Pasteryzacja

Pasteryzacja to proces podgrzewania żywności, takiej jak mleko, ser, jogurt, piwo, cydry owocowe, wino i inne produkty spożywcze do wystarczająco wysokiej temperatury i przez wystarczający okres, aby zniszczyć szkodliwe mikroorganizmy. Pasteryzacja produktu zazwyczaj oznacza usunięcie szkodliwych bakterii.

Blanszowanie

Blanszowanie to technika przygotowywania posiłków, w której żywność jest krótko zanurzana w gorącym płynie, takim jak wrząca woda lub olej. Owoce, warzywa i orzechy to produkty najczęściej blanszowane, każde z różnych powodów. Czasami może to być zmiękczenie lub poluzowanie skóry, aby ułatwić jej obieranie, lub po prostu rozjaśnienie koloru. Typowy czas blanszowania wynosi od 30 do 60 sekund.

Al dente

Termin al dente pochodzi od włoskiego wyrażenia, które tłumaczy się jako „na ząb”. Makaron po ugotowaniu al dente powinien być delikatny, ale nadal twardy. Należy pamiętać, że w przypadku świeżego makaronu osiągnięcie poziomu al dente będzie znacznie szybsze, ponieważ świeży makaron musi być gotowany trochę krócej.

Flambirowanie

Termin flambirowanie pochodzi od francuskiego słowa oznaczającego „płonący”. Flambirowanie oznacza podpalanie potraw z dodatkiem rumu lub innego mocnego alkoholu. Odbywa się to w celu uzyskania zaskakującego efektu i rozwinięcia bogatego smaku. Polskie określenie na flambirowanie to tzw. płonący półmisek.

Sos beszamel

Sos beszamelowy znany również jako biały sos to sos zrobiony z zasmażki (masła i mąki) i mleka. Od XVII wieku jest uważany za jeden z najbardziej popularnych sosów kuchni francuskiej. Sos beszamel najczęściej wykorzystywany jest do lasagne. Można jednak wykorzystać go jako bazę do innych sosów np. sosu serowego.

Trybowanie

Trybowanie to po prostu usuwanie z surowego mięsa lub ryb wszystkich niepożądanych części: kości, skóry, nadmiaru tłuszczu, włókien lub ości. Trybowanie wykonuje się jeszcze przed obróbką. Trybowanie w wielu przepisach znajduje się także pod hasłem „luzowanie”.

Garnirowanie

Garnirowanie to nic innego jak dekorowanie dania lub napoju ozdobą z owocu, lub warzywa. Garnirowanie w wielu przypadkach może nadać dodatkowy lub kontrastowy smak, choć niektóre ozdoby są wybierane głównie w celu zwiększenia efektu wizualnego.

Kandyzowanie

Kandyzowanie to popularny sposób konserwowania owoców, który bazuje na kilkukrotnym smażeniu w gęstym cukrowym syropie, dzięki czemu zachowują pożądany kształt. Kandyzować można zarówno elementy owoców (np. skórkę z cytryny), jak i całe owoce np. gruszkę, śliwkę, czy jabłko.

Karmelizacja

Karmel to palony cukier, który przygotowuje się poprzez podgrzewanie kryształków do momentu, aż zmienią konsystencję i kolor. Karmelizacja zaś to proces, na który składa się odparowywanie wody oraz rozbijanie cząsteczek cukru. Karmelizacja stosowana jest do nadawania smaku i koloru kawie, słodyczom, czy piwie.

Źródło: materiały prasowe Commplace

Naukowcy ze  School of Public Health należącej do University of California, Los Angeles opublikowali niedawno raport na temat wpływu domowych urządzeń spalających gaz ziemny na jakość powietrza i zdrowie.

Raport powstał z myślą o mieszkańcach Kalifornii, ale można przyjąć, że niesie informacje cenne dla wszystkich.

- Celem tego raportu jest dostarczenie informacji mieszkańcom Kalifornii o tym, jak zanieczyszczenia pochodzące z zasilanych gazem urządzeń wpływają na powietrze i jakie niosą skutki zdrowotne. Agencje działające w Kalifornii zwykle koncentrują się na emisji gazów cieplarnianych i ich wpływie na zmiany klimatu, ale dużo mniej uwagi poświęcają temu, jak paliwa kopalne używane w domach mogą pogorszyć jakość powietrza i wpłynąć na zdrowie publiczne - powiedziała główna autorka raport prof. Yifang Zhu.

