Gra roku – The Last of Us 2

The Last of Us 2 to z pewnością jedna z najbardziej wyczekiwanych gier w ostatnich latach. Kontynuacja wielkiego hitu z 2013 roku co prawda spotkała się z wieloma głosami krytycznymi ze strony graczy, jednak profesjonalni recenzenci wystawiali jej najwyższe oceny. Widać to choćby na popularnym serwisie Metacritic, gdzie gra posiada ocenę 93, zaś od graczy jedynie 5.7 na 10. Fabularnie zostajemy tutaj przeniesieni 5 lat po wydarzeniach z pierwszej części. Ellie to już dorosła dziewczyna, która wraz z Joelem żyje w osadzie Jackson. Niestety coraz bardziej zagraża im tajemnicza sekta, a pewne wydarzenia sprawiają, że Ellie wyrusza na prywatną zemstę. Gra ta wygrała także w kategoriach: Gra roku na konsole PlayStation, Najlepsza fabuła, Najlepsza warstwa audio, Najlepsza oprawa graficzna, w związku z czym zdobyła większość najważniejszych statuetek, a jej twórcy Naughty Dog otrzymali ponadto tytuł Najlepszego studia.

Wybór krytyków: Hades: Battle out of Hell

Krytycy w przeciwieństwie do graczy za produkcję roku uznali Hades: Battle out of Hell. Jest to tytuł od studia Supergiant Games, który jako dungeon crawler toczy się w świecie greckich mitów. Naszym bohaterem jest tutaj Zagreus, syn Hadesa, który buntuje się i próbuje uciec z podziemnego świata. Rozgrywka polega tutaj przede wszystkim na przemierzaniu kolejnych plansz, walce z przeciwnikami, bossami oraz ulepszaniu naszego bohatera.

Gra roku na konsole Nintendo: Animal Crossing: New Horizons

Nie było wątpliwości, że Animal Crossing: New Horizons będzie zwycięzcą w tej kategorii. Jest to największy hit na Nintendo w 2020 roku, który cieszy się ogromnym powodzeniem w czasie pandemii. Animal Crossing: New Horizons pozwala nam na prowadzenie wirtualnego życia na wyspie pełnej postaci przypominających zwierzęta i ludzi. Można tu zajmować się uprawami na farmie, budową nowych obiektów, ogrodnictwem. Ponadto możemy wchodzić w interakcję z NCP i innymi graczami. Animal Crossing: New Horizons pozwala na wirtualne spotkania w gronie znajomych, co jest bardzo cenione w obecnych czasach.

Gra roku na Xboksa: Ori and the Will of the Wisps

Dzieło studia Moon Studios stanowi kontynuację popularnego i bardzo dobrze przyjętego tytułu: Ori and the Blind Forest. Po raz kolejny wcielamy się tutaj w tytułowego duszka Oriego, który tym razem musi przekroczyć granicę lasu Nibel. Będziemy zatem przemierzać kolejne platformy, lokacje, gdzie omijać będziemy niebezpieczeństwa, rozwiązywać zagadki. Ponadto przyjdzie nam stanąć do walki z różnymi przeciwnikami. W grze ponadto obecne są Spirit Trials, czyli specjalne zadania na czas. Tak jak i pierwsza część, Ori and the Will of the Wisps prezentuje się obłędnie pod względem graficznym czy dźwiękowym.

Gra roku na PC: Death Stranding

Wybór ten też raczej wydawał się oczywisty. Gra od Kojima Productions zabiera nas w wyjątkową przygodę, gdzie spotkamy postaci odgrywane przez znanych aktorów: Norman Reedus, Mads Mikkelsen, Léa Seydoux, Guillermo del Toro, Nicolas Winding Refn. Przenosimy się tu w niedaleką przyszłość, gdzie po serii wybuchów pojawiły się na świecie tajemnicze zjawiska znane jako Death Stranding. Naszym bohaterem jest Sam Porter, który działa jako specjalny kurier między miastami. Wyruszamy z nim na niebezpieczną podróż po świecie.

Gra w kalambury to prawdziwa klasyka. Sprawdza się zawsze, bez względu na wiek graczy i jest niezastąpiona, jeśli chodzi o integrację. Cel gry jest bardzo prosty – trzeba jak najszybciej odgadnąć hasło przedstawiane za pomocą gestów lub rysunków przez członka naszej drużyny. Zamiast podziału na grupy, można też zastosować wariant „ogólny” – pokazywane hasło zgadują wszyscy, a na koniec sumuje się punkty uzyskane przez imprezowiczów.

