A wie co mówi o tyle, że jego badanie było stosunkowo duże. Wzięły w nim udział 584 heteroseksualne kobiety, a dodatkowo poziom ich hormonów mierzony był na bieżąco dzięki próbkom śliny. Badanie było żmudne, uczestniczki raz w tygodniu odbywały sesję z pytaniami, podczas której miały oceniać atrakcyjność męskich twarzy, a także oceniać swoją aktualną sytuację intymną.

Za każdym razem uczestniczkom pokazywano 10 zestawów męskich twarzy – w każdym zestawie po dwie. Z tych dwóch miały następnie wybrać bardziej atrakcyjną. By cel badania nie był dla badanych kobiet do końca jasny, wybór twarzy przeplatano z innymi pytaniami.

Zgodnie z przewidywaniami, zdecydowana większość badanych wybierała twarze o typowych męskich cechach, jak choćby silnie zarysowana szczęka czy głęboko osadzone oczy. Twarze lekko sfeminizowane przegrywały, a różnica była najwyższa, gdy kobiety proszono o wybór pod kątem krótkiej relacji, potencjalnie ograniczającej się do stosunku.

Ta część badania nie zaskakuje w najmniejszym stopniu: tak, kobiety uwielbiają męskie, zmaskulinizowane twarze. Jednocześnie na żadnym etapie nie pojawił się związek preferencji kobiet z poziomem estradiolu i progesteronu (hormonów regulujących płodność) we krwi. Tak samo, nie pojawił się związek z testosteronem czy kortyzolem, które również mogłyby mieć znaczenie.

Tymczasem często spotykane założenie sprowadza się do tego, że kobiety wybierają tym bardziej męskich partnerów, im bardziej są płodne. Nie udało się tej hipotezy potwierdzić. Z drugiej strony badanie wykazało, że postrzeganie mężczyzn nie zmienia się podczas przyjmowania antykoncepcji doustnej, co ma swoje znaczenie. Stereotypowy zarzut wobec antykoncepcji mówi o spadku zainteresowania mężczyznami.

W związku z obiecującymi wynikami badacze zamierzają kontynuować swoje poszukiwania odpowiedzi, dlaczego kobiety wybierają jedne twarze zamiast innych. Tym razem na większą skalę.

Źródło: Psychological Science

W badaniu na myszach specjaliści wykazali, że samice gryzoni, które doświadczyły stresu podczas wchodzenia w interakcje społeczne, unikały potem kontaktu z nowymi osobnikami. Po zastosowaniu leku blokującego działanie oksytocyny zwierzęta pozbywały się lęku i bez oporu zbliżały się do innych myszy.

Podobne wyniki uzyskano w poprzednim badaniu, w którym zaobserwowano, że stres społeczny pobudza produkcję oksytocyny, a zestresowane samice myszy otrzymujące donosowo dawkę hormonu zaczynają wycofywać się z kontaktów społecznych.

Badacze odkryli, że oksytocyna może u samic oddziaływać na dwa rejony mózgu: jądro łożyskowe prążka krańcowego (BNST) – obszar związany z kontrolowaniem lęku, oraz jądro półleżące – obszar związany z funkcjonowaniem układu nagrody. Zablokowanie aktywności hormonu w rejonie BNST prowadzi do złagodzenia lęku społecznego u zestresowanych zwierząt.

Wyniki badania mogą okazać się przydatne w projektowaniu nowych metod leczenia depresji lub fobii społecznej.

– Stresujące doświadczenia społeczne wpływają na to, która część mózgu będzie wykorzystywała oksytocynę. Zrozumienie, w jaki sposób odbywa się to u myszy, dostarcza nam nowych pomysłów na użycie leków blokujących oksytocynę w terapii lęku społecznego – komentuje jeden z autorów badania Brian Trainor.

Źródło: PAP – Nauka w Polsce

Znacznie niższy jest również poziom serotoniny, a to sprawia z kolei, że mamy znacznie słabszą koncentrację, problemy ze snem, a także ciągle myślimy o ukochanym. Nie możemy za to narzekać na brak fenyloetyloaminy, zwanej hormonem zakochania. Jej działanie porównać można do narkotyku. To ona stoi za naszym wyidealizowanym spojrzeniem na partnera. Jej wysoki poziom utrzymuje się jednak krótko – od około roku do czterech lat. Ta amina odpowiada też za pożądanie i podniecenie.

Co sprawia, że zakochani są radośni? Stoi za tym endorfina – zwana ”hormonem szczęścia ”. Kiedy związek trwa już jednak jakiś czas, zwiększa się wydzielanie oksytocyny, który zapewnia poczucie bezpieczeństwa i stabilizacji (u kobiet wydziela się również w trakcie orgazmu i przy porodzie), a u mężczyzn wazopresyna (która także powoduje uczucie bliskości i przywiązania).

Stan zakochania jest dla 33 proc. osób etapem, od którego zaczyna się miłość. Trzeba jednak zauważyć, że choć niemal każdy doświadczył tego uczucia to poszczególne osoby zupełnie inaczej przechodzą jego obajwy. Te różnice wynikają zazwyczaj z poziomu wspominanych hormonów miłości, a także oczekiwań względem drugiej osoby.

Badania sugerują, że zarówno dla większości kobiet (68 proc.) jak i mężczyzn (71 proc.), zakochanie zawsze wiąże się z pożądaniem. Nie należy jednak mylić tych dwóch uczuć. Zdarza się bowiem, że kogoś pragniemy, ale zupełnie nie czujemy do niego miłości i nie chcemy się wiązać. Te uczucia zazwyczaj łączą się ze sobą szczególnie w początkowej fazie związku, później o każde z nich należy dobrze dbać, aby nie wygasło. Pożądanie jest tutaj nie mniej ważne niż uczucie miłości. Jak się okazuje, udany seks jest dla nas istotny – aż 84 proc. kobiet oraz 80 proc. mężczyzn przyznaje, że udany seks w związku jest dla nich dość ważny lub bardzo ważny. W trakcie trwania związku spadku libido doświadczyła natomiast nieco ponad połowa mężczyzn i aż 66 proc. kobiet. 41 proc. z nas nie przyznaje się jednak swojej drugiej połówce do mniejszej ochoty na seks.

Źródło: On Board PR