Jego autorzy odkryli, że podczas gotowania stężenie tlenku węgla i dwutlenku azotu mogą przekroczyć normy stanowe i krajowe. Problem szczególnie dotyczył dwutlenku azotu.

Na przykład w sytuacji, kiedy płyta kuchenna i piekarnik działały razem przez godzinę, stężenie dwutlenku azotu przekraczało normy w 90 proc. uwzględnionych w modelu scenariuszy.

Z kuchenek mogą też uwalniać się cząstki stałe i formaldehyd.

Naukowcy piszą o takich możliwych zagrożeniach długotrwałej ekspozycji na szkodliwe związki, jak większe ryzyko chorób układu oddechowego, układu krążenia, a nawet nowotworów i przedwczesnej śmierci.

Stężenie szkodliwych gazów jest największe w mieszkaniach, ze względu na stosunkowo małą powierzchnię.

Jak podkreślają badacze, duże znaczenie odgrywa także wentylacja. Jeśli więc ktoś gotuje na kuchence gazowej, powinien zadbać o dobre wietrzenie.

mat/ zdrowie.pap.pl

Źródło: https://ucla.app.box.com/s/xyzt8jc1ixnetiv0269qe704wu0ihif7

Nowe badanie, opisane na łamach „Journal of Alzheimer’s Disease”, wykazało korelację między kumulacją glinu w mózgu a rodzinną chorobą Alzheimera. Jak podają autorzy, to już drugie badanie naukowe pokazujące taką zależność.

- Jest jednak pierwszym, które pokazuje jednoznaczny związek między lokalizacją glinu i beta-amyloidu w przebiegu choroby – podkreśla kierujący pracami dr Christopher Exley z Keele University.

Jak zwracają uwagę naukowcy, korelacja między glinem nagromadzonym w organizmie a chorobą była sugerowana już od 40 lat. Tym razem badacze zmierzyli jego stężenie w tkankach mózgu zmarłych z rodzinną, genetycznie uwarunkowaną chorobą Alzheimera oraz zmarłych wolnych od zaburzenia. Chorych łączyła mutacja, która przyczynia się do wzrostu stężenia uszkadzającego mózg białka – beta-amyloidu. W takiej sytuacji do rozwoju choroby dochodzi na relatywnie wczesnym etapie życia – nawet w wieku poniżej 50 lat.

Wyniki autorzy odkrycia opisali jako „uderzające”. Poziom glinu w mózgach chorych był dużo wyższy niż u zmarłych bez choroby Alzheimera. 42 proc. tkanek zawierało ten pierwiastek w stężeniach uznawanych za patologiczne. Złogi glinu można było znaleźć zwykle w miejscach obecności beta-amyloidu, choć nie tylko. Według autorów publikacji wyniki silnie wskazują, że genetyczna mutacja, która nasila gromadzenie się w mózgu szkodliwego białka, zwiększa też akumulację glinu w tkankach mózgu.

Badacze sugerują możliwe dwa mechanizmy działania pierwiastka.

- Można wyobrazić sobie, że wzrost ilości beta-amyloidu to odpowiedź na wysoki poziom glinu, albo że glin sprzyja gromadzeniu się beta-amyloidu. W jednym i w drugim przypadku, badanie to potwierdza moje przypuszczenie, że przy normalnej długości życia człowieka, nie byłoby żadnej choroby Alzheimera, jeśli nie byłoby glinu w tkance mózgu – uważa dr Exley.

Wciąż jednak jest daleko do wyciągania kategorycznych wniosków, a pełnej odpowiedzi na pytanie, dlaczego dochodzi do rozwoju choroby Alzheimera, nadal nie ma.

Skąd glin w organizmach żywych?

Jak np. zwracają uwagę eksperci z amerykańskiej Agency for Toxic Substances and Disease Registry (ATSDR), niektóre badania wskazują na korelację między chorobą Alzheimera i glinem, a inne nie.

Niektóre dane wskazują też jednak na możliwe większe ryzyko nie tylko zaburzeń neurologicznych, ale także uszkodzeń nerek, wątroby, kości czy problemów z płodnością wskutek nadmiernej ekspozycji na glin. Nadal niestety brakuje dokładnych danych, aby określić możliwe skutki, jeśli takie rzeczywiście są, szczególnie długotrwałe.