Z alkoholem

Jak impreza, to pijemy alkohol, ale żeby nie było tak łatwo, każda kolejna kolejka związana jest z jakimś zadaniem. Idealne są w takim momencie popularne gry przerobione na swoje „alkoholowe” wersje, na przykład chińczyk (plansza do gry zawiera dodatkowe pola, w rodzaju „piją tylko blondynki” czy „pije najstarsza osoba”) albo warcaby (zamiast klasycznych pionków stosuje się kieliszki).

Gry karciane

Gry karciane to nieodłączny element wielu imprez. Jeśli gramy wyłącznie dla rozrywki, standardowe zasady można wzbogacić o typowe, imprezowe elementy (np. „karna runda” dla przegrywających, rozbierany poker Texas Hold’em). W karcianej grze „jeszcze nigdy”, ten, kto wyłoży najwyższą kartę, wypowiada zdanie zaczynające się od słów „jeszcze nigdy”, po czym uzupełnia ją dowolnym zwrotem, np. „jeszcze nigdy nie leciałem samolotem” – ci, którzy zgadzają się z wygłoszonym zdaniem, sięgają po alkohol.

Prawda czy wyzwanie?

Jeden z uczestników gry pyta wybraną osobę: „prawda czy wyzwanie?”, a po wyborze opcji zdaje pytanie albo zleca zadanie do wykonania. Pytania są zwykle bardzo osobiste albo krępujące, a zakres zadań ogranicza tylko nasza wyobraźnia. Grę można prowadzić w oparciu o gotowe zestawy pytań i wyzwań, ale wymyślanie własnych wersji jest znacznie ciekawsze, bo w ten sposób łatwiej dopasować zadania do osobowości i charakterów ludzi biorących udział w zabawie.

Flirt towarzyski

Flirt towarzyski to kolejna ponadczasowa gra, która sprawdza się przede wszystkim w towarzystwie mieszanym, gdzie łatwiej o różnego rodzaju podteksty związane z zadawanymi pytaniami. We flirt gra się specjalnymi kartami – wręcza się je wybranym osobom, podając tylko numer tekstu na karcie.

Gry planszowe

Nie tylko dzieci lubią gry planszowe, dorośli też potrafią mieć z nich sporo uciechy. Do najpopularniejszych gier zalicza się między innymi Twister, monopol czy Scrabble. Interesującym wyzwaniem, zwłaszcza po kilku godzinach biesiadowania, będą gry zręcznościowe, w rodzaju bierek albo jengi. Ciekawą propozycją jest też gra w państwa-miasta, w której może brać udział dowolna liczba graczy, albo gra w statki – do ich organizacji wystarczy zwykła kartka papieru i ołówek.

Górnolotnie można powiedzieć, że ze względu na niechęć do rzeczywistości. Gracz w ulubionej produkcji przenosi się natychmiast do świata, gdzie sukcesy postaci po wypełnieniu określonych zadań są natychmiastowe. Gry komputerowe to substytut szczęścia osobistego, szansa nawiązania bezpiecznych kontaktów wirtualnych, sposób na nudę, a nawet realny zawód, ponieważ w najpopularniejszych grach rozkwita handel przedmiotami, strategiami, dopracowanymi kontami.

Gra to bycie tu i teraz, niezależnie od zewnętrznych okoliczności

Gry strategiczne, strzelanki czy RPG wymagają utrzymywania ogromnej koncentracji połączonej z koordynacją ruchową. Graczy nie powinno zatem dziwić zjawisko szybko znikającego czasu, ponieważ granie to czynność nastawiona na teraźniejszość. Naukowcy potwierdzają, że gry komputerowe podobnie jak aktywność fizyczna, wprawiają w ruch hormony szczęścia, endorfiny. Potrafią nawet regulować uczucie bólu. Gry stanowią też formę odreagowania stresu, agresji. Posiadając, np. konsolę Nintendo Wii gracz poprawia realnie zręczność, łącząc fakt rozrywki z lekkim wysiłkiem fizycznym.

