Gucza (org. Guca) to niewielkie serbskie miasto, położone ok. 150 km od majestatycznego Belgradu. Co roku, w pierwszej połowie sierpnia, do liczącej niespełna 3 tys. mieszkańców miejscowości przyjeżdża ponad 200 tys. fanów instrumentów dętych i wspaniałej zabawy. Z całego świata. Festiwal zwykło określać się nazwą miejscowości. Po prostu Gucza.

Kuchnia serbska, podobnie jak większość kuchni narodowych, także nie jest jednolita, w każdym regionów kuchnia ma swoją specyfikę. Dla Kosowa charakterystyczne są różne zapiekanki, baklawy, „tulumbe”, potrawy z jagnięciny i baraniny, a w Vojvodinie widoczny jest wpływ kuchni austro-węgierskiej („buhtli” i „knedli”).

W restauracjach większych miast możemy zjeść włoskie, francuskie, greckie, japońskie, chińskie i indyjskie dania, lecz na wsi nadal hołduje się tradycyjnym potrawom i przepisom, których historia sięga średniowiecza. W średniowiecznej Serbii tradycyjnie spożywało się dwa posiłki dziennie, a śniadanie przyjęto później, pod wpływem Zachodu. Do połowy 20 wieku spożywano głównie różne zupy (czorby), paprykarz, gulasz.

Na tydzień całe miasteczko zmienia się w jedną wielką przestrzeń biwakową. Na większych podwórkach przy gospodarstwach organizowane są sanitariaty, ujęcia wody, miejsca ogniskowe, itd. Gospodarze częstują napitkiem (wódka pędzona ze śliwek, w różnych odmianach i o różnym stężeniu procentowym) i arbuzami, które w pewnym momencie wydają się stanowić główne pożywienie przyjeżdżających na festiwal.

Choć jest tu tylko jedna główna scena, muzyka płynie nieustannie w każdym zakątku miasteczka: pod domem kultury, w co drugiej knajpie między stolikami gości, na ulicach, między setkami straganów, gdzie można kupić dosłownie wszystko. Po mieście przechadzają się kilkuosobowe orkiestry wyposażone w kilka trąbek. Wokół nich ludzie klaszczą, tańczą, piją piwo i śpiewają. Zabawa zaczyna się wczesnym rankiem i trwa dopóki starczy sił – ostatnie koncerty według programu odbywają się o 23, w rzeczywistości – trwają niemal do świtu. A jeśli komuś mało jest koncertowych doznań, może z powodzeniem wrócić po oficjalnej stadionowej części kilkaset metrów do centrum i bawić się pod pomnikiem trębacza do wschodu słońca.