Tymczasem warto wiedzieć, że pierwiastek ten naturalnie występuje np. w owocach i warzywach, do których może przedostać się choćby z gleby. Jest też jednym ze składników różnych dodatków do jedzenia oraz niektórych leków. Do żywności może też przeniknąć z aluminiowych garnków czy przyborów używanych w czasie jej przygotowywania. Eksperci z ATSDR wprost stwierdzają, że „nie da się uniknąć ekspozycji na glin, ponieważ jest w środowisku rozpowszechnione”.

Informują oni jednak, że naturalnie obecny w jedzeniu, wodzie, glebie oraz naczyniach glin nie jest obecnie uważany za szkodliwy. Specjaliści zwracają jednocześnie uwagę, że tylko niewielka część spożytego glinu przenika do organizmu i w większości jest ona usuwana razem z moczem.

European Food Safety Authority (EFSA) opracowała jednak tygodniową „dawkę tolerowaną” (TWI – Tolerable Weekly Intake) odnośnie ilości spożywanego glinu. Wynosi ona 1 mg na kg masy ciała na tydzień. Norma ta powstała po badaniach przeprowadzonych w różnych częściach Europy, gdzie, jak się okazało, średnia ekspozycja dorosłych wahała się od 0,2 do 1,5 mg, a w przypadku dzieci i młodych ludzi najwyższa ekspozycja wynosiła od 0,7 do 2,3 mg.

Wśród głównych źródeł glinu w pożywieniu badacze z EFSA wymienili:

• produkty zbożowe, w tym płatki, pieczywo, ciasta i ciastka,
• grzyby,
• niektóre warzywa (szpinak, rzodkiewki, sałata)
• i napoje (herbata, kakao).

Grupą najbardziej narażoną na toksyczne dawki glinu (i innych metali) bez wątpienia są jednak pracownicy zakładów przemysłu ciężkiego, w szczególności hut.

Co to jest glin

Pierwiastek chemiczny o liczbie atomowej 13 i symbolu Al, przybierający postać lekkiego, srebrzystobiałego metalu. Zwyczajowo nazwy glin używa się w odniesieniu do czystego pierwiastka chemicznego i jego związków, podczas gdy nazwy aluminium w odniesieniu do lekkich metali użytkowych (stopów), których głównym, lecz niejedynym składnikiem jest glin. Z aluminium wytwarza się m.in. naczynia i różne akcesoria kuchenne, a także części do samochodów oraz różnego rodzaju sprzętów.

Kwaśne, słone i aluminiowe – niebezpieczne połączenie

W opublikowanych niedawno analizach, specjaliści z Federalnego Instytutu Oceny Ryzyka BfR zwracają uwagę, że źródłem glinu dla ludzi mogą być, poza samą żywnością, różnego typu aluminiowe przedmioty kontaktujące się z jedzeniem. Nie wyklucza się na przykład, że glin może przenikać do żywności z wykonanych z aluminium tacek. Jak zwracają uwagę, często stosuje się je do przechowywania czy podgrzewania różnych potraw, m.in. w przedszkolach, szkołach, stołówkach czy przy dowożeniu posiłków. Specjaliści z niemieckiego instytutu zalecają w tym kontekście ostrożność.

- W świetle istniejącego już w populacji zanieczyszczenia glinem, powinniśmy postawić sobie za cel ograniczenie jego wszelkich dodatkowych źródeł. Przede wszystkim dotyczy to wrażliwych grup konsumentów, takich jak małe dzieci i osoby starsze, które nawet codziennie mogą spożywać jedzenie podgrzewane na aluminiowych tackach – podkreśla prof. Andreas Hensel, dyrektor BfR.

Badacze sprawdzili, jak działa podgrzewanie na tackach różnych produktów: soku z kiszonej kapusty, musu jabłkowego i przecieru pomidorowego. We wszystkich przypadkach zostały przekroczone normy wynoszące 5 mg glinu na kg jedzenia. Jednocześnie naukowcy przypominają, że normy te powstały przez założenie, iż poziom pierwiastka powinien być jak najniższy przy dostępnych możliwościach technicznych. Innymi słowy, im mniej tym lepiej.

Naukowcy jednak uspokajają, że używane przy obróbce czy przechowywaniu jedzenia aluminiowe przybory często tylko w niewielkim stopniu przyczyniają się do wzrostu ogólnego spożycia glinu. Wyjątek stanowią przede wszystkim produkty kwaśne i słone. Do nich glin przenika znacznie silniej.