Trudności w życiu towarzyskim rozwiązuje świat wirtualny

Największą pułapką gracza jest nadmierne zaangażowanie w ulubiony tytuł, kiedy np. odrzuca go środowisko rówieśnicze. W grze multiplayer łatwo znaleźć kolegów, dlatego gry mogą równoważyć kwestię życia towarzyskiego. Introwertycy są bardziej skłonni do odizolowania się w świecie wirtualnym. Mają do tego po prostu naturalne predyspozycje.

Gry jako test nowego sprzętu

Fani sprzętu komputerowego kochają gry, ponieważ za ich pośrednictwem mogą najszybciej sprawdzić wydajność posiadanej maszyny, zachwycając się nowoczesną, najczęściej drogą technologią. Do tego bardzo wiele ulubionych pozycji jest dostępna za darmo, chociażby na takich serwisach, jak gry.wp.pl.

Edukacja przez zabawę

Gry mogą zapewniać realną edukację i wiele osób świadomie sięga po historyczne strategie, gry logiczne, aby udoskonalać wiedzę o świecie w rozrywkowej, najbardziej skutecznej formie pobudzającej dwie półkule mózgu.

Bartosz Barłowski: Zgadza się, i faktycznie takie gry również są produkowane. Jednak patrząc na to z drugiej strony, ktoś się solidnie napracował, żeby taką „strzelankę” wymyślić. Samo jej powstawanie to jest już proces, który wymaga myślenia, olbrzymiej wiedzy i kreatywności, czyli ma funkcję edukacyjną. Tyle, że dla tworzącego. Poza tym człowiek od zawsze w coś grał, kiedyś były to kości czy szachy, a teraz są gry komputerowe.

Widział pan różne systemy edukacyjne: uczył się pan w Kanadzie, Irlandii, Egipcie i w Polsce

Tak, moi rodzice są Polakami. Urodziłem się w Kanadzie, ale ze względu na pracę taty, często podróżowaliśmy i tam gdzie akurat byliśmy, chodziłem do szkoły.

Gdzie było najciężej?

W Polsce.

Dlaczego?

To było dla mnie największe wyzwanie, żeby przez tę edukację przebrnąć. Skończyłem studia informatyczne w Polsce, teraz jestem studentem MBA. W Polsce uczy się informatyki dosyć jednostronnie. Jestem przekonany, że z tych ludzi będą świetni programiści, będą pisać bazy danych, będą uczestniczyć w zaawansowanych projektach, itd. Zapomina się w Polsce, że informatyka to też zabawa, np. gry komputerowe.

A w Egipcie?

To była szkoła w Kairze. Miałem wtedy 8-10 lat i byłem jedynym białym dzieckiem w szkole. Dla nich to było tak samo wyjątkowe jak dla mnie. Wręcz miałem wrażenie, że jestem dla nich jakimś wzorem. Uczyłem się egipskiego i angielskiego. Egipska szkoła uderzyła mnie bardzo fajnym nastawieniem do nauki sztuki, plastyki. Pamiętam dużą wolność. Nauczycielka pytała nas, co chcemy rysować. Ktoś powiedział, że samochodzik, to pokazywała jak narysować samochodzik. W Polsce na plastyce rysowaliśmy to, co było narzucone.

To chyba był pan trochę solą w oku dla polskich nauczycieli?

Byli tacy, którzy mnie bardzo lubili, a byli tacy, którzy mnie nie lubili. Na przykład pani od angielskiego. Ja uważam, że mówię perfekcyjnie po angielsku, ale miałem trudności, żeby zaliczyć np. gramatykę, której ta pani wymagała. To było dla mnie takie zderzenie pewnych oczywistych rzeczy, ze szkołą, i to było dla mnie trudne. Ale przebrnąłem, zdałem maturę, skończyłem informatykę, teraz jestem studentem MBA

Edukacja była najtrudniejsza, ale zdecydował się pan założyć firmę właśnie w Polsce

Moi rodzice są Polakami. Ja się czuję w połowie Polakiem, w połowie Kanadyjczykiem. Widząc jak wygląda tworzenie gier komputerowych w Kanadzie, stwierdziłem, że pokażę to w Polsce. Tak też robię. Najbardziej w Vancouver Film School podobało mi się podejście do całego procesu projektowania gier, który traktowany jest, jako całość, w której jest miejsce na project managera, programisty, grafika. Poza tym uczyli mnie niezwykle doświadczeni ludzie, którzy swoją wiedzę zdobywają nie tylko z książek, ale w praktyce. Dla przykładu: zajęcia z project managementu prowadził człowiek, który miał za sobą historię stworzenia trzech firm, studia web deweloperskie i kilka poważnych przeprowadzonych projektów. W Polsce niestety nadal rzadko zdarza się, że u wykładowcy czy nauczyciela praktyka idzie w parze z teorią. Przyznaję, że nie była to najtańsza edukacja.

