiolki zdobionej białym diamentem znajdują odzwierciedlenie w cenie 2 350 dolarów.

Diamenty jak wiadomo są miłością kobiet ale i również marki Chopard. Z inspiracji do tego szlachetnego kamienia powstał zapach, Wish Pink Diamond.  Artystyczna fiolka została zaprojektowana przez Fabrice Legrosa, który również projektował buteleczki dla Vivienne Westwood . Fabrice inspirował się niepowtarzalnym pięknem diamentu i grą blasku załamywanego światła. Zapach szczelnie zamknął różowym diamencie.

Podobnym tropem i ogromną miłością do najpiękniejszego kamienia szlachetnego poszli również Giorgio Armani, który nie tylko w nazwie ale i kształcie użył Diamonds. Ogromny diament a raczej jego imitacja w skali 1:1 wykorzystała marka The new Baby Phat Fabulosity Eau de Parfum. Która kobieta nie chciałaby zabłyszczeć tym wyjątkowym kamieniem wyjętym z torebki?

Kupując perfumy, nie zawsze kierujemy się samym zapachem, kuszą nas nietypowe fiolki, czasem reklama a niekiedy zapach wprawiający w dobry nastrój przypominający jakieś  doświadczenia oraz miłe wspomnienia. Mistrzem przyciągnięcia uwagi i kreatywności jest Jean Paul Gaultier, który stawia na butelki oryginalne, w kształtach ludzkich ciał.

Classique L’Eau d’Toilette jest zamknięta w takim samym  kształcie, ale różnych zapachowych kompozycjach. Męskie perfumy od Gaultiera Le Male można ujrzeć we flakonach ubranych w szkocka kratę, która jest firmowym znakiem projektanta. Givenchy wpadł na nieco nowatorski projekt i umieścił swoje pachnidło w nowoczesnej  iPodowej fiolce. Buteleczka na czasie zachęciła z pewnością do zakupu niejednego mężczyznę.
Natomiast marka Cacharel zachwyciła się genetyką i w postaci chromosomów wypuściła na rynek buteleczki w kształcie chromosomu Y o nazwie Nemo.

Pierwszym kluczem do sukcesu jest zapach, ale wygląd produktu nie jest odrębna kwestią. Kuszące, wyrafinowane formy i kształty porafią przyprawić o zawrót głowy. Ale czym byłaby sztuka bez odrobiny fantazji?