Naukowcy z BfR obliczyli, że codzienne spożycie 200 mg kwaśnego jedzenia z niechronionej aluminiowej tacki dla dorosłej osoby oznacza przeciętnie wchłonięcie dodatkowych 0,5 mg glinu na kg masy ciała tygodniowo. Oznacza to znaczny wzrost prawdopodobieństwa przekroczenia przyjętej w Europie bezpiecznej dawki. Nie oznacza to jeszcze pewności kłopotów ze zdrowiem, ale margines bezpieczeństwa w takiej sytuacji staje się węższy.

Jak chronić się przed nadmierną ekspozycją na glin

Eksperci z BfR, w udostępnionej na początki roku publikacji zalecają urozmaiconą dietę, przy czym warto w niej zmieniać nie tylko produkty, ale i producentów. To pozwoli uniknąć częstego kontaktu z produktami wyraźnie zanieczyszczonymi potencjalnie szkodliwym pierwiastkiem. Zalecają także karmienie wyłącznie piersią dzieci do  6. miesiąca życia, co korzystne jest także z innych powodów. Odradzają jednocześnie częste korzystanie z aluminiowych przyborów, takich jak folia czy tacki.

Badacze twierdzą, że jeśli ograniczy się kontakt z typowymi źródłami glinu, większość osób nie powinna odczuwać szkodliwych efektów jego działania. Eksperci nawołują także producentów jedzenia do podejmowania odpowiednich działań zmniejszających ilość glinu w pożywieniu. Wymieniają tutaj m.in. korzystanie z możliwie wolnych od glinu surowców i niestosowanie aluminiowych przyrządów przy produkcji. Zalecają też ostrożność, jeśli chodzi o kosmetyki, np. zawierające glin pasty do zębów czy antyperspiranty.

Jeśli chodzi o dezodoranty, to w najnowszym opracowaniu, z sierpnia tego roku, specjaliści zajęli się tempem wchłaniania się glinu przez skórę. Jak podają, dostępne były tylko trzy badania na ten temat, przy czym najbardziej wiarygodne – ostatnie, z 2019 roku. Według niego tempo przyswajania glinu przez skórę jest niskie i mało prawdopodobne jest, aby antyperspiranty miały duże znaczenie dla ogólnego narażenia.

Marek Matacz, dla zdrowie.pap.pl

Źródła:

Poświęcona aluminium strona Agency for Toxic Substances and Disease Registry

Doniesienie EFSA odnośnie bezpiecznych dawek

Doniesienie na temat związków aluminium z chorobą Alzheimera

Doniesienie na temat analizy różnych źródeł i zagrożeń ze strony glinu

Doniesienie na temat przenikania aluminium z tacek do pożywienia

Doniesienie na temat zagrożenia ze strony antyperspirantów

Redakcja: Kiedy pojawiła się u Pana miłość do gotowania i komponowania potraw?

Jarek Walczyk, szef kuchni w „Pink Lobster”: Tak dawno temu, że pamiętam o tym tylko dlatego, że pytają mnie o to dziennikarze (śmiech). A tak na poważnie, prawdziwą miłością do gotowania zaraził mnie wspaniały człowiek – Grzegorz Jóźwiak. Prywatnie mój ówczesny teść, a zawodowo – szef kuchni na transatlantyku „Stefan Batory”. Rzecz jasna, byłem już wcześniej kucharzem, ale dopiero on pokazał mi, jak odpowiedzialny jest to zawód. I jaki wpływ ma moja praca na energię, atmosferę i nastrój innych ludzi, a szczególnie gości.

Pana popisowe danie to…?

Każde, po które chcą wracać goście restauracji. Osobiście najbardziej związany jestem jednak z zupą rybną. Startowałem z nią w różnych konkursach, wdrażam ją w kartach menu wielu restauracji, zapraszam na nią również do „Pink Lobstera” w Warszawie.

Od czego zależy powodzenie danej potrawy w karcie?

Od naprawdę wielu rzeczy. Przede wszystkim od umiejętności kucharza i składników, jakich do jej stworzenia użył. Od tego, czy danie mocno się wyróżnia w karcie, jest liderem, czy tylko czymś w rodzaju „must have” typu zupa pomidorowa czy rosół. Od tego, czy jest wyjątkowa, jak owoce morza, dziczyzna, czy pospolita, jak makaron penne. Można byłoby tak dalej… Często znaczenie ma również cena. Na to pytanie można odpowiedzieć wyłącznie, kiedy zna się specyfikę miejsca i zna się kartę menu.