Czego potrzeba, żeby powstała dobra gra komputerowa?

10 lat temu, żeby napisać dobrą grę trzeba było mieć bardzo dobre umiejętności programistyczne. Obecnie jest to prostsze, bo na rynku dostępne są tzw. silniki do projektowania gier. Programiści zajmują się tym, żeby napisać super silnik do gry, a potem do pracy siadają inne osoby: scenarzyści, graficy, koncept artyści, itd. Często są to darmowe silniki. Poza tym jest duża społeczność, która sobie pomaga.

Gry, w pana opinii, mają na celu naukę poprzez zabawę. Czy w całej tej zabawie nie ginie wtedy idea nauki?

Ja może opowiem taką historię. Kiedy byłem mały byłem wręcz uzależniony od gier. Grałem w nie po 12 godzin dziennie. Pewnego dnia nie grałem, robiłem coś innego, nadal siedząc przy komputerze. Do mojego pokoju weszła mama. Ona zawsze była przeciwniczką tego mojego grania. Od razu chciała zacząć na mnie krzyczeć. A ja mówię: „Mamo ja teraz nie gram. Ja się uczę jak robić gry”. I chyba mi uwierzyła i powiedziała tylko: „to siedź”. Wierzę, że gry mogą odegrać dużą rolę w edukacji i, że mogą się one przydać nauczycielom. Programista zanim zacznie programować to musi umieć świetnie matematykę. Grafik musi umieć świetnie rysować zanim coś zaprojektuje a programista włoży to w grę. Uważam, że edukowanie poprzez gry nie przeszkodzi normalnej nauce

A proszę dać mi przykład gry, którą można by wykorzystać na zajęciach z 10-latkami

Taki „Minecraft” choćby. To jest bardzo popularna obecnie gra i grają w nią bardzo młodzi ludzie. Jej celem jest po prostu układanie klocków. Są różne wersje klocków, np. takie, które są ziemią, drewnem, wodą, lawą. I robi się eksperymenty, np. miesza się wodę z lawą i otrzymuje się ziemię. Można nawet tworzyć pewne algorytmy w samej grze, co jest bardzo rozwijające. W tej grze można np. zaprogramować kalkulator i wtedy młody człowiek uczy się jak zbudowany jest kalkulator.

Ale ciężko sobie wyobrazić, że dzieci siedzą w klasie i grają sobie w „Minecraft” przez 45 minut, bo wszyscy pomyślą, że nic nie robią

No i tu doszliśmy do sedna problemu. Gry są postrzegane, jako strata czasu. Myślę, że żeby przekonać nauczycieli do takich metod, trzeba by im pokazać jak silniki gier działają. Zresztą w grach jest teraz mocny trend, żeby użytkownikowi dawać grę, w której ta rzeczywistość będzie zależała od niego, że będzie taka jak on to ją wykreuje. Zresztą dzieci same chcą w to iść, a skoro mają już tysiące godzin przegranych w różne gry, i właściwie o tym tylko rozmawiają, to, dlaczego tego nie wykorzystać. Proszę sobie wyobrazić, że w planie lekcji pojawia się przedmiot „Gry komputerowe”.

I pewnie byłoby tak, że zgłosiłyby się wszystkie dzieci. Rodzice byliby dosyć sceptyczni.

Dlatego trzeba by im, podobnie jak nauczycielom wytłumaczyć, dlaczego warto. Podsunąć metody. Posłużę się też przykładem: deweloper gry „Half-life 2” robi taki projekt, w którym zaprasza szkoły, do siedziby firmy i dzieci uczą się jak zrobić w tej grze własny poziom. Te dzieci są niesamowite zaangażowane i bardzo zainteresowane. I takie dziecko uświadamia sobie w tym momencie, że, żeby stworzyć tę rzeczywistość w grze, tak jak mu się podoba, to musi mieć wiedzę, np. z zakresu fizyki, żeby wiedzieć jak to potem zadziała w grze. W dzisiejszej edukacji problemem jest utrzymanie uwagi dziecka. Ono nie wie, po co ma się tej fizyki uczyć. A jak zobaczy, że może ją potem wykorzystać w grze to będzie się jej uczyć chętniej.

