Trądzik jest wywołany infekcją w otworach gruczołów łojowych, czyli mikroskopijnych gruczołach zewnątrzwydzielniczych w skórze. Wydzielają różne oleje, utrzymujące wilgoć w skórze i zapobiegające jej wyschnięciu i pękaniu. Bakterie mogą zatkać gruczoły łojowe. Skutkiem tej niedrożności w wydzielaniu sebum są stany zapalne, obrzęk, ból i zaczerwienienie.

Olej kokosowy hamuje infekcje mikrobiologiczne.

Olej kokosowy jest doskonałym źródłem dwóch najsilniejszych środków przeciwdrobnoustrojowych: kwasu kaprynowego i kwasu laurynowego. Jeśli nałożymy olej kokosowy na skórę, niektóre dobre mikroby przekształcą te kwasy w monokaprynę i monolaurynę. Dzięki temu na skórze powstaje warstwa ochronna. Zasadniczo, bez infekcji drobnoustrojami, trądzik nie może się rozwijać. Nie tylko zastosowanie zewnętrzne, ale również spożywanie oleju kokosowego zapewni podobny poziom ochrony. Jednak zazwyczaj zaleca się bezpośrednią aplikację.

Olej kokosowy jest bogaty w witaminę E.

Olej kokosowy jest bogaty w witaminę E, która zapewnia zdrową skórę i prawidłowe funkcjonowanie gruczołów łojowych. Chroni przed ich zablokowaniem. Dlatego olej kokosowy leczy nie tylko objawy, ale także pierwotną przyczynę trądziku. Witamina E reguluje gospodarkę hormonalną i chroni przed nadmierną produkcją łoju.

Źródło: Newsrm.tv

Do mycia wykorzystywano roztwory alkaliczne (np. roztwór amoniaku) oraz szampony oparte na mydle, które podwyższały naturalne pH włosów. To powodowało, że łuski keratynowe tworzące osłonkę włosa zaczynały odstawać od powierzchni, a same włosy stawały się matowe i ciężko je było rozczesać. Poza tym, jeśli myto włosy w twardej wodzie i po umyciu odpowiednio ich nie zakwaszono, powstawał na nich dodatkowy osad.

Stosowano też napary z kory Panama i innych surowców bogatych w saponiny (naturalne detergenty), ale efekty zabiegów z ich użyciem nie były zadowalające. Wreszcie sięgano po rozpuszczalniki, które skutecznie zmywały tłuszcz z powierzchni włosa, lecz jednocześnie wymywały lipidy spomiędzy łusek osłonki, co prowadziło do przesuszenia. Poza tym tego typu środki często były toksyczne i łatwopalne, a zatem groźne dla zdrowia.

W latach 30. stopniowo wprowadzono na rynek nowe szampony niezawierające mydła. Okazały się one jednak jeszcze bardziej szkodliwe dla włosów. Mydło zastąpiono innymi związkami (np. laurylosiarczanem sodu), które miały silne właściwości myjące i ładnie się pieniły, ale mocno podrażniały skórę głowy. Każde podrażnienie to natomiast zachęta dla naszych gruczołów łojowych, aby bardziej pracować. Nic dziwnego, że przestrzegano przed częstym myciem włosów.

Przełom nastąpił w latach 60. w Stanach Zjednoczonych. Zaczęły się wtedy pojawiać szampony podobne do tych używanych obecnie. Do Europy dotarły one w latach 70., 80. Stosowanie współcześnie wytwarzanych szamponów nie grozi już zatem żadnymi skutkami ubocznymi.

Źródło: www.naukawpolsce.pap.pl