Są tacy, którzy twierdzą, że mężczyźni i kobiety inaczej odczuwają smaki i potrawy? Dlatego to mężczyźni wiodą prym jako szefowie kuchni. Co Pan myśli o tej teorii?

Wiem jedno – to niełatwy fizycznie zawód. Rzecz jasna, mnóstwo kobiet świetnie sobie radzi z pracą po 12 godzin, z ciężkimi rzeczami do przeniesienia czy z niesmacznym, momentami, zachowaniem towarzystwa na zapleczu kuchennym. Szef kuchni to też praca managera, a w tym kobiety są według mnie lepsze od facetów. Trudno dyskutować o odczuwaniu smaków. Bo kto ma to stwierdzić? Mężczyzna, który czuje tylko jak mężczyzna czy kobieta, które może odczuwać tylko jako kobieta? Nie jestem naukowcem, ale według mnie miarą odczuwania smaku jest pełna sala gości. A odpowiedź na pytanie, czemu w tym świecie więcej mężczyzn, jest zasadniczo dość prosta. Otóż wciąż częściej kobiety zostają w domu z dziećmi. Szef kuchni nie pracuje pięć dni w tygodniu po osiem godzin. Jego prawie nie ma w domu. Niewiele kobiet – matek się na to decyduje. Mężczyznom też jest z takim stanem rzeczy ciężko.

Wiemy, że zasady Zero Waste są Panu bliskie. Co by Pan zrobił dobrego z resztek na koniec dnia w kuchni, by przyrządzić coś pysznego do podania?

Na koniec dnia raczej sprzątamy niż przyrządzamy coś nowego, a z kolei resztki to niekoniecznie dobre słowo… Niemniej jednak rzeczywiście niemal wszystko, co nie zostanie wykorzystane w procesie produkcyjnym, można wykorzystać. Na przykład przy obróbce mięsa kości wygotowujemy na bulion, a skrawki, błony itp. przerabiamy na pasztet. To smaczne, pełnowartościowe jedzenie. Tworzy się je równocześnie z całą produkcją, trzeba mieć od razu na to plan.

Jak zachęcić społeczeństwo do „kultury jedzenia” a nie „spożywania przy telewizorze”?

Oj, na tej płaszczyźnie wiele się zmieniło. Mamy na rynku wiele konceptów gastronomicznych i każdy znajduje swoich zwolenników. Polacy jedzą już poza domami, odwiedzają świadomie różne miejsca, degustują, decydują się na lunche zamiast gotowania w domu. Nie ma nic złego w „spożywaniu przy telewizorze”, kiedy zachowuje się równowagę. I ja ten proces widzę.

Jak wymyśla Pan nowe danie do karty: trzyma się Pan ściśle receptury czy za każdym razem jest to jakiś element spontaniczności?

Najpierw jest pomysł, następnie tworzę danie, które ma określoną recepturę. A tej trzeba się potem trzymać. Tak więc, tworząc nowe danie do karty posiłkuję się wszystkim, także spontanicznością. Inspiracją może być wspomnienie dawnych przepisów, podróże, odwiedziny w nowym miejscu. Może to być także efekt eksperymentowania, które zaskoczy czymś wyjątkowym.

Jak w tak przepełnionym wyjazdami, konkursami kulinarnymi i szkoleniami życiu zawodowym znajduje Pan czas na hobby?

Kiedy pasja jest pracą, to praca jest hobby. Lubię to, co robię i nie szukam na siłę innych sposobów na spędzanie wolnego czasu. Moją słabością są koncerty i na nie zawsze znajduję czas.

Czym z powodzeniem, jako Polacy, możemy się pochwalić pod kątem „kuchni regionalnej” na arenie światowej?

W każdym regionie znajdzie się coś, co budzi niesamowite emocje i po prostu zachwyca. Ale ogólnie ujmując temat trzeba podkreślić, że w Polsce dość wyraźny jest nurt wracania do dziedzictwa narodowego. Do odszukiwania starych receptur i oferowania ich w nowej odsłonie. To pasjonujące i jednak dość rzadkie na świecie.

Ile w gotowaniu można się nauczyć od zera, a ile potrzeba do tego talentu i tzw. iskry?