Czy wyobraża pan sobie polską szkołę za 20 lat, która uwzględnia w programie gry komputerowe?

Oczywiście, że tak. Poza tym, pamiętajmy, że Polacy zawsze byli świetnymi programistami, jednymi z najlepszych na świecie. Nawet Barrack Obama, prezydent USA, dostał ostatnio grę „Wiedźmin 2”, stworzoną przez polskie studio, w prezencie

Czy jest dolna granicy, kiedy można wykorzystywać gry w edukacji?

No właściwie, kiedy dziecko zaczyna reagować na bodźce ze świata, rozróżniać kolory, kształty, to można je już zaangażować w taką grę. Dziecko dąży do interakcji, kiedy naciska klawisz i widzi, że na ekranie pojawia się 1 czy 2, to jest to bodziec, który odbiera. Dla dzieci projektuje się gry, które uczą np. alfabetu. W iTunes jest cała sekcja gier edukacyjnych. Warunkiem jednak, aby ta funkcja edukacyjna była spełniona, jest żeby ktoś dorosły uczestniczył z dzieckiem, w tej grze.

Anna Chodacka

Dlaczego gramy? Wirtualna rzeczywistość pozwala ziścić realne marzenia. Świat online nie jest już tylko alternatywnym miejscem rozrywki dla samotników z nadmiarem wolnego czasu. Gry  to przestrzeń, która śmiało zaczyna rywalizować o czas użytkowników portali społecznościowych. Skąd ta popularność? W wirtualnej rzeczywistości każdy może być tym, kim chce być, a to niezwykle kuszące…

Panie górą
Większość nowych użytkowników serwisów społecznościowych (a co za tym idzie również tych proponujących gry online) w USA stanowią młode kobiety. Z podobnym zjawiskiem mamy do czynienia w Europie.

Według badania Pew Internet & American Life Project z 2011 roku, liczba użytkowników serwisów społecznościowych w ciągu ostatnich trzech lat niemal się podwoiła – z 29 proc. w 2008 roku do 65 proc., przy czym 2011 rok jest pierwszym, kiedy ponad 50 proc. ankietowanych internautów używa serwisów społecznościowych.

Najczęstszymi użytkownikami serwisów społecznościowych w Stanach Zjednoczonych są młode kobiety. Z internetu stale korzysta 89 proc. z nich, zaś w grupie między 18. a 29. rokiem życia do codziennego używania serwisów społecznościowych przyznaje się 69 proc. ankietowanych. Wśród mężczyzn jest to 60 proc.

W Europie proporcje są podobne. Według zeszłorocznego sondażu przeprowadzonego dla firmy telekomunikacyjnej BT, 53 proc. młodych Brytyjek i 46 proc. Brytyjczyków w wieku do 18-25 lat przyznało się do codziennego używania serwisów społecznościowych.

Wszyscy jesteśmy graczami
Kobiety w sieci oczekują przede wszystkim interakcji. Nie dziwi zatem fakt, że skoro coraz chętniej korzystają one ze zdobyczy, jakie oferuje świat online, za sprawą tych właśnie oczekiwań, do lamusa odchodzi stereotyp gracza no-life’a, który przez kilkanaście godzin rozlewa krew na ulicach wirtualnego San Andreas. Eksplozja gier społecznościowych, której jesteśmy obecnie świadkami, zaprowadziła spore zmiany – na portalach społecznościowych zaczęły grać osoby, które do tej pory nie korzystały z tego typu rozrywki.

Wielkiej Brytanii i USA grają głównie kobiety (55 proc.) około 40. roku życia. Dominującym serwisem jest oczywiście Facebook, który skupia średnio 83 proc. graczy, gdzie to właśnie granie zajmuje ponad 54 proc. aktywności tych użytkowników, wyprzedzając nawet podstawowe elementy społecznościowe tych serwisów, jak wysyłanie wiadomości czy dodawanie i oglądanie zdjęć.

