Kilka miesięcy temu wydałaś płytę „Po drugiej stronie lustra”. Po jej przesłuchaniu mam odczucie, że ta płyta jest optymistyczna. Czy to miłość tak na ciebie podziałała?
Wszystkie zmiany, które zaszły w moim życiu w ciągu ostatnich paru, lat miały ogromny wpływ na brzmienie tej płyty. Cieszę się, że wzięłam głęboki oddech i przewartościowałam pewne rzeczy. Teraz zupełnie inaczej patrzę na niektóre sprawy. Nawet, gdy rano jest ciemno, ja pełna entuzjazmu wstaję i cieszę się tą chwilą.

Czy praca w studio nad płytą, przy boku ukochanego mężczyzny, rozprasza czy mobilizuje?
Ja do tego podeszłam bardzo profesjonalnie. Wyłączyłam się na myślenie, że nagrywam płytę z ukochanym, traktowałam Leszka (Leszek Wronka, producent muzyczny – przyp. red.) jak profesjonalnego producenta. I wiedziałam, że muszę dać z siebie sto procent.

Wydaje mi się, czy masz w sobie teraz więcej energii.
Wiesz, ta energia się u mnie wybudziła na nowo. Zamknęłam pewien etap mojego życia i faktycznie dużo lepiej się z tym czuję. Na pewno miłość dodaje człowiekowi skrzydeł, ale zaszła też we mnie wewnętrzna zmiana. Już nie przejmuję się tym, że mam gorszy dzień. Jeśli tak jest, bardzo szybko przywołuję się do porządku i mówię sobie, że nie ma sensu się dołować. Życie jest piękne!

Nowa płyta jest bardzo „irlandzka”. Skąd zainteresowanie tymi brzmieniami?
To trwa dosyć długo. Na poprzedniej płycie były już utwory inspirowane muzyką irlandzką. Ta muzyka mnie fascynuje, uważam że jest baśniowa, trochę tajemnicza. Nagranie tej płyty uświadomiło mi też, że w tę stronę muzyczną chcę podążać. Ponadto wiem, że oprócz niszowych zespołów, nikt takiej muzyki w Polsce nie gra. Myślę, że mogę zagospodarować sobie tę „półkę” muzyczną.

Cały materiał jest do przeczytania w EksMagazynie nr 22, maj-czerwiec 2014

Fot. Fero Deak / Imagine Vision

- Mam wrażenie, że ta płyta jest pewnego rodzaju przebudzeniem. A może po prostu powrotem z wakacji, podróży muzycznej po świecie. Wróciłam. Na dobre. Płytą nasyconą konsekwentnymi rytmami, miłością, a nawet bajkowością. Nie będę ukrywać, że muzyka i teksty zawsze w jakimś stopniu są odzwierciedleniem mojej duszy. Na tym krążku zapisaliśmy wspólnie z Leszkiem uchwycony kawałek myśli i emocji… Za to też kocham muzykę – mówi o albumie Halina.

Teledysk do singla „Aż do dna”

To po kolei, pierwszy z nich to piosenka do filmu „Podejrzani zakochani”. Gdy ją nagrywaliście (z Krzysztofem Kiljańskim – przyp. red.) wiedzieliście, że to będzie hit?
Rzeczywiście, czułam, że ta piosenka ma w sobie potencjał przeboju. Cieszy mnie to, że sobie tak dobrze radzi na listach przebojów. To też potwierdza, że mam intuicję muzyczną.

Jak ci się współpracowało z właścicielem jednego z najlepszych męskich głosów w Polsce – Krzysztofem Kiljańskim?
Bardzo się ucieszyłam z możliwości współpracy z Krzysztofem. Wcześniej znaliśmy się z różnych festiwali, jednak teraz mieliśmy okazję skonfrontować współbrzmienie naszych głosów w studio. To była bardzo miła współpraca. Cenię nie tylko głos Krzysztofa, ale jego samego. Jest niezwykle ciepłą osobą.

Ta piosenka nie jest zapowiedzią twojej wielkiej przemiany muzycznej?
Nie, absolutnie! To piosenka wyłącznie na potrzeby filmu. A ja właśnie kończę prace nad kolejnym projektem, do którego zresztą zostałam zaproszona. Ten projekt będzie bliższy moim brzmieniom. Mogę nawet powiedzieć, że będą to dźwięki bliskie dla tych, którzy tęsknią za mną z czasów, kiedy śpiewałam w Brathankach. Dostałam propozycję w takim momencie, kiedy pomyślałam, że chciałabym coś takiego zrobić. Chyba sama ją przyciągnęłam. To wyjątkowy projekt, który tworzą muzycy z Polski i Ukrainy. Płyta Haliny Mlynkovej i UA.PL pojawi się wiosną w sklepach.

Stacje radiowe niechętnie grają inną muzykę niż pop.
Nie jest łatwo, ale czasem się udaje przebić z czymś innym. Ostatnio bardzo fajnie wybił się zespół Enej, czy Zakopower. Oni dopiero z piosenką „Boso” zaczęli być grani przez wszystkich. To trochę jak z zespołem Queen, który również został zauważony przy którejś tam płycie. Czasami trzeba poczekać. W muzyce, tak, jak i w innych dziedzinach, panują pewne trendy. Był trend etno, choćby Brathanki. Później nastała era Michała Wiśniewskiego i zespołu Ich Troje, następnie popowy rock Feela. Teraz mamy muzykę dziewczyn, które zaistniały w Internecie. No i wraca nam disco polo. Myślę, że to jest tendencja na najbliższy rok, albo na dwa. Ja natomiast idę swoją droga i robię tak już od ładnych paru lat. Nie zamierzam robić nic na siłę.

Przed tobą jeszcze jedno duże wyzwanie. Debiutujesz niebawem na deskach teatralnych.
To jest faktycznie ogromne wyzwanie! Tu muszę od początku zbudować wszystko. Kawałek po kawałku. Dużo się uczę od wspaniałych aktorów, z którymi mam okazję grać w tym spektaklu, ale, przede wszystkim, od osoby, która mnie zaprosiła do tego projektu – Marty Meszaros. To niesamowita kobieta. Można od niej czerpać wiedzę nie tylko z dziedziny teatru, ale też po prostu z życia.

To oznacza, że teraz będziesz aktorką?
Absolutnie nie! Ja nie jestem i nigdy nie będę aktorką. Warsztatu nie nauczę się w miesiąc, ludzie się tego uczą latami w szkołach, a później na deskach teatru czy w filmie. Ja co pewien czas otrzymywałam propozycje zagrania w filmach czy serialach, ale zawsze sukcesywnie odmawiałam. Tutaj zrobiłam wyjątek, bo są takie osoby, którym się nie odmawia.

Czy postać Marleny Dietrich jest ci bliska?
W przeszłości bardziej interesowałam się Edith Piaf. Zresztą, myślę, że większość osób lepiej zna tę postać. Marlena od zawsze była dla mnie ikoną. Jej glos był niesamowity, z wiekiem coraz niższy, ale to dlatego, że ona paliła papierosy. Ja nie palę, wiec to dla mnie duże wyzwanie, aby ten glos brzmiał nisko. Wracając do pytania. Dużo czytałam o niej, dowiadywałam się i faktycznie teraz mogę powiedzieć, że zdecydowanie ta postać jest mi bliższa, niż postać Piaf.

Rozmawiał: Łukasz Kędzior

Fragment materiału pochodzi z najnowszego wydania EksMagazynu. Cały artykuł znajdziecie w 15. numerze EksMagazynu.