Gotowania każdy uczy się od zera. Albo w dzieciństwie pod okiem rodziny, albo w szkole czy podczas samodzielnej nauki. Jednym słowem – gotować może każdy. Ale by osiągnąć sukcesy, wyróżniać się, przecierać nowe szlaki trzeba talentu. A także determinacji i pokory.

Gdyby Pan nie gotował, to co by Pan robił?

Byłbym rockmanem. Muzyka to moja ogromna pasja, ale gastronomia jest zbyt zazdrosna, by móc akurat te dwie dziedziny połączyć.

Na wytwornej kolacji, której nadano nazwę „Przez stulecia- kuchnia polska w pięciu smakach” podano 7 dań, każde przypisane do innej epoki, od XV. wieku poczynając, na XXI wieku kończąc. Dla wielce zainteresowanych podajemy nazwy serwowanych dań: szczupak po polsku ,perliczka winie muszkatołowym, ślimaki z pietruszką i rodzynkami, chołodziec z botwiny, raków i cielęciny, jesiotr z rumianym sosem, , filety z gołąbków à la Hambourg z homarem oraz deser różany.

W tajniki historii kuchni polskiej wprowadzał prof. Jarosław Dumanowski, a danie degustowało wielu znanych polskich gwiazd: Anna Samusionek, Anna Powierza, Bogusław Linda, Magdalena Antosiewicz, Joanna Majstrak, Anna Popek, Wiganna Papina, Michał Witkowski, Julia Maciuszek, Paulina Janczak, Misheel Jargalsaikhan, Lidia Kopania, Karolina Nowakowska, Miss Warszawy, Agnieszka Kałuża, Joanna Racewicz, Laura Breszka, Jasiek Kuroń z małżonką.

Koncepcję wydarzenia przygotował Klub Szefów Kuchni, który zapowiedział kolejne pokazy polskiej tradycji kulinarnej w nowoczesnej odsłonie. Nie możemy się doczekać kolejnego smakowania.

W praktyce jednak nie musimy się tego obawiać. Nowsze opracowania nie wykazują korelacji między spożyciem witaminy C, a poziomem szczawianu. Co więcej przekrojowe prospektywne badania udowadniają, że długotrwałe przyjmowanie kwasu askorbinowego nie przyczynia się do formowania kamieni nerkowych.

Warto podkreślić, że witamina C ma szereg prozdrowotnych właściwości, a jako praktyczną wskazówkę podpowiem, że warto spożywać ją m.in. w sytuacji kiedy dużo smażymy, pieczemy czy grillujemy. A jeśli o grillowaniu mowa, polecamy artykuł, z którego dowiecie się jak robić to bezpiecznie: https://akademiasmaku.pl/artykul/zasady-grillowania-na-diecie,52

Po więcej merytorycznych treści i przepisów odsyłam na portal AkademiaSmaku.pl, gdzie Jacek jest ekspertem.

Wybór kuchni otwartej to nadanie temu pomieszczeniu cech nowoczesności. Będzie ona dobrym rozwiązaniem szczególnie w małych mieszkaniach, ponieważ optycznie powiększy przestrzeń. Świetnie radzi sobie również w dużych wnętrzach i przestronnych domach. Najważniejsze przy urządzaniu otwartej kuchni jest dobre skomponowanie jej z resztą pomieszczeń, aby stanowiła idealne dopełnienie całości.

Połączenie kuchni z salonem to przede wszystkim uzyskanie większej przestrzeni. Jest to również dobre rozwiązanie wtedy, gdy chcemy uzyskać naturalne, dzienne światło w kuchni bez okna. Jeśli chcielibyśmy uzyskać jeszcze lepszy efekt powiększenia optycznego to warto we wnętrzu postawić na biel.

Jakie możemy wyróżnić zalety kuchni otwartej? Przede wszystkim pozwala nam ona na wykonywanie kilku czynności w tym samym czasie, a więc jest idealnym rozwiązaniem dla wielozadaniowców. Podczas przygotowywania posiłku możemy np. kontrolować bawiące się w salonie dziecko. Przy odpowiednim ustawieniu mebli, możemy oglądać telewizję czy uczestniczyć w rozmowach z gośćmi. Jest to więc idealne rozwiązanie dla osób niestroniących od towarzystwa.