Potwierdzają to także badania w Ganymede, która jest właścicielem portalu GameDesire. Wynika z nich, że nie sposób jednoznacznie nakreślić portretu typowego gracza, bo… grają wszyscy: od managerów po gospodynie domowe. 70 proc. społeczności stanowią mężczyźni, z czego 33 proc. należy do przedziału wiekowego 20-34 lat, natomiast średnia wieku na portalu wynosi 29,9 lat. Również w kwestii zarobków rysuje się spora rozbieżność – prawie połowa ankietowanych deklaruje dochody z przedziału 1500zł – 3499zł. Wśród graczy są też osoby o dochodach znacznie wykraczający ponad średnią – ok. 5 proc. zarabia ponad 7500zł. Gracze w przeważającej większości deklarują, że ich jednorazowe sesje na GameDesire trwają 1-5 godzin. Prawie połowa z nich tygodniowo spędza w serwisie od 1 do 5 godzin, a co piąty od 6 do 10 godzin.

Kocham cię online
Jest późne sobotnie popołudnie. Aga loguje się na GameDesire – serwisie, na którym od kilku lat grywa w Bingo i Mahjonga. Poznała tam sporo ludzi. Wypełniła profil, ma aktualne zdjęcia, codziennie wrzuca wpis na bloga. Jak zwykle w weekend odpala ulubionego Mahjonga.

Jej wzrok błądzi między kostkami a oknem czatu. Gra i rozmawia z innymi. Przypadkiem poznaje Marka. Rozmawiają, żartują, wymieniają się mailami i wkrótce zaczynają regularnie do siebie pisać. To było dwa lata temu. Dziś są małżeństwem i śmiało dzielą się na blogu swoim szczęściem:

„Witam wszystkich cieplutko. Z ogromną satysfakcją informuję, że w sobotę odbędzie się ślub dwojga starych graczy, a mianowicie mój i Marka. Poznaliśmy się na GameDesire i mimo że zawsze twierdziłam, że takie znajomości są głupie, to ta kończy się małżeństwem. Umieścimy foty na profilu. Uwierzcie w miłość! Pozdrawiamy Was gorąco.”

Nie chcemy już grać z maszyną – to pewne. Gramy chętniej, jeśli po drugiej stronie siedzi człowiek, dlatego coraz częściej traktujemy grę jako narzędzie komunikacji, flirtu czy wymiany opinii. Wyniki ankiet przeprowadzonych wśród graczy serwisu GameDesire potwierdzają, że funkcje społecznościowe serwisów growych w równym stopniu, co rozrywka, przyciągają ich na portal. Internauci doceniają to, że serwis daje im możliwość podtrzymania znajomości (61 proc. pytanych uważa to za dużą zaletę) oraz poznania nowych, ciekawych ludzi (to z kolei jest ważne dla 58 proc. graczy). Dopiero w na trzecim miejscu wymieniają prostotę obsługi.

Poeci i milionerzy
Powodów, dla których ludzie korzystają z portali growych jest więcej. To, co ich przyciąga, to m.in. możliwość zdobycia wielkich, choć wirtualnych pieniędzy. W sieci milionerem może być każdy. Ludzie płacą za możliwość wygrywania, za uznanie, popularność nawet wdzięczność innych. W wirtualnej społeczności wcielają się w konkretne role tożsame z tymi, których najczęściej nie mogliby pełnić w życiu. Przestrzeń growa staje się dla nich w ten sposób alternatywą, gdzie mają szansę spełnić swoje ambicje czy marzenia. Niektórzy chętnie rozdają wirtualną gotówkę za właściwą odpowiedź na zadaną na forum zagadkę, nagradzają jubileuszowe odwiedziny profilu lub finansują z własnych środków turnieje. Inni dzielą się na blogach swoją poezją, prosząc jednocześnie o komentarze. Oto przykład twórczości jednego z graczy:

„Słowo, ginę.
Słowo, darzę.
Słowo, przepadam.
Słowo, kocham.
Słowo, uwielbiam.
Słowo, królewna przepiękna.
w marzeniach.
w snach.
w myślach.
epatowanie z osiągu małego.
wiarę z bólu drugiego.
nadzieję z przykładu Twego.
Słowo, ginę.
Słowo, darzę.
Słowo, przepadam.
Słowa…
Słowa…
Słowa…
Słowo, kocham.”