Zamknięta kuchnia może się jednak okazać lepsza dla tych, którzy stawiają na intymność i spokój. Zwolenników obu tych rozwiązań jest równie dużo. To także lepsza opcja dla tych, którzy sprzątanie po przygotowywaniu posiłków wolą zostawić na później. Udając się na krótki odpoczynek do salonu nie będziemy musieli wtedy patrzeć na stertę brudnych naczyń. Dzięki oddzieleniu kuchni od reszty pomieszczeń znika problem rozprzestrzeniającego się po całym domu zapachu przygotowywanych posiłków. Nawet najlepszy wyciąg czy okap nie są w stanie w całości zniwelować kulinarnych zapachów. Oddzielenie kuchni pozwala także na relaks w ciszy w salonie, ponieważ nie słyszymy pracującego w kuchni blendera czy innego sprzętu.

Jeśli trudno jest się komuś zdecydować na wybór otwartej lub zamkniętej kuchni to może on również postawić na kuchnię półotwartą. Jeśli przeszkadza nam nieporządek, strefy roboczą oraz zmywania możemy zasłonić półścianką i wyeksponować resztę kuchni. Dla jeszcze bardziej niezdecydowanych oraz nielubiących zapachów jedzenia w całym domu, polecamy zamontowanie drzwi przesuwnych, dzięki czemu na żądanie mamy kuchnię otwartą lub zamkniętą. Kuchnia półotwarta powinna jednak kolorystycznie i stylowo korespondować z salonem.

Źródło: Good One PR

Kalkulator w dłoń. Wykorzystamy popularny wzór.
Dla mężczyzn:
WAGA x 24 GODZINY x WSPÓŁCZYNNIK AKTYWNOŚCI
Dla kobiet:
WAGA x 24 GODZINY x 0,9 x WSPÓŁCZYNNIK AKTYWNOŚCI

Czym jest współczynnik aktywności?
To ogólnie przyjęta wartość liczbowa mówiąca, jak bardzo aktywną osobą jesteś. Można podzielić
ją na cztery stopnie intensywności:
– NISKĄ – (brak ćwiczeń i praca siedząca) – 1,3
– ŚREDNIĄ (ćwiczenia 3 razy/tyg + praca siedząca) – 1,6
– WYSOKĄ (codzienne intensywne ćwiczenia + praca na nogach) – 1,8
– BARDZO WYSOKĄ (codzienne intensywne ćwiczenia + praca fizyczna przez większą część dnia) – 2

Posłużmy się przykładem:
Powiedzmy, że jesteś 30-letnią kobietą, ważysz 65 kg, masz pracę biurową i 3 razy w tygodniu uczęszczasz na zajęcia fitness.
Wyliczenia będą wyglądały następująco:
65 x 24 x 0.9 x 1.3 = 1825 kcal

Ta wartość mówi nam, jakie jest Twoje dzienne zapotrzebowanie kaloryczne. Innymi słowy, spożywając około 1825 kcal nie powinnaś ani tyć, ani chudnąć. A co, jeśli zamierzasz stracić nieco kilogramów Powinnaś zmniejszyć spożycie kalorii o około 300-500. To optymalna wartość, pamiętaj, że zbyt drastyczne obniżenie spożywanych kalorii prawie zawsze prowadzi do spowolnienia metabolizmu, efektu jo-jo i negatywnie odbija się na Twoim zdrowiu. Wróćmy, więc do Twojego zapotrzebowania: 1825 – (500-300) = 1325-1525 kcal.
Mimo, że to wartość przybliżona, jest bardziej dopasowana, niż wspomniane 1000 kcal. Teraz, kiedy wiesz już, ile kalorii potrzebuje Twoje ciało, podziel to na kilkanaście pełnowartościowych posiłków i ciesz się zdrowym odchudzaniem.

PRZYGOTOWANIE:
Ryż podgotować, przez około 15-20 minut. Powinien być dość twardy. Paprykę, cebulę i czosnek pokroić, dodać kawałki brokuła, otręby, jajo oraz białko. Połączyć z ryżem. Dodać olej sezamowy, ocet balsamiczny, oraz przyprawy. Połowę mięsa zmielić w maszynce, drugą połowę pokroić w kostkę, a następnie dodać do ryżu. Dokładnie wymieszać i umieścić w foremce do pieczenia. Piec w piekarniku w temperaturze
180 stopni Celsjusza przez około 25 minut.

Kaloryczność
(1 porcji): 396 kcal
Białko: 34 g
Tłuszcz: 8 g
Węglowodany: 47 g

Kaloryczność: 395 kcal
Białko: 26 g
Tłuszcz: 15 g
Węglowodany: 39 g