W co gramy?
Jesteśmy świadkami prawdziwej eksplozji gier społecznościowych. Choć nie zapominamy o tradycyjnych grach pudełkowych, to lwią część naszej konsumenckiej uwagi zabierają gry społecznościowe dostępne m.in. na Facebooku i NK.pl. Na czym polega fenomen popularności tego typu rozrywki?

W ankietach przeprowadzonych przez lidera gier, firmę PopCap, dokładnie połowa graczy przyznaje, że dzięki grom społecznościowym zdobyła kilku nowych przyjaciół. 45 proc. stwierdza, że gry pozwoliły im odświeżyć stare znajomości, natomiast 54 proc. – że dzięki nim czują się bardziej zintegrowani ze społecznością w sieci. Internauci chętnie gromadzą się również na portalach oferujących gry online, którym smaczku dodają społecznościowe dodatki, jak fora, blogi, galerie zdjęć. Pudełka, które skrywają klasyczne strzelanki i wyścigi powoli przykrywa kurz.

O firmie

Ganymede Sp. z o. o. została założona w 2004r. Jest wiodącym twórcą oprogramowania rozrywkowego w Polsce oraz developerem gier typu casual, społecznościowych oraz mobilnych.  Aplikacje tworzone przez Ganymede znajdują się na stronach partnerskich oraz portalu GameDesire.com. Gry Ganymede dostępne są także na platformie mobilnej AppStore, a już wkrótce także na Androidzie.  Firma jest członkiem Polskiego Towarzystwa Badania Gier.
Spółka należy do grupy firm skupionych wokół wspólnego inwestora Way7. To największe w Polsce zrzeszenie podmiotów z branży gier online, które skupia przeszło 100 specjalistów. W jej skład wchodzą: Way7 – inwestor oraz spółki deweloperskie:  Ganymede, Can’t Stop Games, GameLab i Taploft. Gry dostępne są w kilkudziesięciu wersjach językowych a docelowo produkty spółek będą obecne na wszystkich platformach oferujących rozrywkę casual. Polityka grupy zakłada sukcesywną rozbudowę sieci spółek zatrudniających najlepszych specjalistów w branży rozrywki.

Grają, czatują… biorą śluby
Jest późne sobotnie popołudnie. Aga loguje się na GameDesire. Zaczyna klikać w ulubionego Mahjonga. Po chwili odpala Bingo i spędza tam kilka godzin. Gra i czatuje. Przypadkiem poznaje Marka i zapomina, po co właściwie weszła na portal. Rozmawiają, żartują,  wymieniają się mailami i zaczynają regularnie do siebie pisać. To było dwa lata temu. Dziś są małżeństwem i śmiało dzielą się na blogu swoim szczęściem: Witam wszystkich cieplutko. Z ogromną satysfakcją informuję, że w sobotę odbędzie się ślub dwojga starych graczy a mianowicie mój i Marka. Poznaliśmy się na GameDesire i mimo że zawsze twierdziłam, że takie znajomości są głupie, to ta kończy się małżeństwem. Umieścimy foty na profilu. Uwierzcie w miłość! Pozdrawiamy Was gorąco.

Kilometry miłości
Aby ich randka mogła się odbyć, musieli pokonać tysiące kilometrów. Podróżowali na zmianę: Wenezuela-Kolumbia, Kolumbia-Wenezuela, w międzyczasie spotykali się na GameDesire – tam, gdzie się poznali. Chciałabym się podzielić moim szczęściem z GameDesire – pisze graczka. Na waszym portalu spotkałam kogoś i się zakochałam. Dziekuję Wam, że daliście nam szansę się poznać.

Miłość do pasji
Mika dzieli się na forum miłością do chłopaka i filmowej pasji.  Kino kocha od dawna, jego od ponad pół roku. Połączyły ich wspólne zainteresowania i godziny razem obejrzanych w sieci w filmów. Na początku obawiałam się tej znajomości, ale mieliśmy wspólne zainteresowania i lubiliśmy podobne filmy, więc nasze rozmowy praktycznie nie miały końca. Znamy się 8 miesięcy.  Nie mogę się doczekać, kiedy się spotkamy. Nie szukała,  a samo wyszło – pisze na forum Mika.